36

"นี่คุณจะมาตามตื๊อตามตอแยอะไรฉันนักหนา ไม่มีการมีงานทำหรือไง!!" พลอยปภัสหันไปเหวี่ยงวีนใส่คนที่กำลังเดินตามติดเธอแจราวกับกาวตราช้างจนเธอหายใจหายคอไม่สะดวกเหมือนกับมีใครมาแย่งก๊าดออกซิเจนไป!

ไม่รู้ทำไมช่วงนี้เธอเหม็นหน้าเขามากขึ้นเรื่อย ๆ ชนิดที่ว่าอยากอาเจียน ไม่อยากอยู่ใกล้ ไม่อยากอยู่ร่วมในพื้นที่เดียวกันหรือแม้กระทั่งเห็นหน้าค่าตา มันรู้สึกหงุดหงิดจนพาลโมโหเลือดขึ้นหน้า

แต่ดูเหมือนไตรฉัตรจะตรงกันข้าม หากวันใดที่เขาไม่ได้เห็นหน้าและไม่โดนพลอยปภัสด่าเขาโคตรรู้สึกร้อนรนทุรนทุรายดวงตาเหลือกลานคล้ายกับคนกำลังขาดอากาศหายใจตายจึงต้องหิ้วปีกพาตัวเองมาตามติดเธอแจทั้ง ๆ ที่ร่างกายแทบไม่ไหวเพราะตั้งแต่เช้าอาหารที่กินไปเมื่อตอนเย็นก็แล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอยปลุกเขาให้แหกขี้ตาตื่นแข่งกับเสียงไก่โห่ อาเจียนโฮกฮาก เวียนหัว อยากกินแต่ของแปลก ๆ

"มีครับ แต่ไม่อยากทำ" ชายหนุ่มยังคงไม่หยุดตาม

"โอ๊ย! ฉันเบื่อ ฉันรำคาญ!! เข้าจะ..." จู่ ๆ เธอก็เกิดหน้ามืดวูบลงไป โชคดีที่ไตรฉัตรเข้ามาคว้าตัวประคองเอาไว้ในอ้อมอกได้ทัน

"น้องพลอย พลอย น้องพลอย" ยอมรับว่าเขาค่อนข้างตกใจรีบเขย่าตัวเรียกร่างหมดสติของพลอยปภัส ก่อนจะรีบพาไปโรงพยาบาล

เพราะเขามันเล่นใหญ่เล่นโตอยู่แล้วต่อให้จะเป็นเพียงบาดแผลเล็กน้อยหรือถูกเข็มจิ้มมีแค่เลือดไหลหยดเขาก็คงรีบหาวัคซีนมาฉีดคุ้มกัน!

"เป็นไงบ้างครับหมอ เมียผมเป็นอะไร" ทันทีที่หมอเปิดประตูออกมาไตรฉัตรก็รีบพุ่งเข้าไปแล้วเขย่าตัวถามหมอด้วยน้ำเสียงร้อนรน

"นั่นน่ะสิคะหมอลูกสาวดิฉันเป็นอะไรคะ!" เจ๊นัตตี้เองก็ห้อยท้ายติดรถไตรฉัตรมาด้วย หนึ่งก็เพราะเป็นห่วงเป็นใยยายลูกสาวสุดที่รักและไม่อยากให้ทั้งสองอยู่ด้วยกันตามลำพังสองต่อสองด้วยเกรงว่าจะกลายเป็นข่าวใหญ่โตไปมากกว่านี้

ที่สำคัญไปมากกว่านั้นนั่นก็คือหากหล่อนเป็นคนเปิดโอกาสให้ทั้งสองได้อยู่กันตามลำพังมีหวังพลอยปภัสฟื้นตื่นขึ้นมาคงได้เหวี่ยงวีนด่าหล่อนฉอด ๆ แน่นอน

"หมอ! ตอบดิวะ เมียผมเป็นอะไร หมอ! หมอ!" นี่ถ้าเกิดไม่ติดพวกเขาต้องรักษาภาพลักษณ์ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเจ้าสัวเดชาเขาก็คงจะกระชากคอเสื้อหมอแล้วกระแทกแผ่นหลังเข้ากับฝาผนังพร้อมทั้งตะคอกถามเสียงหยาบกระด้างราวกับนักเลงไปแล้ว

แต่การกระทำและภาพตอนนี้ไม่ใช่ก็ใกล้เคียง...

