40

พลอยปภัสนิ่งเงียบ ไม่รู้ทำไมคำพูดของเจ้าสัวณรงค์เมื่อครู่จึงมีผลกระทบต่อหัวใจของเธอได้ถึงขนาดนี้ พยายามจะไม่คิดอะไรมากมายแล้วเชียวแต่ท้ายสุดแล้วมันก็ไม่สามารถหักห้ามใจได้

ผ่านไปประมาณเกือบสามชั่วโมงเต็ม ๆ ไตรฉัตรยังไม่โผล่หน้ากลับมา แม้แต่จะโทรศัพท์รายงานอย่างที่เคยเป็นบนหน้าจอก็พบเพียงความว่างเปล่า

หญิงสาวรีบประคองท้องแก่ใกล้คลอดเดินลงมาชั้นล่างของบ้านชะเง้อขอมองหาเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ซ้ำตอนนี้ฝนก็โหมกระหน่ำเทลงมาราวกับพายุเข้าก็ไม่ปาน ยิ่งทำให้ความกังวลถูกก่อตัวขึ้นในใจยกใหญ่

"ทำไมยังไม่กลับมานะ" รู้สึกอดเป็นห่วงเขาไม่ได้จนต้องรีบหันกลับไปเลยยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูเพื่อต่อสายโทรหาอีกฝ่ายโดยเร็ว

ตื้ด ตื้ด ตื้ด ตื้ด

"ไม่รับ!" คราวนี้เริ่มเดินวกไปวนมากระวนกระวายสลับกับชะเง้อคอมองไปด้านนอกที่มีสายฝนเทกระหน่ำจนแทบมองไม่เห็นสิ่งใดเป็นสิ่งใด

ตื้ด ตื้ด ตื้ด ตื้ด

"ทำอะไรอยู่เนี่ยทำไมถึงไม่รับสาย" ก็ไม่ลดละความพยายามยกขึ้นมาแนบหูไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่เสียงที่ได้ยินตอบกลับมาก็ยังคงเป็นเช่นเดิมนั่นคือบริการฝากข้อความ

ตื้ด ตื้ด ตื้ด ตื้ด

"ทำอะไรอยู่ลูก เป็นห่วงไอ้ว่าที่ลูกเขยป๊าเหรอ" เจ้าสัวณรงค์เอ่ยแซว ลูกสาวเขาคนนี้ปากแข็งไม่ยอมรับหัวใจตัวเองสักทีแต่ลึก ๆ เขาก็เชื่อว่าพลอยปภัสก็แทบจะให้อภัยไตรฉัตรจนหมดแล้วเหมือนกัน

"เปล่าสักหน่อยค่ะ พลอยหิวแล้วน่ะคะแต่เห็นเขายังไม่กลับมาสักทีก็เลยเดินออกมารอดูว่าเมื่อไหร่จะได้ฤกษ์ได้ยามก่อน ปล่อยให้พลอยท้องร้องแบบนี้มันใช้ไม่ได้ใช่ไหมคะป๊า" พูดจบก็รีบเดินหน้ายู่กลับเข้าไปด้านใน

กริ่ง!

"พี่ไตร!" รีบยกโทรศัพท์ขึ้นมาหมายจะกดรับเพราะคิดว่าเป็นสายจากไตรฉัตร และใช่... "ฮัลโหล พี่ไตร ทำไมยังไม่กลับ ลูกหิวแล้วเนี่ย"

(เอ่อ...สวัสดีค่ะดิฉันโทรจากโรงพยาบาลxxxนะคะ คุณเป็นภรรยาเจ้าของโทรศัพท์ใช่ไหมคะ)

ได้รับสายจากโรงพยาบาลพลอยปภัสก็เริ่มใจคอไม่ค่อยสู้ดี กลัวว่าจะมีเรื่องร้ายเกิดขึ้นกับเขายิ่งด้านนอกฝนตกหนักขนาดนี้ด้วย "คะ...ค่ะ ฉันเป็นภรรยาเขาค่ะ"

(เจ้าของโทรศัพท์ประสบอุบัติเหตุรถชนกับรถสิบล้อ ตอนนี้กำลังอยู่ในห้องฉุกเฉินนะคะ)

"..." หัวใจของพลอยปภัสกระตุกวูบหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม มือไม้เธออ่อนเรี่ยวอ่อนแรงแทบจะล้มฟุบลงบนพื้นโชคดีที่เจ้าสัวณรงค์เข้ามารับเอาไว้ได้ทันไม่อย่างนั้นคงกระทบกระเทือนถึงเจ้าตัวน้อยในท้อง

"เกิดอะไรขึ้นลูก พลอย"

"พะ...พี่ไตร" หัวใจบีบรัดแน่น ความรู้สึกกังวล ความรู้สึกผิดที่คิดว่าตนเองเป็นต้นเหตุทำให้ไตรฉัตรประสบอุบัติเหตุรถชนกับรถสิบล้อกำลังถาโถมเข้ามาเล่นงานเธออย่างหนักหน่วง

