บทที่ 5 หมู่บ้านเวรุฬวัน

บทที่ 5 หมู่บ้านเวรุฬวัน

หลังจากทรมานร่างกายบนรถทัวร์เกือบสิบชั่วโมง การเดินทางอันยาวนานก็สิ้นสุดลง ในที่สุดมะยมกับแม่ก็ก้าวลงจากรถเอาเสียจนมืดค่ำ ท่ารถโดยสารประจำทางจังหวัดอุดรธานีมีเพียงแสงไฟสลัว ๆ ที่ดูเงียบเหงาและไม่ได้คึกคักอย่างที่คิด

โชคยังเข้าข้างเมื่อญาติพี่น้องของผู้เป็นแม่ได้มาคอยรับอยู่ที่จุดนัดหมายก่อนแล้ว คุณนายทองดีรีบเดินนำหน้าไปยังบริเวณที่นัดไว้กับลูกพี่ลูกน้องทันที ทิ้งให้มะยมเดินตามด้วยความเหนื่อยล้าที่ต้องแบกรับทั้งอาการปวดเมื่อยและความตื่นตระหนกจากความฝัน

“สวัสดีจ้า อ้ายพล”(สวัสดีจ้า พี่พล)คุณนายทองดีเอ่ยทักทายอย่างคุ้นเคยทันทีที่เห็นญาติผู้พี่ ภาษาอีสานที่ใช้นั้นแสดงถึงรากเหง้าและความผูกพันที่แนบแน่น น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปจากตอนอยู่กรุงเทพฯ กลายเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและเป็นกันเอง

“เออ เมื่อยบ่ละ”(เออ เหนื่อยไหมละ) พลทักตอบด้วยรอยยิ้มอย่างอบอุ่นและจริงใจ คำถามสั้น ๆ ด้วยภาษาอีสานที่เรียบง่ายนี้แสดงออกถึงความเข้าใจในความเหนื่อยล้าของการเดินทางที่ยาวนาน รอยยิ้มนั้นช่วยคลายความตึงเครียดของบรรยากาศยามค่ำคืนที่ท่ารถได้เป็นอย่างดี เป็นการต้อนรับที่แสดงถึงน้ำใจแบบญาติมิตร

“บ่เท่าใด อ้าย”(ไม่เท่าไหร่ พี่)คุณนายทองดีตอบอ้ายพลด้วยรอยยิ้ม

“นี่ลูกชายข่อย บักมะยม” (นี่ลูกชายฉัน มะยม) เธอผายมือไปที่ลูกชายด้วยความภูมิใจ มะยมที่รีบเก็บอาการเหนื่อยล้าไว้ทันทีและเปลี่ยนสีหน้าเป็นความสุภาพ เขายกมือไหว้พลางเอ่ยทักทายอย่างนอบน้อมตามมารยาทที่ได้รับการอบรมมา

“สวัสดีครับ ลุงพล”

“ไหว้พระเถอะลูก” พลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นกันเองและเอ็นดู เขามองว่ามะยมเป็นเหมือนหลานคนหนึ่งที่เพิ่งเดินทางกลับมาถึง

“ไปเมื่อเฮือน เดินทางมาเหนื่อย ๆ” (ไปกลับบ้านเดินทางมาเหนื่อยๆ) คำเชิญชวนให้กลับบ้านอย่างอบอุ่นนั้นทำให้ความรู้สึกแปลกถิ่นของมะยมคลายลงไปได้บ้าง เป็นการต้อนรับอย่างเป็นทางการสู่บ้านที่อุดรธานี

ทั้งสามคนพากันขึ้นรถกระบะแคปสีเทา ยี่ห้ออีซุซุ ของอ้ายพล มันเป็นรถที่ดูสมบุกสมบันและเป็นพาหนะคู่ใจ รถแล่นออกจากท่ารถอย่าง

ช้า ๆ และเริ่มเร่งความเร็วเมื่อมุ่งหน้าไปยัง หมู่บ้านเวรุฬวัน หมู่บ้านที่ห่างออกจากตัวเมืองอุดรธานีเกือบสิบห้ากิโลเมตร

เมื่อรถกระบะเคลื่อนออกจากเขตเมืองเข้าสู่ถนนชนบท บรรยากาศก็เปลี่ยนเป็นมืดสนิทในทันที สองข้างทางแทบจะมองไม่เห็นว่าอะไรเป็นอะไร มีเพียงแสงไฟจากหน้ารถเท่านั้นที่ส่องนำทาง ความเงียบและความมืดของท้องทุ่งในยามค่ำคืนแผ่ปกคลุมไปทั่ว

