39

ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อย คำพูดการกระทำของเขามันกำลังทำให้หัวใจเธอสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยปรารถนาอยากให้มันเกิดขึ้นมาก่อน

เธอเองก็ยอมรับว่าตลอดระยะเวลาสี่เดือนที่ผ่านมากำแพงในใจของเธอที่มันเคยถูกก่อตัวขึ้นจนสูงหนาและใหญ่จนไม่สามารถทลายพังเข้าไปด้านในได้ถูกแซะลงทีละนิดทีละนิดจนมันกัดกร่อนลงมา บ่งบอกถึงความอ่อนแอที่เธอไม่สามารถต้านทานต่อความรู้สึกของตัวเองที่มันยากจะห้ามให้เป็นไปดังที่ใจเราคิดได้

เธออ่อนลงมากกว่าเมื่อก่อนเป็นไหนๆ เปิดใจให้เขาเข้ามามีผลต่อความรู้สึกอีกครั้งหนึ่ง ทั้ง ๆ ที่พยายามห้ามมันอย่างสุดกำลังแต่ก็ทำได้เพียงเท่านี้

แต่เธอก็ยังกลัว หวาดกลัวเหลือเกิน ความรู้สึกความรู้สึกเจ็บความรู้สึกทรมานคล้ายกับคนที่หมดอาลัยตายอยากในการใช้ชีวิต ตรอมใจจนกระทั่งถึงขั้นหยิบปืนขึ้นมาจ่อหัวเพื่อปลิดชีพตัวเองให้ตายตกตามมารดาและแม่นมไปมันยังติดอยู่ในความรู้สึกของเธอไม่เคยลืมเลือน มันยังกลายเป็นฝันอันโหดร้ายที่ตามหลอกหลอนเธอมาโดยตลอด

เธอดึงมือออก "ฉันยอมรับนะคะว่าฉันเองก็แอบใจอ่อนให้คุณไม่น้อยแล้วเหมือนกัน แต่ฉันยังไม่พร้อมจริง ๆ " เธอตอบเพียงเท่านี้ก็เดินขึ้นไปชั้นบนของบ้านไม่พูดไม่จาแต่ไม่สนทนากับเขา

พอรุ่งเช้าวันถัดมาไตรฉัตรก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาทำตัวปกติทุกอย่างคอยดูแล เทคแคร์ เอาอกเอาใจพลอยปภัสดั่งกับว่าเขาไม่ได้ยินคำพูดเหล่านั้นออกมาจากปากของเธอเมื่อวานนี้ ทว่าอย่างน้อยลึก ๆ แล้วเขาก็ยังมีความหวังที่พลอยปภัสเองก็แอบใจอ่อนให้เขาแล้ว

หากเขาตามตื๊อต่อไปเรื่อย ๆ ชัยชนะในวันข้างหน้าก็คงจะอยู่ไม่ไกล

...

...

หลังจากนั้นได้ประมาณสองเดือนพลอยปภัสก็ตัดสินใจตั้งโต๊ะแถลงข่าวลาออกจากวงการต่อหน้านักข่าวทุกสื่อทุกสำนัก ตอบบ้างตามคำถามที่เธอสะดวกใจแต่หากคำถามใดที่เธอไม่ปรารถนาแล้วยังรบเร้าถามต่อเธอก็จะสวนกลับไปหรือไม่ก็เชิญออกเว้นไว้ซึ่งคนที่เคารพและให้เกียรติสิทธิของเธอ

ก็ใช่ว่าจะไม่มีพวกคอมเมนต์ พวกเสียงซุบซิบนินทาที่คาดเดาไปต่าง ๆ นานาสารพัดและเห็นถึงความผิดปกติบริเวณเนินหน้าท้องที่เริ่มนูนออกมาจนสังเกตได้ แต่เธอก็ไม่ใส่ใจ ไม่ตอบโต้ ถึงแม้เธอไม่เปิดเผยอย่างโจ่งแจ้งแต่ก็ใช่ว่าจะปิดบังเหมือนตอนแรกอีกแล้ว

ploypaphat_pp : เจ้าตัวน้อยแม่เจ็ดเดือนแย้ว

นี่เป็นโพสต์แรกที่เธออัพลงบนอินตราแกรมส่วนตัวหลังจากลาออกจากวงการอย่างถาวร นั่นคือรูปภาพอัลตร้าซาวด์ของลูกสาวตัวน้อยของเธอกับไตรฉัตรที่เพิ่งไปพบคุณหมอมาเมื่อวานนี้

