42 จบบริบูรณ์

ในงานวันแต่งงานระหว่างพลอยปภัสและไตรฉัตรถูกจัดขึ้น ณ บ้านเจ้าสัวณรงค์ หรูหราหมาเห่าอย่างสมเกียรติสมฐานะไม่ให้น้อยหน้าใครในประเทศ

มีแขกเหรื่อมาร่วมแสดงความยินดีกันอย่างล้นหลาม ทั้งแขกผู้ใหญ่และดารานักแสดงในวงการบันเทิงที่พลอยปภัสเคยร่วมทำงานด้วย ทำให้บรรยากาศภายในงานค่อนข้างครึกครื้น

ช่วงเช้าจะเป็นพิธีเล็ก ๆ ภายในครอบครัวที่มีการทำบุญตักบาตรเสริมสิริมงคลและรดน้ำอวยพรให้คู่บ่าวสาว ก่อนจะเป็นงานเลี้ยงปาร์ตี้ในช่วงภาคค่ำ

และดูเหมือนคนที่จะได้รับความสนใจเป็นพิเศษนั่นก็คือเจ้าหนูน้อยแพทตี้ที่ช่างพูด ช่างจา ช่างฉอเลาะ น่ารักน่าเอ็นดูจนแขกที่มาร่วมงานผลัดกันอุ้มผลัดกันชมไม่เคยขาดมือ

"เจ๊ดีใจกับพวกแกสองคนด้วยนะ ในที่สุดก็มีวันนี้สักทีได้แต่งงานเป็นตัวเป็นตนแล้วเนอะหลังจากที่แอบกินกันมาหลายปี" เจ๊นัตตี้แสดงความยินดีพร้อมกับเอ่ยแซวติดตลกตามสไตล์ของหล่อน

"เจ๊ก็!"

"แต่ฉันดีใจจริง ๆ นะยัยพลอย ฉันเห็นแกมาตั้งแต่เป็นยัยพลอยขี้เหวี่ยงขี้วีนสมัยปีหนึ่งที่ไม่มีเพื่อนคบสักคนโน่น จนกระทั่งวันนี้แกเป็นแม่คน เป็นเมีย เป็นแกในเวอร์ชั่นที่ใจเย็นขึ้ต เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น และก็กำลังจะเป็นฝั่งเป็นฝากับผู้ชายแฟนคนเดียวในชีวิตของแก ฮึก ฉัน ฮึก" จู่ ๆ บ่อน้ำตาก็ไหลทะลักออกมาอย่างยากจะห้ามไหวเพราะความรู้สึกตื้นตันใจที่มันอัดแน่นอยู่ด้านในพร้อมจะระบายออกได้ทุกเมื่อ

"เจ๊...ฉันก็ต้องขอบคุณเจ๊เหมือนกันนะ เจ๊เป็นเหมือนครอบครัว เป็นเหมือนพี่สาว เป็นเหมือนเพื่อนแล้วก็เป็นทุก ๆ อย่างในชีวิตฉัน" พลอยปภัสเข้าไปโอบกอดร่างบอบบางของเจ๊นัตตี้เอาไว้ "ถึงฉันจะชอบเหวี่ยงชอบวีนใส่เจ๊ แต่ฉันก็รักเจ๊นะ เจ๊รู้ใช่ไหม"

"เกือบจะดีแล้วเชียว!" เจ๊นัตตี้กรอกตามองบน "ฉันไปอ่อยหนุ่ม ๆ ในงานดีกว่าเผื่อจะได้เป็นเจ้าสาวกับเขาสักวัน" พูดจบก็เดินสะบัดก้นออกไปทำตามที่ปากพูดเมื่อครู่

"เฮ้อ..." พลอยปภัสส่ายหน้าเล็กน้อยพร้อมกับอมยิ้ม ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีเจ๊นัตตี้ก็ยังเป็นเจ๊นัตตี้ไม่เปลี่ยน

"วันนี้น้องพลอยสวยมากเลยนะครับ" เฮียโก๋เอ่ยชม

"เฮ้ย! ไอ้โก๋เมียกูเว้ย" ไตรฉัตรรีบโอบตัวภรรยาแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของแล้วแยกเขี้ยวใส่เฮียโก๋ราวกับหมาหวงกระดูก

"เชี้ยไร มึงนี่นะป่านนี้แล้วยังไม่เลิกหึงกูกับน้องพลอยอีก" เฮียโก๋กรอกตามองบนด้วยความเอือมระอาเขาไม่รู้จะสรรหาคำไหนมันด่ามันแล้ว