สร้างความรู้สึกแปลกแยกและโดดเดี่ยวให้กับมะยมที่คุ้นเคยกับแสงสีและความคึกคักของกรุงเทพฯ เป็นอย่างดี เขากระชับกระเป๋าเป้ที่วางอยู่ข้างตัวแน่นขึ้นเล็กน้อย เป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติที่แสดงถึงความไม่มั่นคงต่อสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยนี้

รถกระบะแคปหยุดลงที่หน้าบ้านไม้สองชั้น แสงไฟนีออนสว่างสไสวส่องนำทางให้เห็นโครงสร้างที่มั่นคงและเงียบสงบ รอบบริเวณบ้านเต็มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ที่ปกคลุมอยู่ ใต้ถุนบ้านถูกจัดสรรเป็นพื้นที่ครัวเล็ก ๆ

มะยมสังเกตเห็นว่าห้องน้ำอยู่นอกตัวบ้านถัดออกไปในระยะห้าเมตร ภาพตรงหน้านี้ตอกย้ำถึงวิถีชีวิตแบบดั้งเดิมที่แตกต่างจากคอนโดหรือทาวน์เฮาส์ในกรุงเทพฯ โดยสิ้นเชิงซึ่งเป็นวิถีชีวิตดั้งเดิมที่มะยมแทบจะลืมเลือนไปแล้ว

ยายบุญมา ผู้เป็นยายไม่ได้หลับใหล เธอเฝ้ารอคอยลูกสาวและหลานชายอยู่ที่ใต้ถุนบ้าน เธอนั่งก่อไฟไว้รอให้ความอบอุ่นในยามค่ำคืน ไฟที่ลุกโชนนั้นสว่างไสวท่ามกลางความมืดมิด มันเป็นภาพการต้อนรับแบบวิถีอีสานที่เต็มไปด้วยความเรียบง่ายและจริงใจ ความคิดถึงที่อัดแน่นทำให้เธอไม่สามารถข่มตาลงได้เลย

“อีแม่”(คุณแม่)

คุณนายทองดีอุทานเรียกผู้เป็นแม่ด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความผูกพัน เธอรีบลงจากรถกระบะและเดินเข้าไปหาผู้ให้กำเนิดทันที ก่อนจะสวมกอดผู้เป็นแม่ที่นั่งอยู่ท่ามกลางแสงไฟจากกองไฟอย่างแน่นแฟ้น อ้อมกอดนี้เป็นการปลดปล่อยความคิดถึงที่อัดแน่นตลอดระยะเวลาที่ห่างไกล มันเป็นภาพความอบอุ่นที่ไร้เงื่อนไข แสดงให้เห็นถึงรากเหง้าที่มิอาจตัดขาดได้

“เมื่อยบ่อีหล่า”(เหนื่อยไหมลูก)ยายบุญมาถามด้วยความเป็นห่วงในน้ำเสียงที่นุ่มนวล มือเหี่ยวย่นของเธอเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ เพื่อลูบลงไปที่ศีรษะของลูกสาว เป็นสัมผัสที่ปลอบโยนและแสดงความเข้าใจในความยากลำบากของการเดินทาง

“บ่จ้า (ไม่จ้ะ)”

“ไสละบักหล่ามะยม อยู่ไส” (ไหนละมะยม อยู่ไหน) ยายบุญมาถามด้วยน้ำเสียงที่กระตือรือร้นและตื่นเต้น แม้จะยังอยู่ในอ้อมกอดลูกสาว แต่ดวงตาของเธอก็กวาดมองหาหลานชายที่หายหน้าไปนาน

“ย่างมาอยู่นั่น (เดินมาอยู่นั่น)”

ทันทีที่ยายบุญมาพบตัวหลาน มะยมก็รีบเดินเข้าไปใกล้และยกมือไหว้ผู้เป็นยายทันทีด้วยความนอบน้อม ถึงแม้ในใจจะยังมีความหงุดหงิดจากการเดินทางอันยาวนาน แต่ความรักความเคารพที่มีต่อยายนั้นก็เด่นชัดและเต็มเปี่ยม เขารักษาความสำรวมและมารยาท

“โอ๊ย ๆ บักหล่าของยาย” เสียงที่เปี่ยมด้วยความสุขดังขึ้นจากยายบุญมา เธอไม่รอช้าที่จะแสดงความรักออกมา คว้าตัวหลานชายเข้ามากอดอย่างแน่นหนา ความอบอุ่นของร่างกายหญิงสูงวัยที่โอบล้อมมะยมไว้ เป็นความรักที่แสดงออกอย่างชัดเจนและจริงใจที่สุด สำหรับยายแล้ว การมาถึงของหลานชายคือของขวัญล้ำค่าที่สุดในยามค่ำคืนนี้