"ใจเย็น ๆ นะครับให้หมอได้พูดบ้าง"

"คุณไตร ช่วยสงบสติอารมณ์เก็บอาการเวอร์วังหน่อยจะได้ไหมคะ ถ้าขืนเป็นอยู่แบบนี้ชาติหน้าก็คงไม่รู้เรื่องกันพอดีว่ายัยพลอยเป็นอะไร" เจ๊นัตตี้กรอกตามองบนพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเอือมระอากับอาการประสาทแดกของไตรฉัตรที่เพิ่งจะมาทำหน้าที่ผัวในวันที่เมียไม่เอาแล้ว

หากไตรฉัตรเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก ชีวิตคู่ของพลอยประภัสก็คงจะแฮปปี้แอนดิ้งมีความสุขไปนานแล้ว

"ครับ ตกลงเมียผมเป็นอะไรครับ" เขาใจเย็นลงถามด้วยน้ำเสียงที่ซอฟต์กว่าเดิมไม่อย่างนั้นเขาคงโดนเจ๊นัตตี้พลังชายแกร่งซ้อมแน่นอน

"ขอแสดงความยินดีด้วยนะครับคุณพ่อ ภรรยาของคุณกำลังตั้งครรภ์ได้หกวีคแล้ว" หมอหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงชัดเจนฉะฉานฟังชัดทุกคำที่ถูกเอื้อนเอ่ยออกมาแต่ไม่รู้ทำไมหูเขามันอื้อดับตั้งแต่วินาทีแรก "แต่เพราะคุณแม่หักโหมทำงานหนักจนเกินไป พักผ่อนน้อยรวมทั้งไม่ได้รับประทานอาหารที่บำรุงทั้งตัวคุณแม่และลูกในครรภ์อย่างเพียงพอจึงมีอาการหน้ามืดวูบหมดสติเกิดขึ้นครับ"

"..."

"หมอแนะนำว่าช่วงท้องไตรมาสแรกยังเป็นท้องอ่อน ท้องแรก ท้องสาวเสี่ยงต่อภาวะแท้งคุกคามได้ง่ายจึงอยากจะให้คุณพ่อดูแลคุณแม่อย่างใกล้ชิด และหมั่นมาตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาลเป็นประจำทุกเดือน"

"ยัยพลอยท้อง..." เจ๊นัตตี้ยกฝ่ามือขึ้นทาบอกด้วยความตกใจและตกตะลึงในเวลาเดียวกัน หล่อนหัวใจจะวาย ช็อคกับข่าวที่เพิ่งรู้สด ๆ ร้อน ๆ เมื่อครู่ "อกอีแป้นจะแตก!"

"คุณหมอคะ...เมื่อครู่ดิฉันลองเช็คดูเพื่อบันทึกประวัติแต่พบว่าคนไข้ได้ทำการฝากครรภ์กับทางโรงพยาบาลไปเมื่อสัปดาห์ก่อนแล้วค่ะ" นั่นยิ่งทำให้ทั้งสองช็อกเข้าไปใหญ่เพราะพลอยปภัสรู้ตัวเองมาสักระยะหนึ่งแล้วว่าตนเองกำลังตั้งท้องแต่ไม่เคยปิดปากบอกใครสักคน

"เจ๊! ผมกำลังจะได้เป็นพ่อคนแล้วเจ๊! เจ๊! ผมกำลังจะได้เป็นพ่อคนแล้ว" พอรู้สึกตัวได้ไตรฉัตรก็รีบหันไปหาเจ๊นัตตี้เลื่อนสองแขนแกร่งขึ้นคว้าหมับเข้าที่บ่าของหญิงสาวร่างบอบบางแล้วเขย่าแรง ๆ พร้อมกับรอยยิ้มแห่งความสุขสมที่ปรากฏอยู่บนใบหน้า "เจ๊! เจ๊ได้ยินที่หมอเขาพูดไหมว่าน้องพลอยกำลังท้อง น้องพลอยกำลังท้องลูกของผม ผมกำลังเป็นพ่อคนแล้วเจ๊!"

เพราะเขามาตามตื๊อ ตามติดพลอยปภัสอยู่เดือนกว่า ๆ ตอนนี้จึงค่อนข้างสนิทสนมกับคนรอบตัวเธอไปเสียหมด สรรพนามเรียกชื่อที่เคยเว้นไว้ซึ่งระยะห่างและขอบเขตก็กลายเป็นขยับเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ

"เจ๊ได้ยินแล้วค่ะคุณไตร!" หล่อนจะบ้ากับผู้ชายคนนี้

"โว้ย! ผมกำลังจะเป็นพ่อคนแล้วครับ ผมกำลังจะเป็นพ่อคนแล้ว วู้วว!!!" เขาแสดงความดีใจออกมาอย่างสุดเหวี่ยง หันไปบอกกล่าวทุกคนที่เดินผ่านไป

หากสถานการณ์ในตอนนี้มันไม่ได้เข้าขั้นวิกฤตย่ำแย่นี่คงจะเป็นคุณพ่อมือใหม่ที่โคตรดีใจและเป็นครอบครัวที่น่ารักที่สุดเลยก็ว่าได้

"ไปเจ๊ เข้าไปหาเมียกับลูกผมกันเถอะ!" เขาเดินหน้าระรื่นชื่นมื่นเข้าไปด้านในเขาว่ากลับต้องหดเหลือแค่สองนิ้วครึ่ง

"เด็กคนนี้เป็นลูกฉันคนเดียว!"