"นั่นดิ อย่าลืมสิวะตอนนี้ไอ้เฮียโก๋มันถอดเขี้ยวถอดเล็บแล้ว โน่นน นายพรานมาแล้วโน่น" ธามไทมุ่ยปากไปยังหญิงสาวเรือนร่างแบบบางในชุดเดรสสายเดี่ยวสีชมพูอ่อนที่กำลังเดินยิ้มระรื่นเข้ามายังวงสนทนาของพวกเขา

"ดูเหมือนกำลังมีคนเม้าท์อัปสรอยู่หรือเปล่าคะ" ตรีอัปสร น้องสาวเพียงคนเดียวของไตรฉัตรที่ดันไปตกล่องปล่องชิ้นไม่รู้ไปทำเอาอีท่าไหนถึงได้ลงเอยกับไอ้เฮียโก๋

"ใครจะกล้าล่ะครับ หืม" เฮียโก๋รีบโอบตัวแฟนสาว

"หมาหมดครับงานนี้ เสือถอดเขี้ยวยกแก๊ง!" ธามไททำหน้าปลง ๆ เพราะเขาเองก็เพิ่งมีแฟนเป็นตัวเป็นตนเมื่อไม่นานนี้ เจอกันที่ร้านเหล้า ขี้เมาหัวราน้ำสุด ๆ สืบไปสืบมาขายข้าวเหนียวหมูปิ้งอยู่ตรงข้ามคอนโด เขาเดินสะดุดนิดเดียวได้เมียมาเฉยเลย!

"เว้นกูไว้คนนึงครับ" คีรินหนุ่มหล่อมาดแมนเก๊กขรึมเดินเข้ามา

เขามันไอ้คนรักเดียว ที่ดันโดนแย่งเมียไปแล้วดูเหมือนเมียก็สมยอมจะไปกับไอ้ชายชู้ปล่อยให้เขาเป็นไอ้หน้าโง่ทำงานงก ๆ เพิ่งจะรู้ตัวอีกทีก็ท้องป่องแล้ว

ลูกพ่อกะดอเพื่อน!

"กูล่ะสงสาร" ไตรฉัตรหัวเราะคิกคักชอบใจ "สมน้ำหน้ามึงชอบว่ากูนัก เป็นไงล่ะสุดท้ายกูก็แต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝาคนแรกในกลุ่ม พวกมึงอย่าลืมสัญญาเมื่อตอนมัธยมนะเว้ยที่บอกว่าจะใส่ซองให้คนที่มีเมียคนแรกคนละสามล้านบาท"

"พวกกูไม่ลืมอยู่แล้วครับ แล้วมึงก็อย่าลืมเหมือนกันพวกกูจะเรียกมึงว่าไอ้หมาจนลูกมึงได้ผัวเลย"

"ไม่เว้ย ลูกกูจะอยู่กับกูไปตลอด กูไม่ให้ลูกมีผัว!" เขาหวง ห่วงลูก เขาไม่อยากให้ลูกโต อยากให้ลูกตัวเท่านี้ไปตลอด อยากให้เป็นเจ้าหนูแพทตี้เป็นเจ้าตัวน้อยอ้วน ๆ ของเขา ไม่ใช่เป็นเมียรักของใครในวันที่โตขึ้น

"บ้า!" พลอยปภัสฟาดฝ่ามือลงบนแผงอกแกร่งของสามีด้วยความมันเขี้ยว "หวงลูกเกินไปนะคะเนี่ย คอยดูเถอะเดี๋ยวพอลูกเข้ามหาลัยแล้งพาลูกเขยมาแนะนำให้รู้จักพลอยจะหัวเราะให้ฟันร่วงหมดปากเลยคอยดู"

"ไม่มีทาง พี่เนี่ยจะตามรับตามส่งลูกจนกระทั่งเรียนจบปริญญาเลย จะไม่ปล่อยให้ไอ้เสือ สิงห์ตัวไหนมาแทะโลมลูกเราได้เด็ดขาด หึหึ พี่เช็ดปืนตั้งไว้แล้ว หน็อย"

ข้ามศพเขาไปก่อนเท่านั้น!

