7

เล่าสู่กันฟัง

          เช้าวันต่อมา

          “หนูกลับก่อนนะจ๊ะยาย เอาไว้หนูจะหาเวลาว่างมาหายายใหม่ ดูแลสุขภาพด้วยนะจ๊ะช่วงนี้ อย่าทำงานหักโฮมเกินไปล่ะ หนูเป็นห่วง” อัญญาสะพายกระเป๋าเป้พลางบอกลายายหอมก่อนเดินทางกลับเขาใหญ่

          “ไม่ต้องห่วงยายหรอกลูก ยายแข็งแรงดี ไปเถอะ เดินทางปลอดภัยคุณพระคุณเจ้าคุ้มครองนะหลานรักของยาย มากอดหน่อยซิ” ยายหอมอ้าแขนกอดหลานสาวคนโต

          “หนูไปนะจ๊ะ” หลังจากกอดยายเสร็จอัญญาก็ก้าวขาออกจากบ้านเช่าไป แม้ไม่อยากจากไปไกลแต่ด้วยภาระหน้าที่ทำให้เธอจำใจต้องห่างยายและน้องสาว

          รัญญาไม่ได้ลงมาส่งพี่สาวเพราะยังนอนไม่ตื่น ก็เธอพึ่งกลับบ้านมาตอนตีสี่นี่เอง

พี่สาวก็ไม่อยากไปรบกวนน้องมากจึงไม่ปลุกน้อง

          ระหว่างทางจะไปขึ้นรถประจำทางเพื่อไปที่ขนส่งสาธารณะ มีรถยนต์หรูสีดำขับตามหลังเธอมา

          ปิ๊บ! ปิ๊บ! และมาจอดข้างเธอ

          หญิงสาวพยายามมองผ่านกระจกทึบแสงเข้าไปหาเจ้าของรถคันนี้ จังหวะนั้นเองคนในรถก็ลดกระจกลง ทำให้เห็นว่าเป็นใคร

          “คุณฌอน?” แปลกใจเล็กน้อยที่เห็นเขาที่นี่ในเวลานี้

          “ไปไหน ขึ้นรถสิเดี๋ยวผมไปส่ง” ชายหนุ่มเรียกให้หญิงสาวขึ้นรถ

          “จะกลับโรงแรมค่ะ แล้วคุณฌอนจะไปไหนคะ?”

          “กลับเขาใหญ่เหมือนกัน ขึ้นรถสิ”

          “ไม่เป็นไรค่ะ อันกลับเองได้ ขอบคุณนะคะ” อัญญาปฏิเสธที่จะนั่งรถไปกับเจ้านาย

          “ตามใจ” ชยางกูรไม่เซ้าซี้อะไรเธอต่อ ในเมื่อไม่อยากไปกับเขา เขาก็ไม่บังคับใจ ปิดกระจกรถขับหนีไปทันที

          ที่อัญญาไม่ไปกับเขาเพราะไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณใคร โดยเฉพาะกับชยางกูร

          เดินเกือบจะถึงปากซอย จู่ ๆ ก็มีรถตู้คันสีดำขับมาจอดต่อหน้าเธอ จากนั้นมีชายฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่สองคนเดินลงมาจากรถตู้  หัวใจของอัญญากระตุกวูบ เพราะพวกเขากำลังเดินตรงมาหาเธอ

          “สวัสดีครับคุณอัญญา พวกเราเป็นคนของเสี่ยมนต์ชัย เสี่ยให้มารับคุณครับ” ชายคนหนึ่งเอ่ยกับเธอ

          “ไม่สะดวกค่ะ ขอโทษนะคะ” อัญญาทำใจกล้าทั้งที่กลัวจนขาสั่น พูดจบกะจะเดินหนี ทว่ากลับถูกคว้าแขนเอาไว้โดยชายอีกคน

          “แต่เสี่ยบอกว่าต้องพาคุณไปให้ได้ครับ” สายตาดุดันรวมถึงแรงบีบแน่นที่แขนของเธอนั้นทำให้อัญญารู้ว่าตัวเองกำลังโดนคุกคามเข้าแล้ว