แน่นอนว่ามีคอมเมนต์ถล่มทลาย ยอดแชร์พุ่งกระฉูดจนขึ้นเทรนทวิตอันดับสามอีกครั้ง ต่างก็แตกเสียงกันไปเยอะแยะมากมายว่าอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอลาออกจากวงการแล้วก็มีคำถามถกเถียงขึ้นมาว่าพ่อของเด็กในท้องคือใคร

เธอไม่ได้สนใจ จึงเข้าร่วมโครงการชั่งหัวมัน เหอะ

"เป็นไงบ้างลูกหลานสาวป๊าถีบท้องแม่แรงอีกหรือเปล่า" เสียงของป๊าดังเข้ามาทำให้เธอต้องวางโทรศัพท์กลับลงบนโต๊ะแล้วหันไปสนใจคู่สนทนา

"ยังถีบแรงเหมือนเดิมเลยค่ะป๊า สงสัยถ้าคลอดออกมาคงจะซนน่าดู ทีนี้แหละป๊าได้ปวดหัวแน่" ว่าพลางก็ลูบเนินหน้าท้องนูนไปด้วย ตอนนี้เธอย้ายกลับเข้ามาอยู่บ้านเพราะท้องแก่ใกล้คลอดอีกเดือนสองเดือนข้างหน้าแล้ว หากแยกออกไปอยู่ตามลำพังหากเกิดอะไรขึ้นก็เกรงว่าจะไม่มีใครรู้และช่วยไม่ทัน

ไตรฉัตรก็ยังคงเทียวไปเทียวมาอยู่เป็นประจำสม่ำเสมอทุกวัน มีบ้างที่ยังโดนเขม่นจากป๊าแต่ก็ดูเหมือนจะดันได้ใจป๊าในความสม่ำเสมอของการตามงอนง้อขอคืนดีเธอไปซะแล้วเต็มๆ

"ป๊ายอม"

พลอยปภัสหัวเราะชอบใจอย่างมีความสุข ตอนนี้เธอหัวเราะได้กว้างขึ้น มีความสุขได้เต็มอิ่มขึ้น รู้สึกว่าโลกมันน่าอยู่ก็ตั้งแต่รู้ว่ามีเจ้าตัวน้อยอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในท้อง

"แล้วป๊าล่ะคะเป็นยังไงบ้าง" เธอเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเพราะรู้ดีว่าป๊าของเธอรักผู้หญิงคนนั้นผู้หญิงที่ชื่อว่าพิมพ์ดาวมากขนาดไหน เธอเข้าใจดีอยู่ด้วยกันมาเป็นยี่สิบปี ทว่าวันหนึ่งตื่นขึ้นมากลับไม่เห็นหน้า กลับไม่เห็นร่างนอนอยู่ข้าง ๆ บนเตียงเดียวกันก็คงจะรู้สึกเหงาใจเปล่าเปลี่ยวว้าเหว่เป็นธรรมดา

"ป๊าโอเคลูก เหงานิดหน่อยแต่เดี๋ยวมีเจ้าตัวน้อยออกมาป๊าก็คงไม่เหงาละ" เจ้าสัวณรงค์ต่อไปตามความจริง

เจ้าสัวณรงค์และพิมพ์ดาวได้ตัดสินใจแยกทางกันมาสักระยะหนึ่งแล้วโดยพิมพ์ดาวเป็นฝ่ายเอ่ยปากด้วยตัวเอง เพราะทนความรู้สึกผิดจากคำพูดของลูกที่พูดเมื่อวันนั้นไม่หาย หล่อนจึงไม่สามารถหน้าด้านทนอยู่ได้อีกต่อไป

เจ้าสัวณรงค์ยอมรับในการตัดสินใจของอีกฝ่ายยกที่ดิน บ้านและเงินจำนวนหนึ่งให้หล่อนไปตั้งตัวในช่วงบั้นปลายชีวิตและดูเหมือนตอนนี้ก็จะแฮปปี้ดี เปิดร้านคาเฟ่เล็ก ๆ แถวเชียงใหม่ซ้ำยังลงโพสต์เฟซบุ๊กเที่ยวต่างประเทศทุกเดือน

