MasukShare
โอกาส? 221
Terakhir Diperbarui:
2026-01-13 22:43:32ปิ่นโตสแตนเลสสี่ชั้นจะถูกนำมาวางลงบนโต๊ะหลังได้ยินเสียงเคาะประตูไม่ถึงนาที และจะเป็นเช่นนี้วันละสามครั้งก่อนช่วงเวลาอาหารประมาณครึ่งชั่วโมงเสมอ จันทร์เจ้าเหลือบมองปิ่นโตเถาใหญ่ที่อยู่ห่างไปไม่กี่เมตรพลางถอนใจ คาดเดาได้ว่าเมนูอาหารหนึ่งในสามอย่างต้องมี ‘แกงจืด’ แน่นอน
อดทนไว้จันทร์เจ้า...อีกสองวันก็ได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว!
คนถูกแพทย์วินิจฉัยว่ากระดูกซี่โครงหักทิ่มปอดจนต้องรอดูอาการมาร่วมสัปดาห์ปลอบใจตัวเองเสียงแผ่ว แล้วเลือกขยับเล็กน้อยเหมือนต้องการทดสอบสภาพร่างกาย เจ็บหนึบตรงชายโครงจนต้องขมวดคิ้ว แต่เมื่อเห็นว่าตัวเองสามารถขยับตัวได้มากกว่าวันก่อนหน้าหลายเท่าใบหน้าหวานก็ปรากฏรอยยิ้มให้เห็น..
จันทร์เจ้ายังคงนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยเหมือนในทุกวันที่ผ่านมาและปล่อยเวลาให้พ้นผ่านไปอย่างไร้จุดหมาย ดวงตาคู่หวานปนโศกจับจ้องต้นไม้ใหญ่ผ่านทางกระจกบานกว้างด้านหลังห้อง มองดูนกกระจอกตัวน้อยที่กำลังพยายามสลายปีกเล็กๆของมันเพื่อโผบิน เนินนานค่อยคลี่ยิ้มเมื่อเห็นนกน้อยออกบินไปไกลจนสุดสายตา
ข้อดีของโรงพยาบาลเล็กๆในต่างจังหวัดก็เป็นแบบนี้เอง เธอสามารถสังเกตเห็นสิ่งเล็กน้อยแต่สวยงามได้เพียงหยุดมอง แล้วเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอีกครั้งก็เรียกความสนใจของคนป่วยให้คืนกลับมา
“ค่อยมาเก็บตอนเย็นนะคะ...ฉันยังไม่ได้กินข้าวเลย” เพราะเดาได้ว่าใครสักคนคงเข้ามาเก็บปิ่นโตอาหาร คนป่วยที่ไม่ยอมกินข้าวตามเวลาจึงรีบบอกผ่าน
คนเปิดประตูชะงักไปแค่นั้นแล้วก็ปิดลงเหมือนทุกวัน จันทร์เจ้าคิดว่าคนเก็บปิ่นโตคงเอือมระอาและชินชาจนคร้านจะพูดกับเธอแล้วแน่ๆ แต่กระนั้นคนป่วยที่ยังเหม่อมองท้องฟ้าก็ไม่ได้สนใจมากนัก จวบจนกลิ่นหอมอ่อนของดอกไม้ลอยมาแตะปลายจมูก
นานเกือบนาทีคนป่วยค่อยละสายตาจากท้องฟ้าสีครามไร้ม่านเมฆ หันมองผู้มาเยือนด้วยความคาดหวังในตอนแรก แต่กลับหลงเหลือไว้แค่ความประหลาดใจในตอนท้ายเมื่อไม่ใช่คนในความคิดถึง..
“คุณดาริกา?”