          “ฉันแจ้งตำรวจได้นะ”

          “ไม่มีเวลานั้นหรอกครับ” เขากระชากร่างเธอเพื่อจะพาไปขึ้นรถ ทว่ามีเหรอเธอจะยอมไปง่าย ๆ อัญญาสะบัดแขนออกจากเขา ก่อนจะผลักเขาเต็มแรง จากนั้นรีบใส่เกียร์หมาวิ่งหนีชายฉกรรจ์ทั้งสอง

          “จะหนีไปไหนได้” ขาเธอสั้นเกินไปที่จะวิ่งหนีพวกเขาไปได้ ชายอีกคนวิ่งมาดักหน้าเธอไว้ “เราเชิญคุณดี ๆ แล้วนะครับ” เขาทำท่าขึงขังใส่เธอและจะตรงเข้ามาจับตัวเธอ ขณะนั้นเอง...

         

          ปิ๊บ! ปิ๊บ! ปิ๊บ! มีเสียงแตรรถยนต์คันหรูที่คุ้นตาขับผ่านมาพอดี

          “ขึ้นรถ!” เจ้าของรถขับเข้ามาใกล้เทียบข้างหญิงสาว ก่อนจะเรียกให้เธอขึ้นรถของเขา จังหวะรีบร้อนไม่มีทางเลือกอื่น เธอไม่รอช้าที่จะกระโดดขึ้นรถเขาไป

          อัญญาขึ้นมาในรถแล้ว เจ้าของรถก็เหยียบคันเร่งออกตัวไปทันที

          “เฮ้ย!” ชายฉกรรจ์คว้าร่างเธอเอาไว้ไม่ทัน ทั้งสองถึงกับหัวเสีย พวกเขาทำงานพลาด ต้องโดนเสี่ยด่าแน่

          “ไง มัวแต่หยิ่งยโส เกือบโดนจับไปเรียกค่าไถ่แล้วมั้ยล่ะ” ขับรถออกมาได้สักพักเจ้าของรถจึงเอ่ยออกมาหลังจากแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครตามมาทัน

          “ฉันไม่ได้หยิ่งนะคะ แค่ไม่อยากรบกวน” อัญญาเอ่ยออกมาคำแรกหลังจากเอาแต่นั่งเงียบมาตลอดเพราะตกใจไม่หาย

          “แล้วรู้จักพวกเขามั้ย”

          “ไม่ค่ะ”

          “ไม่ใช่คนของเสี่ยคนนั้นเหรอ?”

          “ใช่ค่ะ เสี่ยบ้ากามนั่นส่งมาจับตัวฉัน”

          “ทำไมคุณไม่ยอมไปกับเสี่ยเขาดี ๆล่ะ ดูท่าทางจะรวยใช่เล่นนะนั่น”

          อัญญาเริ่มเอะใจ ทำไมเขารู้เรื่องนี้ “นี่คุณแอบฟังเราคุยกันใช่มั้ยคะเมื่อคืนนี้”

          “ฮะ? เอ่อ..” ชายหนุ่มเผลอปากพล่อยจนโดนจับได้ว่ายืนแอบฟังเรื่องของครอบครัวคนอื่นคุยกัน “ไม่เชิงว่าแอบฟังนะ แค่ยังไม่กลับแล้วเผอิญได้ยินแค่นั้น” เขาแถข้าง ๆ คู ๆ

          “ไม่ต่างกันหรอกค่ะ”

          “ไม่ได้จะเอาไปเล่าให้ใครฟังหรอกน่า”

          “แล้วคุณฌอนมาทำอะไรแถวนี้คะ”

          “ฮะ! อ๋อ..มาทำธุระแถวนี้น่ะ พอดีขับผ่านมาเห็นคุณเลยชวนขึ้นรถมาด้วย แต่โดนคุณปฏิเสธเพราะไม่อยากรบกวน สุดท้ายก็ต้องพึ่งพาผมอยู่ดี” เขาเอ่ยเชิงประชดประชัน

