5

ตกกระไดพลอยโจน

         By : ฌอน

          “เดี๋ยวสิครับที่รัก คุณจะหนีผมไปไหน”

          “คุณฌอน!”

          วินาทีหน้าสิ่วหน้าขวัญเช่นนี้ คงมีเพียงเธอที่จะช่วยผมได้ หวังว่าอันจะให้ความร่วมมือผมอย่างดีนะ ว่าแต่ทำไมต้องเบิกตาโตขนาดนั้น

          “นี่ใครคะพี่ฌอน” สาวสวยรุ่นน้องที่เดินตามตูดผมมาติด ๆ เอ่ยถาม

         พิชชี่ สาวรุ่นน้องที่ผมเคยลากขึ้นเตียงมาแล้วสามสี่ครั้ง ตอนแรกคิดว่าแค่ครั้งเดียวพอไม่อยากสานสัมพันธ์กับใครนาน แต่ก็อย่างว่าผมมันลีลาดีสาวคนไหนได้ลองชิมก็มักจะติดอกติดใจกันเป็นธรรมดา

          สาวรุ่นน้องคนนี้ก็เหมือนกัน เธอไม่ยอมเลิกรากับผม ไม่ได้รังเกียจหรือเบื่อเธอหรอกนะ แต่ประเด็นคือผมพึ่งรู้ว่าเธอมีเจ้าของแล้วและแฟนของเธอก็ไม่ใช่คนธรรมดาซะด้วยสิ

          ธันวาเล่าให้ผมฟังว่าแฟนเธอเป็นมาเฟียตัวพ่อที่ทำธุรกิจสีเทา ไอ้ผมมันก็ไม่ชอบไปมีเรื่องกับคนกลุ่มนี้ซะด้วยสิ จึงอยากตัดไฟตั้งแต่ต้นลมตัดสัมพันธ์สาวน้อยคนนี้อย่างเด็ดขาด แต่ก็นั่นแหละครับ เธอไม่ยอมเลิกรา

         ติดใจผมไง

          ผมหนีเธอมาเที่ยวไกลถึงกรุงเทพฯ ก็ยังอุตส่าห์ตามมาถึงที่นี่ ที่จริงบ้านเธออยู่เขาใหญ่เราเจอกันที่ผับในเมือง

         เงาหัวจะไม่มีอยู่แล้วฌอนเอ๊ย

          “นี่แฟนพี่เอง”

          “ฮะ! แฟนเหรอ?” อัญญาคงตกใจที่จู่ ๆ คนที่ยืนเถียงกันเมื่อไม่กี่นาทีมานี้มายัดเยียดคำว่าแฟนให้เธออย่างไม่ทันตั้งตัว

          “ที่รัก พี่ขอโทษนะ งอนพี่อยู่อีกเหรอครับ” ผมดึงร่างบางเข้ามาโอบเอวเอาไว้แนบชิด เธอพยายามดิ้นให้หลุดมือ ผมจึงกระชับร่างเธอแน่นขึ้น “ช่วยผมหน่อย สะสางปัญหานี้ได้ผมให้หมื่นนึง” กระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูเธออย่างแยบยล

          “ว่าไงนะ?”

          “นะครับ ที่รัก   เลิกงอนผมได้แล้ว”

          “นี่พี่ฌอนคิดจะคว้าใครก็ได้มาแอบอ้างเป็นแฟนเพื่อให้พิชชี่เลิกยุ่งกับพี่ฌอนใช่มั้ยคะ พิชชี่ไม่ได้โง่นะ”

          “ไม่ได้หลอกพิชชี่นะ อัญญาเป็นแฟนพี่จริง ๆ เราพึ่งตัดสินใจคบกันเมื่อสองอาทิตย์ที่แล้ว พี่จะโกหกพิชชี่ทำไมคะ”

          “แน่ใจนะคะ” ดูน้องเขาจะไม่ยอมเชื่อง่าย ๆ ทางนี้ก็ไม่พูดอะไรช่วยกันบ้างเลย

          “แน่ใจสิครับ”

          “ผู้ชายคนนี้ชื่ออะไร” พิชชี่หันไปถามอัญญา

          “ก็คุณฌอน ชยางกูร พิรัตน์สาน จีเอ็มโรงแรมออทัมน์ สวีท ธามม์ไง”

          อืม ถือว่าตอบได้ดี เป็นคำตอบที่ทำให้คนถามอึ้งไปเลย เพราะผมไม่เคยบอกกับพิชชี่เลยว่าตัวเองทำงานอะไร

          “นี่พี่ฌอนเป็นจีเอ็มจริงเหรอคะ เรื่องนี้พิชชี่ไม่เห็นรู้”

          “ก็เธอไม่ได้สำคัญขนาดนั้นไงเขาถึงไม่บอกเรื่องส่วนตัวกับเธอ นี่รู้แค่ชื่อเหรอ เอ็นดูอะ”

          ว้าว ผมคิดไม่ผิดที่เลือกอัญญาเป็นคนช่วย ปากคอเราะรายแบบนี้แหละถึงจะเอาพิชชี่อยู่หมัด

          “แกเป็นแฟนพี่ฌอนจริงเหรอ?”

