บทที่ 8 น้ำตก

บทที่ 8 น้ำตก

มะยมตัดสินใจละทิ้งความกังวลและความหงุดหงิดไว้ชั่วขณะ เขาต้องการให้สายน้ำชำระล้างความรู้สึกที่วุ่นวายออกไป เขาค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้นอย่างไม่รีบร้อน กองเสื้อยืดและกางเกงขาสั้นถูกทิ้งไว้บนโคนหิน

เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดเหมือนหยวกกล้วยที่ดูผุดผ่องตัดกับบรรยากาศของชนบท จนเหลือเพียงบล็อกเซอร์ตัวเดียวที่สวมใส่อยู่ เขาค่อย ๆ เดินลงน้ำไปและให้ร่างกายได้สัมผัสกับความเย็นสบายของลำธาร เป็นการปลดปล่อยร่างกายและจิตใจสู่ธรรมชาติ

เขาเพลิดเพลินกับการเล่นน้ำที่ใสสะอาด สาดน้ำใส่ตัวเองอย่างสนุกสนาน จนไม่ได้สังเกตเลยว่า กำลังมีสัตว์เลื้อยคลานลำตัวสีดำทมึน เกล็ดสีดำมะเมื่อม กำลังเลื้อยลงน้ำตามเขาไปอย่างเงียบเชียบ ราวกับเงาที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ผิวน้ำ

เขาที่กำลังสนุกสนานกับการเล่นน้ำก็ต้องหยุดชะงัก เพราะรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมาโดนขา มันลื่น ๆ และเย็นเยือก เขาจึงยืนอยู่เฉย ๆ เพื่อรอดูว่ามีอะไรอยู่ใต้น้ำ หรือคิดไปเอง

ไม่ทันจะได้ก้าวขาออกไปขาของเขาก็เริ่มก้าวไม่ออก เพราะรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งค่อย ๆ พันรัดขาไว้แน่นขึ้นเรื่อย ๆ เขากำลังจะว่ายหนีขึ้นฝั่ง แต่กลับขยับตัวไม่ได้ จนกระทั่งสิ่งที่อยู่ใต้น้ำนั้น โผล่หัวขึ้นมาเหนือผิวน้ำตรงหน้าเขา!

กรี๊ดดดดดด!!!!!

“งู... กรี๊ดดดดดดด!!!!”

มะยมกรีดร้องสุดเสียงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เสียงกรีดร้องนั้นดังลั่นไปทั่วบริเวณลำธาร เมื่อเห็นหัวงูจงอางสีดำขนาดใหญ่โผล่พ้นน้ำตรงหน้าในระยะประชิด

ดวงตาสีบุษราคัมที่เขาเพิ่งเห็นจากรูปปั้นในถ้ำ จ้องมองมาที่เขาอย่างไม่มีทางหนี เป็นภาพที่น่าสะพรึงกลัว ลิ้นสีชาดสองแฉกแยกออกจากกันแลบออกมาอย่างเชื่องช้า ทำให้เลือดในกายของมะยมแทบจะหยุดไหลเวียน

ฟ่อ... ฟ่อ...

เสียงขู่ที่เย็นยะเยือกดังขึ้นจากลำคองูอย่างหนักแน่น เสียงนั้นเต็มไปด้วยอำนาจที่กดดันจนอากาศรอบตัวมะยมดูเหมือนจะหนาแน่นขึ้น พร้อมกับการเคลื่อนไหวอันรวดเร็วของลำตัวงูที่โผล่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำ การเคลื่อนไหวที่ฉับพลันนั้นทำให้มะยมยิ่งหวาดกลัวสุดขีด

พรึ่บ!!!

ร่างกายของมะยมทรุดฮวบลงกลางลำธารอย่างหมดสิ้นพละกำลัง เขาหมดสติไปในทันทีด้วยความตกใจสุดขีดที่ได้เผชิญหน้ากับพญานาคา ก่อนที่ร่างของเขาจะจมลงไปในน้ำเย็น เจ้าของร่างใหญ่ก็ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นร่างคน ชายหนุ่มรูปงามที่มีดวงตาสีบุษราคัมคนเดิมปรากฏตัวขึ้นจากสายน้ำอย่างรวดเร็วและสง่างาม เขาเข้าช้อนร่างของมะยมไว้ได้ทันท่วงทีก่อนที่ร่างนั้นจะถูกกระแสน้ำพัดพาไป

