35

ตลอดระยะเวลาสามวันที่ผ่านมาตั้งแต่ตรวจเจอว่าตนเองกำลังมีอีกหนึ่งชีวิตอยู้ในท้อง เธอก็ดูแลตัวเองอย่างดี ระมัดระวังมากขึ้น ไม่หักโหมทำงานมากเกินไป และเบรคเจ๊นัตตี้เรื่องการรับงานเพิ่มเพื่อสะสางคิวงานที่มีให้เสร็จสิ้นก่อนท้องเธอจะโตจนป่อง

ยังไม่มีใครรู้เรื่องที่เธอกำลังตั้งท้องแม้กระทั่งเจ๊นัตตี้คนที่เธอไว้วางใจมากที่สุด ณ ตอนนี้ เพราะเธออยากจะเคลียร์สภาพจิตใจ สภาพความรู้สึกของตนเองให้พร้อมและดีขึ้นกว่านี้ก่อนสักระยะหนึ่ง

"วันนี้หมอบอกว่าอาการของป๊าดีขึ้นมากแล้ว พรุ่งนี้ก็คงจะกลับบ้านได้" พลอยปภัสหย่อนสะโพกลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงผู้ป่วยแล้วเอ่ยพูดกับคนในชุดโรงพยาบาลเอกชนด้วยน้ำเสียงโทนสุภาพไม่ได้แข็งกร้าวหยาบกระด้างเหมือนดังก่อน "พอกลับบ้านป๊าก็หัดทำตัวให้มันว่าง ๆ บ้าง ช่วยอยู่นิ่ง ๆ ทำอะไรที่มันผ่อนคลายไม่ต้องใช้สมองคิดมากจนเครียดแล้วเข้าโรงพยาบาลอีก พลอยไม่ได้มีเวลาว่างมันนั่งเฝ้าป๊าหรอกนะคิวงานพลอยก็เต็มทุกวันช่วยเห็นใจลูกหน่อย"

แต่นิสัยของพลอยภัสก็ยังคงฉายความเป็นพลอยปภัสอยู่วันยันค่ำ เธอรู้สึกกระดากปากหากจะพูดจาหวานชื่นฟังแล้วลื่นหูกับป๊าผู้เป็นบิดาที่มันไม่เคยเกิดขึ้นมาเลยตลอดระยะเวลายี่สิบกว่าปี

ถึงอย่างไรกำแพงในใจที่เคยก่อตัวขึ้นสูงจนปิดกั้นปิดรับทุกสิ่งทุกอย่างก็ถูกทลายลงบ้างแล้วเพราะหูตาสว่างได้รับรู้ความเป็นจริงว่าลึก ๆ 'ป๊าเองก็รักเธอ' เหมือนกัน เหมือนกับพรีมลูกสาวซึ่งเกิดจากพิมพ์ดาว

"..." ยังไม่ทันที่เจ้าสัวณรงค์จะได้อ้าปากพูดพลอยปภัสก็สวนแทรกขึ้นมาเสียก่อนอีกครั้ง

"พนักงานที่บริษัทป๊าจ้างด้วยเงินเดือนเดือนละหลายหมื่นไม่ใช่เหรอ ป๊าก็ใช้ให้มันคุ้มค่าจ้างหน่อย ส่วนตัวเองหัดเอาเวลามาดูแลสุขภาพจิต สุขภาพร่างกาย แล้วใช้เวลาอยู่กับคนในครอบครัวบ้าง พวกทรัพย์สินเงินทองนั่นจะหาตอนไหนก็ได้ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่แต่คนข้างกายนี่สิความรู้สึกมันบั่นทอนลงไปเรื่อย ๆ เข้าใจไหม"

"ป๊าขอโทษนะพลอย..."

