บทที่ 1 หลุมพราง

เพียงฟ้าใช้เวลาหลายชั่วโมงกับภาพวิวที่อยู่ในมือ การวาดรูปเป็นสิ่งเดียวในชีวิตที่ทำให้เธอมีความสุขและลืมเรื่องราวทุกข์ใจไปชั่วขณะ มันเป็นพรสวรรค์ที่เพียงฟ้ารู้ตัวตั้งแต่เด็ก หญิงสาวเลยพุ่งเป้ามาทางนี้โดยตลอด ความมุ่งมั่นขยันสร้างผลงานสมัยเรียนมัธยมทำให้เธอได้ทุนและมีโอกาสได้มาเรียนมหาวิทยาลัยดังของที่นี่

อาทิตย์แอบยืนมองหญิงสาวเจ้าของดินสอในมืออยู่ห่างๆ ผมตรงยาวที่เคยปล่อยทิ้งตัวสยายก่อนหน้านี้ถูกม้วนขึ้นไปบนหัวเป็นก้อนกลมๆ ยุ่งเหยิง แล้วเอาดินสอปักมันไว้ลวกๆ เพื่อคลายร้อน ก็ดูน่ามองไปอีกแบบ

“ไม่เบื่อหรือไง นั่งอยู่ที่เดิมได้ตั้งหลายชั่วโมง”

ชายหนุ่มพึมพำคนเดียวเงียบๆ คนตัวเล็กจดจ่ออยู่กับภาพวาดในมือ โดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ขนาดอาทิตย์เข้ามาประชิดตัวทางด้านหลังแล้วแอบมองเธอวาดภาพอยู่นาน เพียงฟ้าก็ยังไม่รู้ตัว

กระทั่งหญิงสาวเซ็นชื่อเล็กๆ ของตัวเองลงบนภาพวาดมุมด้านล่าง จากนั้นก็วางกระดานในมือลง อาทิตย์ถึงได้แสดงตัว

“วาดเสร็จแล้วเหรอ”

ชายหนุ่มถามพร้อมนั่งลงตรงข้ามเพียงฟ้า หยิบผลงานชิ้นล่าสุดที่เพียงฟ้าพึ่งวาดเสร็จสดๆ ร้อนๆ ขึ้นมาดู เป็นวิวที่มีแค่เส้นดินสอธรรมดาแต่สวยงามมาก ความจริงต้องใช้คำว่าโคตรสวยเลยต่างหาก

อาทิตย์ไม่เข้าใจงานศิลปะพวกนี้และไม่คิดจะสนใจด้วย แต่ก็ต้องยอมรับว่าฝีมือของเพียงฟ้านั้นแค่คำว่าพรสวรรค์ยังน้อยไป

“เป็นไงคะ พอดูได้ไหม”

พอรู้ว่าคนตรงหน้าอายุมากกว่า เพียงฟ้าก็ใช้คำพูดที่มีมารยาทกับอีกฝ่ายมากขึ้น หญิงสาวคิดว่าตัวเองเป็นคนพูดน้อยมาตลอด แต่พอได้เอ่ยถึงงานด้านศิลปะกลับพูดได้มากคำเสียอย่างนั้น

“ไม่ใช่แค่พอดูได้นะ มันสวยมากเลยต่างหาก”

ได้ยินแบบนั้น หญิงสาวถึงยิ้มออกมา ตื่นตันใจทุกครั้งที่มีคนสนใจและเอ่ยชมทุกๆ ผลงานของเธอ เพียงฟ้าหวังว่าสักวันหนึ่ง มันจะเป็นที่รู้จักและถูกจัดเข้าไปโชว์อยู่ในแกลเลอรีที่ไหนสักแห่ง

“ขอบคุณค่ะ ที่ชอบ”

ในใจอาทิตย์อยากจะบอกออกไปว่าเขาไม่ได้ชื่นชอบแค่ผลงาน แต่ยังหลงเสน่ห์เจ้าของผลงานเข้าอย่างจัง

