การตัดสินใจ.. 194

ความคิดเห็นที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนของกะรัตและสินธร ค่อยๆสร้างทางแยกขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดและเมื่อเวลาผ่านไปช่องว่างระหว่างความคิดของคนทั้งคู่ก็เพิ่มความกว้างขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะเมื่อการตัดสินใจทุกอย่างของประธานสาวล้วนแล้วแต่สวนทางกับคำแนะนำของอดีตประธานอย่างสิ้นเชิง

‘แม่อยากให้พิงค์ยอมลงให้น้าสินธรบ้าง? ทำไมต้องคอยค้านทุกอย่างอยู่ตลอดเวลา’

‘คะ?’

‘เรื่องโพรเจกต์ใหม่ที่ลพบุรี ทำไมลูกถึงหักหน้าน้าสินธรแบบนั้น?’

‘เพราะยอดจองคอนโดไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ค่ะ ถ้าฝืนสร้างไปเราอาจจะขาดทุนย่อยยับ’

‘ก็ค่อยจัดโปรโมทหนักๆเอาก็แล้วกัน ปล่อยโพรเจกต์ของน้าเขาให้ผ่านไปบ้างเถอะ...ถือว่าแม่ขอได้ไหม?’

‘..ขอโทษนะคะ แต่พิงค์ทำให้ไม่ได้’

‘เนรคุณ! ทั้งที่น้าเขาเป็นคนยกตำแหน่งให้ลูกแท้ๆ’

‘...’

บทสนทนาระหว่างเธอและนพเก้ายังตกตะกอนในห้วงความคิด กะรัตรู้ดีว่าตะกอนในใจที่ผลักดันให้ทุกการกระทำของเธอสวนทางกับสินธรอย่างมีเจตนา ล้วนแล้วแต่มีชนวนมาจากบทสนทนาในวันนั้นทั้งสิ้น และยังคงปวดหนึบในห้วงหัวใจเสมอเมื่อนึกขึ้นได้ว่ามารดาเลือกยืนข้างน้องชายอย่างสินธร มากกว่าการอยู่ข้างและคอยเข้าใจคนเป็นลูกอย่างเธอ

 “ห้าต่อสามเสียง” 

ประธานสาวทอดมองการลงคะแนนเสียงจากบอร์ดบริหารด้วยสายตาไร้ความรู้สึก เริ่มนึกสงสัยว่าเหตุใดหัวใจของเธอจึงว่างเปล่ามากมายขนาดนี้

“ห้าต่อเจ็ดเสียง..” คะแนนเสียงเกินครึ่งของบอร์ดบริหารถูกนับไปแล้ว พร้อมทั้งแนวโน้มการถูกปลดของกะรัตที่ชัดเจนยิ่งขึ้น

ดวงตากลมใสไร้ประกายยินดียินร้ายเหลือบมองตัวเลขบนจอภาพด้วยท่าทีสงบนิ่ง ปรายตามองรอยยิ้มอย่างผู้มีชัยของสินธรคล้ายระอาแล้วถอนใจอีกหน...ดูเหมือนผู้อาวุโสคงลืมไปแล้ว? ว่าตัวเองยังมีภาพลักษณ์ของนักบุญผู้แสนดีที่ต้องรักษาไว้

“หกต่อเจ็ดเสียง!”

ราวกับคะแนนเสียงเฉียดจะตีเสมอส่งผลต่อชะตาชีวิต เมื่อสีหน้าของสินธรเริ่มแปรเปลี่ยนไปอีกครั้ง เช่นเดียวกับรอยยิ้มที่จางหายไปอย่างรวดเร็ว

“เจ็ดต่อเจ็ดเสียง”

เมื่อคะแนนเสียงสุดท้ายที่จะชี้ขาดตำแหน่งประธานบริหารถูกหยิบขึ้นจากกล่องลงคะแนน ทั้งห้องก็เงียบสงัดจนได้ยินกระทั่งเสียงพลิกกระดาษ