          “จริงสิ เขาก็บอกอยู่ จะให้จูบโชว์เลยมั้ย”

          ฮึ อย่าชี้โพรงให้กระรอกนะอัญญา ผีผลักขึ้นมาจริง ๆ จะมาโวยวายทีหลังไม่ได้นะ

          “อร๊าย! ไม่เชื่อค่ะ พิชชี่ไม่เชื่อหรอกนะว่านังนี่เป็นแฟนพี่ฌอน”

          “นี่! กล้าดียังไงมาเรียกฉันว่านังนี่ อยากโดนเหรอ” ไม่รู้ว่าอัญญาจะปรี่เข้าไปตบหรือจะต่อยพิชชี่ รู้แต่ว่าผมไม่ให้มันเกิดขึ้นแน่

          “ทำไมจะเรียกไม่ได้”

          “ปล่อยฉันนะคุณฌอน”

          ผมรั้งเอวบางของอัญญาเอาไว้ก่อนที่เธอจะเข้าไปทำมิดีมิร้ายพิชชี่ รายนั้นก็ไม่กลัวจะเข้าท้าชนเช่นกัน เลยตัดสินใจอุ้มเธอพาดบ่ารีบสาวเท้าพาไปขึ้นรถ ยัดเธอเข้าไปข้างในเพื่อสงบสติอารมณ์ที่เดือดปุด ๆ และถือโอกาสนี้หลบหน้าพิชชี่ด้วย

          “ใจเย็น ๆ นะอัญญา” ผมขึ้นมานั่งบนเบาะฝั่งคนขับ

          “เฮอ...คุณนั่นแหละที่ทำให้ฉันต้องมาเจอผู้หญิงคนนั้น จะคบใครหัดเลือกหน่อยก็ดีนะคะจีเอ็ม เป็นบ้าไปแล้วมั้ง”

          “ผมก็คิดว่าเช็กประวัติเธอดีแล้ว ที่ไหนได้มีแฟนแล้ว เผลอ ๆ อาจจะเป็นสามีเลยมั้ง”

          “อะไรนะ! นี่คุณกินไม่เลือกขนาดไปคว้าคนมีเจ้าของมาเชยชมเลยเหรอคะ บาปกรรม ก็สมควรแล้วล่ะค่ะ ที่ชีวิตคุณต้องวุ่นวายแบบนี้ ทำกรรมเอาไว้เยอะ”

          ปากเธอร้ายใช่เล่น นี่ไม่นับถือกันจริง ๆ ใช่ไหม

          “ไม่รู้ว่าพิชชี่จะตามมาอยู่มั้ย คุณเห็นเธอเดินตามเรามามั้ย?” ผมกวาดสายตาออกไปนอกรถ ไม่แน่ใจว่าตอนที่อุ้ม อัญญามา พิชชี่เดินตามมารึเปล่า ระแวงไปหมดแล้วผม

          ภาวนาขอให้พิชชี่เลิกยุ่งกับผมสักทีเถอะ อยากสนุกกับการใช้ชีวิตไปอีกนาน ๆ

          “ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ เธอไม่มาแล้วมั้ง เสร็จงานแล้ว จะจ่ายสดหรือโอนคะ?”

          งานยังไม่เคลียร์แต่เธอแบมือขอค่าตอบแทนเสียแล้ว

          “อะไรกันคุณอัน งานยังไม่จบเลย จะหากินง่ายไปมั้ยครับ”

          “นี่คุณฌอน คุณเป็นคนเสนอเงินให้ฉันเองนะคะ แถมยังมัดมือชกให้ฉันเป็นแฟนคุณดื้อ ๆ จะมาหาว่าฉันหากินง่ายได้ยังไง อีกอย่างคุณทั้งกอดทั้งอุ้มฉัน เปลืองเนื้อเปลืองตัวสุด ๆ แบบนี้เรียกว่าลงทุนสุดตัวเลยนะคะ”

          “นี่คนหรือลิงทำไมหัวแหลมจัง แค่โอบเอวนิดเดียวกับอุ้มพาดบ่ามาแค่นี้ก็หาว่าเปลืองตัวแล้วเหรอ นี่ถ้าผมจูบคุณด้วยคุณคงให้ผมยกขันหมากไปสู่ขอเลยล่ะสิ”

          “ไม่มีวันนั้นหรอกค่ะ ต่อให้ผีผลักเราให้มีอะไรกันจริง ๆ ฉันก็ไม่เอาคุณมาทำผัวแน่ ๆ อย่ากังวลไปเลยนะคะจีเอ็ม อัญญาคนนี้ไม่อาจเอื้อมไปคว้าเอาเทพบุตรรูปงามผู้สูงส่งที่อยู่บนดาดฟ้าลงมาเดินดินกับพนักงานต่ำต้อยไม่มีอะไรอย่างฉันหรอก”

