6

เมื่อแม่กลับมา

          รถยนต์หรูสีดำเงาแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้านเช่าไม้หลังเก่าสองชั้น

          “นี่บ้านคุณเหรอ” ชายหนุ่มกวาดสายตาดูบ้านของคนที่นั่งเบาะข้าง ๆ

          “บ้านเช่าค่ะ ฉันเช่าให้ยายกับน้องสาวอยู่” อัญญาตอบพลางปลดล็อกเข็มขัดรถ

          “อยู่กันสามคนเหรอ”

          “ค่ะ”

          “มีแต่ผู้หญิง?”

          “ใช่ค่ะ”

          “ทางเข้าแอบเปลี่ยวเหมือนกันนะ” ชายหนุ่มแอบเป็นห่วงครอบครัวของอัญญา เพราะมีแต่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ กับคนแก่เท่านั้น เกิดมีโจรขึ้นบ้านสามสาวจะทำยังไง

          “พวกเราอยู่กันมาหลายปีแล้วค่ะ คนที่นี่ก็นิสัยดี ไม่ค่อยมีขโมยหรอก”

          “งั้นเหรอ”

          “ขอบคุณที่มาส่งนะคะ”

          “ไม่เป็นไร ก็คุณเป็นแฟนผมแล้วนี่” ชายหนุ่มปรายตามองหญิงสาวด้วยแววตาเจ้าเล่ห์

          “แฟนอะไรของคุณคะ ละครจบแล้วค่ะ”

          “ยังไม่จบ เรียกว่าเป็นช่วงพักโฆษณาจะดีกว่า เพราะถ้าอยู่ต่อหน้าพิชชี่คุณต้องสวมบทเป็นแฟนผมทันทีโดยอัตโนมัติเข้าใจตรงกันนะ”

          “ค่ะ” เธอตอบรับหน้าตายก่อนจะเปิดประตูออกจากรถไป

ชายหนุ่มคลี่ยิ้มอย่างพอใจ อย่างกับคนกำลังอินเลิฟ

          “ทำไมไฟในบ้านถึงเปิดทุกดวงเลย” หญิงสาวก้าวลงจากรถสายตามองเข้าไปภายในบ้าน รู้สึกแปลกใจที่เห็นไฟสว่างไปทั่วบ้านทั้งที่ก่อนออกไปก็เปิดไว้แค่ไฟหน้าบ้าน “หรือว่ายาย!” อัญญานึกถึงยายเป็นคนแรก เธอรีบเปิดประตูรั้วบ้านอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเร่งฝีเท้าเข้าไปในบ้านอย่างรีบร้อน จนคนในรถที่ยังแอบมองตามหลังเธออยู่เห็นสาวเร่งรีบแปลก ๆ ก็แอบตกใจ

          “ทำไมรีบขนาดนั้น มีใครเป็นอะไรรึเปล่า?” ชยางกูรรีบปลดล็อกเข็มขัดเปิดประตูลงจากรถวิ่งตาม อัญญาเข้าไปในบ้านเช่นกัน

          “ยาย! ย..” อัญญาวิ่งหน้าตาตื่น ตะโกนเรียกยาย ทว่าพอไปถึง เหตุการณ์กลับไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด

          “อ้าว มาแล้วหลานตัวแสบ แอบหนีเที่ยวกันใช่มั้ยสองพี่น้อง” ยายหอมที่นั่งอยู่ภายในห้องนั่งเล่นเอ่ยถามหลาน โดยไม่ได้มีท่าทีตำหนิหลานแต่อย่างใด

          “แม่...” อัญญาเมื่อเห็นว่ายายไม่ได้เป็นอะไรก็สังเกตไปมองคนข้าง ๆ ยาย เธอรู้ได้ทันทีว่าผู้หญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่คือแม่ของตัวเอง แม้จะไม่ได้เจอกันมาหลายปี

         แม่กันต์ หรือกัญญา ภาษาสวย เป็นลูกสาวของยายหอม เป็นแม่ผู้ให้กำเนิดของอัญญาและรัญญา ดูภายนอกเธอยังดูอ่อนกว่าวัยมาก ไม่เหมือนคนอายุสี่สิบเก้าปีเลย ผิวพรรณราวกับหญิงสามสิบปลาย ๆ

