ถ้าหากตอนนั้น.. 220

น้ำเสียงโศกสลดปนโหยหวนของกันดิศที่หลุดรอดมาจากห้องทำงานของณัฐนัย ทำให้คนที่เดินออกจากห้องได้เพียงไม่กี่ก้าวต้องยกยิ้มมุมปาก นึกขันเพื่อนสนิทที่เสพติดความสบายแต่กลับไม่เคยหนีความลำบากได้เลยสักหน ดวงตาสีถ่านยังฉายรอยขบขันบางเบาให้เห็น แล้วค่อยเปลี่ยนเป็นมืดดำลงทุกขณะที่ก้าวเดินไป..

ไม่ถึงห้านาที ร่างสูงของเพทายก็หยุดยืนอยู่หน้าห้องประชุมย่อยสำหรับรับแขก

แต่เมื่อพูดถึงคำว่า ‘แขก’ แล้วก็ยังนึกกังขาในใจ คงเพราะการมาเยือนของประธานคนใหม่แห่ง ‘ไพฑรูย์การช่าง’ ไม่ใช่เรื่องที่เพทายคาดการณ์ไว้ เขาจึงไม่อาจคาดเดาได้ว่าอดีตผู้ก่อตั้ง ‘ไพฑรูย์การช่าง’ ที่ได้หวนคืนบัลลังก์หลังผ่านเวลาไปยี่สิบปีต้องการอะไร? แต่กระนั้นกลับมีบางสิ่งในใจที่ตั้งธงไว้แล้วเช่นกัน

ว่าจะไม่มีวันให้คืน!

ความหวงแหนในสิ่งที่รักตามสัญชาติญาณทำให้เพทายอดเหลือบมองห้องทำงานตัวเองที่อยู่ห่างไปสุดสายตาไม่ได้ มองอยู่นานจนได้ยินเสียงชลันธรหัวเราะในลำคอคล้ายพึงพอใจอะไรสักอย่าง

“ไอ้ชลัน” น้ำเสียงคาดโทษเรียกชื่อเลขาคนสนิทรอดไรฟัน

“ไม่ต้องห่วงครับนาย คุณพิงค์ยังหลับอยู่” ชลันธรอธิบายเรียบเรื่อย ไม่สนใจสายตากินเลือดกินเนื้อของเจ้านายที่ส่งมาสักนิด ก่อนจะโค้งตัวเล็กน้อยราวกับต้องการบอกว่าจะกลับไปทำหน้าที่ของตน แต่พอถอยได้พ้นระยะมือและเท้าก็ยังไม่วายทิ้งท้ายประโยคอย่างจงใจยั่วประสาทอีกรอบ “คุยกับพ่อตาให้สนุกนะครับนาย”

“ไอ้!..” เพทายสบถเสียงขุ่น อยากจะฝากรอยเท้าเข้าที่แผ่นหลังลูกน้องคนสนิทสักทีสองทีตามมารยาท แต่เพราะมีเรื่องสำคัญกว่ารออยู่จึงต้องปล่อยผ่าน

ใบหน้าคมคายที่ผ่อนคลายลงกว่าเมื่อครู่หลายเท่ามองจ้องประตูเบื้องหน้าพลางถอนใจอีกหน แต่ก็เลือกเปิดประตูเข้าไปเผชิญหน้ากับ ‘อดีต’ เพื่อนสนิทของบิดา..

ภายในห้องประชุมย่อยสำหรับรับแขกดูเงียบเชียบกว่าทุกครั้งที่เพทายเคยสัมผัสมา ไพฑรูย์กำลังนั่งรอการมาของเขาด้วยความสงบ และเมื่อเห็นประธานหนุ่มแห่ง ‘วัฒนากร เอ็นจิเนียริ่ง’ เดินเข้ามา ใบหน้าราบเรียบของผู้อาวุโสเหมือนจะปรากฏรอยยิ้มบางเบาให้เห็นเป็นการทักทาย

“ขอบใจนะ ที่ยอมมาเจออา” 

คำทักทายของประธานคนใหม่แห่ง ‘ไพฑรูย์การช่าง’ ที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่งอย่างเป็นทางการได้เพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้าทำให้เพทายชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะนำพาตัวเองไปนั่งอีกด้านของโซฟากว้างราวกับต้องการรักษาระยะให้ห่างที่สุดเท่าที่มารยาทจะเอื้ออำนวย

“ถ้าไม่มาพบคุณอา ผมคงไร้มารยาทเกินไป” น้ำเสียงราบเรียบตอบกลับ

อันที่จริงเพทายต้องยอมรับตามตรงว่าเขาไม่ค่อยอยากเจอหน้าบุพการีของคนรักเท่าไร โดยเฉพาะหลังจากเกิดเรื่องขึ้นกับกะรัต แต่เพราะไม่อยากให้เรื่องลุกลามเป็นไฟลามทุ่งในภายหลัง จึงจำต้องมาอย่างไม่เต็มใจ

