ห่วงรักผูกใจ

ห่วงรักผูกใจ

last updateLast Updated : 2025-07-04
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
68Chapters
4.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"ทำไม เธอไม่บอกฉันเรื่องลูก" "บอกไปแล้วจะได้อะไร บอกเพื่อให้คุณหัวเราะเยาะ สมน้ำหน้างั้นเหรอ" "หัวเราะเยาะ?? สมน้ำหน้า??? เธอเอาอะไรคิด" "ก็หรือไม่จริง คุณบอกฉันตลอดว่าไม่อยากมีลูกมาตลอด แล้วอีกอย่างตอนนั้นเราสองคนก็เลิกกันไปแล้วและคุณก็มีแฟนใหม่แล้วจะให้ฉันไปบอกให้คุณรับผิดชอบเหรอ" "ก็เลยอุ้มท้องพาลูกฉันหนีมาอยู่เชียงใหม่" "ไม่ได้หนี แค่อยากมาเริ่มต้นชีวิตใหม่" "แล้วแฟนใหม่เธอล่ะ พอมันรู้ว่าเธอท้องลูกของฉันมันก็เลยทิ้งสินะ" "ฉันไม่เคยมีแฟนใหม่ ไม่เคยมีอะไรกับใครทั้งนั้น หยุดใส่ความกันซะที" "ฉันไม่เชื่อ"

View More

Chapter 1

รวงข้าว/ดีเดย์

五年もの間、植物状態だった景凪は、ついに目を覚ました。

耳元に響くのは、夫の深雲の低く甘い声。

彼は彼女の頬を撫でながら、囁く。「景凪、お前はもう、俺にとって何の価値もないんだ。だから、このままずっと眠ったままでいてくれ」

このクズ男!

景凪は、激しい吐き気を必死に手のひらを握りしめてこらえた。

十二歳で深雲と出会い、二十歳で嫁ぎ、二十二歳で出産した時、思いがけない事故が起きた。二人の子供を守るため、景凪は植物状態となった。

医者の診断では、彼女には基礎的な生命機能しか残っておらず、感覚はまったくないということだった。つまり、呼吸するだけの人形、というわけだ。

しかし、実は景凪は、すべて聞こえていたし、感じてもいた。ただ、体が動かなかっただけなのだ。

そんな中で、深雲の本心を知ってしまったのは、まさに運命の悪戯だった……

その時、看護師がノックして入ってきた。「鷹野さん、そろそろお時間です」

深雲は、にこやかに看護師に微笑み、紳士的に頷く。

帰り際、いつものように景凪の額にキスを落とし、優しく言う。「景凪、早く目を覚まして……俺はずっと待ってる。ずっと、お前を愛してるから」

なんて見事な演技。植物人間相手にそんな芝居をして、もったいないわ!

でも、信じている人間はちゃんといた。ドアの外では、二人の若い看護師が彼の後ろ姿を名残惜しそうに見送っている。

「鷹野さんって本当に理想の旦那様だよね。五年も、毎週必ず奥さんのお見舞いに来てるなんて……」

「しかもイケメンで、資産も何千億円。あんなにモテるのに、五年間スキャンダルひとつなくて……あの奥さんって、どれだけ恵まれてるだろうね!」

理想の旦那様、だって?

景凪は、皮肉な笑みを浮かべた。

彼女の才能を利用して会社で成功し、子供を産ませて、その後は一生植物人間でいてくれと願う男……これぞ「理想」の旦那?笑わせる!