“ครับยาย”

“เมื่อยบ่ (เหนื่อยไหม)”

“ไม่ครับยาย”

“หิวบ่ละ (หิวไหม)”

“ไม่ค่อยหิวครับ”

ยายบุญมาผละจากอ้อมกอดก่อนจะจ้องมองหลานชายอย่างพินิจพิเคราะห์ตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า เธอเปรียบเทียบหลานในความทรงจำกับหลานที่อยู่ตรงหน้า แล้วสายตาของเธอก็ชะงักลงที่เส้นผมสีเหลืองทองอร่าม สีผมที่ดูแปลกตาและทันสมัยนั้นทำให้ยายบุญมาเกิดคำถาม มันเป็นรายละเอียดที่สะท้อนถึงวิถีชีวิตในเมืองกรุงที่หลานชายใช้ชีวิตอยู่ ซึ่งแตกต่างจากสิ่งที่ยายคุ้นเคยอย่างสิ้นเชิง

“เอ่อ... คือ... หน้าตาดีปานดารา ผิวพรรณผุดผ่องเหมือนหยวกกล้วยแล้ว... แล้วเฮ็ดหยังผมถึงสีนั้นละบักหล่า (ทำไมผมถึงสีนั้นล่ะหลาน)”

“ผมไปย้อมมาครับ” มะยมตอบตามตรง

“ย้อมเฮ็ดหยัง สีผมก็ดีอยู่แล้ว”

“มันไม่เท่ห์ครับยาย”

“ป๊าด ๆ... พ่อฝรั่งขี้นก” ยายบุญมาว่าอย่างเอ็นดูระคนกับความไม่เข้าใจในแฟชั่นของคนกรุงเทพฯ

“พอ ๆ อีแม่” คุณนายทองดีกล่าวตัดบทอย่างรวดเร็วด้วยรอยยิ้มที่รู้ทัน เธอไม่อยากให้เรื่องสีผมกลายเป็นประเด็นยืดเยื้อ

“คืนนี้หนูนอนกับแม่นะ ส่วนห้องนอนให้มะยมมันนอน” เธอจัดแจงเรื่องที่พักอย่างเด็ดขาด การตัดสินใจนี้แสดงให้เห็นถึงความต้องการที่จะพักผ่อนและให้ลูกชายได้มีพื้นที่ส่วนตัว

“ได้ ไปขึ้นไปนอนกันได้แล้ว เดินทางมาเหนื่อย ๆ พรุ่งนี้แม่สิพาไปทำบุญ”

“จ้ะแม่”

“ครับยาย”

ผู้เป็นยายพาหลานชายเดินขึ้นบันไดบ้านไปยัง ห้องนอน ที่ปัดกวาดเช็ดถูไว้รอเรียบร้อยแล้ว ส่วนแม่ก็เดินไปขอบคุณ ลุงพล ที่มาช่วยรับส่งถึงที่ บ้านช่องก็อยู่ไม่ห่างกันนัก ส่วนใหญ่ในระแวกนี้ก็มีแต่ญาติพี่น้องกันทั้งนั้น ทำให้มะยมรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาเล็กน้อย แม้บรรยากาศจะมืดมิดและแปลกตาเพียงใดก็ตาม

เขาที่เดินทางมาเมื่อยล้าเกือบทั้งวัน ตัดสินใจรีบอาบน้ำชำระร่างกายแล้วก็ขึ้นนอนทันที ส่วนแม่กับยายยังคงนั่งคุยกันอยู่ที่ใต้ถุนบ้านอย่างออกรส แม้จะนอนมาบ้างบนรถทัวร์ แต่มะยมก็ยังรู้สึกง่วงและเพลียอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะเขาไม่เคยต้องนั่งรถนานขนาดนี้มาก่อนเลย

ความเหนื่อยล้าเข้าครอบงำอย่างรวดเร็ว ร่างของมะยมกำลังเข้าสู่ห้วงนิทราในห้องนอนที่ไม่คุ้นเคย แต่ก่อนที่เขาจะหลับสนิท เขากลับรู้สึกถึงความอบอุ่นประหลาดที่แผ่ซ่านมาจากด้านหลัง มันเป็นความอบอุ่นที่ห่อหุ้มร่างกายไว้ราวกับเกราะป้องกัน เขาขยับตัวเข้าหาความอบอุ่นนั้นโดยอัตโนมัติและรู้สึกปลอดภัยอย่างไม่น่าเชื่อ เขาปล่อยให้สัญชาตญาณนำพาไป ลืมสิ้นซึ่งตรรกะที่ว่าห้องส่วนตัวแห่งนี้ควรไม่มีใครอื่นนอกจากเขา