น้ำตารินรดไหลอาบสองพวงแก้มราวกับทำนบแตก สติสัมปชัญญะขาดหายหลุดลอยไปเอาแต่พูดพร่ำเรียกชื่อเขาคล้ายกับคนที่เสียสติไปแล้ว

"ไตรเขาเป็นอะไรลูก พลอย พี่เขาเป็นอะไร" เจ้าสัวณรงค์เขย่าตัวลูกสาวเบา ๆ เพื่อเรียกสติ

"พะ..พี่ไตร...เขารถชนค่ะป๊า ฮึก...ปะ...ป๊า เพราะพลอย พลอยทำให้พี่ไปต้องไปเจออะไรแบบนั้น เพราะพลอย ฮึก...ป๊า"

"ไม่ใช่พลอย ไม่ใช่เพราะลูก อุบัติเหตุมันไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น" เจ้าสัวณรงค์รีบดึงตัวลูกสาวเข้ามาโอบกอดเอาไว้เลื่อนฝ่ามือขึ้นไปลูบศีรษะทุยเบา ๆ เพื่อปลอบประโลมคนที่กำลังสะอึกสะอื้นจนร่างกายสั่นโยกสั่นคลอนให้ใจเย็นลง

"ไม่จริง...ฮึก ถ้าพะ...พลอยแกล้งให้พี่ไตร อะ..ออกไปซื้อของมากมายแบบนั้น ฮะ ฮึก พี่ไตรก็คงไม่เจอเรื่องอะไรแบบนี้ ฮึก เพราะพลอย เพราะพลอย" เธอกำลังรู้สึกหวาดกลัวว่าเธอจะต้องพบกับความสูญเสียอีกครั้งหนึ่ง

ในชีวิตนี้เธอเคยสูญเสียมารดาและแม่นมไปอย่างไม่มีหวนคืน พวกเขาเป็นเหมือนที่ยึดเหนี่ยวจิตใจแห่งเดียวของเธอในตอนนั้น แล้ววันนี้วันนี้หากเธอจะต้องสูญเสียไตรฉัตรไปอีกคนเธอจะมีชีวิตต่ออย่างไร!

ภายในสมองมันมีแต่ความคิดหลากหลายฟุ้งซ่านตีปนกันมั่วไปหมด เธอเอาแต่พร่ำร้องสะอึกสะอื้นพูดโทษตัวเองจนเจ้าสัวณรงค์ต้องโอบรัดตัวลูกสาวเอาไว้แนบแน่น

"ฮึก..."

หากเธอไม่คิดสนุกแกล้งให้เขาไปซื้อนู่นซื้อนี่มากมาย เขาก็คงไม่ต้องออกจากบ้านแล้วประสบอุบัติเหตุทางรถฉันต้องเข้าห้องฉุกเฉินโดยไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร

"ฮึก"

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็รีบออกเดินทางไปยังโรงพยาบาลที่ไตรฉัตรรักษาตัวอยู่ ทว่าทำได้เพียงยืนรออยู่หน้าห้องประตูฉุกเฉินเท่านั้นโดยไม่รู้คนด้านในจะเป็นอย่างไรบ้าง

พอมาถึงจุดนี้จุดที่เธอไม่สามารถทำอะไรได้ นอกเสียจากภาวนาร้องขอให้เขาปลอดภัยเท่านั้น จึงได้กลับมาย้อนฉุกคิดถึงตัวเอง...ตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่ผ่านมาหากเธอไม่มัวแต่มีกำแพงในใจ หวาดกลัวกับสิ่งที่มันเคยเกิดขึ้นแล้วให้โอกาสทั้งตัวเองและเขาได้เริ่มต้นกันใหม่อีกครั้ง

เธอก็คงไม่ต้องรู้สึกเสียใจขนาดนี้...

"พี่ไตรพี่ต้องปลอดภัยนะ ถ้าพี่เป็นอะไรขึ้นมาแล้วลูกของเราจะอยู่ยังไง" ดวงตาแดงก่ำเหม่อลอยมองประตูห้องฉุกเฉินด้วยความกังวล "ฮึก..."

ชีวิตของคนเรามันสั้นเหลือเกิน อย่างที่พระท่านว่าไม่รู้จะตายวันตายพรุ่งเราไม่สามารถคาดการณ์ได้ เราทราบวันเกิดแต่ไม่ทราบวันตาย ฉะนั้นตอนที่ยังมีลมหายใจ ยังมีกันอยู่ อยากทำอะไรก็รีบ ก่อนไม่มีโอกาสนั้นอีกต่อไป

เธอเพิ่งจะรู้สึกตัวก็ตอนที่ต้องมายืนอยู่จุดนี้..

"พี่ไตร...พลอยสัญญา พลอยสัญญาถ้าพี่ปลอดภัยพลอยจะให้โอกาสพี่อีกครั้ง พลอยจะยกโทษให้พี่ เธอจะกลับมาเป็นครอบครัวกันเหมือนเดิม พี่ไตร..."