景凪は、布団をめくってベッドから降りようとしたが、五年も寝たきりだった体は、動かした途端に床に崩れ落ちてしまった。

歯を食いしばり、這うようにして窓辺へと向かう。

下を見ると、黒いベンツが待機していた。

そのナンバーは、景凪の誕生日だ。

結婚記念日に、深雲が贈ってくれた誕生日プレゼントだ。

あの時、彼の腕の中で幸せいっぱいに問いかけた。「深雲、私を愛しているよね?」

彼は微笑みながらキスをして、「バカだな、お前は俺の妻だぞ。愛してるに決まってるだろ?」と言った。「景凪、今日は俺たちの一年目。これから十年、五十年、一緒に歩んでいこう」

あぁ、愛なんていくらでも演じられるものなんだ……

そのとき、景凪は見てしまった。深雲の秘書――小林姿月(こばやししづき)がヒールを鳴らしながらその車から降りてきた。まるで正妻のような堂々たる態度で。

彼女は嬉しそうに深雲に駆け寄り、足をもつれさせ、彼の胸に倒れ込む。深雲はすぐに駆け寄り、優しく彼女を抱き留める。

その表情は、景凪には一度も見せたことのない、心配と愛おしさに満ちた顔だった。

深雲にとって景凪は、まるで鉄でできたかのように痛みも疲れも感じない存在で、ただ従順に命令を聞くだけの女だった。

必要な時は、指を一本動かすだけで、何もかも捨てて駆けつけてきた。

大学卒業時、世界トップ一の医療研究所に招かれたのに、深雲が「景凪、俺のために残ってほしい。お前が必要なんだ」と言った一言で、景凪は搭乗直前に夢を捨て、鷹野家の嫁になった。

その後も、すべてを捧げて深雲を支え、胃を壊してまで尽くし、新薬開発に成功し、彼を雲天(うんてん)グループの最年少取締役にまで押し上げた。

その時、深雲は「一生大切にする」と言った。彼女は、無邪気に信じてしまったのだ……

思い出が刃のように心を切り裂き、景凪は全身を震わせて涙をこらえた。

目を閉じ、口に流れ込む涙は、あまりにも苦かった。

窓の外、姿月は少女のように頬を染め、深雲の頬にキスをしている。

景凪は、吐き気をこらえるのが精一杯だった。

その時、車の後部座席のドアが開く。

そこから降りてきたのは、景凪が命懸けで産んだ双子――清音(きよね)と辰希(しんき)、まるで天使のような二人だ。

可愛らしい二人の姿に、景凪は涙をこぼしながら、ガラス越しに小さな頬を触れたくて仕方がなかった。

だが、二人は姿月の腕に飛び込んで、左右から「ママ、ママ」と呼び、彼女の頬にキスをする。

深雲はその横で、優しく微笑み、まるで理想の家族のようだった。

その光景は、鋭い針のように景凪の心を刺す。

五年!五年もの間、深雲が子供たちを母親の元に連れてきたのは、ほんの数回。

景凪は今でもはっきりと覚えている。ある日、姿月が病室にやって来て、ちょうど他に誰もいなかったその隙に、わざと景凪の目の前で、清音に自分のことを「ママ」と呼ばせたのだ……あの時、彼女は本気でこの女の口を引き裂いてやりたいほど怒りに震えていた。

景凪はガラスに押し付けた指先に力を込め、静かに決意を燃やす。

男など、ゴミのように捨ててやればいい。だが、あの子たちだけは、自分の命そのもの。絶対に取り戻してみせる!