“ฉันมาเยี่ยมค่ะ” เจ้าของชื่อคลี่ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร พร้อมบอกวัตถุประสงค์ของตัวเอง
“ขอบคุณค่ะ” คนป่วยพยักหน้ารับรู้แต่ก็ยังสับสนปนสงสัยที่เห็นเพื่อนสนิทของเจ้านาย
ร่างบางระหงที่ปกติจะอยู่ในชุดทะมัดทะแมงชินตา วันนี้กลับสวมเอี๊ยมยีนแบบกระโปรงสั้นเหนือเข่าเล็กน้อยแลดูแปลกตา ใบหน้าสวยหมดจดแม้ปราศจากเครื่องสำอางกับผมสั้นประบ่าที่ถูกรวบเก็บไว้หลวมๆยังคงมีเอกลักษณ์ในความทรงจำของจันทร์เจ้าไม่เปลี่ยน ความจริงเธอและดาริการู้จักกันเพียงผิวเผินเท่านั้น...เรียกได้ว่าไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์อะไรมากไปกว่าเพื่อนร่วมบริษัท ที่จำเป็นต้องประสานงานกันบ้างในบางเวลา
แล้วทำไมดาริกาถึงต้องมาเยี่ยมเธอ? และรู้ได้ยังไงว่าเธอรักษาตัวอยู่ที่นี่?
ผู้มาเยือนเหมือนไม่ได้สนใจสายตาที่เต็มไปด้วยความกังขาของจันทร์เจ้ามากนัก เธอกวาดตาสำรวจห้องพักฟื้นผู้ป่วยเล็กน้อย ก่อนจะวางกระเช้าผลไม้ขนาดกะทัดรัดและดอกไม้ช่อใหญ่ลงบนโต๊ะข้างเตียงผู้ป่วย เหลือบเห็นแจกันดอกไม้ที่ว่างเปล่าค่อยคลี่ยิ้ม
“เดี๋ยวฉันจัดดอกไม้ลงแจกันให้นะคะ” กระแสเสียงเรียบเรื่อยแต่ฟังแล้วสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนบอกความต้องการของตัวเอง
“ขอบคุณนะคะ”
Bab terbaru
เพทายลายกะรัต ตอนพิเศษ 248
ร่างสูงผอมแลดูบอบบางจนเกือบจะคล้ายคนอมโรคหยุดชะงัก เมื่อสายตาที่มองตรงไปข้างหน้าเพียงอย่างเดียวจนถึงเมื่อครู่สังเกตเห็นบางอย่างตรงหางตา ดูเหมือนจะมีร่างเล็กป้อมเหมือนซาลาเปาเดินได้กำลังพยายามใช้นิ้วเล็กๆกดปุ่มสีเขียวบนเครื่องถ่ายเอกสาร แต่เพราะขาสั้นเกินไปจึงต้องเขย่งจนสุดตัวลูกใครนะ? ท่าทางน่าจะซนเอาเรื่องเพราะอยากรู้ว่าเจ้าตัวเล็กจะทำยังไงกับระยะห่างอีกหลายคืบ ร่างสูงผอมจึงเปลี่ยนเส้นทางจากห้องประธานกรรมการของ ‘วัฒนากร เอ็นจิเนียริ่ง’ ที่มีเพื่อนสนิทของพี่เขยรออยู่ มาเป็นทางเข้าห้องเอกสารที่ภายในมีเด็กชายวัยประมาณห้าขวบเศษกำลังปีนป่ายเครื่องถ่ายเอกสารด้วยความมุ่งมั่นปกติเขาค่อนข้างเกลียดเด็กและไม่นิยมเข้าใกล้ ขนาดหลานสาวหน้าตาจิ้มลิ้มเหมือนตุ๊กตาอย่างพลอยชมพูก็ยังไม่สามารถลบความรู้สึกเหล่านั้นออกไปได้ น่าแปลกที่เจ้าตัวเล็กหน้าตามอมแมมเหมือนคลุกน้ำหมึกตรงหน้ากลับดึงดูดใจอย่างประหลาด“ลุงจะทำงานเหรอ? ให้ผมช่วยคับ”เสียงเล็กๆที่ดังเจื้อยแจ้วอยู่บนพื้นเบื้องล่างทำให้คนเกลียดเด็กสะดุ้ง ไม่คิดว่าเจ้าตัวเล็กจะว่องไวขนาดนี้ทั้งที่ตัวกลมเหมือนหมูออมสิน“ให้ผมช่วยคับ”เด็กน้อยย้ำคำเดิมอีกค