“สบายจัง...” มะยมงึมงำออกมาอย่างเคลิบเคลิ้ม เสียงที่เปล่งออกมานั้นแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด ความอ่อนล้าทั้งหมดถูกแทนที่ด้วยความผ่อนคลายที่ไม่อาจต้านทานได้ เขาปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในความอบอุ่นนั้นอย่างเต็มใจ โดยไม่ได้สนใจว่าความสบายนี้มาจากแหล่งใด ร่างกายต้องการการพักผ่อนมากกว่าการตั้งคำถาม

“นอนเสียเถิด... แม่ทับทิมของข้า”

ในขณะที่มะยมกำลังเคลิบเคลิ้ม เสียงทุ้มนุ่มลึกที่แสนคุ้นเคยจากห้วงนิทราก็ดังกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหู มันเป็นเสียงที่แฝงไว้ด้วยความผูกพันอันยาวนาน มือหนาใหญ่หยาบกร้านซึ่งแตกต่างจากผิวพรรณของผู้พูดค่อย ๆ บรรจงลูบลงบนศีรษะของคนตัวเล็กอย่างอ่อนโยน สัมผัสที่แสดงออกถึงความทะนุถนอมนี้เกิดจากความกลัวว่าเขาจะตื่นขึ้นมาและรับรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของผู้ที่กำลังโอบกอดเขาอยู่

ร่างสูงใหญ่โอบกอดคนตัวเล็กไว้ชั่วครู่ก่อนจะมองดูมะยมที่นอนหลับใหลอย่างลึกซึ้ง แววตาเต็มไปด้วยความอาลัยรักและภาพสะท้อนของการเฝ้ารอคอยอันยาวนาน เมื่อมั่นใจว่ามะยมหลับสนิทแล้ว ร่างกายของเขาก็ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นงูตัวใหญ่สีดำทมึน อสรพิษมหึมาค่อย ๆ เลื้อยออกจากห้องทางหน้าต่างไปอย่างเงียบเชียบราวกับเป็นเพียงเงา ทิ้งไว้เพียงไออุ่นจาง ๆ และกลิ่นหอมที่ไม่คุ้นเคยซึ่งอบอวลอยู่ในห้องนอน.

.

.

เอ้ก... อี... เอ้ก... เอ้ก!

เสียงไก่ชนที่ร้องขันตั้งแต่ตีห้าดังระงมไปทั่วหมู่บ้าน เสียงที่เต็มไปด้วยพลังชีวิตของชนบทนั้นช่างแปลกหูและรบกวนการนอนของมะยมอย่างยิ่ง เขาที่ไม่คุ้นชินกับการตื่นเช้าต้องฝืนดวงตาที่ปรือลืมขึ้นมา

เขาผุดลุกขึ้นนั่งอยู่กลางเตียงอย่างมึนงง ความคิดแรกคือการล้มตัวลงนอนต่อและเมินเฉยต่อเสียงรบกวนนั้น แต่แล้ว เสียงอบอุ่นที่เต็มไปด้วยความเมตตาของยายบุญมา ผู้เป็นยาย ก็ดังขึ้นอยู่หน้าห้องนอนเสียก่อน

“บักหล่า ตื่นแล้วไป่ (ตื่นแล้วหรือยัง)”

“ตื่นแล้วครับยาย”

“ตื่นแล้วก็ลงมาอาบน้ำเด้อ ”

“ครับยาย”

“เอ่อ... ยายสิพาไป ทำบุญ”

“ครับยาย”

มะยมลุกขึ้นยืน ผมเผ้ายุ่งเหยิงเป็นกระเซิงตามประสาคนเพิ่งตื่น เขาเดินไปหยิบผ้าขนหนูกับเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวทำกิจวัตรยามเช้า ก่อนจะหันไปมองที่เตียงนอนอีกครั้งด้วยความฉงน

"ทำไมเมื่อคืนถึงรู้สึกอุ่นและสบายจังนะ?" มันเป็นความรู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าประหลาดใจและเหนือเหตุผล แตกต่างจากการนอนที่กรุงเทพฯ เป็นอย่างมาก เขาจดจำความอบอุ่นนั้นได้ แม้ว่าสมองจะไม่สามารถประมวลผลได้ว่ามันมาจากไหน

มะยมสลัดความคิดทิ้งอย่างรวดเร็ว เขาเลือกที่จะไม่สนใจความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้บนเตียง ‘ช่างเถอะ! ไปอาบน้ำก่อนดีกว่า’เขาว่าแล้วก็เดินลงบ้านไปตามทางเดินที่มุ่งหน้าไปยังห้องน้ำที่อยู่ถัดออกไปด้านล่าง