บทที่ 6 การทำบุญและการพบพาน

บทที่ 6 การทำบุญและการพบพาน

ณ วัดเวฬุวัน

ในยามเช้าวันนี้วัดกลับคึกคักไปด้วยผู้คนหลั่งไหลมาทำบุญกันอย่างเนืองแน่น ความมีชีวิตชีวาของผู้คน หนึ่งในนั้นคือมะยม แม่ และยายที่มาถึงด้วยรถกระบะของลุงพล

ทันทีที่ลงจากรถ ยายกับแม่ก็รีบพากันเดินขึ้นสู่ศาลาวัดทันทีเพื่อจับจองพื้นที่สำหรับพิธีสงฆ์ ความกระตือรือร้นของพวกท่านนั้นชัดเจน ส่วนมะยมทำได้เพียงเดินตามหลังไปอย่างจำใจ

ด้วยความไม่เต็มใจที่จะเข้าร่วมพิธี เขาจึงได้แต่สอดส่ายสายตามองไปรอบ ๆ วัดแห่งนี้ถูกโอบล้อมด้วยความร่มรื่น ต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาให้ร่มเงาและบรรยากาศที่น่าพักผ่อน

เสียงชาวบ้านคุยกันจอแจอย่างสนิทสนมดังสะท้อนไปทั่วศาลา เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาตามประสาคนเฒ่าคนแก่ที่ยึดมั่นในการเข้าวัดเข้าวา มะยมใช้การสังเกตสิ่งรอบตัวเพื่อหลีกหนีความรู้สึกแปลกแยกที่เข้ามาแทนที่

“ไผละยายบุญมา” (ใครละยายบุญมา)เพื่อนบ้านที่เป็นคอเดียวกันกับยายเอ่ยถามขึ้นอย่างสนใจ ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่มะยมอย่างพิจารณา คำถามสั้น ๆ ด้วยภาษาถิ่นนี้แสดงถึงความกระหายที่จะรับรู้เรื่องราวใหม่ ๆ ของคนในหมู่บ้าน การมาถึงของมะยมจึงเป็นประเด็นที่น่าสนใจสำหรับกลุ่มผู้สูงอายุที่มารวมตัวกัน

“หลานชายข่อยกับลูกสาว” ยายบุญมาตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยความภูมิใจ สีหน้าและแววตาของเธอนั้นแสดงออกถึงความสุขอย่างชัดเจนที่ได้พาครอบครัวมาปรากฏตัวต่อหน้าเพื่อนบ้าน

“ป๊าด! บ่ได้เจอกันนานเลย ทองดี” เพื่อนบ้านอุทานด้วยความตื่นเต้นเมื่อได้เห็นคุณนายทองดีอีกครั้ง

“จ้ะยาย”

มะยมกับแม่ยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทุกคนที่ทักทายอย่างนอบน้อม เขาพยายามเก็บความเบื่อหน่ายไว้แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว เมื่อการสนทนาที่ไม่รู้จบดำเนินไป เขาจึงเอ่ยขอกับยายบุญมาอย่างสุภาพว่าจะขอลงมาเดินเล่นแถวริมน้ำข้างวัด

ยายบุญมาทำท่าจะบอกให้เขาอยู่ฟังพระก่อนด้วยความหวังดี แต่คุณนายทองดีเห็นว่าลูกชายทำหน้าไม่สบอารมณ์ จึงยอมปล่อยออกมาด้วยความเข้าใจในอุปนิสัยของลูกชายที่เติบโตในเมือง มะยมจึงรีบปลีกตัวออกจากความวุ่นวายนั้นทันที

มะยมเดินลงมาซื้ออาหารปลาถุงเล็ก ๆ และยืนอยู่ริมน้ำ เขามองฝูงปลาที่แหวกว่าย แย่งชิงอาหารกันอย่างตะกละตะกราม ภาพตรงหน้าช่วยให้จิตใจสงบลงได้บ้างและผ่อนคลายจากความเบื่อหน่ายที่ศาลาวัด