“...แปดต่อเจ็ดเสียง!” ผู้ทำหน้าที่นับคะแนนสรุปเสียงดังฟังชัด “ประชุมวาระพิเศษว่าด้วยเรื่องการยื่นถอดถอนประธานฝ่ายบริหารคนปัจจุบัน...มีมติไม่เห็นชอบครับ”

“เป็นไปไม่ได้!” สินธรตวาดค้านด้วยน้ำเสียงกราดเกรี้ยว ใบหน้าที่เคยราบเรียบกำลังแปรเปลี่ยนเป็นแดงก่ำอย่างรวดเร็ว เช่นเดียวกับดวงตาวาวโรจน์ที่กวาดมองเหล่าบอร์ดบริหาร น้ำเสียงแค้นเคืองตั้งคำถามรอดไรฟัน

“ทั้งที่รู้เรื่องนั้น! แล้วทำไมพวกคุณถึงยังเลือกมัน?”           

แต่เหมือนไม่ต้องการตอบคำถาม หลายคนในบอร์ดบริหารที่ลงคะแนนให้ประธานสาวคนปัจจุบันเลือกเงียบแทนการตอบโต้  

“แก! แกโกงคะแนนฉัน!” เมื่อไม่ได้คำตอบของคำถามคนพลาดหวังจนเหมือนสติหลุด ก็หันกลับมาตวาดใส่กะรัตเสียงดังลั่น 

“...ถ้าจะให้ตอบคำถามเรื่องโกงคะแนน รบกวนช่วยขยายความ ‘เรื่องนั้น’ ให้ฟังก่อนดีไหมคะ?” กะรัตตั้งคำถามกลับเสียงเย็น สังหรณ์ใจว่าคำพูดที่สินธรเพิ่งหลุดออกมาเมื่อครู่อย่างคนขาดสติต้องเกี่ยวข้องกับเธอแน่นอน

“...”

แล้วใบหน้าที่เปลี่ยนสีกลับเหมือนสับสวิตช์ของสินธร ก็ทำให้ประธานสาวยิ่งมั่นใจกว่าเก่าว่าต้องมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น? และเดาได้ว่า ‘เรื่องนั้น’ คงส่งผลต่อความเชื่อมั่นของบอร์ดบริหารที่มีต่อเธอได้เป็นอย่างดี หลังพิจารณาอยู่นานเกือบนาทีกะรัตค่อยถอนใจพลางยกยิ้มมุมปาก  

“สงสัยว่า ‘เรื่องนั้น’ คงไม่ใช่เรื่องราวดีๆสินะคะ?” เสียงหวานไล่ลำดับสูงต่ำน่าฟัง แม้ว่าในปลายเสียงติดจะเย็นชาจนน่าขนลุกก็ตามที 

“ก็แค่เรื่องไร้สาระ ไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจหรอกนะ” คมกริชให้ความเห็นเรียบๆ

“ค่ะ เพราะความจริงก็ไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้น” ประธานสาวเลือกตัดบทคล้ายหมดความสนใจ เพราะเดาได้ว่าคงเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเธอและเพทายแน่นอน! เหลือบมองร่างสูงผอมของสินธรที่หยุดโวยวายไปง่ายๆเหมือนกดปุ่ม ค่อยละความสนใจแล้วส่งสัญญาณให้เลขาคนสนิทเดินแจกเอกสารสำคัญอีกชุดให้แก่ทุกคนในบอร์ดบริหารตามลำดับ

“มีวาระเพิ่มเติม? ไม่เห็นแจ้งไว้ในกำหนดการเลยนะครับ” เสียงของหนึ่งในบอร์ดบริหารตั้งคำถาม

“ต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่ไม่ได้แจ้งล่วงหน้า” กะรัตตอบตามมารยาท แล้วนิ่งไปชั่วขณะแสนสั้นคล้ายต้องการเวลาเพื่อทบทวนเรื่องราวบางอย่างเป็นครั้งสุดท้าย ค่อยพูดต่อ “ฉันขอลาออกค่ะ”

“...!?”