"จริง ๆ นะ น้องพลอยพูดแล้วนะครับ"

"พี่ไตร!" ใบหน้าที่ก้มลงมองพื้น ปล่อยหยาดน้ำตาให้หลั่งรินลงเพื่อชโลมชะล้างความเจ็บปวดรีบแหงนขึ้นมามองก็ปรากฏเห็นเป็นเรือนร่างแกร่งกำยำที่กำลังนั่งอยู่บนรถเข็นและมีพยาบาลยืนขนาบด้านหลัง "พี่ไตร!!!" เธอรีบพุ่งตัวเข้าไปด้วยความดีใจที่เขาปลอดภัยและไม่เป็นอะไรอย่างที่เธอหวาดกลัว

"พี่ไตร พี่ไตรไม่เป็นอะไรใช่ไหม พี่ไตรเจ็บตรงไหนไหม พี่ไตร พลอยขอโทษ พลอยขอโทษ ถ้าพลอยไม่ให้พี่ออกไปซื้อของให้พลอยพี่ก็คงไม่ต้องเจอกับอะไรแบบนี้ พลอยขอโทษ พลอยขอโทษจริง ๆ พลอยขอโทษ ฮึก" เธอเอาแต่พูดวน ๆ ประโยคซ้ำ ๆ

"พี่ไม่ได้เป็นอะไรมากค่ะแล้วก็ไม่ใช่ความผิดของน้องพลอยด้วย" เขาเลื่อนฝ่ามือขึ้นไปวางบนหลังมือของคนรัก "ถนนลื่นแล้วพี่ก็ไม่ทันระวังเองก็เลยพุ่งชนเข้าท้องรถสิบล้อ รถนี่พังยับเลยแต่โชคดีสงสัยลูกคงไปช่วยพี่ไว้มั้ง พี่ก็เลยรอดปลอดภัยไม่บาดเจ็บอะไรมากมายมีแค่ถลอกนิดถลอกหน่อย แต่ตอนที่พยาบาลโทรไปพี่คงหมดสติอยู่ก็เลยทำให้น้องพลอยต้องคิดมากเลย"

"ฮึก..พี่ไตร" หญิงสาวรีบโผตัวเข้าโอบกอดชายหนุ่ม ก่อนจะปลดปล่อยน้ำตาออกมาอีกครั้งเพราะความตื้นตันใจและความดีใจ ส่วนเขาเองก็เลื่อนฝ่ามือขึ้นลูบแผ่นหลังโอบกอดร่างบอบบางเอาไว้ด้วยความโหยหาเช่นเดียวกัน

"ขอบคุณนะคะที่น้องพลอยเป็นห่วงพี่ขนาดนี้" ว่าแล้วก็หอมหน้าผากมนซ้ำ ๆ ย้ำ ๆ "แต่น้องพลอยอย่าลืมนะเมื่อกี้น้องพลอยพูดแล้วว่าถ้าพี่ปลอดภัยน้องพลอยจะยอมให้โอกาสแล้วกลับมาเป็นครอบครัวกัน" เขารีบทักท้วงเพราะกลัวว่าขืนปล่อยชักช้ากว่านี้พลอยปภัสจะนึกเปลี่ยนใจแล้วเขาก็ดันกลับไปกินแห้วอีก

"ค่ะ ค่ะพี่ไตร" เธอพยักหน้ารัว ๆ ไม่เอาแล้ว ทิ้งแล้วอีโก้ในใจ หากวันนี้เขาเป็นอะไรขึ้นมาจริง ๆ คนที่จะเจ็บปวดมากที่สุดก็คงเป็นเธอที่ปล่อยเวลาทิ้งไปแล้วไม่ยอมมีความสุขในตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่

เธอรู้แล้วว่าเวลามันมีค่ามากแค่ไหน...

ชายหนุ่มค่อย ๆ ผละกอดออกแล้วนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าเรือนร่างแบบบาง ประคองฝ่ามือนุ่มนิ่มขึ้นมาแล้วแหงนหน้าขึ้นสบสายตาส่งความอบอุ่นละมุนละไมแก่เธอ "ถ้าเกิดไม่ใช่น้องพลอยพี่ก็ไม่รู้ว่าพี่จะสามารถรักใครจนกระทั่งยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ขนาดนี้อีกหรือเปล่า เรามาสร้างครอบครัวด้วยกันนะคะ แต่งงานกับพี่นะ พี่สัญญาว่าพี่จะเป็นทั้งพ่อและสามีที่ดีจนทุกคนต้องอิจฉาน้องพลอยกับลูกแน่นอน"

คราวนี้มันไม่ใช่เพียงคำสัญญาส่ง ๆ ที่พ้นออกไปเพื่อหมายให้ได้ครอบครองของบางสิ่งบางอย่างที่ปรารถนามาแล้วหลังจากนั้นก็ลืมมันไป แต่วันนี้เขากลั่นมันออกมาจากหัวใจ จากเบื้องลึกด้านในที่ต้องการจะทำสิ่งนั้นให้ได้ตามสัจจะของตนเองจริง ๆ

"ค่ะ พลอยตกลงค่ะ"