その時、ふと清音が顔を上げ、景凪のいる窓を見上げた。

母娘の視線が、不意に交錯する。

景凪は慌てて髪を整え、笑顔を浮かべてみせたが、清音は怯えたように姿月にしがみついた。

自分の子供が、自分を怖がっている……

「パパ、姿月ママ、そこに誰かいる!」清音が窓を指差す。

深雲も驚き、娘の指す方を見上げるが、そこには誰もいない。

「清音、見間違いじゃないか?」

「本当よ。長い髪のおばさんがいたもん!」清音は首を振り、はっきりと答える。

深雲がさらに問いただそうとした時、ポケットの携帯が鳴った。

着信は、景凪の主治医――伊藤(いとう)先生だった。

「伊藤先生、どうかしましたか?」

「鷹野さん!おめでとうございます。奥さんが……目を覚ましました!」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
68 Chapters
รวงข้าว/ดีเดย์
ณ.บ้านหลังเล็กๆหลังหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่รวงข้าว...."น้องเดมี่กับน้องเดลี่ ลูกสาวฝาแฝดสุดที่รักของฉัน ตอนนี้อายุได้3ขวบครึ่งแล้วค่ะ ดีใจและก็ภูมิใจที่สามารถเลี้ยงเด็กทั้งสองคนนี้ให้เติบโตมาได้ขนาดนี้ด้วย2มือของตัวเอง เด็กทั้ง2แม้จะเป็นฝาแฝดแต่นิสัยต่างกันมากเลยค่ะ น้องเดมี่พี่สาวจะเป็นเด็กที่พูดน้อย อ่อนโยนกับทุกสิ่ง ส่วนน้องเดลี่จะเป็นเด็กช่างพูดช่างถามๆได้ทั้งวันถามโน่นนั่นนี่ตลอดเวลา และที่สำคัญ ซนมากกกกกกก++++++++ เลยล่ะค่ะตอนนี้ถึงเวลาที่ทั้งคู่จะต้องเข้าโรงเรียนแล้ว ใจนึงก็ดีใจนะคะที่เด็กๆจะได้เข้าสังคมมีคุณครู มีเพื่อนเล่นได้เล่นได้รู้จักกับคนอื่นๆบ้างเพราะปรกติจะเล่นกัน2คนพี่น้อง แต่อีกใจก็รู้สึกใจหายค่ะเพราะเรา3คนเคยอยู่ด้วยกันทุกวัน ไม่เคยห่างจากกันไปไหนเลย ไปไหนก็จะไปด้วยกันตลอด3คนแม่ลูก แต่มาตอนนี้ทั้งคู่ต้องไปโรงเรียนแล้ว เฮ้อออ หัวอกคนเป็นแม่รู้สึกหน่วงใจที่ต้องห่างจากลูก แม้จะเป็นระยะเวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็เถอะค่ะ สำหรับฉันคนที่อยู่กับลูกแค่3คนมาตลอดระยะเวลา3ปี"แม่ขาาาาา/แม่ขาาาาา" เสียงของเด็กน้อยทั้งสองตะโกนเรียกหา สักพักก็วิ่งมาหาฉันขณะกำลังทำอาหารเช้าอยู่ในครัว
Read more
ไม่อยากรับผิดชอบ
รวงข้าว.....เรา3คนนั่งรถสองแถวมาลงหน้าซุปเปอร์มาเก็ตแห่งหนึ่งในตัวเมืองเชียงใหม่เพื่อแวะซื้อของใช้และของสดเพื่อนำไปทำอาหารที่บ้านเพราะปรกติแล้วถ้าไม่จำเป็นฉันจะไม่ค่อยให้เด็กๆ ทานอาหารนอกบ้านน้องเดมี่จะแพ้อาหารทะเลค่ะ ส่วนน้องเดลี่ทานได้ทุกอย่าง เพราะแบบนี้ฉันจึงต้องทำอาหารทานเองมันสบายใจค่ะ"แม่ขาาาา