          ประชดประชันที่หนึ่ง คำพูดคำจาช่างยียวนกวนประสาท แต่แปลก ผมกลับชอบใจเวลาที่เธอต่อปากต่อคำแบบนี้

          “ไม่เอาจริงดิ” ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น

          “จะทำอะไร” เธอตกใจจนหน้าถอดสี ยกมือขึ้นมาดันแผงอกผมไว้ ผมถือโอกาสนี้แกล้งเธอดีกว่า ผู้หญิงปากแจ๋วแบบนี้เวลาถูกจู่โจมอาการจะเป็นยังไงนะ

          “ทำไม กลัวผมเหรอ?” ผมสำรวจเธอตั้งแต่เท้าจนมาถึงใบหน้าหวาน เพ่งมองลึกเข้าไปนัยน์ตาคู่สวยอย่างหลงใหล ยอมรับเลยว่าใจผมสั่นระรัว หลงเปลือกนอกของเธอเข้าแล้ว สวยและเซ็กซี่มาก ตรงไทป์ผมทุกอย่าง เสียดายทำไมต้องรู้จักกันด้วยนะ

          “คุณลวนลามฉันทางสายตาอยู่นะคะ”

          “อย่าหลงตัวเองสิคุณ ผมแค่แสดงละครตบตาพิชชี่เท่านั้น ไม่คิดจะชอบคุณจริง ๆ หรอกน่า”

          “ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้อยู่แถวนี้จะเล่นละครทำไมคะ”

          “รู้ได้ไง พิชชี่ร้ายจะตาย เธออาจจะแอบซุ่มดูเราอยู่ก็ได้นะ”

          “เธอคงมองไม่ออกหรอกค่ะว่าเราทำอะไรกันอยู่ กระจกทึบแสงขนาดนี้”

          “โอเค งั้นเราจะไปไหนกันดี” ผมผละตัวเองออกห่างจากเธอกลับไปนั่งตัวตรงหน้าพวงมาลัย

          “ไปไหนคะ คุณก็กลับบ้านคุณฉันก็กลับบ้านฉัน แต่ก่อนอื่นจ่ายค่าเสียเวลามาก่อนค่ะ หนึ่งหมื่นบาท โอนตอนนี้เลย” ว่าแล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหาคิวอาร์โค้ดรับเงินทันที จะเอาค่าจ้างให้ได้เลยสินะ

          “เดี๋ยวสิคุณ ผมจ่ายแน่ แต่ผมยังพูดไม่จบ เงื่อนไขคือคุณต้องทำให้พิชชี่เลิกยุ่งกับผมโดยถาวรต่างหาก”

          “แล้วทำไมคุณไม่บอกฉันตั้งแต่แรก”

          “ก็ตอนนั้นอยู่ต่อหน้าพิชชี่ใครจะมีเวลาอธิบาย”

          “นี่คุณกำลังบ่ายเบี่ยงหาเรื่องไม่จ่ายเงินฉันอยู่ใช่มั้ยจีเอ็ม” เธอชักสีหน้าจริงจังเกินไปมาก เรื่องจ่ายผมไม่เบี้ยวเธอหรอก แค่อยากหาเรื่องกวนประสาทก็เท่านั้น

          “เอาเป็นว่าผมจ่ายแน่ และจะจ่ายเพิ่มให้อีกสี่หมื่นเป็นห้าหมื่น ถ้าทำให้พิชชี่เลิกยุ่งกับผมได้ แต่ตอนนี้ผมยังไม่มั่นใจว่าเธอจะเอายังไงต่อ เพราะฉะนั้นช่วงนี้คุณก็รอไปก่อน”

          “แล้วฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่าคุณจะไม่โกง”

          “เซ็นสัญญาก็ได้ เดี๋ยวผมร่างสัญญาขึ้นมาเอง”

          “ไม่ต้องค่ะ ฉันจะอัดวิดีโอคุณไว้ตอนนี้เลย กว่าจะรอคุณร่างสัญญาขึ้นมาเสียเวลา”

         

          เธอยกมือถือขึ้นแล้วหันมาทางผม นี่ไม่ได้ล้อเล่นนะ เธอเอาจริงแฮะ

         

          “พูดสิคะ”

          “จะให้พูดอะไร”

          “พูดเหมือนที่คุณพูดเมื่อกี้ไง ทุกคำช้า ๆ ชัด ๆ ห้ามตกหล่น”

         

          แม้จะไม่อยากทำแต่ผมก็ต้องจำยอมให้เธอถ่ายคลิปตัวเองเพื่อให้เธอเก็บไว้เป็นหลักฐานว่าผมจะจ่ายเงินให้เธอทุกบาทถ้างานสำเร็จ

          ถึงแม้การจัดการพิชชี่ให้ออกไปจากชีวิตจะต้องใช้เงินหลักหมื่น แต่ผมว่า...มันก็คุ้ม

          เพราะ....เธอ...