38

"โชคดีนะเนี่ยที่แกไม่มีอาการแพ้ท้องก็เลยทำงานได้ตามปกติ" เจ๊นัตตี้เอ่ยพูดขึ้นมาทำให้คนที่กำลังนั่งรับประทานเค้กช็อกโกแลตของโปรดอย่างสบายใจเฉิบอยู่หยุดชะงักเล็กน้อย

หญิงสาวดูดช้อนอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะแบ่งตักคำเล็ก ๆ แล้วหันไปมองหน้าพี่สาวสุดที่รักที่ควบตำแหน่งผู้จัดการไปในตัว "ก็ดีแล้วแหละเจ๊ ฉันยังไม่พร้อมให้ใครรู้เรื่องที่ฉันกำลังท้องนี่ คงจะรอจนกว่าเคลียร์งานที่เจ๊รับเอาไว้หมดก่อนละมั้งแล้วฉันค่อยตั้งโต๊ะแถลงข่าวพร้อมกับประกาศออกจากวงการทีเดียวเลย"

พลอยปภัสปรึกษาเรื่องนี้กับเจ๊นัตตี้มาสักระยะหนึ่งแล้ว เธอตั้งใจว่าจะออกจากวงการอย่างถาวรเพราะมันค่อนข้างเสียสุขภาพจิตที่ต้องทนฟังกระแส ทนฟังคำวิพากษ์วิจารณ์จากสังคม ซ้ำไอ้ตำแหน่งแม่เลี้ยงเดี่ยวที่คุณแม่หรือแม่นมที่เลี้ยงดูเธอมาก็จากเธอไปหมดแล้วเนี่ย มันค่อนข้างหนักและแปลกใหม่สำหรับเธอ เธอต้องเลี้ยงดูเจ้าหนูน้อยตัวคนเดียว กลัวว่าจะไม่มีเวลามากเพียงพอให้กับลูกจนลูกขาดความอบอุ่น...

และที่สำคัญคือ ถ้าเธอยังอยู่ในวงการลูกของเธอก็จะกลายเป็นลูกดาราที่มีแต่คนจับจ้องทุกฝีก้าว ทำอะไรมีคอมเมนต์แห่ถล่มทลายแสดงความคิดเห็นว่าไม่ควรอย่างโน้นอย่างนี้

แล้วลูกดาราไม่ใช่คนเหรอ?

เธอน่ะไม่เท่าไหร่หรอกเพราะเธออยู่ในวงการมานานหลายปีจึงแบกรับกับทุกกระแสได้เป็นอย่างดี ใครพูดมาเธอก็สวนกลับแค่นั้นเอง แต่คงไม่ใช่กับเด็กน้อยที่เป็นเพียงผ้าขาวบริสุทธิ์หากมีใครมาแต่งแต้มก็พร้อมจะแปรเปลี่ยนไปตามสิ่งเร้านั้น ยังมีเกราะป้องกัน มีภูมิคุ้มกันตัวเองไม่มากพอเท่าคนที่เติบโตบนโลกอันแสนโหดร้ายมาแล้วยาวนานยี่สิบกว่าปีอย่างเธอ

"เพราะมีคนแพ้ท้องแทนหรือเปล่าจ๊ะ" เจ๊นัตตี้เอ่ยแซว ยายพลอยปภัสใช้ชีวิตได้ตามปกติทั่วไปราวกับไม่ใช่คนที่กำลังตั้งท้องเป็นคุณแม่มือใหม่ด้วยไม่มีอาการอะไรเลยทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นปวดหัว คลื่นไส้ อาเจียนหรือแม้กระทั่งอยากกินของเปรี้ยว ของดอง ของแปลก ๆ โน่นไปตกอยู่ที่พ่อไตรฉัตรเก็บทุกอย่าง กวาดเรียบเอาหมด! จนแทบจะเหลือแค่อุ้มท้องแทนแล้ว "เขาว่าคนแพ้ท้องแทนเมียนี่แปลว่ารักเมียมากสงสัยจะจริงแฮะ"