แต่เมื่อกำลังจะหันหลังกลับเพื่อกลับขึ้นไป... เขาก็ต้องสะดุดตาเข้ากับชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่อย่างเงียบ ๆ ความสงบที่กำลังก่อตัวถูกขัดจังหวะด้วยการปรากฏตัวที่น่าฉงนนี้

ชายผู้นั้น... รูปร่างคล้ายกับคนที่เขาฝันเห็นและคนที่ช่วยเขาบนรถทัวร์ไม่มีผิดเพี้ยน ความจริงที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้มะยมไม่สามารถเมินเฉยได้ เขาตัดสินใจรีบเดินเข้าหาทันทีเพื่อไขข้อข้องใจทั้งหมด

แต่ชายคนนั้นกลับเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ อย่างช้า ๆ ราวกับจงใจให้เขาต้องเดินตามและไม่เต็มใจที่จะให้การพบกันนี้เป็นเรื่องง่าย ความสงสัยได้แปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่จะตามหาคำตอบ

“คุณ ๆ ๆ! เดี๋ยว! รอก่อน!”

มะยมส่งเสียงเรียก แต่ชายผู้นั้นก็ยังคงเดินไปตามทางดินเรื่อย ๆ โดยไม่คิดจะหันหลังกลับมามองเลยแม้แต่น้อย ราวกับไม่ได้ยินเสียงที่เขาพูด พอเขาหยุดเดิน ชายผู้นั้นก็หยุดเช่นกัน

“คุณ!! ผมบอกให้หยุด!”

ความหงุดหงิดทำให้อะดรีนาลีนของมะยมสูบฉีด เขาออกแรงเดินตามอย่างไม่ลดละ การไล่ตามสิ้นสุดลงเมื่อเขามาถึงหน้าทางเข้าถ้ำเวฬุวัน มันคือสถานที่ที่ถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์เหมือนกับภาพที่เขาเพิ่งเห็นในความฝันชายผู้นั้นหายตัวไปอย่างรวดเร็วเมื่อถึงจุดหมาย

มะยมยืนนิ่งด้วยความสงสัย การที่สถานที่แห่งนี้อยู่ไม่ไกลจากวัดทำให้เขาตระหนักว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ด้วยแรงดึงดูดของความลึกลับ เขาจึงตัดสินใจเดินมองรอบ ๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปด้านในถ้ำอย่างเงียบ ๆ

มะยมมองไปรอบ ๆ ถ้ำที่มืดสลัว ความมืดนั้นทำให้เขายิ่งต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า นั่นคือรูปปั้นงูจงอางสีดำองค์ใหญ่ที่สูงเกือบสองเมตร ความยิ่งใหญ่และน่าเกรงขามของอสรพิษยักษ์นั้นสะกดให้เขายืนนิ่ง ดวงตาสีบุษราคัมของรูปปั้นดูราวกับมีชีวิตและกำลังจ้องมองเขาอยู่

ทันใดนั้นเอง... เขาก็รู้สึกเจ็บแปลบที่กลางหน้าอกอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งกำลังถูกดึงออกมาจากส่วนลึกของร่างกาย ความเจ็บปวดนี้เป็นสัญญาณบอกว่าเขากำลังเชื่อมโยงกับรูปปั้นนี้อย่างไม่อาจปฏิเสธได้

“โอ๊ย!!”

มะยมกำลังจะทรุดลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวดที่รุนแรง แต่ก็มีมือปริศนาเข้ามารับร่างเขาไว้ได้ทันท่วงที ชายผู้นั้น... คนที่เขาตามมา ก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็วราวกับรอเวลาที่เหมาะสม

มะยมสบเข้ากับดวงตาสีบุษราคัมที่จ้องมองตอบมาอย่างลึกซึ้งและเต็มไปด้วยความคุ้นเคย แววตาที่คุ้นเคยนั้นทำให้ความเจ็บปวดแปลบที่หน้าอกลดลงไปชั่วขณะ เขารวบรวมสติและค่อย ๆ พยุงตัวขึ้นยืนอย่างมั่นคงด้วยความช่วยเหลือของชายผู้นั้น