ร่างสูงช้อนร่างที่หมดสติของมะยมขึ้นมาแนบอก เขากอดร่างนั้นไว้อย่างแผ่วเบา ก่อนจะพาเดินขึ้นจากลำธาร มุ่งหน้าไปยังบ้านทรงไทยยกสูงที่ตั้งตระหง่านอย่างสง่างามอยู่ใกล้กับปากถ้ำเวฬุวัน เรือนแห่งนี้คือเรือนพักขององค์พ่อปู่นาคา สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวบ้านเชื่อว่าเป็นที่ประทับของเทพเจ้า มันคือจุดหมายปลายทางที่ถูกกำหนดไว้ และเป็นที่ที่เจ้าสาวจะต้องมาอยู่สามวันตามคำทำนาย

ร่างสูงใหญ่ของเวไนยค่อย ๆ วางร่างที่หมดสติของคนตัวเล็กลงบนเตียงไม้ในเรือนพักทรงไทยอย่างเบามือที่สุด ใบหน้าจิ้มลิ้ม ปากนิดจมูกหน่อยของมะยมดูสงบนิ่งในยามที่หลับใหล เวไนยทำราวกับกลัวว่าความรุนแรงเพียงนิดเดียวจะทำให้คนในอ้อมแขนบุบสลาย

เขาหยิบผ้าเช็ดตัวมาอย่างรวดเร็ว แล้วค่อย ๆ เช็ดหยดน้ำที่ใบหน้าขาวนวลเนียนของมะยมอย่างอ่อนโยน ความชุ่มชื้นจากลำธารถูกแทนที่ด้วยความแห้งสบาย จากนั้นเวไนยก็เริ่มบรรจงแต่งตัวให้มะยมด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ดูเหมาะสมและสะอาดตา

มือหนาใหญ่กระทำทุกอย่างด้วยความประณีต ราวกับกำลังทำนุบำรุงสมบัติล้ำค่าที่เพิ่งได้คืนมา การดูแลนี้ไม่ใช่หน้าที่ แต่เป็นการแสดงออกถึงความรักและความผูกพันที่ไม่มีวันจางหาย

ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงได้แต่ นั่งพิจารณาใบหน้า ของคนที่นอนสลบอยู่นั้นอย่างไม่รู้จักเบื่อช่างคล้ายคลึงเหมือน แม่ทับทิม คนเดิมไม่มีผิดเพี้ยน

เพียงแต่ดวงจิตนี้... เปลี่ยนจากคนรักที่อ่อนหวานและเรียบร้อยกลับกลายเป็นคนที่ดื้อรั้น ไม่ยอมคน และฝีปากกล้าอย่างน่าเอ็นดู แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน เขาก็ยังจะรักอยู่เหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยนแปลง แม้ว่าเจ้าตัวจะจำเขาไม่ได้เลยสักนิด

ร่างสูงก้มลง จุมพิตที่หน้าผากน้อย ๆ ของมะยมอย่างแผ่วเบาและยาวนาน มันเป็นจุมพิตที่เต็มไปด้วยความอดทนและการเฝ้ารอคอยนับศตวรรษที่สิ้นสุดลง เวไนยรู้ดีว่ามะยมคงจะโวยวาย เมื่อตื่นขึ้นและรู้ว่าตนเองมาอยู่ที่ใด เพราะตั้งแต่ที่คนตัวเล็กช่วยเขาจากการถูกทำร้ายครั้งนั้น เขาก็ไม่เคยยอมให้ใครมาบงการชีวิตได้อีก

“พี่รักเจ้าแม่ทับทิม”

ความผูกพันเริ่มต้นเมื่อมะยมอายุเพียงห้าขวบที่ได้ช่วยเขาไว้จากการบาดเจ็บ จนตัวเองต้องตกน้ำ ก่อนจะได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองหลวง ร่างสูงก็ได้ติดตามชีวิตของมะยมมาโดยตลอด เขารับรู้ถึงความดื้อรั้นที่ไม่ยอมอ่อนข้อให้ใคร และฝีปากที่ไม่เป็นรองผู้ใดของมะยมอย่างลึกซึ้ง

ก่อนจะมารู้ความจริงในภายหลังเปิดเผยว่า เจ้าตัวคืออดีตคนรักในอดีตชาติของเขา ผู้มีนามว่า แม่ทับทิม และที่น่าเศร้าคือ แม่ทับทิมถูก น้องชายร่วมสายเลือดของเขาเอง ทำลายจนสิ้นชีวิต