"..." พลอยปภัสแน่นิ่งไป

"ป๊าไม่เคยทำหน้าที่ป๊าของพลอยเลย ป๊าขอโทษ..." เจ้าสัวณรงค์พึงระลึกรู้ก็ตอนนี้ว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเขาเป็นพ่อและสามีที่ห่วยแตกมากขนาดไหน

เรื่องราววุ่นวายที่มันบานปลายมาจนถึงปัจจุบันนี้ล้วนมิได้มีสาเหตุมาจากใครแต่เป็นเพราะตัวเขาเองทั้งสิ้น เขาคือชนวนคือจุดศูนย์กลางที่ก่อให้เกิดทุกอย่าง...

เขามันห่วยแตกทำร้ายผู้หญิงสี่คนไปพร้อม ๆ กัน คนหนึ่งก็เป็นคนที่จงรักภักดี ซื่อสัตย์ และรักเขามากจนยอมได้แม้กระทั่งแลกชีวิตเพื่อเขา แต่เขากลับทำให้เธอต้องเจ็บช้ำน้ำใจจนกระทั่งตรอมใจตายไปพร้อม ๆ กับลูกในท้อง

ทำให้เขากลายเป็นฆาตกรฆ่าเมียและลูกตัวเอง เป็นตราบาปที่ติดอยู่ในใจเขามาโดยตลอด ไม่ว่าเขาจะพยายามลบล้างมันด้วยวิธีใดก็เห็นทีจะไม่เคยสัมฤทธิ์ผล

ส่วนผู้หญิงคนที่สองที่เขาดึงเข้ามาทีหลัง เขาทำให้เธอต้องกลายเป็นน้อย ทำให้เธอต้องโดนตีตราจากผู้อื่นทนฟังคำครหาว่าแย่งสามีพี่สาวจนเป็นผลพวงให้พี่สาวตรอมใจตายไปพร้อมกับหลานตัวน้อยที่ไม่มีโอกาสได้ลืมตาดูโลก ซ้ำเขายังเอาตราบาปเอาความรู้สึกผิดของตนเองจนละเลยความรู้สึกหลงลืมว่าเธอเองก็มีจิตใจเหมือนกัน บีบเธอให้ไม่เหลือทางเลือกและลงไปในเส้นทางวังวนนั้น อยู่กับความหวาดระแวงความหวาดกลัวมาทั้งชีวิต

ผู้หญิงคนที่สาม พรีม ลูกสาวคนเล็ก เธอต้องเกิดมาโดยที่รับรู้ว่ามารดาของตนเองทำเรื่องงามหน้าอะไรไว้บ้าง ได้ยินได้ฟังคนอื่นเขาพูดถึงเรื่องราวในอดีตที่เธอไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องแต่ต้องมารับกรรมและได้รับผลพลอยได้ไปกับการกระทำของผู้ใหญ่ด้วย...

ท้ายสุด พลอยปภัส... ลูกสาวคนโตที่เขามักละเลยและไม่ได้สนใจความรู้สึกของแกเท่าไรเพราะมัวแต่หักโหมทำงานอย่างบ้าคลั่งด้วยคิดว่าขณะนั้นตนยังมีพละกำลังจึงมีเรี่ยวแรงเหลือเฟือด้วยยังหนุ่มยังแน่นจึงหลงลืมไปว่าลูกเองก็ต้องการความรักจากบิดาเพราะสูญเสียมารดาไปแล้วหนึ่งคน

เขาทิ้งให้แกต้องเติบโตมากับแม่นม ปล่อยให้แกกลายเป็นเด็กที่ขาดความอบอุ่น...จนความสัมพันธ์ระหว่างเขาและลูกสาวมันไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่นัก แกพยายามต่อต้านทุกสิ่งทุกอย่างที่เอื้ออำนวยมาจากเขา พยายามยืนด้วยลำแข้งของตัวเองเพื่อพิสูจน์ว่าเขาไม่ได้จำเป็นกับแก...