“ขอบคุณครับ”

“อืม”

ชายผู้นั้นตอบรับสั้น ๆในลำคอด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉยและยากจะคาดเดาความรู้สึก การตอบรับที่สั้นกระชับนี้ยิ่งเพิ่มความลึกลับให้กับตัวตนของเขา มะยมรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ต่อหน้าคนที่รู้ทุกสิ่ง แต่เลือกที่จะเปิดเผยเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

“ทำไมผมเรียกคุณไม่หยุดเดิน” มะยมถามออกไปด้วยความไม่พอใจที่สะสมมาจากการถูกล่อหลอกให้เดินตาม น้ำเสียงของเขาบ่งบอกถึงความขุ่นเคืองอย่างชัดเจนที่ถูกปฏิบัติดังนี้ เขาต้องการคำอธิบายสำหรับการกระทำที่จงใจของชายผู้นี้

“เหตุใดข้าต้องหยุด” ชายผู้นั้นตอบกลับด้วยคำถามที่ท้าทาย น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยแต่แฝงด้วยความหยิ่งทะนง คำตอบนี้แสดงให้เห็นถึงความไม่แยแสต่อความไม่พอใจของมะยม สำหรับเขาแล้ว การเดินทางมาที่นี่เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ มะยมจึงไม่มีสิทธิ์ที่จะตั้งคำถามถึงวิธีการของเขา

“คุณพูดอะไรเนี่ย? ฟังแล้วแปลก ๆ เหมือนคนโบราณ” มะยมทักท้วงด้วยความฉงน เขาไม่สนใจคำถามที่ท้าทาย แต่กลับมุ่งความสนใจไปที่ภาษาที่อีกฝ่ายใช้แทน การใช้คำว่า 'ข้า' และคำโบราณอื่น ๆ ในการสนทนาทำให้ชายผู้นี้ดูแปลกแยกจากโลกปัจจุบันอย่างสิ้นเชิง มะยมพยายามหาเหตุผลทางตรรกะมาอธิบายถึงความแปลกประหลาดที่เขาพบเจอ

“หึหึ” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างผู้เหนือกว่า

“คุณเป็นใคร”

“ข้าชื่อ เวไนย”

“ชื่อก็แปลก คนจริงป่ะเนี่ย” มะยมเริ่มสงสัยในตัวตนของคนตรงหน้า

“เหตุใดข้าต้องตอบเจ้า”

“อ้าว! คนละหมัดไหมแบบนี้!”

“หึหึ” เสียงหัวเราะในลำคอของชายผู้นั้นดังขึ้นเบา ๆ มันเป็นเสียงที่แฝงด้วยความเอ็นดูและรู้ทันในอุปนิสัยของมะยม

“เจ้านี่มันไม่เคยยอมใครจริง ๆ... แม่ทับทิม” เวไนยเปิดเผยชื่อของตนเองพร้อมกับเรียกมะยมด้วยชื่อที่เคยกล่าวถึงในความมืด น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นแฝงความรู้สึกบางอย่างไว้อย่างลึกซึ้ง ทั้งความรัก ความผูกพัน และการยอมรับในความดื้อรั้นของคนรักในอดีต

“อะไร! คุณพูดอะไร!” มะยมทำท่าจะโวยวายด้วยความตกใจอย่างรุนแรง ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อได้ยินชื่อที่ไม่ควรมีใครรู้ คำว่า 'แม่ทับทิม' นั้นหนักแน่นและเต็มไปด้วยความหมายที่เขาไม่เข้าใจ การถูกระบุตัวตนด้วยชื่อที่ไม่ใช่ชื่อปัจจุบัน

“เจ้าควรกลับได้แล้ว แม่กับยายเจ้ากำลังตามหา”

“คุณรู้ได้ไง!” มะยมถามด้วยเสียงที่ดังขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ความแปลกใจและความรู้สึกถูกรุกล้ำความเป็นส่วนตัวเข้าจู่โจม

“ข้าไปส่ง”

“ไม่ต้อง! ผมกลับเองได้”

“ดื้อ”

“เรื่องของผม!”