ความผูกพันนี้มีทั้งความรักและความแค้นในอดีตชาติปะปนอยู่ เวไนยลุกขึ้นยืน พลางมองออกไปยังหน้าต่างเรือนพัก การผูกมัดชะตากรรมในวันนี้... คือการนำคนรักกลับมาสู่ความคุ้มครองของเขาอีกครั้ง โดยไม่ต้องรอคำทำนายของพ่อหมอบุญถิ่นเขาคงต้องเตรียมตัวรับมือกับความโกรธเกรี้ยวและวาจาเชือดเฉือนของ "เจ้าสาว" คนใหม่ที่กำลังจะตื่นขึ้นมาในไม่ช้านี้…

คนตัวเล็กขยับตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความมึนงง ศีรษะยังคงหนักอึ้งจากความตกใจก่อนหน้า เขาสอดส่ายสายตาสำรวจรอบกายด้วยความสับสน จนกระทั่งเงยหน้าขึ้นเห็นเวไนยกำลังนั่งอยู่ตรงปลายเตียง จ้องมองมาที่เขาอย่างเงียบ ๆ ด้วยดวงตาสีบุษราคัมคู่คม ความตกใจถาโถมเข้ามาแทนที่ความมึนงง

“คุณ! ที่นี่ที่ไหน”

“บ้าน”

“งู... ผมเจองู! มันจะกินผม!” ภาพเหตุการณ์ที่ลำธารยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ

“หึหึ” เวไนยหัวเราะในลำคอ

“หัวเราะอะไร!” มะยมถามอย่างไม่พอใจ

“เด็ก”

“แล้วไง ตาแก่!” มะยมตอบกลับทันทีอย่างฉุนเฉียวด้วยความโมโหที่ปะทุขึ้นมา เขาไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะเป็นเทพเจ้าหรือมนุษย์

“อยู่ดี ๆ มาว่าผมเด็ก คิดว่าตัวเองใหญ่โตมาจากไหน!” เขาโพล่งออกไปอย่างไม่เกรงใจ มะยมไม่เคยยอมให้อำนาจใด ๆ มาบงการหรือดูถูกเขาได้ โดยเฉพาะคำพูดที่ทิ่มแทงความรู้สึกถึงการถูกมองว่าเป็นเพียงเด็กที่ไม่ประสีประสา

“เจ้านี่มัน...” เวไนยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาตอบรับด้วยคำพูดที่ขาดหายไปราวกับกำลังพยายามอดกลั้นไว้ ร่องรอยความขบขันและความรู้ทันปรากฏอยู่ในดวงตาสีบุษราคัมคู่คมนั้น เขาไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองต่อคำพูดที่หยาบคายของมะยม แต่กลับรู้สึกเอ็นดูในความดื้อรั้นที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงของอดีตคนรัก

“อะไร! ผมจะกลับบ้านเดี๋ยวนี้!” มะยมทำท่าจะลุกขึ้น

“พักก่อน เจ้าจักค่อยไป”

“ทำไมผมต้องฟังคุณ!”

“ไม่กลัวงูแล้ว?” เวไนยย้อนถามด้วยรอยยิ้มอย่างรู้ทัน

มะยมนั่งคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมนั่งลงอย่างจำใจ เพราะสถานการณ์ตอนนี้ยังไม่น่าไว้วางใจ จากนั้นจึงลุกขึ้นเดินออกมาด้านหน้าห้องโถง

ทันใดนั้นเขาก็ก้มมองชุดที่สวมใส่อยู่ และต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง มันเป็นเสื้อคอกระเช้าสีม่วงกับผ้าถุงลายดอกไม้! ภาพที่เห็นทำให้มะยมหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธจัด การถูกเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดผู้หญิง

เขาไม่อาจยอมรับได้ ตาแก่นั่นเปลี่ยนชุดให้เขา!มะยมคิดในใจอย่างเดือดดาล ความโกรธได้เข้าแทนที่ความกลัว

“นี่คุณ! คุณเปลี่ยนชุดให้ผมเหรอ!”

“ใช่” เวไนยเดินตามออกมาตอบหน้าตาเฉย

“เสื้อผ้าเมียคุณเหรอ!”

“ไม่ใช่” ร่างสูงตอบกลับทันที จะเป็นของเมียได้ไง ในเมื่อเมียในอนาคตของเขาได้มาสวมใส่ยืนอยู่ตรงหน้าแล้ว

“แล้วของใคร! เดี๋ยวผมซักมาคืน!”