ส่วนพรีมก็เทียวไปเทียวมาเยี่ยมเยือนแม่อยู่บ้างแต่ยังไม่สามารถไปอยู่ด้วยถาวรได้เพราะหล่อนยังเรียนมหาวิทยาลัยที่นี่และยังไม่สามารถกลับมารู้สึกเหมือนเดิมกับผู้เป็นมารดาเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์จึงยังมีกำแพงเล็ก ๆ ที่ขวางกั้นอยู่

"ค่ะป๊า" เธอยิ้มรับ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ๆ ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูเป็นจังหวะกลองแบบนี้มีแค่คนเดียวเท่านั้นนั่นก็คือไตรฉัตร เดี๋ยวนี้เขาแทบจะไม่ใช่แขกของบ้านอยู่แล้วเพราะทันใดที่จอดรถปุ๊บก็สามารถขึ้นมาจนถึงชั้นบนแล้วยืนเคาะประตูอยู่หน้าห้องเธอ

"ว่าที่ลูกเขยป๊ามาแล้ว"

"ป๊าาาาาา"

"ขออนุญาตครับ"

"ไม่อนุญาตค่ะ"

"แต่เข้ามาแล้วครับหม่าม้า" ไตรฉัตรยิ้มหน้าระรื่น ก่อนจะรีบก้าวเข้ามาแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มข้างเรือนร่างแบบบางทำราวกับว่าไม่ใช่แขกแต่เป็นผัว "วันนี้ดื้อกับหม่าม้าเขาไหมลูก" แล้วพลิกตัวนอนคว่ำ กระเถิบเข้าไปแนบอิงลงบนเนินหน้าท้องพูดคุยกับลูกสาวตัวน้อยของเขาเหมือนทุก ๆ วัน

"ทำไมวันนี้มาเร็วจังคะ?" พลอยปภัสเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัยเพราะโดยปกติแล้วเขาจะเลิกงานประมาณห้าโมงเย็นแต่นี่เพิ่งจะบ่ายสามเองจึงเอื้อนเอ่ยถามออกไป

"ก็คิดถึงเมีย คิดถึงลูกก็เลยรีบมาหา" เขายังคงไม่เลิกพ่นคำหวานใส่พลอยปภัสจนเจ้าสัวณรงค์ชินชาไปเสียแล้ว

"เหอะ" เธอรีบใช้นิ้วเรียวยาวดันหน้าผากของเขาให้ออกห่าง "อย่ามามั่วนิ่มค่ะการที่พี่ได้มาเจอพลอยทุกวันเนี่ยก็เพราะลูกต่างหาก"

"โห่...น้องพลอย นี่ลูกของเราก็ใกล้จะคลอดเต็มทีแล้วนะคะน้องพลอยไม่อยากให้ลูกมีครอบครัวที่สมบูรณ์ พ่อแม่ลูกหรือไง" รีบกระเถิบตัวเข้าไปออดอ้อนเอาอกเอาใจ ตอนนี้เขาลงทุนถอดเที่ยวถอดเล็บ ลาออกจากวงการคาสโนว่าตัวพ่อยอมให้เพื่อนฝูงเรียกว่าไอ้หมา ไอ้คนกลัวเมียก็แล้ว แต่พลอยปภัสก็ยังไม่ได้ยินยอมใจอ่อนให้อภัยและให้เรากลับไปเป็นครอบครัวสักที

"เราคุยเรื่องนี้กันแล้วนะคะพี่ไตร พลอยบอกแล้วยังไงล่ะคะถ้าเกิดพี่ไตรรอไม่ได้ก็ไม่ต้องรอ ลูกคนเดียวพลอยกับป๊าเลี้ยงได้อยู่แล้ว" แต่เธอก็ยังยืนกรานคำเดิมเพราะในใจมันยังคงหวาดระแวงกับภาพจำเมื่อวันวานไม่หาย

"ก็ได้ครับ" เขาทำหน้าจ๋อยกลับไป เดี๋ยวนี้ไม่หือไม่อือ น้องพลอยว่าอะไรก็เออเอามาตามด้วยทุกอย่าง ทุ่มหมดหน้าตักให้สุดตัวมีเท่าไหร่ยกให้หมดก็หวังว่าความดีของเขาจะช่วยลบเลือนความผิดในอดีตได้บ้าง "งั้นเดี๋ยวพี่ลงไปเอาน้ำเต้าหู้ใส่แก้วให้น้องพลอยทานดีกว่านะ จะได้ช่วยบำรุงเจ้าตัวน้อยด้วย"

