34

"อีพลอย!!!"

"พอเถอะค่ะคุณแม่" พรีมเดินเข้ามารั้งแขนของมารดาเอาไว้ "อย่าหาเรื่องใส่ตัวเลยค่ะ ง้างมือไปแม่ก็โดนเจ้พลอยตบก่อนอยู่ดี แม่แก่แล้วนะคะ จะสู้แรงคนสาว ๆ ได้ยังไง"

"ยัยพรีมนี่แกว่าฉันแก่เหรอ!" พิมพ์ดาวหันไปเหวใส่ลูกสาวอย่างอารมณ์เสีย อยู่ดีไม่ว่าดีดันมากัดขากันต่อหน้าศัตรูจนได้!

"ก็มันจริงนี่คะคุณแม่ และที่สำคัญพรีมอายค่ะ" ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาอย่างที่หล่อนเคยว่า หล่อนรับรู้เรื่องราวภายในบ้านทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นเสียงซุบซิบนินทาที่คนเก่าคนแก่ที่นี่ไม่เคยปลื้มมารดาของหล่อนเลยสักคน หรือคนนอก ๆ

"แกจะอายอะไรห๊ะ ยัยพรีม!" ลูกสาวเพียงคนเดียวคนนี้ทำให้พิมพ์ดาวรู้สึกหงุดหงิดไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ พรีมไม่เคยทำตัวให้ได้ดั่งใจหล่อนเลยสักครั้ง หนำซ้ำยังตรงกันข้ามไปหมดทุกอย่าง

"พรีมอายค่ะแม่ อายที่แม่มาเป็นเมียน้อยพ่อ แย่งพ่อไปจากพี่สาวตัวเองที่คลานตามกันออกมาจนป้าเพ็ญต้องตรอมใจตายไปพร้อมกับลูกในท้อง แม่เคยรู้บ้างไหมว่าพรีมต้องได้ยิน ต้องได้ฟังคำพูดอะไรบ้าง ที่นี่ไม่มีใครชอบแม่จริง ๆ เลยสักคน พวกเขาก็แค่รับคำสั่งส่ง ๆ ไปเท่านั้น" พรีมระบายความรู้สึกอัดอั้นตันใจออกมาให้มารดาได้รับฟังในกรณีของหล่อนบ้าง "แล้วแม่ยังมาทำแบบนี้อีก แม่ยักยอกเงินบริษัท แถมยังมาพูดหน้าตาเฉยโดยไม่รู้สึกรู้สาสักนิด แต่พรีมอาย อายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว อายจนไม่กล้าสู้หน้าใครด้วยซ้ำ"

พิมพ์ดาวสะอึก ฟังคำพูดจากปากลูกสาวเมื่อครู่ทำให้หล่อนอ้ำอึ้ง ปากที่เคยต่อล้อต่อเถียงจิกหัวส่งกลับนิ่งเงียบราวกับใบ้แดก

"ยะ...ยัยพิมพ์..." ริมฝีปากพิมพ์ดาวสั่นเทา

"พรีมอาย แม่ได้ยินไหมคะว่าพรีมอาย พรีมอาย พรีมอายค่ะแม่ แม่ได้ยินไหม" พรีมเข้าไปเขย่าแขนมารดาจนร่างกายแบบสาวสั่นโยกสั่นคลอนไม่เป็นจังหวะ "พรีมอะ...อาย"

"ฮึก!..." เจ้าสัวณรงค์เห็นภาพที่ไม่คาดคิดว่ามันจะเกิดขึ้นในครอบครัวของเขา มีเรื่องสะทกสะเทือนจิตใจใหม่ ๆ มากมายชนิดที่เขาไม่สามารถตั้งตัวรับได้ไหวในชั่วพริบตา จึงทำให้โรคหัวใจเกิดกำเริบ เขายกฝ่ามือขึ้นกุมเนื้อบริเวณอกข้างซ้าย หายใจหอบถี่โรยระริน ก่อนขาจะทรุดลงไป

"ป๊า!!!" พลอยปภัสและพรีมรีบเข้าไปประคองผู้เป็นประมุขของบ้านด้วยความตกใจ

"คุณณรงค์!"

"ใครก็ได้เอารถออกที! ใครก็ได้ เอารถออก!!!" พลอยปภัสตะโกนโหวกเหวกโวยวายเสียงดัง เธอกอดร่างแน่นิ่งของบิดาเอาไว้แนบแน่น หัวใจตอนนี้มันบีบรัดจนปวดหนึบ จินตนาการคิดไปต่าง ๆ นานา หวาดกลัวว่าป๊าจะจากเธอไปอีกคน

...