          “ใครจะไปคิดว่าจะเจอเรื่องบ้า ๆ แบบนี้ แล้วทำไมคุณยังอยู่ในซอยนั้นคะ”

          “ก็ผม...เอ่อ” ชายหนุ่มดูมีพิรุธหลับตาปริบ ๆ อย่างกับคนกำลังคิดคำมาโกหก “ก็ผมหลงทางน่ะสิ เลยต้องวนกลับมาซอยเดิม แต่ก็ดีไม่ใช่เหรอ ขับมาช่วยคุณไว้พอดี ไม่งั้นคุณคงได้ไปเป็นเมียน้อยเสี่ยแน่ ๆ”

          “ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์หลงทางมาช่วย” เธอขอบคุณเจือความประชดเขาไปเบา ๆ

          “ไม่เป็นไร เราก็ต่างต้องพึ่งพากัน ยังไงก็ลงเรือลำเดียวกันแล้วนี่”

          “อะไรคะ ใครลงเรือลำเดียวกันกับจีเอ็มไม่ทราบ”

          “ก็คุณไง อย่าลืมสัญญาของเราสิ คุณยังต้องเป็นแฟนหลอก ๆ ให้ผมอยู่นะอัญญา”

          “จริงสินะ ค่าจ้างคุณก็ยังไม่โอนให้ฉันเลยสักบาท” เธอยังไม่ลืมที่จะทวงเงินค่าตอบแทนจากเขา

          “ทวงจังเลยนะ กลับไปเดี๋ยวผมโอนให้ทันที แต่แค่ครึ่งหนึ่งนะ เพราะงานยังไม่เสร็จ”

          “ค่ะ”

          บทสนทนาของทั้งคู่จบลง จากนั้นก็เข้าสู่โหมดของความเงียบอีกครั้ง เขาและเธอไม่ได้คุยอะไรกันอีกเลย ชยางกูรก็ตั้งใจขับรถของเขาไป ส่วนอัญญาก็นั่งเหม่อใจลอยคิดถึงแต่เรื่องแม่ เธอลอบถอนหายใจอยู่บ่อยครั้งโดยไม่รู้ตัว

          “เฮ้อ” จนถึงครั้งนี้ ชยางกูรก็อดไม่ได้ที่จะถามว่าเธอเป็นอะไร

          “คุณถอนหายใจเป็นรอบที่ร้อยแล้วมั้งตั้งแต่ขึ้นรถมาเนี่ย คิดอะไรอยู่ เห็นนั่งเหม่อตลอดทางเลย”

          “เปล่าค่ะ”

          “ปากบอกเปล่า แต่สีหน้าเก็บทรงไม่อยู่เลยนะคุณ”

          “กลุ้มใจเรื่องครอบครัวน่ะค่ะ”

          “มีครอบครัวให้กลุ้มใจมันดีแล้ว ถ้าไม่มีคุณอาจจะกลุ้มและเหงาในเวลาเดียวกัน”

          “ถ้ามีแล้วนำแต่ปัญหามาให้ ไม่มีก็อาจจะดีเหมือนกันนะคะ”

          “ไม่ดีหรอก เวลามีปัญหาหันหน้าไปปรึกษาใครก็ไม่มี อยากระบายกับคนในครอบครัวก็ไม่ได้ เคว้งคว้างจะตาย”

          “พูดเหมือนคุณไม่มีครอบครัวเลยนะคะ”

          “นี่คุณไม่ได้อ่านประวัติผมสินะ”

          “ไม่ค่ะ ฉันคิดว่าไม่จำเป็น” คำตอบของเธอทำให้เขาหันมามองเธอ แล้วต้องกลับไปมองบน

          “ผมเป็นเด็กกำพร้า” คำตอบที่มีรอยยิ้มบาง ๆ ของเขา แต่เจือความเศร้าอยู่ในความหมายทำเอาคนฟังถึงกับชะงัก

          “จริงเหรอคะ?”