"ป๊าเอาแต่ทำงาน ป๊าไม่เคยมีเวลาให้พลอยเลยจนพลอยรู้สึกน้อยใจคิดว่าป๊าไม่รัก แต่ป๊าอยากจะให้พลอยรู้ไว้ว่าป๊าทำเพื่อพลอยและป๊าไม่เคยที่จะไม่รักพลอยเลยนะลูก" เจ้าสัวณรงค์พูดออกมาจากใจจริง

คำรักเมื่อครู่ มันเหมือนเข้าไปชโลมจิตใจของพลอยประภัสที่มันกำลังห่อเหี่ยว พื้นดินแห้งแล้งถูกหยาดน้ำเย็นที่รอคอยอย่างใจจดใจจ่อมาโดยตลอดรินรดราดลงให้รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้น

หยาดน้ำตาไหลพรากอาบสองพวงแก้มโดยอัตโนมัติราวกับสามารถสั่งการได้ ความรู้สึกบางอย่างมันกำลังไหลเวียนอยู่ด้านในจนเธอแทบจะเก็บกลั้นมันเอาไว้ไม่อยู่

เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าแค่ได้ยินคำว่ารักคำเดียวจากคนเป็นพ่อจะทำให้หัวใจลูกรู้สึกดีได้ถึงขนาดนี้...

"ป๊า" เธอสูดน้ำมูก น้ำหูน้ำตาไหลเพรื่อยกแขนเรียวบางขึ้นมาปาดมันออกแบบลวก ๆ ราวกับเด็กตัวน้อยที่ดีใจตอนได้ของเล่นใหม่

เธอก็ไม่ได้ตามไปจากเด็กพวกนั้น ถึงแม้ร่างกายจะเติบโตเป็นสาวสะพรั่งเต็มตัวจวบจนจะกลายเป็นแม่คนอยู่รอมร่อแต่เธอก็ยังอยากเป็นเด็กน้อยที่ให้ป๊าคอยโอ๋ คอยกอด คอยบอกรักเหมือนเด็กคนอื่น ๆ อยู่ดี

"ป๊าขอโทษนะพลอยที่ทำให้ลูกรู้สึกแบบนั้น ป๊าขอโทษ มาลูก" เจ้าสัวณรงค์อ้าแขนออก แววตาคู่นั้นที่พลอยปภัสใคร่อยากจะได้จากผู้เป็นพ่อหนักหนามันปรากฏขึ้นตรงหน้าและกำลังจ้องมองมาทางเธอเพื่อเชื้อเชิญ

"ฮึก..." หญิงสาวพุ่งตัวเข้าไปโอบกอดร่างของเจ้าสัวณรงค์ด้วยความตื้นตันใจ น้ำตาหลั่งรินเอ่อทะลักคล้ายทำนบแตกจนเสื้อจากโรงพยาบาลเอกชนเปียกชื้นเป็นวงกว้างไปหมด "ป๊า ฮึก...พลอยก็ขอโทษ พลอยขอโทษป๊าเหมือนกัน ฮึก"

"ลูกสาวป๊า ป๊ารักพลอยนะลูก" เธอต้องการแค่นี้จริง ๆ ต้องการแค่นี้จากคนเป็นพ่อ นอกเหนือจากนี้เธอไม่ได้อยากได้อะไรอีกแล้ว

"พลอยก็รักป๊าค่ะ ฮะ..ฮึก" ทั้งสองกอดปรับความเข้าใจและเคลียร์ใจกันอยู่ครู่ใหญ่ ๆ จนความรู้สึกติดค้างที่มันเคยเป็นกำแพงหนาขวางกั้นความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกถูกพังทลายลงอย่างจริงจังเสียที

คำว่าครอบครัวที่เธอไม่เคยได้สัมผัสและไม่รู้สึกว่าเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว หรือเป็นลูกสาวอีกคนหนึ่งของเจ้าสัวณรงค์ วันนี้เธอได้รับมันแล้ว...

วันนี้ที่เธอรอคอย รอคอยมาทั้งชีวิต...คือวันที่เธอได้ป๊าของเธอคืนมา...