ณ โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง

พลอยปภัสเดินวกไปวนมาอยู่ด้านหน้าห้องฉุกเฉินด้วยหัวใจที่มันกำลังร้อนรุ่มแทบระเบิด เธอทำได้เพียงมองผ่านกระจกทึบที่เห็นภาพด้านในเพียงเลือนลางเข้าไปเพื่อภาวนาอ้อนวอนขอสิ่งศักดิ์สิทธิช่วยคุ้มครองป๊าเธอให้อยู่รอดปลอดภัย

"โอ๊ย! นี่แกจะเดินอีกนานไหม ฉันเวียนหัวหมดแล้วเนี่ย!" พิมพ์ดาวที่นั่งอยู่ข้างลูกสาววีนใส่เธอ โทษฐานที่เธอเป็นห่วงป๊าเนี่ยนะ!

"ก็เพราะเธอไม่ใช่เหรอพิมพ์ดาวที่ทำให้ป๊าต้องเข้าโรงพยาบาล" พลอยปภัสสวนกลับไปอย่างไม่มีเกรงกลัว "ถ้าป๊าเป็นอะไรไป ฉันไม่เอาเธอไว้แน่!" สายตาคู่นั้นมันจ้องลึกเข้าหาพิมพ์ดาวจนขนลุกขนชู หล่อนกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่แล้วรีบเบือนหน้าหนี

"เป็นความผิดของพรีมด้วยเหมือนกันค่ะ ถ้าเกิดพรีมไม่ทะเลาะกับแม่ อาการของป๊าก็คงไม่กำเริบขนาดนี้" เส้นทางตั้งแต่บ่ายกระทั่งถึงโรงพยาบาลจวบจนเวลานี้ พรีมโทษตัวเองมาโดยตลอดว่าเป็นความผิดที่เกิดจากตัวหล่อน

"ยัยพรีม! แกจะไปยอมรับทำไม ไม่ใช่ความผิดของแกสักหน่อย"

"แม่ พอสักทีเถอะค่ะ!" พรีมหันไปจ้องหน้ามารดาด้วยน้ำตาที่เอ่อคลออยู่เต็มเบ้า "อย่าให้พรีมต้องรู้สึกแย่กับแม่ไปมากกว่านี้เลยนะคะ"

"..."

แกร๊ก!

ทันทีที่แพทย์เปิดประตูออกมา พลอยปภัสก็รีบพุ่งหลาวเข้าไปเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงร้อนรนจนแทบฟังไม่ออก จับใจความไม่ได้

"หมอ หมอคะ ป๊า ป๊าฉันเป็นยังไงบ้างคะ หมอ"

"ใจเย็น ๆ นะครับคุณพลอยปภัส" แน่นอนว่าไม่มีใครไม่รู้จักนักแสดงสาวชื่อดังของช่องอย่างเธอ

"ป๊าฉัน ปลอดภัย...ใช่ไหมคะ" น้ำเสียงนั้นทั้งฟังดูกังวลและมีความหวังไปในตัวว่าจะได้ยินข่าวดีจากปากหมอหนุ่มเจ้าของไข้

"ตอนนี้เจ้าสัวณรงค์ปลอดภัยแล้วครับ โชคดีที่มาส่งโรงพยาบาลถึงมือหมอได้ทันการณ์ แต่หมอขอแนะนำนะครับช่วงนี่ควรเลี่ยงเรื่องที่จะกระทบกระเทือนจิตใจเจ้าสัวณรงค์ และพักการทำงาน อย่าเอาเรื่องหนักใจ เรื่องไม่สบายใจ หรือเรื่องเครื่องเครียดมาใส่หัว เพื่อให้จิตใจเจ้าสัวได้พักสักระยะ"

คำพูดที่ออกมาจากปากของหมอหนุ่มทำให้เธอโล่งใจไปเป็นกองรีบขอบคุณอีกฝ่ายยกใหญ่ ทว่าจู่ ๆ เธอก็รู้สึกเวียนหัว ทรงตัวไม่ค่อยอยู่ ภายในสมองหนักอึ้ง ดวงตาพร่ามัวสลัว ๆ จนดับวูบไปในท้ายที่สุด