ความอดทนของมะยมสิ้นสุดลง เขาก้าวเดินฉับ ๆ ออกจากถ้ำโดยไม่รอคำอธิบายใด ๆ อีก ใบหน้าบึ้งตึง คิ้วขมวดกันเป็นปมอย่าแสดงออกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน เขาไม่สามารถทนอยู่กับชายผู้นั้นได้อีกต่อไป ที่พูดจาพิลึกพิลั่น และปฏิเสธที่จะตอบคำถามของเขา มะยมเลือกที่จะหนีออกจากไป

มะยมเดินตามทางดินเดิมที่เข้ามาด้วยความร้อนรน เหงื่อเริ่มซึมที่กรอบหน้าขาวและแผ่นหลังจนเสื้อของเขาเปียกชื้นขึ้นเล็กน้อย ความหงุดหงิดทำให้เขารู้สึกร้อนมากกว่าปกติ เขาหันหลังกลับไปมองด้วยความไม่ไว้ใจ ก็ยังคงเห็น

ร่างสูงใหญ่ของเวไนยยืนมองเขาอยู่ไกล ๆ ณ หน้าถ้ำ แววตาที่ยากจะคาดเดานั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย มันทำให้มะยมรู้สึกเหมือนถูกตามติดและไม่มีทางหนีพ้นจากความลึกลับที่เพิ่งเผชิญ

มะยมมองแล้วสะบัดหน้าหนีด้วยความหงุดหงิดที่ถูกจ้องมองและถูกหาว่า "ดื้อ" เขาไม่ต้องการเห็นภาพของเวไนยอีกต่อไป แต่พอหันกลับไปอีกรอบ ร่างสูงนั้นกลับไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว

ร่างสูงกลับหายไปอย่างรวดเร็วราวกับภาพลวงตาที่ไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง ความสงสัยได้เข้ามาแทนที่ความหงุดหงิด ประจวบเหมาะกับที่เขาเดินมาถึงบริเวณวัดพอดี แม่กับยายก็เดินเข้ามารับทันที

“ไปไหนมาลูก! แม่กับยายเดินหาตั้งนาน” คุณนายทองดีกล่าวถามด้วยน้ำเสียงร้อนรนและเต็มไปด้วยความโล่งอกที่ได้เห็นลูกชาย สีหน้าของเธอบ่งบอกถึงความตื่นตระหนกชั่วขณะที่หาลูกชายไม่พบในบริเวณวัด

“ผมเดินไปที่ถ้ำมาครับ”

“บักหล่า... อย่าเที่ยวเดินไปไหนมาไหนคนเดียวยิ่งเนื้อหอมอยู่”ยายบุญมาเตือนหลานชายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล

“เนื้อหอมคืออะไรครับยาย?” มะยมถามด้วยสีหน้าจริงจัง คำถามนี้ดังขึ้นทันทีหลังจากการเตือนที่เต็มไปด้วยนัยยะลึกลับ

“ไม่มีอะไรหรอก” ยายบุญมาตอบปฏิเสธคำถามของหลานชายด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยนัยยะ เธอไม่ต้องการอธิบายเรื่องความลี้ลับให้ลูกหลานที่เติบโตในเมืองฟัง

“ไปกราบหลวงพ่อกัน”

“ครับ”

มะยมเลือกที่จะระงับความสงสัยไว้ชั่วคราวและยอมเดินตามยายไปอย่างว่าง่าย ทั้งสามคนพากันเดินไปยังโบสถ์อย่างเงียบ ๆ ยายบุญมาเดินนำหน้าด้วยความศรัทธาที่เต็มเปี่ยม

เธอปรารถนาให้หลานชายได้เข้ากราบหลวงพ่อท่าน เพื่อรับความเป็นสิริมงคลในการกลับมาสู่บ้านเกิดครั้งนี้ การกระทำนี้เป็นไปด้วยความรักและเป็นห่วงเป็นใยในชีวิตของหลานชาย