"อ่าา งั้นเราเชิญคู่บ่าวสาวขึ้นเวทีมาพูดคุยกันหน่อยดีกว่าครับ"

"เรียนเชิญคุณไตรฉัตรและคุณพลอยปภัสค่าาา บ่าวสาวที่สวยที่สุดในวันนี้" เสียงพิธีกรชายหญิงเอ่ยเรียกชื่อ ทั้งสองจึงรีบเดินขึ้นไปบนเวที

"อยากจะให้เจ้าบ่าวพูดความรู้สึกที่มีต่อเจ้าสาวหน่อยค่ะ" พิธีกรสาวยื่นไมโครโฟนส่งให้แก่ไตรฉัตรที่กำลังยืนตัวแกร่งแข็งทื่อเป็นท่อนไม้เพราะไม่เคยต้องจับไมค์พูดต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้มาก่อน

"อะ...เอ่อ"

พลอยปภัสเลื่อนฝ่ามือขึ้นไปประสานฝ่ามือเอาไว้แล้วบีบเบา ๆ เพื่อให้กำลังใจและทำให้เขารู้สึกมั่นใจว่ายังมีเธออยู่เคียงข้าง พร้อมทั้งส่งยิ้มหวานให้หนึ่งครั้ง

ชายหนุ่มสุดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ หลับตาพริ้มลงเล็กน้อย ก่อนจะลืมตาขึ้นแล้วพูดมันออกมาจากความรู้สึกด้านในโดยไม่จำเป็นต้องประดิดประดอยอะไรให้สวยหรู "ผมรู้สึกโชคดีมากครับที่ได้ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่นับจากนี้กับน้องพลอยและลูก อย่างที่ผมเคยบอกน้องพลอยในวันที่ผมคุกเข่าขอน้องพลอยแต่งงานเมื่อสามปีก่อนว่าผมก็ไม่รู้เหมือนกันถ้าเกิดไม่ใช่น้องพลอยผมจะรักใครจนยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเขาได้ขนาดนี้หรือเปล่า" เขาพูดพร้อมทั้งหันไปมองหน้าภรรยาด้วยแววตาที่เอ่อล้นไปด้วยความรู้สึกมากมายจนยากจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้หมดสิ้น

"ผมดีใจทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมาแล้วเห็นหน้าน้องพลอยกับลูก ไม่มีวันไหนเลยที่ผมไม่รู้สึกภูมิใจในตัวภรรยาของผมคนนี้ เพราะภรรยาผมทั้งสวย ทั้งน่ารัก ทั้งเก่งจนผมคิดว่าหลาย ๆ คนก็คงจะอิจฉาผมและผมก็อยากทำให้ผู้หญิงทุกคนบนโลกนี้อิจฉาน้องพลอยเหมือนกันที่มีสามีแบบผมครับ” แล้วก็หันกลับไปมองแขก แววตาเขาตอนนี้เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำอุ่นร้อนจวนเจียนจะไหลทะลักออกมาเต็มแก่ "ทุกคนคงจะทราบเมื่อก่อนผมไม่ใช่คนดีอะไรเลย ผมเป็นคาสโนวา เจ้าชู้ เที่ยวเตร็ดเตร่ ไม่เคยคิดจริงจังกับผู้หญิงคนไหนจนกระทั่งผมได้มาเจอกับน้องพลอย ต้องสูญเสียน้องพลอยไป ผมตามง้อน้องพลอยอยู่เป็นปีกว่าน้องพลอยจะยอมใจอ่อน นั่นทำให้ผมต้องพยายามทำทุกอย่างเพื่อจะรักษาความรักครั้งนี้เอาไว้เพราะมันยากกว่าที่ผมจะได้ครอบครัวของผมกลับมา แล้ววันนี้ครอบครัวของผมก็สมบูรณ์แบบแล้วครับ พี่รักน้องพลอยนะคะ"

"ฮิ้ววววว เพื่อนผม ๆ"

พลอยปภัสเองก็ไม่ได้ต่างกัน ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยความตื้นตันใจจนร้องไห้ออกมาจนพิธีกรต้องรีบส่งทิชชู่ให้ซับน้ำตาเพราะกลัวว่าจะไหลจนมาสคาร่าเปรอะเปื้อนขอบตาดำ

"หวานฉ่ำกันเลยล่ะค่ะ น่าอิจฉาสุด ๆ "

"อ่าล่ะครับ ฟังทางฝั่งเจ้าบ่าวไปแล้ว งั้นเราลองมาฟังความรู้สึกทางฝั่งเจ้าสาวกันบ้าง" พิธีกรหนุ่มยื่นไมโครโฟนให้แก่พลอยปภัส

เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ กลั้นน้ำตาเอาไว้แล้วหันไปส่งยิ้มให้กับทุกคน "พลอยเองก็รู้สึกโชคดีเหมือนกันค่ะที่ได้มีพี่ไตรอยู่ข้างกายและได้ใช้ชีวิตนับจากนี้กับพี่ไตรและลูกสาว พี่ไตรทำให้พลอยรู้สึกว่าพลอยเป็นเจ้าหญิง เป็นคนที่ควรค่าแก่การทะนุถนอมด้วยการคอยดูแลประคบประหงพลอยอย่างดี เขาเป็นเหมือนพลังบวก เป็นเหมือนกำลังใจ เป็นเหมือนสถานที่ที่ให้พลอยคอยชาร์จแบตในตอนที่จิตใจของพลอยอ่อนล้า แม้ในวันที่พลอยหน้าโทรม หน้าเหี่ยวเพราะต้องเลี้ยงลูกไม่ได้หลับไม่ได้นอน เขาก็ยังชมว่าพลอยน่ารัก ยังชมว่าพลอยสวย แถมยังตามใจพลอยทุกอย่างด้วย พลอยโชคดีค่ะที่มีสามีแบบพี่ไตร"

"น้องพลอย..."

พลอยปภัสเลือกที่จะไม่พูดถึงความหลังอันขมขื่นที่เคยเกิดขึ้นระหว่างเขาและไตรฉัตร เพราะตอนนี้ลูกของเธอรู้สึกรู้สาและโตขึ้นจนสามารถเข้าใจเรื่องราวทุกอย่างได้ จึงกล่าวถึงเพียงสิ่งดี ๆ ระหว่างเราเท่านั้น

"ทางฝั่งเจ้าสาวก็หวานไม่แพ้กันค่ะ เหมาะสมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก หืมมม เห็นแบบนี้อยากแต่งงานบ้างจังเลยค่ะ"

"คุณหวานก็พูดไป" พิธีกรชายแซวพูดเล่นกันเพื่อเคลียร์บรรยากาศภายในงานตามประสามืออาชีพ “และที่สำคัญวันนี้ถือเป็นวันดีที่คุณไตรฉัตรมีอะไรจะบอกกล่าวกับทุกคนในงานด้วยครับ”

"ครับ วันนี้ผมก็ขอถือโอกาสเปิดตัวลูกสาวของผมกับน้องพลอยนะครับ แพทตี้ลูก ขึ้นมาหาหม่าม้ากับป่าป๊าเร็วลูก"

"ค่ะ" เด็กสาวตัวน้อยรีบวิ่งขึ้นไปแล้วยืนอยู่ตรงกลาง โดยสองแขนนั้นจูงแขนของพ่อและแม่ไว้คนละข้างราวกับเปรียบตัวเองเป็นโซ่ทองคล้องใจที่ยึดเหนี่ยวครอบครัวเอาไว้ให้เป็นครอบครัว

"น้องแพทตี้ครับ ลูกผมกับน้องพลอย เราทั้งสองคนตั้งใจเลี้ยงแกด้วยความรักทั้งหมดที่เรามี ผมคิดว่าลูกคงจะเป็นของขวัญวันแต่งงานที่มีค่าที่สุดสำหรับเราสองคน"

"ฮึก..." พลอยปภัสร้องไห้ไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งจนทิชชู่หมดไปหลายแผ่นเพราะความรู้สึกตื้นตันใจ

"แพทตี้ มาจากชื่อน้องพลอยและผมบวกกัน พอพาน แพท จากพลอยปภัส ตอเต่า ตี้ จากไตรฉัตร นั่นมีความหมายลูกคือส่วนหนึ่งของชีวิตเราสองคน และลูกก็จะมีเราสองคนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ทุกการเติบโตจะมีเราคอยอยู่เคียงข้าง หลังลูกหนึ่งก้าวจะมีเราคอยรออ้าแขนโอบกอดเสมอ"

จากนั้นแขกทุกคนในงานก็พากันปรบมือชื่นชม ปลื้มใจทุกคำพูดที่ถูกกลั่นออกมาจากความรู้สึกของไตรฉัตรและพลอยปภัสรวมถึงความน่ารักของเจ้าหนูน้อยแพทตี้

หลังจากลงจากเวทีแล้วเจ้าหนูน้อยแพทตี้ก็มานั่งอยู่กับบิดา มารดา และกลุ่มคุณลุงเพื่อนของไตรฉัตร "ชื่อหนูมาจากชื่อของป่าป๊ากับหม่าม้าจริง ๆ เหรอคะ"