“ของเจ้า”

มะยมได้แต่มองหน้าคนตรงหน้าที่พูดจาพาให้งง มันจะเป็นของเขาได้ยังไง? เขาเพิ่งจะกลับมาอยู่ที่นี่! ทุกคำพูดของเวไนยล้วนแล้วแต่มีปริศนาและความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของซ่อนอยู่ ซึ่งทำให้มะยมยิ่งรู้สึกหงุดหงิดและสับสนมากขึ้นไปอีก

เขาที่นั่งอยู่เฉย ๆ ไม่รู้จะทำอะไรเลยเดินสำรวจไปรอบ ๆ เรือนพักทรงไทย แล้วจึงได้รู้ว่า บ้านหลังนี้กับปากทางเข้าถ้ำนั้นอยู่ไม่ไกลกันนัก เขาเห็นว่ามันจะเย็นแล้ว เขาเริ่มอยากจะกลับบ้าน กลัวว่าแม่กับยายจะตื่นตระหนกเพราะเขาหายตัวไปนาน

“คุณ... ผมจะกลับบ้าน” มะยมพูดอย่างเด็ดขาด

“ไปสิ ใครจับขาเจ้าไว้” เวไนยถามกลับอย่างกวนใจ

“เอ้า ตาแก่! นี่คุณไม่ให้ผมกลับตอนแรกไง!”

“ข้าชื่อ เวไนย เผื่อเจ้าจะลืม และเจ้าควรเรียกข้าว่า ท่านพี่” เวไนยย้ำอย่างจริงจัง

“ท่านพี่! นี่คุณบ้าไปแล้วเหรอ! นี่มันยุคไหนแล้ว ยังจะมาท่านพงษ์ท่านพี่อะไร!” มะยมโต้กลับทันทีด้วยความหงุดหงิดสูงสุด

“งั้นเจ้าจักเรียกว่าอย่างไร”

“คุณเลิกพูดเหมือนละครจักร ๆ วงศ์ ๆ ได้แล้ว! พูดอะไรไม่รู้เรื่อง! พูดเหมือนคนปกติเป็นไหม!”

“แล้วข้าไม่ปกติตรงไหน”

“ข้า ๆ... คุณพูดเหมือนคนโบราณ!”

“หึหึ... พี่ จะไปส่งเจ้า พอใจยัง” เวไนยยอมเปลี่ยนสรรพนามอย่างง่ายดาย แต่แววตายังคงเต็มไปด้วยความสนุกที่ได้ยั่วเย้า

“ก็พูดได้!” มะยมตอบอย่างผู้ชนะเล็ก ๆ

“จะไปยัง”

“ไปสิใครอยากอยู่! เดี๋ยวงูมาอีกจะทำไง!”

“แต่งูอยู่กับเจ้าตลอด” เวไนยเอ่ยเสียงเรียบ

“มั่ว! ไปส่งเร็ว ๆ!”

คนตัวเล็กเร่งเร้าให้ร่างสูงไปส่ง ร่างสูงลุกขึ้นพาเดินลงจากบ้านทรงไทย มะยมได้แต่เดินตามหลังไปอย่างเงียบ ๆ ความคิดเรื่องที่คนตัวใหญ่บอกว่างูอยู่กับเขาตลอด ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวอย่างน่าขนลุก

“คุณ... ผมสงสัย” มะยมเอ่ยถามขณะเดิน

“ว่า”

“ที่บอกว่างูอยู่กับผม... หมายความว่าไง”

“ไว้เจ้าจักรู้เอง” เวไนยยังคงให้คำตอบอันเป็นปริศนาพวกเขาเดินมาเกือบถึงเขตบ้านคนแล้ว เวไนยหยุดเดินกะทันหัน

“ใกล้ถึงบ้านเจ้าแล้ว จงเดินต่อไปอีกหน่อย พี่ส่งได้แต่เพียงเท่านี้”

“อ้าว... ขอบคุณครับ”

มะยมยกมือไหว้คนที่โตกว่าแล้วเดินต่อไปอีกหน่อยก็ถึงบ้านไม้สองชั้นของยาย แม่กับยายยังคงนั่งคุยกันอยู่ที่แคร่ไม้หน้าบ้านเหมือนเดิม ราวกับมะยมไม่เคยหายตัวไปเลย...

คุณนายทองดี และ ยายบุญมา กำลังนั่งคุยกันอย่างเคร่งเครียดถึงเรื่องคำทำนายของเจ้าสาวที่จะถวายพ่อปู่นาคา ทันใดนั้น... ทั้งคู่ก็เห็นร่างลูกชายเดินเข้ามา

“มะยม!” คุณนายทองดีร้องเสียงหลงด้วยความโล่งใจ แต่ตามมาด้วยความตกตะลึงทันทีเมื่อเห็นชุดที่ลูกชายสวมใส่

“แม่กับยายกำลังจะไปตามหาที่น้ำตกอยู่แล้วนะ! แล้วนั่น! ลูกใส่ชุดอะไร!”