เพทายลายกะรัต ตอนพิเศษ 247
ท้องฟ้าสีเทาและเสียงครืนๆเป็นระยะทำให้บรรยากาศรอบกายหม่นหมองอย่างน่าประหลาด เด็กหนุ่มวัยสิบสามปีเศษในชุดดำสนิทแหงนมองท้องฟ้าอีกครั้ง ก่อนจะเหลือบมองเขม่าควันไฟจากปล่องเมรุที่กำลังลอยสูงไปบนฟ้า พลันน้ำตาก็ค่อยๆรินไหลออกมาจากดวงตาสีถ่านคู่นั้นเขาใช้แขนเสื้อปาดน้ำตาลวกๆเมื่อรู้สึกถึงความอ่อนแอที่ทับถมจิตใจ แล้วหลบมุมไปนั่งเงียบๆที่ม้าหินอ่อนข้างศาลาวัดทั้งที่ดวงตายังแดงก่ำ...ไม่อยากเสียน้ำตาให้พ่อแม่ใจร้ายที่ฆ่าตัวตายแล้วปล่อยให้ตัวเองต้องอยู่บนโลกกว้างนี้เพียงลำพัง! แต่ถึงจะโกรธแค่ไหนความรู้สึกสูญเสียที่ถาโถมเข้ามาก็ทำให้ความเสียใจมีมากกว่าหลายเท่า“หนูขอนั่งด้วยได้ไหม?”เสียงเล็กๆที่แหบพร่าดังขึ้นข้างกายของคนที่กำลังจะร้องไห้อีกรอบต้องชะงักไป“ก็นั่งสิ แต่อย่าเสียงดังนะมันน่ารำคาญ!” “อืม ขอบคุณนะ” เสียงนั้นตอบกลับเบาๆ แล้วไม่พูดอะไรออกมาอีกราวกับว่ากลัวจะถูกตำหนิความเงียบนั้นทำให้เด็กหนุ่มอดไม่ได้จนต้องเงยหน้ามองคนที่มาขอนั่งด้วย เด็กผู้หญิงหน้าตาขลุกขมอมที่เอาแต่กอดตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลเข้มไว้แน่นเหมือนเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวเดียวที่พอจะมีได้ เธออยู่ในชุดสีดำสนิทเช่นเดียวกับเขา ก็พอจะเดาได้
เพทายลายกะรัต บทส่งท้าย.. 246
ช่อดอกไม้ขนาดกะทัดรัดแต่มีน้ำหนักพอดูถูกโยนจนลอยละลิ่วตามประสาดอกไม้งานแต่ง เพียงแต่ช่อดอกไม้ในคราวนี้อาจจะน่าสงสารกว่าช่อดอกไม้ในงานแต่งอื่นๆนิดหน่อย เพราะคนรอรับดอกไม้มีแต่ผู้ชาย? ต้องขอบคุณไอเดียสุดล้ำของเจ้าสาวสุดสวยนามว่ากะรัต ที่ดันนึกสนุกด้วยการเพิ่มดอกไม้งานแต่งเข้ามาอีกช่อ! พร้อมกับสร้างเงื่อนไขเล็กน้อยแต่กลับสามารถดึงดูดใจคนในงานได้เป็นอย่างดี‘จะมีผ้าขาวกั้นเวทีไว้ แล้วเราสองคนจะโยนช่อดอกไม้พร้อมกันนะคะ...สองคนที่รับช่อดอกไม้ได้ จะได้ตั๋วฟรีพร้อมที่พักสำหรับสามวันสองคืนให้ไปเที่ยวด้วยกันค่ะ!’เพราะเพื่อนของบ่าวสาวล้วนแล้วแต่เป็นคนโสดเสียส่วนมาก ผลตอบรับจึงแสดงออกมาให้เห็นด้วยจำนวนแขกเกือบทั้งงานที่ไปออรวมกันตรงหน้าเวที..“ไม่ไปแย่งดอกไม้กับเขาหรือไง?” น้ำเสียงขบขันของผู้อาวุโสเขื่อนเพชรตั้งคำถาม“คุณปู่ก็ยังนั่งอยู่นะครับ ไม่ได้ไปแย่งดอกไม้เหมือนกัน” ณัฐนัยตอบกลับลอยลมพลางจิบคอกเทลในมือด้วยท่าทางเรื่อยเฉื่อย เหลือบมองความวุ่นวายหน้าเวทีแล้วรู้สึกเหมือนกำลังเห็นสงครามขนาดย่อมของเหล่าชายฉกรรจ์“บ๊ะ! ถ้าลุกไปย่าของเจ้าพีทก็แพ่นกบาลแยกสิว่ะ!” น้ำเสียงกริ่งเกรงแกมขบขันตอบกลับ“ผ