น้องอยากกินไอศครีมชอคโกแลตค่ะ" น้องเดมี่บอกขณะที่เรากำลังเดินผ่านร้านไอศครีม"น้องก็อยากกินไอศครีมรสสตรอเบอรี่ค่ะแม่ขาาาา" พี่อยากกินน้องก็อยากกินด้วย ^ _ ^"ได้ค่ะ แต่ให้แค่คนละถ้วยนะคะ"ที่บอกแบบนั้นเพราะมีครั้งหนึ่งฉันพาพวกเด็กๆ มาซื้อของที่ห้างนี่แล่ะค่ะแล้วก็เจอกับพี่ริว รุ่นพี่ที่เคยเรียนด้วยกันสมัยมัธยมเราไม่ได้เจอกันหลายปีแล้วค่ะ มาเจอกันอีกทีฉันก็เป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวไปซะแล้วตอนนั้นพี่ริวเจอเด็กครั้งแรกค่ะ เลยเลี้ยงไอศครีมเด็กทั้งสองคน รู้มั้ยคะว่าเด็กๆ ทานไปคนกี่ถ้วย??? ....... คนละ3ถ้วย!! กลับบ้านไปคือเด็กๆ ไม่ทานอาหารเย็นเลยค่ะ ครั้งนี้ฉันเลยต้องบอกเด็กๆ ไว้ก่อน"ได้ค่าาา น้องสัญญา น้องจะกิน1ถ้วย"เดมี่บอกพร้อมกับยกนิ้วชี้ขึ้นมา1นิ้ว"น้องก็สัญญาด้วยค่าแม่ขา"เดลี่ก็ทำตามพ
Read more
แม่ร้องไห้ทำไม
รวงข้าว....หลังกลับมาจากห้างฉันก็ให้เด็กๆไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เพราะนี่จะ6โมงเย็นแล้วค่ะ เดี๋ยวจะได้เวลาอาหารเย็นแล้ว ฉันก็เข้าครัวมาทำของโปรดของเด็กๆนั่นก็คือ ข้าวผัดไข่ใส่แครอท ซึ่งมันก็เป็นเมนูที่พ่อของเด็กทั้งสองชอบให้ฉันทำให้ทานอยู่เป็นประจำ และในช่วงที่แพ้ท้องหนักๆฉันก็ทานอะไรไม่ค่อยจะได้ นอกจากเมนูนี้ เท่านั้นทำไปน้ำตาก็ไหลออกมาเองโดยไม่รู้ตัวเลยค่ะ"แม่ขาาแม่ร้องไห้ทำไม" น้องเดลี่เดินเข้ามาในครัว และเห็นตอนที่ฉันกำลังเช็ดน้ำตาอยู่พอดีค่ะ"ใครทำแม่ข้าวร้องไห้เหรอคะ" น้องเดมี่อุ้มตุ๊กตากระต่ายน้อยของเธอออกมาจากห้องนอนด้วย เธอกอดมันเอาไว้และเงยหน้ามองมาที่ฉัน"พริกไทยปลิวเข้าตาแม่ค่ะ น้ำตาแม่เลยไหล แม่ไม่ได้ร้องไห้นะคะ" ฉันต้องโกหกลูกออกไปแบบนั้นค่ะ เพราะไม่รู้จะพูดจะบอกยังไงว่าคิดถึงพ่อของพวกแก"ทานข้าวกันได้แล้วค่ะเด็กๆ และวันนี้งดดูการ์ตูนนะคะ เพราะพรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนนะคะ" เด็กทั้งสองจะรู้หน้าที่ตัวเองค่ะ ถึงเวลาจะนั่งรอที่โต๊ะอาหาร"ค่าาาาาาาา/ค่าาาาาาาา" เด็กๆรับคำก่อนจะลงมือทานข้าวผัดไข่ใส่แครอทของโปรดฉันปล่อยให้เด็กๆทานข้าวส่วนตัวเองก็มาทำงานที่ทำค้างไว้ต่อค่ะ นั่น