ร่างบอบบางทิ้งตัวหล่นฟุบลงบนพื้น ใบหน้า ริมฝีปากซีดเผือดคล้ายหยวกกล้วย หมอและพยาบาลรีบเข้ามาปฐมพยาบาลเบื้องต้นแล้วเคลื่อนย้ายไปยังด้านใน

หลังจากได้ฟังสาเหตุที่เธอเป็นลมล้มหมดสติไปเธอก็แทบอยากจะเป็นลมอีกรอบ หรือไม่ก็นอนหลับอีกสักตื่นสองตื่นเผื่อว่านี่จะเป็นเพียงความฝัน

แต่ท้ายสุดแล้วเธอก็ต้องยอมรับความเป็นจริงที่เธอไม่สามารถวิ่งหนีหรือหลีกเลี่ยงได้ หญิงสาวพริ้มตาปิดลงหายใจเข้าออกเชื่องช้าแล้วลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนจะเลื่อนฝ่ามือเล็ก ๆ ลูบเนินหน้าท้องที่มีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ด้านใน

เลือดเนื้อเชื้อไขที่เกิดจากความรักของเธอฝ่ายเดียวกำลังเจริญเติบโตอยู่ในท้อง...คุณหมอบอกว่าตอนนี้อายุครรภ์เธอได้ประมาณห้าวีคแล้ว...

"มาได้จังหวะพอดีเลยนะลูก" เธอหัวเราะเจื่อน ๆ คล้ายมีความสุขแต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับเศร้าโศกเหลือเกิน หากเป็นก่อนหน้านี้ไม่กี่สัปดาห์ เธอคงดีใจจนต้องรีบส่งข้อความหาเขาแล้ว

ทว่าไม่ใช่กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ณ ขณะนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเขามันสิ้นสุดสถานะแฟนไปแล้ว ที่สำคัญคือจบกันไม่สวย จบโดยที่ไม่สามารถแม้กระทั่งกลับมาเจอหน้าเพื่อทำหน้าที่พ่อกับลูกกันได้

"มีแค่แม่คนเดียวไม่เห็นเป็นไรเลยเน๊าะ" ว่าพลางก็ลูบเนินหน้าท้องและพูดคุยเจ้าตัวน้อยไปด้วย ถึงแม้ว่าแกจะยังเป็นเพียงก้อนเลือดก้อนหนึ่งที่มาเกาะติดผนังมดลูกเธอเท่านั้น

"ขอบคุณมากเลยนะคะ รบกวนเก็บเรื่องนี้อย่าแพร่งพรายให้ใครรู้ได้ไหมคะ" เธอไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง เพราะอย่างไรเสียไม่วันใดก็วันหนึ่งแฟนคลับก็ต้องรู้ด้วยหน้าท้องเธอที่โตขึ้นเรื่อย ๆ

แต่เธอขอเคลียร์ ขอจัดการสะสางทุกอย่างให้มันลงตัว ลงรอยกว่านี้ก่อน แล้วเธอจะตั้งโต๊ะแถลงข่าวบอกความจริงแก่ทุกคนด้วยตัวเธอเอง

"ค่ะ คุณพลอยปภัสไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ข้อมูลไข้ของคุณพลอยจะไม่ถูกแพร่งพรายออกไปเด็ดขาดค่ะ" ขวัญข้าว แพทย์หญิงผู้เชี่ยวชาญด้านสูตินารีรับปาก

"ขอบคุณค่ะ" หลังจากฝากครรภ์ ตรวจร่างกาย และตรวจสุขภาพครรภ์เสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็ได้รับยาบำรุงมาหอบใหญ่ มีนัดมาดูบ้างเป็นระยะระยะ

พลอยปภัสเลื่อนสมุดชมพู 'สมุดฝากครรภ์' สมุดคุณแม่ตั้งท้องขึ้นมาดูด้วยความรู้สึกหลากหลายตีปนกันมั่วไปหมด เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับการที่ได้มีชื่ออยู่บนสมุดเล่มนี้ในเวลานี้ดี

เธอเก็บความรู้สึกทุกอย่างใส่กระเป๋าแบรนด์เนมใบหรูไปพร้อม ๆ กับสมุดฝากครรภ์ สวมร่างนางพญา วางมาดเป็นสตรีเหล็กผู้แข็งแกร่งที่ต้องแกร่งขึ้นมากกว่านี้ให้ได้ในสักวัน

เพราะ...เธอกำลังจะเป็นแม่คน

แม่เลี้ยงเดี่ยว...