ไม่รู้เกิดบ้าอะไรขึ้นกับหัวใจของเธอมันดันเต้นผิดปกติจนสังเกตได้ ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาแสดงความขวยเขินจนต้องรีบจ้วงเค้กช็อกโกแลตเข้าปากเพื่อกลบเกลื่อนมันให้มิดชิด "หยุดเลยเจ๊ ความเชื่อบ้าบออะไรกันไม่เห็นจะจริงสักหน่อย มันก็สมควรแล้วแหละที่เขาจะแพ้ท้องแทนฉัน ก็ตอนนู้นทำกับฉันไว้ซะเยอะแยะ นี่มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ ที่จริงลูกต้องเล่นเขาให้หนักกว่านี้เอาให้แบบทุรนทุรายกินไม่ได้นอนไม่หลับอะไรเลยงี้"

"แหมม หราา คิดอย่างนั้นจริง ๆ หรา ไม่ใช่ว่าตัวเองก็แอบใจอ่อนให้เขาแล้วนะ" เจ๊นัตตี้ยกแขนเรียวยาวขึ้นมากอดอก กรอกตามองอีกฝ่ายที่กำลังทำตัวมีพิรุธสุด ๆ แล้วเค้นเสียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ

"บ้า ใครจะใจอ่อนกัน"

บ้าจริง ไม่ใช่เธอสักหน่อย

"แต่แกนี่ใจแข็งใช่เล่นเหมือนกันนะยัยพลอย ลูกในท้องแกก็เกือบจะห้าเดือน ใกล้รู้เพศแล้ว แกก็ยังไม่ยอมใจอ่อนสักที ต้องรอให้เขาไปมีเมียใหม่ก่อนหรือไงแกถึงจะรู้ใจตัวเองฮะ" หล่อนนี่ยอมให้อภัยไตรฉัตรไปก่อนหน้าพลอยปภัสสักระยะหนึ่งแล้วเพราะเล็งเห็นถึงความตั้งใจจริงของอีกฝ่ายที่ต้องการเมียและลูกกลับไปสู่อ้อมกอดจริง ๆ

แต่หล่อนก็เข้าใจพลอยปภัสเหมือนกัน คนมันเคยเจ็บ คนมันโดนกระทำมาสักขนาดนั้น โดนหลอกให้ไว้ใจสุดท้ายก็คว้ามีดมาเสียบแทงเข้าข้างหลัง ทำแบบนี้เหมือนเขากำลังตบหัวแล้วลูบหลังชัด ๆ

หล่อนรู้ว่าใจหนึ่งพลอยปภัสก็คงอยากจะให้อภัยแต่เพราะกลัว กลัวว่าตัวเองจะต้องผิดหวัง จะต้องพบเจอกับความรู้สึกเดิม ๆ จึงไม่กล้าก้าวไปสู่วังวนนั้นอีก

"อะไรจ๊ ระยะเวลาแค่สี่เดือนมันจะพิสูจน์อะไรคนได้ เขาอาจจะต้องการแค่ลูกแต่ไม่ได้ต้องการฉันป้ะ"

"พี่ต้องการทั้งแม่ทั้งลูกนั่นแหละค่ะ" จู่ ๆ ไตรฉัตรก็โผล่เข้ามาโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง วันนี้เขาหอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรังที่ใช้สำหรับบำรุงครรภ์และบำรุงแม่มาฝากพลอยปภัสอีกเช่นเคย

"มาทำไม?" เป็นคำถามที่ถามทุกครั้งแต่ก็ยังอนุญาตให้เขามาเจอหน้าได้ทุกวันเช่นเคย

"ก็มาหาเมียยังไงล่ะคะ" ชายหนุ่มเดินเข้าไปย่อตัวนั่งยอง ๆ ลงด้านหน้าเรือนร่างแบบบางที่มีส่วนหน้าท้องนูนออกมาเล็กน้อยแต่ยังดูไม่ชัดด้วยเป็นท้องแรกและท้องสาว "วันนี้พี่ซื้อของมาฝากน้องพลอยเยอะแยะเลย"

"จะซื้อมาทำอะไรนักหนาของเก่าก็ยังมีอยู่เต็มบ้าน กะจะให้บ้านฉันเป็นซุปเปอร์มาร์เก็ตเปิดขายของบำรุงสำหรับคุณแม่ตั้งครรภ์หรือไง" พลอยปภัสกรอกตามองบนแล้วมองไปรอบ ๆ ตัวบ้านด้วยความเอือมระอาเพราะตอนนี้มันเต็มไปด้วยข้าวของที่คนเห่อจนบ้าคลั่งอย่างไตรฉัตรซื้อเข้ามาทุกวันราวกับถมที่