Read more
คิดว่าโง่??
ดีเดย์......ผมจำใจต้องไปรับและพาจัสมินมาพักที่โรงแรมซึ่งเป็นธุรกิจอีกอย่างหนึ่งของแม่ผมแม่ผมทำธุรกิจหลายอย่างมาก ไม่รู้จะทำอะไรนักหนาและชอบบ่นเหนื่อยกับผมตลอด แค่เงินฝากกับอสังหาริมทรัพย์และสังหาริมทรัพย์ทีมีก็กินก็ใช้ไม่หมดอยู่แล้วนอกจากบริษัทนำเข้ารถยนต์ที่ทิ้งให้ผมดูแลแล้วยังมีบริษัทส่งออกเสื้อผ้าอีก อันนี้พี่สาวของผมที่อยู่เชียงใหม่เป็นคนดูแลอยู่ และเท่านั้นยังไม่พอ แม่ของผมยังเปิดโรงเรียนอนุบาลไว้ให้หลานชายฝาแฝดสุดที่รักอีกต่างหาก ท่านบอกว่าห่วงหลานกลัวหลานจะโดนเพื่อนๆแกล้งเลยสร้างโรงเรียนไว้ให้ซะเลยหลานๆจะได้อยู่ในสายตา มีคนที่ไว้ใจได้ดูแล ท่านจะได้ไม่ห่วง โดยแม่ของผมได้ขอให้น้ำฝนซึ่งเป็นน้องสาวของพี่นที สามีพี่เดียร์น่าพี่สาวผมมาช่วยดูแลเพราะน้ำฝนเรียนจบมาทางด้านนี้โดยตรง แม่ผมน่ะพยายามชงผมให้กับน้ำฝนซึ่งถ้าถามว่าน้ำฝนเธอดีมั้ยเธอเป็นคนดีครับ แม่ผมชอบเธอมากอยากได้มาเป็นลูกสะใภ้ แต่ผมไม่อยากหยุดที่ใคร เลยบอกท่านไปตรงๆว่าผมอาจจะทำให้คนโปรดของคุณแม่เสียใจก็ได้นะเพราะนิสัยผมเป็นยังไงแม่ผมรู้ดีที่สุดจัสมินตะลึงในความหรูหราของโรงแรมแห่งนี้ อยู่สักพักก่อนจะเดินตามเขาและพนักงานของเ
Read more
ลูกคือความสุข
เช้าวันต่อมา..."ตื่นกันได้แล้วค่าาาา เดี๋ยวไปโรงเรียนสายนะคะลูก" ฉันเข้ามาปลุกเด็กๆเพราะวันนี้ต้องไปโรงเรียน ฉันมองหน้าลูกๆที่กำลังหลับสนิทไม่ยอมตื่นง่ายๆ ฉันมีความสุขมากๆเวลาที่มองหน้าลูกๆทั้งสองคนพวกแกคือความสุขทั้งหมดในชีวิตของฉันตอนนี้เวลาหกโมงเช้าค่ะช่วงนี้จะเป็นฤดูหนาว ที่เชียงใหม่ก็จะหนาวมากยิ่งบ้านที่อยู่ใกล้ชิดธรรมชาติแบบนี้ เด็กๆจึงไม่ค่อยอยากจะตื่นสักเท่าไหร่ แม้ใจจะอยากไปโรงเรียนก็เถอะค่ะ ฉันมองดูลูกสาวตัวน้อยทั้ง2คนที่ตอนนี้กำลังนอนห่มผ้าห่มลายเจ้าหญิงดิสนี่ย์พร้อมทั้ง กอดตุ๊กตาตัวโปรดของตัวเองไว้แนบหน้าอก ฉันจึงปล่อยให้นอนกันอีกสักหน่อยเดี๋ยวค่อยมาปลุกอีกทีก็แล้วกันฉันออกมารดน้ำแปลงผักที่ปลูกภายในบริเวณบ้านหลังนี้ ที่เชียงใหม่อากาศดีดินดีเหมาะแก่การปลูกพืชผักสวนครัวเอาไว้ทานเอง ฉันเลยปลูกไว้เต็มสวนไปหมดเลยค่ะ และเด็กๆก็ชอบทานด้วย