“นมัสการเจ้าค่ะ พระคุณเจ้า” คุณนายทองดีกล่าวทักทายอย่างนอบน้อมด้วยความเคารพ

หลวงพ่อที่สงบนิ่งมองตรงมาที่มะยมซึ่งนั่งอยู่ข้างหลังแม่ สายตาที่ลึกซึ้งและจริงจังของท่านทำให้มะยมรู้สึกถึงพลังอำนาจที่บริสุทธิ์ ท่านไม่ได้กล่าวอะไร แต่การจ้องมองนั้นเพียงพอที่จะทำให้มะยมรู้สึกว่าพระคุณเจ้ารับรู้ถึงการปรากฏตัวและเรื่องราวทั้งหมดของเขาแล้ว

“บางสิ่งบางอย่างมันก็กลับไปแก้ไขไม่ได้ ขอให้

โยมตั้งมั่นอยู่ในศีลในธรรม”

“หลวงพ่อเห็นอะไรหรือเจ้าคะ” เสียงของแม่ถามด้วยความร้อนรนและเป็นห่วง

หลวงพ่อยิ้มอย่างเมตตา

“โยมไม่ต้องเป็นห่วงดอก ลูกชายโยมมีผู้มีบุญญาธิการคอยหนุนนำช่วยเหลืออยู่ ยามตกทุกข์ท่านผู้นั้นจักมาช่วยเขา เพราะบุญเก่าที่เคยสร้างกันมา”

“จริงเหรอคะ พระคุณเจ้า” แม่ถามย้ำด้วยความตื่นเต้น

“อาจจะเจอทุกข์หนัก... แต่ก็จะผ่านพ้นไปได้”

“เจ้าค่ะ พระคุณเจ้า”

“ดิฉันขอกราบลาเจ้าค่ะ”

เสียงของแม่กับยายพูดขึ้นพร้อมกันอย่างโล่งใจ แล้วพากันเดินลงมาจากโบสถ์มะยมเองก็ยังคงงงกับคำพูดของหลวงพ่อ

“ก็อย่าให้มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับเราเลยนะ”

“แม่เชื่อคำพูดของหลวงพ่อเหรอ?” มะยมถามอย่างไม่เข้าใจ

“เชื่อสิ! แม่เป็นห่วงเรานะ”

“เห้อ... เมื่อไหร่แม่กับยายจะเลิกงมงายเสียที” มะยมถอนหายใจและบ่นออกมาอย่างไม่พอใจ เขายังคงไม่สามารถเข้าใจความศรัทธาที่ผู้ใหญ่มีต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ได้

เพี๊ยะ!!

ฝ่ามือแม่ฟาดลงที่แขนของมะยมอีกครั้งทันที เพื่อดึงสติของลูกชายกลับมาสู่ความเป็นจริง และย้ำเตือนว่าพวกเขาไม่ได้อยู่ในกรุงเทพฯ ที่จะพูดจาอะไรก็ได้ตามใจ

“แม่บอกว่าไง! ไม่เชื่อก็อย่าลบหลู่!”

“ขอโทษครับ”

“เซ้า ๆ อย่าเฮ็ดบักหล่า (หยุดนะ อย่าทำหลาน)” ยายบุญมารีบเข้ามาห้าม

“ยายดูแม่สิ ตีแต่ผม” มะยมรีบฟ้องยายบุญมาทันที

“ก็เรามันน่าตีเอง” แม่ว่าพลางหัวเราะเบา ๆ

“ไป ๆ กลับเฮือน แม่มีเรื่องสิเล่าให้ฟัง”

ทั้งสามคนรีบเดินกลับไปยังรถกระบะของลุงพลที่จอดรออยู่ ลุงพลนั่งอยู่หลังพวงมาลัยเรียบร้อยแล้ว พร้อมที่จะพาพวกเขากลับไปที่บ้านทันที

ขู่เก่งเหลือเกิน😂