"ตามใจค่ะ"

"แล้ววันนี้น้องพลอยอยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าคะเดี๋ยวพี่ทำให้ทาน พี่เนี่ยไปฝึกหัดมาแล้วนะรับรองได้เลยว่าฝีมือระดับเชฟมิชลินห้าดาวแน่นอน" กล้าโอ้อวดได้เต็มปาก

"เอ่อ...พลอยอยากกินผัดไทยประตูผีค่ะ ชานมไข่มุกร้านซี่เหวี่ยที่เซ็นทรัล ไก่บอนชอน และเครปไส้ทะลักทราโรงอาหารมอธรรมศาสตร์ค่ะ"

"น้องพลอย...ไอ้ผัดไทยประตูผีนี่คิวยาวมากเลยนะคะไปยืนรอกันขาเป็นตะคริวกว่าจะได้กิน ส่วนชานมไข่มุก ไก่บอนชอนแล้วก็เครปไส้ทะลักที่โรงอาหารมอธรรมศาสตร์ ทุกอย่างที่น้องพลอยว่ามามันอยู่คนละฟากฟ้ากันเลยนะคะ..." เขาอยากจะบ้าตาย อ้าปากค้างหวอ

"งั้นพลอยไม่กินก็ได้ค่ะ" พูดพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ยกแขนเรียวยาวขึ้นกอดอกแล้วเบือนหน้าไปทางอื่นคล้ายกับว่ากำลังน้อยอกน้อยใจ

"แต่ไม่เป็นไรค่ะเพื่อน้องพลอยพี่ทำได้อยู่แล้ว เตรียมท้องรอเลยนะคะ" พูดจบชายหนุ่มก็รีบพุ่งตัวออกไปซื้อผัดไทยประตูผี ชานมไข่มุก ไก่บอนชอนและเครปไส้ทะลักตามที่พลอยปภัสอยากจะรับประทาน

"คิก ๆ " พลอยปภัสแอบหัวเราะอย่างชอบใจ

"สนุกไหมล่ะที่แกล้งเขาสำเร็จเนี่ย" เจ้าสัวณรงค์ดุลูกสาวเล็กน้อย แต่ก็เข้าใจอยู่หรอกเพราะไอ้สิ่งที่ไอ้ว่าที่ลูกเขยเคยทำกับลูกสาวเขาเมื่อก่อนนี่มันก็น่าเอาคืนอยู่ไม่น้อย

"พลอยไม่ได้แกล้งนะคะป๊า พลอยอยากกินจริง ๆ แล้วพลอยก็บอกเขาแล้วด้วยก็พลอยไม่กินก็ได้แต่เขาอยากจะไปซื้อให้พลอยกินเอง" เธอไหวไหล่ตอบกลับอย่างไม่ยี่หระ

"ก็เพราะไอ้ว่าที่ลูกเขยป๊าคนนี้มันรักลูกสาวป๊ามากยังไงล่ะก็เลยยอมทำทุกอย่างที่ลูกสาวป๊าต้องการแต่ไม่รู้ทำไมนะคนแถวนี้ถึงใจแข็งไม่ยอมให้อภัยมันสักที" เจ้าสัวณรงค์พูดลอย ๆ พร้อมกับเหม่อตามองไปทางอื่นราวกับว่าไม่ได้เจาะจงถึงใครโดยเฉพาะ "ตั้งแต่ที่ใกล้จะมีลูกเนี่ยไอ้ว่าที่ลูกเขยมันก็ดูหล่อ ดูเต็มอิ่มขึ้น แถมยังเอาการเอางานซะด้วย เป็นหนุ่มพ่อหม้ายเนื้อหอม ป๊าว่าคงจะมีสาว ๆ รอต่อคิวยาวถึงเชียงใหม่มั้ง นี่ถ้าเกิดวันใดไอ้ว่าที่ลูกเขยมันท้อใจที่จะตามง้อเราขึ้นมา ป๊าไม่รู้ด้วยนะ"

ทิ้งระเบิดไว้ดังตู้มแล้วก็เดินออกไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นปล่อยความหนักใจให้ตกเป็นของพลอยปภัสแทน