          อาจเป็นเพราะชีวิตการทำงานของกัญญาน่าจะสุขสบาย ไม่ได้ลำบากอะไร

          “มีอะไรรึเปล่าคุณ!” ทันใดนั้นเองชยางกูรวิ่งพรวดเข้ามาตามหลังเธอ

          “คุณฌอน! ตามมาทำไมคะ?” อัญญาหันกลับไปถามเขา ทุกคนที่นั่งอยู่ก็มองเขาอย่างสงสัย ชายหนุ่มแต่งตัวดีและหน้าตาดีคนนี้เป็นใครกัน

          “ก็เห็นคุณรีบร้อนเข้ามาในบ้าน ก็เลยวิ่งตามมาดู”

          “แฟนลูกเหรออัน?” กัญญาถามลูกสาว

          “ไม่ใช่ค่ะ”

          ไหน ๆ เขาก็เข้ามาแล้วคงต้องแนะนำตัวกับครอบครัวเธอสินะ

          “นี่คุณชยางกูร เป็นจีเอ็มที่โรงแรมที่อันทำงานอยู่ค่ะ”

          “อ๋อ เจ้านายของลูกนี่เอง”

          “สวัสดีครับ สวัสดีครับ สวัสดีครับ” ชยางกูร พนมมือไหว้ยาย แม่และผู้ชายวัยกลางคนที่นั่งข้างกัญญา

          “ไหว้พระเถอะคุณ แล้วนี่ไปไงมาไง มาส่งยัยอันเหรอคะคุณ” หญิงสูงวัยเอ่ยถาม

          “จ้ะยาย พอดีอันไปเจอคุณฌอนระหว่างทางจะกลับ เขาเลยอาสาพามาส่งบ้านค่ะ”

          “งั้นเหรอ ดีแล้ว ขอบคุณ คุณมากนะที่มีน้ำใจกับหลานฉัน เชิญนั่งก่อนสิคะคุณ”

          “ไม่เป็นไรครับคุณยาย ผมขอตัวกลับก่อนดีกว่าครับ ไม่มีอะไรน่าห่วงแล้ว ผมลาล่ะครับ” ชยางกูร พนมมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสามและหันมาสบตาพยักหน้าให้อัญญาเชิงบอกลา ก่อนจะหันหลังเดินออกไปจากบ้านเช่า

          “แล้วน้องล่ะ ไม่ได้กลับมาด้วยกันเหรอลูก”

          “ไม่ค่ะ รัญญ์ขอไปกับเพื่อนต่อ อีกเดี๋ยวคงกลับ” อัญญาตอบน้ำเสียงเย็นชา พลางเดินไปนั่งลงที่พื้นใกล้กับยายหอม

          “งั้นเหรอ.. อ้อ เกือบลืมแนะนำไป นี่เสี่ยมนต์ชัย เป็นเจ้าของอาบอบนวดที่แม่ทำงานอยู่”

        

         เสี่ยชัย หรือมนต์ชัย ไพรรีประสาน เจ้าของอาบอบนวดหลายแห่งทั่วประเทศ อีกทั้งยังทำธุรกิจสีเทา ทำให้เขาเป็นคนมีฐานะร่ำรวยพอสมควร แถมยังมีภรรยาหลายคน ส่วนใหญ่จะเป็นเด็กสาวรุ่นลูก เรียกว่าเฒ่าหัวงูตัวพ่อมาเอง

          “หวัดดีค่ะ” อัญญาพนมมือไหว้อย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก เธอไม่เข้าใจที่แม่กลับมาตอนนี้ แถมยังพาใครไม่รู้มาด้วย คงไม่ใช่พ่อเลี้ยงของเธอหรอกนะ

          “หวัดดีจ้ะสาวน้อย น่าตาสะสวยเหมือนน้องกันต์ไม่มีผิด” เสี่ยมนต์ชัยยิ้มกว้างพร้อมส่งสายตาหวานเยิ้มให้กับเธอ ไม่ใช่สายตาที่มองด้วยความเอ็นดูเด็กสาวคนหนึ่งแต่ดูราวกับเสน่หาเสียมากกว่า ซึ่งอัญญาก็พอจะรู้สึกได้

          “ลูกสบายดีใช่มั้ย” กัญญาถามลูกสาว

          “พวกเราสบายดีค่ะ ไม่มีแม่เราก็อยู่กันได้” อัญญาตอบน้ำเสียงแข็งกร้าวเชิงประชดประชันผู้เป็นแม่แววตาเต็มไปด้วยความว่างเปล่า แม้ลึก ๆ จะโหยหาอ้อมกอดจากคนเป็นแม่เพียงใด แต่พอได้เจอหน้าแม่จริง ๆ เธอกลับไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรเลย นอกจากคำถามที่มีในหัวเต็มไปหมด

          แม่กลับมาทำไม?