“แล้ว...ยายพิงค์เป็นยังไงบ้าง?” น้ำเสียงลังเลของไพฑรูย์ตั้งคำถาม

“ก็ดีครับ” แม้ใบหน้าคมคายจะยังไร้อารมณ์ แต่ดวงตาสีถ่านกลับผสมรอยอริแบบไม่คิดปกปิด “ว่าธุระของคุณอามาเถอะครับ ผมมีเวลาว่างไม่มาก”

ไพฑรูย์นิ่งไปชั่วอึดใจราวกับกำลังชั่งน้ำหนักความคิดตนเอง ปล่อยเวลาไหลผ่านไม่นานนักค่อยถอนใจพลางระบายยิ้มเจือจางออกมา

“อาคิดว่า มีบางเรื่องที่ควรบอกให้พีทรู้”

“..ผมฟังอยู่ครับ” ชะงักไปเล็กน้อยกับสรรพนามใกล้ชิดทั้งที่ไร้ความสนิท แต่เพราะตัดสินใจไว้แล้วว่าจะปล่อยวางจากเรื่องในอดีตจึงเลือกปล่อยผ่าน

               “ตึกที่ถล่มเมื่อยี่สิบปีก่อนเป็นเพราะ ‘ไพฑรูย์การช่าง’ จริงๆ และพ่อของพีท...ก็รู้เรื่องนั้นอยู่แล้วตั้งแต่แรก” ไพฑรูย์บอกเล่าเรื่องราวในอดีตอย่างเชื่องช้า น้ำเสียงยังคงแฝงไปด้วยรอยเจ็บปวดจากเรื่องราวครั้งเก่าที่สร้างบาดแผลขนาดกว้างและฝังลึกจนถึงรากของความรู้สึกในปัจจุบัน “แต่เพื่อช่วยอา พ่อของพีทก็เลยรับเอาทุกความผิดไว้เอง”

               เพทายมองภาพตรงหน้าด้วยสายตายากจะอ่าน สภาพของไพฑรูย์ในวันนี้ช่างแตกต่างจากชายที่คุกเข่าตากฝนอยู่หน้างานศพบุพการีของเขาราวคนละคน เหลือแต่ดวงตาหม่นแสงที่แบกความเจ็บปวดและร่องรอยความรู้สึกผิดเท่านั้น ที่ยังฉายชัดไม่จางลงจากวันนั้นเลยสักนิด

ความรู้สึกผิดคงกัดกร่อนผู้ชายคนนี้ จนแบกชีวิตที่เต็มไปด้วยความทุกข์มาตลอดสินะ?

บางทีความยึดติดตลอดยี่สิบปีของไพฑรูย์ อาจเป็นบทลงโทษที่รุนแรงกว่าการยอมรับผิดในวันวานก็ได้..

“อาก็รับความช่วยเหลือไว้อย่างคนเห็นแก่ตัว ไม่คิดว่าเรื่องมันจะบานปลายจนสุดท้าย..” น้ำเสียงของไพฑรูย์ขาดห้วงไป ก่อนจะยอมรับความจริงด้วยท่าทีสงบนิ่ง “ทั้งหมดเป็นความผิดของอาเอง” 

ดวงตาสีถ่านยังคงสงบเยือกเย็นจนอ่านไม่ออกว่ากำลังคิดอะไร

“อาคือต้นเหตุที่ทำให้พ่อกับแม่ของพีทฆ่าตัวตาย”

เศษนาทีไหลผ่านไปกับความเงียบงัน ใบหน้าคมคายที่สงบเยือกเย็นค่อยกระตุกยิ้มมุมปากให้เห็น หากแต่รอยอารมณ์ที่ปรากฏในดวงตากลับยังคงความเยือกเย็นไว้เช่นเดิม

“อย่าประเมินตัวเองสูงขนาดนั้นจะดีกว่านะครับ”

               ร่างสูงของเพทายผุดลุกจากโซฟาตัวกว้างราวกับการนั่งสนทนาเพียงไม่กี่นาทีเมื่อครู่ ได้สร้างความเมื่อยขบให้ร่างกายจนต้องยืดเส้นยึดสาย ละสายตาจากคู่สนทนาแล้วทิ้งสายตาไปกับวิวทิวทัศน์ภายนอกผ่านกระจกใสบานกว้างความยาวจรดพื้นภายในห้องประชุม

               “พ่อแม่ของผมตัดสินใจเอง...ที่จะตาย” ดวงตาสีถ่านยังคงเหม่อมองไกลอย่างไร้จุดหมาย นานเกือบนาทีค่อยหันกลับมาเผชิญหน้ากับไพฑรูย์อย่างตรงไปตรงมา “และคุณอาก็ไม่ได้ ‘สำคัญ’ สำหรับพวกท่านขนาดนั้น!”

               “แต่ถ้าหากตอนนั้น...”

               “เรื่องสมมุติที่เรียกว่า ‘ถ้าหากตอนนั้น’ มันไม่มีอยู่จริงหรอกครับ” เพทายตัดบทเสียงเรียบ มองใบหน้าของคู่สนทนาที่ยังเต็มไปด้วยความทุกข์พลางถอนใจ

“มีแค่ปัจจุบันเท่านั้น ที่เรียกว่าความจริง”