มะยมก้มมองเสื้อคอกระเช้าสีม่วงและผ้าถุงลายดอกไม้ที่เปียกชื้นเล็กน้อยด้วยความอับอาย

“โอย... ตายแล้ว!” ยายบุญมารีบลุกขึ้นจับแขนหลานชายไว้แน่น

“แม่คิดว่าเขามาเอาตัวไปแล้ว มันแม่นอีหลี”

“ผม... ผมตกน้ำครับแม่” มะยมเลี่ยงที่จะพูดถึงงูและเวไนย

“แล้วมี... มีคนช่วยเปลี่ยนชุดให้”

“ใครเปลี่ยนให้เรา!” แม่ถามเสียงดัง

“ไม่รู้ครับ ผมสลบไปแล้ว” มะยมโกหกคำโต

“บักหล่า แม่ว่ามันแปลก ๆ แล้วนะ ใส่ผ้าถุงผู้หญิงแบบนี้...”

คุณนายทองดีมองหน้าลูกชายอย่างไม่เข้าใจ

“ไม่มีอะไรหรอกครับแม่ ผมเหนื่อยแล้ว ผมขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน” มะยมรีบเดินขึ้นบ้านไปทันที ทิ้งให้แม่กับยายนั่งมองหน้ากันด้วยความหวาดระแวง

เมื่อมะยมหายขึ้นไปบนบ้านแล้ว ยายบุญมาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังทันที แววตาของเธอไม่มีร่องรอยของการปลอบโยนอีกต่อไป ถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องเปิดเผยความจริงทั้งหมดให้ลูกสาวได้รับรู้ ความจริงจังในน้ำเสียงนั้นแสดงถึงความหนักใจและความกังวลต่อโชคชะตาของหลานชาย

“ทองดี... แม่ว่าบักหล่ามันหนีบ่พ้นแล้ว”

“หมายความว่าไงคะแม่! ลูกหนูแค่ตกน้ำเองนะ!”

“ชุดนั้น... เป็นชุดของ เรือนพักเจ้าสาว ที่ปากถ้ำ! มีแต่คนขององค์พ่อปู่เท่านั้นถึงจะเข้าออกและไปเอาชุดออกมาได้!” ยายบุญมากล่าวด้วยสีหน้าที่ซีดเผือด

“และชุดนั้นเป็นชุดที่ชาวบ้านเอาไปถวายไว้ให้องค์พ่อปู่เตรียมไว้ให้...”

คุณนายทองดีทรุดตัวลงบนแคร่ไม้ด้วยความตกใจอย่างที่สุด ร่างกายของเธออ่อนแรงลงทันทีที่รับรู้ได้ว่าเรื่องราวที่กำลังจะมาถึงนั้นเลวร้ายเกินกว่าที่คิดดวงตาเศร้าหมองลงอย่างเห็นได้ชัด ความกังวลในเรื่องราวลี้ลับและความดื้อรั้นของลูกชายรวมกันเป็นความรู้สึกที่ท่วมท้น

เธอรู้แล้วว่าคำทำนายของพ่อหมอบุญถิ่นจะต้องเกี่ยวข้องกับครอบครัวของเธออย่างแน่นอน

“ไม่จริง... มะยม... ลูกชายหนูจะเป็นเจ้าสาวไม่ได้!”

“แม่ก็ว่าอย่างนั้น... แต่พรุ่งนี้เพิ่นจะทำพิธีประกาศ เฮาต้องไป! ไปดูว่าคำทำนายจะชัดเจนแค่ไหน... ถ้าใช่... เฮาก็ต้องขอความเมตตาจากพ่อปู่” ยายบุญมาพูด

“จ้ะแม่! พรุ่งนี้เราต้องไปวัด... เราต้องไปหาหลวงพ่ออีกครั้ง!” ทองดีกล่าวอย่างตัดพ้อถึงความเชื่อที่เธอพยายามหลีกหนีมาตลอด แต่สุดท้ายก็ต้องกลับมาพึ่งพิงสิ่งศักดิ์สิทธิ์อีกครั้งด้วยความเด็ดขาด การไปหาหลวงพ่อคือการขอความเมตตาเป็นครั้งที่สอง

ฝ