เพทายลายกะรัต เส้นทางของโชคชะตา 245
ดวงตากลมใสกวาดมองภาพสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกบานยาวจรดพื้นด้วยความพึงพอใจ วันนี้เธออยู่ในชุดเกาะอกสีขาวปักเลื่อมเงินประดับด้วยระบายลูกไม้อย่างพอเหมาะที่รับกับกระโปรงยีนฟูฟ่องเหนือเข่าเล็กน้อย กะรัตหมุนอีกรอบเหมือนต้องการชื่นชมชุดแต่งงานที่ออกแบบเอง แต่คงเพราะไม่ค่อยชินกับรองเท้าเท่าไรจึงเสียหลักเซถลาได้อย่างง่ายๆ เคราะห์ดีที่ใครอีกคนเปิดประตูเข้ามาแล้วช้อนอุ้มไว้ได้ทัน“เปลี่ยนเป็นรองเท้าผ้าใบดีไหม?”คนถูกถามครุ่นคิดครู่เดียว ค่อยยกมือกอดอกพลางส่ายหน้าปฏิเสธ“ไม่เอาค่ะ รองเท้าคู่นี้มันเข้ากับชุดนี้มากกว่า”“เดี๋ยวก็สะดุดอีก” เพทายค่อนขอดแต่ก็กระชับวงแขนขึ้นอีกนิด รู้ดีว่าถ้าหากกะรัตเริ่มยกมือขึ้นกอดอกแบบนี้แสดงว่าเธอไม่ค่อยชอบใจในสิ่งที่เขาพูดออกมาเท่าไร ก็เลยทำได้เพียงถอนใจแล้วบ่นเสียงอ่อน “แต่ถ้าเมื่อกี้พี่มาไม่ทัน เราก็คงเอาหัวไปวัดความแข็งของพื้นแล้วนะ”คนที่เกือบเอาหัวไปวัดความแข็งของพื้นทำหูทวนลม มือบางที่กอดอกอยู่จนถึงเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นขยับเนกไทหูกระต่ายที่ทำจากผ้ายีนที่เข้าคู่กับสีกระโปรงของตัวเองให้เจ้าของวงแขนกว้างเล็กน้อย “ถ้าสะดุดอีก..” เสียงหวานเว้นวรรคเล็กน้อยเหมือนจะค
เพทายลายกะรัต เส้นทางของโชคชะตา 244
กำหนดการงานแต่งหลังผ่านความช่วยเหลืออย่างหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความหวังดีของบรรดาญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ทำให้กะรัตและเพทายเริ่มไม่แน่ใจว่า...สรุปแล้วมันคือการแต่งงานของคนสองคนหรือเป็นการแต่งงานของสองครอบครัวกันแน่? แต่ได้ความคิดเห็นที่เป็นไปในทิศทางเดียวกันว่าน่าจะเป็นอย่างหลังเพราะในตอนแรกกะรัตและเพทายเห็นพ้องต้องกันว่าควรจัดงานแต่งเล็กๆที่มีเฉพาะ ‘คนกันเอง’ เท่านั้น แต่พอพูดคุยกับครอบครัวทั้งสองฝ่ายดูเหมือน ‘คนกันเอง’ จะขยายตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นงานเลี้ยงที่มีจำนวนแขกหลายร้อยคนตอนไหนก็ไม่ค่อยแน่ชัด..