ที่จริงฉันไม่ใช่คนเชียงใหม่หรอกค่ะ ทำไมฉันถึงมาอยู่เชียงใหม่น่ะเหรอคะตอนนั้นฉันท้องได้สองเดือนกว่าค่ะ โชคดีที่ฉันเรียนจบพอดี แต่เพราะมีเหตุการณ์บางอย่างทำให้ฉันตัดสินใจเดินทางมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ ที่เชียงใหม่เพราะที่นี่อากาศดีมาก ผู้คนก็น่าร
Read more
ไม่มีพ่อ
รวงข้าว............ตอนนี้เป็นเวลาแปดโมงครึ่ง ฉันพาเด็กๆ มาถึงโรงเรียนพอดีเลยค่ะ มีคุณครูสองท่านยืนรอนักเรียนตัวน้อยๆ อยู่ตรงประตูโรงเรียน สักพักก็เจอคุณครูน้ำฝนเดินมาหาและทักทายฉันกับสองแฝด"สวัสดีค่ะคุณรวงข้าว สวัสดีค่ะน้องเดมี่น้องเดลี่ วันนี้ใส่ชุดน่ารักมากเลยนะคะเนี้ย เหมือนเจ้าหญิงเลยค่ะ""ชุดนี้คุณแม่ตัดให้น้องกับพี่มี่มะวานค่าาาา" น้องเดลี่รีบอวดคุณครูคนสวยทันที"โห นี่คุณข้าวตัดชุดให้น้องใส่เองเลยเหรอคะเนี้ยน่ารักมากๆ เลยค่ะ ว่าแต่เปิดร้านด้วยรึเปล่าคะฝีมือดีขนาดนี้""ข้าวขายแต่ในไอจีค่ะ ไม่มีหน้าร้านหรอกค่ะคุณน้ำฝน""แล้วตัดชุดผู้ใหญ่ด้วยรึเปล่าคะเนี้ยฝนจะได้ไปอุดหนุนบ้าง""ส่วนมากข้าวจะทำแค่ชุดเด็กๆ ค่ะ แต่ก็มีบ้างที่ลูกค้าสั่งทำชุดคู่คุณแม่คุณลูก ข้าวก็จะทำให้เป็นกรณีพิเศษค่ะ""มีของเด็กผู้ชายด้วยมั้ยคะ คืออยากสั่งตัดให้หลานชายค่ะ""เด็กผู้ชายข้าวไม่ค่อยถนัดเลยค่ะ ส่วนใหญ่จะเป็นชุดเด็กผู้หญิง ยังไงคุณฝนลองร่างแบบชุดมาให้ข้าวดูว่าอยากได้แบบไหน ข้าวจะลองทำให้ค่ะ""ขอบคุณนะคะ""ไม่เป็นไรค่ะ เอ่อ ว่าแต่ ข้าวต้องมารับเด็กบ่ายโมงใช่มั้ยคะ""อ้อ ใช่ค่ะ มารับได้ตั้งแต่บ่ายโมงเลยค่
Read more
แฟนคนแรก
ดีเดย์......"เดย์อย่าลืมวันเกิดหลานนะ ถ้าไม่มาโดนหลานงอนเดียร์ไม่ช่วยพูดให้ละนะ"เดียร์น่า พี่สาวฝาแฝดของผมเองครับ แต่เป็นฝาแฝดที่หน้าตาไม่เหมือนกันเลยสักนิด ไม่เหมือนตั้งแต่เด็กๆ แล้วล่ะครับ ไม่มีใครรู้ว่าเป็นฝาแฝดกัน ถ้าแม่ไม่บอก คนที่เจอเราสองคนพร้อมกันคงคิดว่าเป็นเพื่อนเล่นกันซะมากกว่าเป็นฝาแฝด เดียร์น่าจะหน้าตาเหมือนแม่ส่วนผมจะหน้าเหมือนพ่อ"เอ่อออน่ะ เดย์ไม่ลืมหรอก ไว้ถึงวันงานเดย์จะไปเซอร์ไพรส์หลานเอง""จะไปรู้เหรอ เห็นได้ข่าวว่ามีสาวสวยตามมาที่ไทยด้วย นึกว่าหลงสาวจนลืมหลาน