ตอนนี้เธอย้ายจากบ้านจากคอนโดมาซื้อบ้านจัดสรรอาศัยอยู่เพราะอยากจะได้ความเป็นส่วนตัวและยังไม่พร้อมที่จะบอกเรื่องที่ตนเองกำลังตั้งท้องให้ใครรู้ แต่ก็มีแค่ไตรฉัตรและเจ๊นัตตี้ที่เข้าออกอยู่เป็นประจำทุกวันจนถนนสายนี้ใกล้จะเป็นเทือกแล้ว

"น้องพลอยรีบกินให้หมดสิคะ กินน้อยแบบนี้เดี๋ยวลูกก็ตัวเล็กพอดี ดูสิห้าเดือนแล้วท้องยังเห็นไม่ชัดเลย" เขาถือวิสาสะเอาหน้าแนบเข้ากับเนินหน้าท้องของพลอยปภัส ก่อนจะแหงนขึ้นมองใบหน้าที่กำลังเห่อร้อน "พี่ว่าเราไปโรงพยาบาลให้หมอตรวจลูกกันอีกรอบดีไหม"

"ก็ไปทุกเดือนอยู่แล้ว หมอก็บอกว่าปกติดี ลูกสมบูรณ์แข็งแรง"

"แต่ท้องน้องพลอยเล็กมากเลยนะคะ" เขายังเถียงกลับไป

"จะให้มันใหญ่ออกมาประจานฉันเหรอไง ก็ดีแล้วนี่ที่ท้องเล็กคนอื่นเขาจะได้ไม่รู้ว่าฉันท้องไม่มีพ่อ" พลอยปภัสเหวใส่กลับไป คงจะมีแค่อารมณ์แปรปรวนที่มันขึ้นลงและเหม็นขี้หน้าเวลาเจอะเจอไตรฉัตรละมั้งที่เธอกำลังเป็นอยู่และบ่งบอกว่าเป็นคนท้องเพราะนอกเหนือจากนั้นไตรฉัตรเป็นคนรับเอาหมด

"ไม่มีพ่อได้ยังไง ก็พี่นี่ไงพ่อของลูก"

"อย่าลืมสิคะ คุณกับฉันเราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว" เธอยังคงพูดตอกย้ำความสัมพันธ์ระหว่างเราชัดเจนทุกครั้ง

"น้องพลอย สี่เดือนแล้วนะคะที่พี่ตามง้อน้องพลอยมา น้องพลอยจะไม่ใจอ่อนให้พี่สักนิดเลยจริง ๆ เหรอคะ" เขาจับประคองฝ่ามือนุ่มนิ่มขึ้นจรดใบหน้าแล้วแหงนขึ้นส่งสายตาอ้อนวอนไปยังพลอยปภัสผู้หญิงใจร้ายคนนั้น

"เอ่อ...งั้นเจ๊ขอตัวกลับก่อนก็แล้วกันนะ ดูเหมือนจะเป็นกว้างขวางคอยังไงก็ไม่รู้" เจ๊นัตตี้กระแอมกะไอเล็กน้อยเพื่อบอกว่าหล่อนยังนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ ก่อนรีบเดินออกไปเพื่อปล่อยให้ทั้งคู่ไม่มีเวลาเคลียร์ใจกันตามลำพัง

"..." พลอยปภัสนิ่งเงียบ

"ที่ผ่านมาพี่รู้ว่าสี่เดือนนี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำหากเทียบกับสิ่งที่พี่เคยทำกับน้องพลอยเอาไว้ แต่น้องพลอยคะ...พี่สำนึกผิดแล้วจริง ๆ ตอนนี้พี่ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม กลับมาสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ มีพ่อแม่ลูกอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา ไม่ว่าจะแลกด้วยอะไรพี่ยอมทั้งนั้นขอแค่น้องพลอยให้โอกาสผู้ชายโง่ ๆ ที่มันเพิ่งจะรู้ตัวคนนี้อีกสักครั้ง ให้มันได้แก้ไขในสิ่งที่มันเคยทำผิดพลาดลงไปได้ไหมคะ"

แววตาคู่นั้นมันมีแต่ความจริงใจที่กำลังส่งผ่านไปให้พลอยปภัสเพื่อให้เธอได้รับรู้และสัมผัสได้