          พาเสี่ยคนนี้มาบ้านทำไม ดึก ๆ ดื่น ๆ

          หลายปีมานี้เคยคิดจะโทรหาลูกบ้างไหม

          และที่สำคัญ แม่ยังรักลูกอยู่รึเปล่า...

          “แม่เข้าใจถ้าลูกจะโกรธจะเกลียดแม่นะ เพราะแม่ทำตัวเองทั้งนั้น วันนี้แม่เอาของขวัญมาให้รัญญ์ มีของฝากให้อันกับแม่ด้วยนะจ๊ะ” กัญญาหยิบถุงกระดาษสามใบวางไว้บนโต๊ะกลาง

          “ขอบคุณนะคะ ทีหลังไม่ต้องลำบากก็ได้ค่ะ” อัญญาเอ่ยเสียงเรียบไร้ความยินดี

          “....” กัญญาได้ฟังถ้อยคำและสายตาที่ไร้เยื่อใยของลูกที่มองเธอ ก็แอบจุกในอกอยู่เหมือนกัน แต่ต้องฝืนยิ้มออกมา “ไม่เป็นไร แม่ไม่ได้อยู่ดูแลลูกกับยายของลูก ของขวัญแค่นี้ยังถือว่าเล็กน้อยมาก”

          “กัญญาเล่าเรื่องพวกเธอให้ฉันฟัง ชีวิตพวกเธอน่าเวทนามาก ฉันรู้สึกเห็นใจ วันนี้เลยอยากมาให้เห็นกับตาตัวเอง” เสี่ยมนต์ชัยมองไปรอบบ้าน “มาเห็นสภาพแล้วก็น่าเห็นใจจริง ๆ”

          “คือเสี่ยเขาอยากให้อันไปทำงานกับเสี่ยน่ะลูก เสี่ยใจดีมากนะ”

          “ขอบคุณนะคะ แต่อันมีงานทำแล้ว เงินก็ไม่ถือว่ามากมายแต่ก็ไม่น้อย พอที่จะส่งน้องเรียนและเช่าบ้านหลังนี้ได้ ไม่ได้ลำบากอะไรขนาดนั้น”

          “แต่ถ้าไปอยู่กับเสี่ย เสี่ยไม่ให้หนูทำอะไรเลยนะ แถมยังมีเงินให้ใช้ทุกเดือน หนูแค่ดูแลตัวเองให้ดูสวยและสะอาดสะอ้านอยู่เสมอแค่นั้นพอ”

          “ไม่ให้ทำอะไร แต่จะให้เงินใช้?” อัญญาเลิกคิ้วขึ้น ชักเริ่มตงิดใจ

          “ใช่ เสี่ยจะรับหนูอันไปเป็นเมียอีกคนของเสี่ย รับรองว่าหนูและครอบครัวจะสบายไปทั้งชีวิต”

          ที่แท้ก็มาเพื่อหาเมียน้อย อัญญาเมื่อได้ยินแบบนี้เธอก็หมดคำจะพูด มันเจ็บปวดยิ่งกว่าโดนมีดกรีดใจ แม่พาตาแก่ที่ไหนไม่รู้มาดูตัวลูกสาวเพื่อจะขอไปทำเมียน้อยงั้นเหรอ เธอชักไม่แน่ใจว่าผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ใช่แม่เธอจริงรึเปล่า

          “นี่แม่จะขายหนูให้กับเสี่ยเหรอคะ”

          “ไม่ใช่นะลูก คือ...แม่แค่อยากให้ลูกหลุดพ้นจากความจนและความลำบาก ไปอยู่กับเสี่ยลูกจะมีทุกอย่างที่อยากได้ ยายก็ไม่ต้องตื่นมาทำขนมแต่เช้า” ปากบอกไม่ใช่แต่ทุกคำที่เอ่ยออกมาล้วนตรงกันข้าม

          “นางกันต์! มึงหยุดพูดเลยนะ หนอย..นังลูกไม่รักดี มึงเป็นแม่คนได้ยังไงวะ” ยายหอมโกรธจัดก่อนอัญญาเสียอีก นั่งฟังลูกสาวคุยกับหลานอยู่ครู่หนึ่งก็อดไม่ได้ที่จะตวาดใส่ลูกตัวเอง

หลานข้าใครอย่าแตะ!