ว่าแต่คนนี้จะใช่ตัวจริงป่ะ""อยู่ถึงเชียงใหม่ รู้ได้ไง""แหมม ถ้าแม่ไม่บอกเดียร์ก็ไม่รู้หรอก""แม่??? ""ใช่สิ แม่เรานี่แล่ะ""แม่นี่จริงๆ เลยนะ เฮ้ออออ""ว่าแต่ยังไม่บอกเดียร์เลยนะ คนนี้แฟนป่ะรึแค่ควงเล่นๆ เหมือนทุกที""คนอย่างดีเดย์ ไม่หยุดอยู่ที่ใครง่ายๆ หรอกน่ะ จัสมินก็แค่ควงเล่นๆ แก้เบื่อไปงั้นแล่ะ""เดียร์ควรจะดีใจใช่มั้ยที่เดย์พูดแบบนี้""ทำไมต้องดีใจ""ก็แม่เค้ารู้ไง ว่าผู้หญิงคนที่ตามเดย์มาน่ะ เป็นใครมาจากไหน และทำอาชีพอะไร แม่ห่วงว่าเดย์จะชอบผู้หญิงคนนี้จริงๆ ""บอกแม่นะว่าไม่ต้องห่วงและตามสืบเรื่
Read more
พ่อของลูกชื่อ...
รวงข้าว...ฉันเห็นอาการของลูกสาวแล้วก็เศร้าตามลูกไปด้วยอีกคน จึงตัดสินใจที่จะบอกเรื่องพ่อให้เด็กๆ ได้รับรู้ พวกแกจะได้ไม่รู้สึกแย่และเสียใจแบบนี้ฉันเดินไปที่ห้องนอน และเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกล่องไม้ที่อยู่บนหลังตู้ลงมาฉันมองมันก่อนจะถือมันออกไปและเดินมานั่งข้างๆ ลูกๆ ที่ตอนนี้หยุดร้องกันแล้วค่ะแต่ก็ยังมีเสียงสะอื้นเบาๆ อยู่"ลูกอยากรู้ใช่มั้ยคะว่าพ่อของพวกหนูคือใคร ชื่ออะไร"เด็กทั้งสองมองหน้าฉันพร้อมกันพร้อมกับพยักหน้าเป็นคำตอบ"เอาล่ะค่ะ แม่จะบอกเรื่องพ่อของลูกทั้ง2คน"ฉันเปิดกล่องไม้สีขาวที่ตอนนี้มันกลายเป็นสีเทาไปซะแล้วเพราะมันเก่ามาก ในกล่องนั้นมีรูปถ่ายของใครคนนึงอยู่หลายใบ และมีสิ่งของบางอย่างที่ฉันไม่เคยลืมมัน แค่ไม่ได้หยิบมันออกมาใช้แค่นั้นเอง ฉันหยิบรูปถ่ายขึ้นมา1ใบและยื่นให้กับลูกๆ ดู เด็กๆ ก้มมองดูรูปในมือก่อนจะใช้มือน้อยๆ ลูบไปมาเบาๆ บนรูปถ่ายใบนั้น"นี่รูปพ่อของน้องกับพี่มี่ใช่มั้ยคะแม่ขา"ใช่ค่ะ ฉันตอบเดลี่ไปตามความจริง"แล้วพ่อชื่ออะไรคะแม่ขา""พ่อของลูกชื่อ พ่อเดย์ค่ะ ชื่อดีเดย์""พ่อเดย์/พ่อเดย์" เด็กๆ เรียกชื่อพ่อพร้อมกัน"ใช่ค่ะลูก พ่อชื่อเดย์
Read more
วันแรกที่เจอกัน