"น้องพลอย! จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงคะ น้องพลอยแค่คนเดียวทำให้ลูกของเราเกิดมาไม่ได้นะคะ มันต้องมีพี่ที่เป็นคนทำเจ้าตัวน้อยจึงเข้าไปอยู่ในท้องน้องพลอยยังไงล่ะ หืม" ไตรฉัตรพุ่งตัวเข้าไปหาเจ้าก้อนเลือดคนแปลกหน้าที่เขาอยากเจอมากที่สุดในตอนนี้ เลื่อนฝ่ามือขึ้นลูบไล้พูดคุยด้วยน้ำเสียงจอแจ แต่เธอก็รีบดันออกไม่อยากให้เขาเข้าใกล้หรือแตะเนื้อต้องตัว

"ได้สิ ลืมไปแล้วเหรอคะคุณไตรว่าเด็กคนนี้ไม่ได้เกิดจากความรักของคุณ แต่เขาเกิดจากความมักง่ายความเจ้าชู้ความคิดเอาแต่ได้ของคุณต่างหาก เพราะฉะนั้นหากจะให้ลูกมารับรู้เรื่องอะไรแบบนี้สู้ให้ลูกรู้ว่าลูกเป็นลูกของฉันคนเดียวซะยังดีกว่า" ในเมื่อเรื่องราวมันมาถึงขนาดนี้และเขาก็รู้ความจริงแล้วว่าเธอกำลังตั้งท้องก็ไม่สามารถปิดบังอะไรได้

"น้องพลอย เด็กจำเป็นต้องมีพ่อนะคะ..."

"แต่ถ้ามีพ่อแย่ ๆ ก็ไม่จำเป็นต้องมีดีกว่าค่ะ" เธอสวนกลับไป สกิลปากของพลอยปภัสไม่เคยตายไมค์ หากเธออยู่บนเวทีนางงามป่านนี้คงเข้าท็อปทรีหรือไม่ก็ชิงมงเป็นม้ามืดปาดตัวเต็งไปแล้ว "เมื่อกี้ฉันก็แค่พูดเอาสะใจน่ะคะ ฉันไม่ได้เป็นคนไร้เหตุผลหรืองี่เง่าขนาดนั้น ถ้าเกิดคลอดแล้วคุณก็ยังสามารถมาหาลูก มาทำหน้าที่พ่อและมาดูแลแกได้ตามที่คุณต้องการเพราะยังไงคุณก็เป็นพ่อของแกคุณควรจะมีสิทธิ์ในตัวลูกแต่ต้องน้อยกว่าฉันเพราะฉันเป็นคนที่อุ้มท้องและคลอดแกออกมา เราต่างฝ่ายต่างก็ทำหน้าที่พ่อกับแม่ให้ดีที่สุดเพื่อลูกจะได้ไม่รู้สึกขาด คุณโอเคไหมคะ"

"ไม่โอเคค่ะ" เขาส่ายหน้าปฏิเสธ "เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะคะน้องพลอย กลับมาเป็นครอบครัว เราจะได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาสามคนพ่อแม่ลูก ลูกของเราจะได้ไม่ขาดความอบอุ่นไงล่ะคะ"

"ฉันบอกแล้วไงล่ะคะถ้าไม่ดีก็ไม่มีดีกว่า ฉันให้คุณเจอลูกอยู่กับลูกและได้ทำหน้าที่พ่อก็ถือว่าฉันเมตตาคุณมากพอแล้วหากเทียบกับสิ่งแย่ ๆ ที่คุณทำกับฉันไว้ ความจริงตามกฎหมายแล้วหากเรายังไม่ได้จดทะเบียนสมรส ฉันในฐานะคนเป็นแม่มีสิทธิ์ในตัวลูกหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ ฉันจะปิดกั้น จะไม่ให้พ่อลูกได้รู้จักกันก็ยังได้เลย แต่ฉันบอกแล้วว่าฉันแยกแยะได้ ฉันโตพอที่จะรู้จักขอบเขตเพราะฉะนั้นคุณเองก็ควรรู้จักขอบเขตด้วยเหมือนกัน"