นี่ถือเป็นบทเรียนครั้งยิ่งใหญ่ที่เธอจะจดจำมันเอาไว้และเก็บเป็นประสบการณ์เพื่อลูกของเธอจะได้ไม่ต้องตกที่นั่งเดียวกันกับเธอเพราะเธอรู้ดีว่าความรู้สึกพวกนี้มันโคตรทรมานมากแค่ไหนที่เราจะต้องจมอยู่กับมันมาตลอดระยะเวลาสิบกว่าปี

"ป๊าคะ"

"อะไรลูก?" เจ้าสัวณรงค์เลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย

"ป๊าอยากมีหลานไหมคะ"

"หืม อยากมีสิ ป๊าก็อายุปูนนี้แล้วกลัวว่าหากรอนานกว่านี้คงจะวิ่งเล่นกับหลานไม่ได้เพราะเดินไม่ไหวน่ะสิ แต่ดูเหมือนลูกสาวป๊าจะไม่ยอมมีหลานให้ป๊าสักที"

เมื่อได้คำตอบที่พึงพอใจแล้วและคิดว่าสิ่งที่เธอจะบอกต่อจากนี้จะไม่กระทบกระเทือนจิตใจจนทำให้อาการของอีกฝ่ายกำเริบ ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อย เลื่อนฝ่ามือขึ้นลูบเนินหน้าท้องก่อนแหงนหน้าขึ้นไปสบสายตากับบิดา "พลอยกำลังท้องค่ะ พลอยกำลังมีหลานให้ป๊า"

"..." เจ้าสัวณรงค์อึ้งไปชั่วขณะ แต่พอได้เห็นสีหน้าของลูกสาวแล้วมันก็บ่งบอกอะไรกับเขาหลายอย่าง "จริงเหรอพลอย นี่ป๊ากำลังจะได้เป็นคุณตาแล้ว เฮ้อ! ป๊าจะเตรียมที่ดินสักพันไร่ เงินสดสักสามสิบล้าน ที่ดินพร้อมบ้านติดเขาใหญ่ ทองคำแท่งไว้รับขวัญหลานคนแรกของตระกูลดีไหม"

"ป๊าจะไม่ถามพลอยเหรอคะว่าพ่อของลูกพลอยคือใคร?" เธอหลุบตาลงมองต่ำ

"ถ้าพลอยพร้อมเดี๋ยวพลอยก็บอกป๊าเองแหละ แต่ตอนนี้พลอยมาช่วยป๊าคิดดีกว่าว่าป๊าจะเตรียมอะไรรับขวัญหลานคนแรกอย่างสมเกียรติดี นี่ถือว่าเป็นข่าวดีของตระกูลเราเลยนะลูก ทุกคนต้องดีใจกับหนูมากแน่ ๆ "

"เขาคงรอสมเพชพลอยมากกว่ามั้งคะที่พลอยท้องไม่มีพ่อ พลอยเลิกกับพ่อของลูกแล้ว พลอยกำลังจะเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว พลอยต้องเลี้ยงลูกคนเดียว พลอยไม่รู้ พลอยกังวลไปหมดว่าพลอยจะทำให้ลูกรู้สึกเหมือนกันกับพลอยหรือเปล่า พลอยไม่รู้ว่าพลอยจะต้องปรึกษาใคร..." ฝ่ามือบีบเข้าหากันแน่นเพราะความเครียดที่มันกำลังสะสมอยู่ในใจ สาเหตุหนึ่งอาจมาจากอารมณ์แปรปรวนของคนท้องที่มักมีอาการหวั่นไหวขึ้นลงง่ายตามปกติและสิ่งที่พลอยปภัสเคยประสบเจอมาจนกลายเป็นบาดแผลรอยหนึ่งในชีวิต

"ไม่จริงเลยลูก ไม่จริง ป๊าเชื่อว่าพลอยจะสามารถเป็นแม่ที่ดีให้เจ้าตัวน้อยได้แน่นอน ลูกสาวของป๊าเก่งอยู่แล้วเรื่องแค่นี้ป๊ามั่นใจในตัวพลอยนะลูก อย่าลืมสิว่าพลอยยังมีป๊า ป๊าจะเป็นคุณตาแล้วก็ช่วยพลอยเลี้ยงยัยหนูเอง" เจ้าสัวณรงค์เลื่อนฝ่ามือขึ้นไปจับกุมมือของลูกสาวเพื่อปลอบประโลม