รวงข้าว....วันนี้เด็กๆตื่นเช้ากันเป็นพิเศษโดยที่ฉันไม่ต้องไปปลุกเลยค่ะ ขณะที่ฉันกำลังล็อคประตูบ้านอยู่เพื่อจะออกไปส่งเด็กๆที่โรงเรียน ก็เห็นทั้งสองคนหยิบรูปของดีเดย์ออกมาดูกันอย่างมีความสุขฉัยเลยหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าสะพายเพื่อถ่ายรูปพวกแกและอัพลงไอจีหลังจากส่งเด็กๆเรียบร้อยฉันก็รีบกลับมาบ้าน เพื่อทำความสะอาดบ้านซักผ้าถูบ้านรดน้ำต้นไม้ ให้เสร็จก่อนจะไปรับลูกอีกทีตอนบ่ายโมงฉันเข้าไปในห้องของลูกสาวทั้ง2คน เดินไปจัดเก็บข้าวของบนโต๊ะเขียนหนังสือ ก็ไปเจอกับรูปที่พวกแกวาด และคงจะเพิ่งวาดเมื่อวานนี้ เพราะในรูปวาดนั้นมีกันอยู่4คน และได้เขียนชื่อเอาไว้ด้วยว่าใครชื่ออะไร💓พ่อเดย์ 💓พี่เดมี่💓 น้องเดลี่ 💓แม่ข้าวน้ำตาฉันไหลออกมาไม่รู้ตัว ฉันมองภาพนั้นอยู่นานเลยค่ะ และหวนคิดไปถึงวันแรกที่เจอกับเขาฉันในตอนนั้นเรียนอยู่มหาลัยค่ะอยู่ปี4ฉันเป็นเด็กที่พ่อกับแม่นำมาทิ้งไว้ที่สถานกำพร้าตั้งแต่ฉันเกิด ฉันเติบโตมาโดยมีแม่ครูคอยอบรมสั่งสอน ฉันได้ทุนเรียนฟรีทุกปีตั้งแต่ชั้นประถมจนถึงมัธยมปลายเพราะผลการเรียนดีมาตลอด และฉันก็ยังได้ทุนเรียนมหาลัยชื่อดังอีกฉันดีใจมากพอขึ้นปี1เทอม2 ฉันก็เลยขอ
Read more
ว่าที่แฟน
รวงข้าว....ฉันเดินมายืนที่โต๊ะ แต่เขาก็ยังไม่ยอมลุกให้อยู่ดี"เอ่อ ขอโทษนะ ตรงนี้ที่ของเรา""เธอซื้อไว้เหรอที่ตรงนี้อ่ะ""ห๊ะ???? " งง ค่ะ อะไรของเขาเนี้ยะ"ฉันถามว่าโต๊ะตัวนี้ที่ฉันนั่งอยู่ตอนนี้เธอซื้อไว้เหรอถึงบอกว่ามันเป็นที่ของเธอ" เขากวนฉันใช่มั้ย??"เฮ้ยไอ้เดย์มึงจะแกล้งข้าวทำไมวะ แม่งทำตัวเหมือนเด็กประถม ลุกเลยมึงอ่ะเดี๋ยวอาจารย์กูจะเข้าสอนละ มึงก็กลับคณะมึงไปได้ละไป๊" แต่มีเหรอที่เขาจะสนใจที่เซย์พูด"รวงข้าว" เขาหันมาเรียกชื่อฉันทำไม"เอ่ออ อะไร เรียกชื่อเราทำไม""ถ้าอยากให้ลุกก็เอาเบอร์มาแลก""เบอร์???? ""อืม ใช่ เบอร์โทรอ่ะ ไม่งั้นไลน์ก็ได้""แล้วทำไมเราต้องให้""ถ้าไม่ให้ก็ไม่ลุกนะ""นี่นาย""ว่าไง จะให้ดีๆรึเปล่า""แม่ง เชื่อมันเลยว่ะ มุกขอเบอร์สาว55555" คนที่หัวเราะคือหมอกค่ะ เพื่อนของดีเดย์นั่นแล่ะ และฉันตกใจมากที่จู่ๆเขาก็มาขอเบอร์ขอไลน์ แม้ฉันจะชอบเขาแต่ใช่ว่าฉันต้องให้นี่คะ แล้วนี่เขาคิดยังไงมาขอเบอร์ฉัน ทั้งที่เราไม่เคยคุยกันเลยด้วยซ้ำ ฉันเจอเขาแบบนับครั้งได้เลยค่ะตั้งแต่ปี1ยันปีสุดท้าย พูดตรงๆนะ ฉันน่ะรู้จักเขา แต่เขาอ่ะรู้จักฉันรึยังไงกันถึงกล้ามาขอเบอร์กันซึ่งๆ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status