“เดี๋ยวนะ! ทำไมจำนวนซองงานแต่งมันงอกขึ้นมาอีกแล้วล่ะ?” กะรัตร้องถามด้วยความตกใจ เมื่อกวาดตาอ่านใบรายชื่อแขกฉบับล่าสุดที่จันทร์เจ้าส่งให้“คุณมาริสาท่านให้คนเอารายชื่อมาเพิ่มเมื่อเย็นวานนี้ เห็นบอกว่าเป็นเพื่อนของท่านที่ทำไร่ชาอยู่ทางเหนือ ถ้าไม่เชิญเกรงว่าจะเสียมารยาทค่ะ” เลขาคนสนิทแจกแจง“ห้าสิบคนเลยนะคะ ถ้าทำไร่ชาทั้งหมดไม่กินพื้นที่ภูเขาไปสองลูกครึ่งแล้วเหรอ?” กะรัตหัวเราะแกนๆก่อนจะรับแฟ้มเอกสารอีกฉบับมาอ่านทวนแล้วค่อยจรดปลายปากกาอนุมัติ “ช่วงบ่ายพิงค์มีนัดสัมภาษณ์หัวหน้าฝ่ายก
เพทายลายกะรัต เส้นทางของโชคชะตา 243
สองเรื่องที่สินธรร้องขอไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไรในความรู้สึกของกะรัต ตรงข้ามมันกลับฟังดูเป็นคำขอที่น่าพิศวงและไม่สมเป็นเขาเสียด้วยซ้ำไป แต่ความเคลือบแคลงสงสัยก็ไม่ได้วนเวียนอยู่ในความคิดนานนักเพราะไม่กี่วันหลังจากนั้น เพชรลดาก็โทร.มาแจ้งข่าวทั้งที่ยังร่ำไห้ปริ่มจะขาดใจว่าสินธรจากไปแล้วงานศพของสินธรถูกจัดเจ็ดวันเต็มตามคำขอของเจ้าตัว ตลอดสัปดาห์ของการจัดงานกะรัตสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติหลายอย่าง อย่างแรกคือมารดาของเธอดูไม่ค่อยเศร้าเท่าไรกับการจากไปของน้องชายสุดที่รัก โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับเพชรลดาที่ร้องไห้จนเป็นลมล้มพับไปหลายหน...ในวันเผาค่อยเห็นว่านพเก้ายืนปาดน้ำตาเงียบๆอยู่หน้าเมรุ มองกลุ่มควันที่ลอยไกลไปบนท้องฟ้ากว้างราวกับกำลังบอกลาส่วนอีกเรื่องที่สร้างความฉงนให้อย่างแท้จริง คือการร่ำไห้อย่างหนักหน่วงของเลขาคนสนิทของเธอเอง จันทร์เจ้าดูเจ็บปวดกับการจากไปของสินธรมากกว่าพบธรรมที่คอยช่วยประคองอยู่ข้างๆเสียอีก กะรัตค่อยมาเข้าใจความหมายของน้ำตาในตอนหลัง เมื่อได้รู้ว่าเด็กในการอุปการะของสินธรเมื่อหลายปีก่อนไม่ได้มีเพียงพบธรรมแต่ยังรวมไปถึงจันทร์เจ้าด้วยอีกคน..‘น้าอยากให้เธอตามจันทร์เจ้ากลับมาทำ
Anda juga akan menyukai
ยั่ว
มังกรเล่นน้ำ128.4K Dibacaเกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ
อี้เสี่ยวเหวิน79.9K Dibacaเมียขัดดอก
ชะนีติดมันส์84.3K Dibacaพิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่233.2K Dibacaทฤษฎีร้ายสลักรัก
อิษสรา | ISSARA1.2K Dibacaเด็กฝึกงานของท่านประธานร้าย (Set 1 ท่านประธานคลั่งรัก 1/4)
บีน่าเลดี้4.6K Dibacaเมียแต่งที่เขาคิดว่าจะไม่รัก
Duangkwan43 Dibacaหวงรักเมีย(เด็ก)VIP
เจ้าหมูน้อย3.0K Dibaca
