การตัดสินใจ.. 193

“ประธานเลยตั้งกองทุนสวัสดิการให้พวกพนักงานสินะ...เพื่อให้ทุกอย่างยุติธรรมสำหรับทุกฝ่าย” คมกริชยกยิ้มพร้อมให้ความเห็นเพิ่มเติม

“ใช่ค่ะ” ประธานสาวตอบกลับตามความจริง แล้วค่อยกดเปลี่ยนภาพบนจอไปยังหน้าที่แสดงถึงค่าใช้จ่ายสำหรับสวัสดิการพนักงานที่เพิ่มขึ้นอย่างชัดเจนเมื่อเทียบกับไตรมาสเดียวกันของปีก่อนหน้า “แต่ในความเป็นจริง บางครั้งความยุติธรรมมันก็เป็นเรื่องยาก...โดยเฉพาะ เมื่อเราไม่ใช่องค์กรเพื่อการกุศล”

“จะเหลือกำไรแค่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์?” เสียงในที่ประชุมถามซ้ำอีกครั้ง ราวกับไม่ชอบใจในการตัดสินใจของประธานสาวที่หักรายได้บางส่วนคืนกลับให้แก่เหล่าพนักงาน “ก็แค่คนงาน? ไม่คิดว่าเราให้มากเกินไปเหรอ”

“..ฉันถือว่าเป็นสิ่งที่พวกเขาสมควรได้รับค่ะ” กะรัตเลือกให้ความเห็นด้วยน้ำเสียงที่ยังนิ่มนวลพอสมควร ทั้งที่ในความเป็นจริงเธอไม่ชอบใจในถ้อยคำเหล่านั้นสักนิด

“ผมว่าคุณคิดง่ายไปนะ!”

“ฉันตัดสินใจไปแล้วค่ะ เซ็นอนุมัติงบไปแล้วด้วย” กะรัตตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก เหลือบมองรอยยิ้มเยาะของสินธรที่ผุดขึ้นมาให้เห็นพลางถอนใจ “แต่ถ้าคิดว่าทัศนคติของฉันขัดกับหลักการขององค์กร จะยื่นถอดถอนก็ไม่ว่ากันนะคะ...ฉันยอมรับได้”

“แล้วคุณจะต้องเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองพูดออกมา!” คนเสียประโยชน์ประกาศกร้าว “จำไว้ด้วยนะ ว่าพวกผมไม่เคยเห็นด้วยกับการให้ผู้หญิงอย่างคุณมาเป็นผู้บริหาร!”

“เรื่องนั้นต้องรู้อยู่แล้วค่ะ” ประธานสาวตอบกลับเรียบเรื่อย ไม่คิดใส่ใจถ้อยคำปรามาสของบุคคลที่นั่งอยู่ตรงข้ามตัวเองแม้แต่น้อย แล้วปล่อยเวลาให้ไหลผ่านไปสักพักค่อยตั้งคำถาม “จะเริ่มโหวตกันได้หรือยังคะ?”

“...”

โดยปกติแล้วตำแหน่งประธานบริหารของ ‘ไพฑรูย์การช่าง’ จะถูกส่งต่อตามความเหมาะสมที่ผู้บริหารคนก่อนเห็นควร แม้แต่ในตอนกะรัตเข้ารับตำแหน่งก็ยังได้มาเพราะความเห็นชอบของสินธร หาใช่การโหวตเหมือนที่กำลังทำอยู่ในตอนนี้ ด้วยเพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าระบบการโหวตของ ‘ไพฑรูย์การช่าง’ ไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นบ่อยนัก

จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อมีความเห็นต่างขั้วในองค์กรเท่านั้น!