          “แม่ฟังเหตุผลของฉันก่อนสิจ๊ะ ฉันมีเจตนาดีกับแม่และลูกนะ”

          “กูไม่ฟัง มึงสองคนมาทางไหนกลับไปทางนั้นเลยนะ”

          “อัญญาคิดดูดี ๆ ก่อนนะลูก ชีวิตหนูจะเปลี่ยนไปถ้าได้เสี่ยช่วย” กัญญายังไม่หยุดตื้อลูกสาวให้ใจอ่อน

          “นี่แม่ยังอยากให้หนูเรียกแม่ว่าแม่อยู่มั้ย” อัญญาเอือมระอาและเจ็บจนไม่มีน้ำตาทั้งที่อยากจะร้องไห้ฟูมฟายออกมาตรงนี้ให้มันจบ ๆ ไป แต่เธอเสียใจและผิดหวังกับแม่มากเสียจนไม่อาจแสดงอารมณ์เศร้าออกมาได้แล้ว ใจมันด้านชาไปหมด

          ทำไมแม่เธอถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ เมื่อก่อนตอนที่ยังไม่เลิกกับพ่อแม่ก็ดูรักเธอกับน้องมาก ชนิดที่ยุงไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม ทำไมตอนนี้...

          “ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้ ไปสิ!” ยายหอมทนฟังต่อไม่ได้ ไม่คิดว่าการกลับมาของลูกสาวครั้งนี้จะนำความอัปยศมาให้เช่นนี้

          “แม่ฟังหนูก่อนสิ”

          “กูไม่ฟังมึงแล้วกันต์ มึงเป็นแม่ประสาอะไร คิดจะขายลูกกิน เขาให้มึงเท่าไหร่ล่ะ มึงออกไปเลยนะ” ยายหอมลุกขึ้นยืนชี้หน้าด่าทอลูกสาวและยังทำท่าราวกับจะปรี่เข้าไปตีจนอัญญาต้องลุกขึ้นห้าม

          “ยายอย่าจ้ะ เดี๋ยวความดันขึ้นนะจ๊ะ”

          “กูเลี้ยงมึงมาไม่ดีเองนางกันต์เอ๊ย ทำให้มึงเป็นคนแบบนี้ หมามันยังรักลูก นี่มึงเป็นแม่คนแท้ ๆ กูอยากจะหวดมึงด้วยก้านไม้กวาดจริง ๆ” ว่าแล้วก็เดินเข้าไปในครัว พลางมองหาสิ่งที่พอจะมาขับไล่ลูกสาวกับแขกของเธอไปให้พ้น

          “กลับกันก่อนเถอะค่ะเสี่ย” กัญญาเห็นท่าไม่ดีจึงรีบชวนเสี่ยกลับ ก่อนที่แม่ตัวเองจะหาอาวุธออกมาทำร้าย

          “มันไปรึยัง ข้าจะหวดมันด้วยสากกะเบือเนี่ย” ยายหอมถือสากออกมาจากในครัว ทว่ากัญญากับเสี่ยมนต์ชัยวิ่งแจ้นออกไปแทบไม่เหลียวหลัง

          “เขาไปแล้วยาย ใจเย็น ๆ นะจ้ะ เดี๋ยวจะไม่สบาย” อัญญาแย่งสากกะเบือในมือยายมาถือไว้ กลัวว่าแกจะขว้างไปตามหลังแม่กับเสี่ยมนต์ชัย

          ไม่คิดว่าการกลับมาของแม่ในครั้งนี้จะทำให้เธอรู้สึกไม่ดีกับแม่ได้มากมายขนาดนี้ เธอไม่ได้ต้องการอะไรจากแม่แม้แต่ของฝากหรือเงินทองก็ไม่เคยคิด แค่มาเยี่ยมบ้างก็ดีมากแล้ว แต่นี่อะไรกลับมาเพื่อพาเฒ่าหัวงูมาดูตัวลูกสาว

          ถึงแม้จะบอกว่าหวังดีก็เถอะ แต่มันไม่ถูกต้องและไม่ถูกใจเธอ