"จริงค่ะ เพราะอยากจะให้หนูรู้ว่าหนูเกิดจากความรักของป่าป๊ากับหม่าม๊าไงล่ะคะ" พลอยปภัสลูบหัวพลางก็บอกลูกสาวไปด้วย

"น้องแพทรักป่าป๊ากับหม่าม้าที่สุดในโลกเลย" แล้วก็เดินไปเขย่งปลายเท้าหอมแก้มซ้ายขวาของทั้งคู่สลับกัน

"ป่าป๊ากับหม่าม้าก็รักน้องแพทตี้ที่สุดในโลกเหมือนกัน"

"พี่ไตรคะ"

"ครับ" ไตรฉัตรหันไปมองภรรยารัก ทว่าจังหวะที่เขากำลังสะบัดหน้าสายตาดันซัดไปเห็นชุดตรวจครรภ์ที่เธอกำลังถืออยู่ในมือและส่งยื่นมาให้เขาด้วยแววตาอบอุ่น "นะ...น้องพลอย"

สองขีด!

"พลอยท้องได้สามวีคแล้วค่ะ" มันไม่ง่ายเลยที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับและไม่ยอมปริปากบอกใครสักคนทั้ง ๆ ที่อยากจะเปิดเต็มแก่

"จริงเหรอคะ จริงเหรอคะ" ไตรฉัตรเองก็ตื้นตันใจตื่นเต้นจะทำอะไรไม่ถูก พูดจาลกลนวกไปวนมาไปหมด

"จริงค่ะ" พลอยปภัสพยักหน้ารัว ๆ

"พี่ดีใจที่สุดเลย" เขารีบโผตัวเข้าโอบกอดโอบรัดร่างแบบของภรรยาเอาไว้แนบแน่น หอมซ้ายหอมขวาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะดึงตัวลูกสาวเข้ามากอดเอาไว้อีกคน "น้องแพท หม่าม้ากำลังจะมีน้องให้น้องแพทแล้วนะลูก น้องแพทดีใจไหมลูก"

"น้อง น้องแพทอยากมีน้องค่ะ ตอนนี้น้องอยู่ไหนแล้วคะ"

"ตอนนี้น้องอยู่ในท้องหม่าม้าค่ะ" พลอยปภัสจับฝ่ามือของลูกสาวมาวางไว้บนหน้าท้อง

"น้อง ก๊อก ๆ น้องรีบออกมานะ พี่แพทรออยู่นะรู้ไหม" เจ้าหนูน้อยพูดออกมาด้วยความไร้เดียงสาแต่นั่นทำให้คนที่จิตใจอ่อนไหวง่ายอย่างพลอยปภัสน้ำหูน้ำตาไหลอีกครั้ง

"ผมกำลังจะมีลูกอีกคนครับทุกคน!!" ต่างจากไตรฉัตรที่รีบกระโดดขึ้นเวทีแล้วป่าวประกาศข่าวดีออกไมค์ "ตอนนี้น้องพลอยกำลังตั้งท้องลูกคนที่สองของผม เรามาดื่มไวน์แสดงความยินดีไชโยกันหน่อยครับ"

"ไช โย ไช โย"

"ป่าป๊าทำอะไรคะ?" หนูน้อยแพทตี้มองหน้ามารดาสลับกับป่าป๊าที่ยืนกระโดดโลดเต้นเหมือนลิงเหมือนค่่างอยู่บนเวที

ในที่สุดคำว่าครอบครัวก็สมบูรณ์แบบ...ซ้ำยังมีเจ้าก้อนตัวน้อยที่กำลังจะออกมาลืมตาดูโลกแล้วเติมเต็มให้ชีวิตคู่กลมกล่อมมากยิ่งขึ้นอีกคน…

วันนี้ไตรฉัตรได้พิสูจน์ให้เธอและทุกคนเห็นแล้วว่าเธอตัดสินใจไม่ผิดที่ให้โอกาสเขาได้พิสูจน์ตัวเองและแก้ไขในสิ่งที่เคยทำผิดพลาดอีกครั้ง

ผ่านมาสามปีแล้ง เธอไม่เคยเสียใจเลยสักนิดที่วันนั้นตัดสินใจให้เขากลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง และหากย้อนเวลากลับไปได้แล้วมีโอกาสเลือกใหม่ คน ๆ นั้นก็ยังคงเป็นไตรฉัตรเหมือนเดิม...

เราทั้งคู่โชคดีที่มีกันและกัน...