          “จริงสิ เรื่องแบบนี้ใครเขาเอามาล้อเล่นกัน”

          “....” อัญญาไม่รู้จะพูดคำไหนต่อเลยทีนี้

          “แม่เลี้ยงกับพ่อเลี้ยงเล่าให้ผมฟังว่า ผมถูกเอาไปวางไว้หน้าบ้านของท่านตั้งแต่ผมได้สามเดือนมั้ง พ่อแม่แท้ ๆ ไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้ให้ผมสืบหาตัวพวกเขาเลย คงอยากตัดขาดจากผมจริง ๆ” น้ำเสียงเล่าที่ฟังดูเรียบเฉย แต่แอบแฝงไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

          “พ่อแม่ของคุณอาจจะมีเหตุผลของท่านก็ได้ค่ะ บางทีอาจจะเป็นเรื่องเงินทองที่ไม่พอใช้ พวกท่านถึงเลือกฝากคุณไว้ที่บ้านคนรวยแถมยังใจดีเลี้ยงคุณมาจนได้ดีขนาดนี้” อัญญาพยายามพูดปลอบใจเขา

          “ฮึ ๆ เข้าใจใช้คำพูดนะ ฝากไว้เหรอ ฝากแล้วทำไมไม่มาเอาคืน น่าจะเรียกว่าทิ้งนะถึงจะถูก” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างคนน้อยอกน้อยใจ

         “ไม่รู้เลยว่าเขาเป็นเด็กกำพร้ามาก่อน เห็นภายนอกดูร่าเริง ตอนอยู่คนเดียวน่าจะแอบร้องไห้สินะคนแบบนี้”

          “ตอนนี้คุณมีครอบครัวใหม่แล้ว อยู่กับปัจจุบันดีกว่านะคะ อย่าไปนึกถึงอดีตเลย”

          “ปัจจุบันผมก็ตัวคนเดียว คุณคงไม่สนใจประวัติผมจริง ๆ สินะ” เขายิ้มแห้ง ๆ ให้กับความไม่ใส่ใจของพนักงานคนนี้ที่มีต่อเจ้านายอย่างเขา

          “ทำไมคะ”

          “พ่อแม่บุญธรรมของผมประสบอุบัติเหตุรถยนต์ท่านทั้งสองเสียชีวิตคาที่ เมื่อห้าปีที่แล้ว และในชีวิตท่านไม่มีลูกไม่มีหลาน มีแค่ผมกับญาติพี่น้องของท่าน พอพ่อแม่ตาย ผมก็ไม่มีใครเหมือนกัน พวกน้าอาป้าลุงเขาก็ไม่ได้เอ็นดูผมเหมือนพ่อกับแม่ หนำซ้ำถีบหัวส่ง ผมเลยไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายด้วย แม้พ่อแม่จะยกมรดกให้ผมก็เถอะ”

         

          ชยางกูรทำตัวร่าเริงเฮฮาเวลาอยู่กับเพื่อนฝูง เขาแอบเก็บความเหงาเศร้าเอาไว้ส่วนลึกสุดของหัวใจ ไม่อยากคบใครจริงจัง ไม่อยากสร้างครอบครัวกับใคร

          “ญาติผู้ใหญ่ที่ผมเคารพตอนนี้คงมีแต่คุณพ่อคุณแม่และคุณย่าของธามม์”

          “มองหาสิ่งที่มีอย่ามองหาสิ่งที่ขาด คุณจะได้ไม่เครียดไม่เหงา”

          “ฮึ ๆ บอกตัวเองก่อนเถอะคุณน่ะ ผมไม่คิดอะไรแล้ว โตป่านนี้แล้ว หน้าที่การงานก็ดี เลี้ยงตัวเองได้สบาย” ชยางกูรปรับอารมณ์กลับมายิ้มได้อีกครั้ง ทำเหมือนว่าไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไรแล้ว แม้ในใจยังโหยหาความอบอุ่นอยู่ตลอด

          “ค่ะ” อัญญาตอบเขาห้วนสั้น สุดท้ายก็วกเข้าตัวเอง บอกคนอื่นให้ทำใจยอมรับความจริง พอเป็นเรื่องตัวเองก็แอบคิดมากเหมือนกัน