“รูปนี้ต้องเอาไปส่งอาจารย์เหรอ ถ้าไม่จะขอซื้อต่อ”

อาทิตย์ส่งภาพคืนหญิงสาวแล้วถาม เพียงฟ้าพยักหน้าตอบรับแล้วสาละวนอยู่กับการเก็บของรอบตัว ไม่ได้ให้ความสนใจกับคนตรงหน้าอย่างที่ชายหนุ่มอยากให้เป็น กระทั่งโดนเอ่ยแซวถึงได้หันกลับมามอง

“พยักหน้านี่คือต้องส่งอาจารย์

หรือจะขายต่อ”

“ต้องเอาไปส่งอาจารย์ค่ะ เพียงจะกลับแล้วนะ ไหนล่ะคะ ดินสอที่จะคืน”

ดวงตาคมเข้มมองมือเล็กที่แบขอของคืนนิ่ง เริ่มเข้าใจคำว่า ‘เข้าถึงยาก’ มันเป็นยังไงอาทิตย์ส่งดินสอคืนตามที่หญิงสาวขอ มันยังคงสภาพเดิมอย่างที่ได้มาตั้งแต่แรกเพราะไม่ได้ถูกหยิบมาใช้ หวังว่าน้องเพียงฟ้าจะไม่สงสัย ส่วนเขาก็ได้ผ้าเช็ดหน้ากลับคืนมา

“กินข้าวเย็นหรือยัง”

คนอย่างเขาไม่มีทางยอมอะไรง่ายๆ แน่นอน ถ้าอาทิตย์อยากได้คำตอบคือต้องได้เท่านั้น นั่นถือเป็นคติประจำชีวิตเชียวนะ เพียงฟ้าชะงักกับคำถาม ไม่เข้าใจว่าเขาจะอยากรู้ไปทำไม ก่อนจะส่ายหน้าตอบตามจริง

“ดีเลย พี่ก็ยัง ไปกินเป็นเพื่อนหน่อยสิ”

เพียงฟ้าไม่ทันได้ปฏิเสธก็ถูกชายหนุ่มมัดมือชก โดยการคว้ากระเป๋าอุปกรณ์วาดรูปไปถือไว้เองก่อนจะเดินนำไป ไม่ฟังเสียงเรียกจากเธอ

“เดี๋ยวสิคะ เอากระเป๋าของเพียงคืนมาก่อน”

หญิงสาววิ่งตามร่างสูงมาถึงรถคันหรู อาทิตย์เปิดประตูรถจัดวางกระเป๋าอุปกรณ์วาดภาพไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงหวานๆ ที่วิ่งตามหลังมา

“พี่เอาของขึ้นรถเรียบร้อยแล้วครับ”

อาทิตยหันมามาบอกร่างบางที่พึ่งวิ่งมาถึงตัวเขา ด้วยขาที่สั้นกว่ามากทำให้เพียงฟ้าตามคนตัวสูงอย่างเขาไม่ทัน ชายหนุ่มใช้จังหวะที่คนตัวเล็กกำลังเหนื่อยหอบดันแผ่นหลังบอบบางขึ้นรถ แล้วขับออกไปทันที

“เราจะไปกินข้าวที่ไหนกันคะ”

เพียงฟ้าพึ่งหาเสียงตัวเองเจอเอ่ยถามชายหนุ่ม สายตาก็ชื่นชมความหรูหราภายในรถคันสวยที่ชาตินี้เธอไม่คาดหวังว่าจะมี แค่ได้มานั่งอยู่ในนี้ ถึงจะแค่ครั้งเดียวก็เกินฝันแล้ว

“หน้ามอดีไหม”

ในใจจริงอาทิตย์ก็อยากจะพาเพียงฟ้าไปไกลกว่านี้ แต่กลัวเพียงน้อยจะตกตื่น วันนี้อ่อยเท่านี้ก่อนพอให้เป็นที่จดจำ หลังจากพรุ่งนี้ไป เขาเอาจริง

รถเบนซ์คันหรูตบไฟเลี้ยวเข้าจอดริมฟุตบาทเยื้องหน้าร้านก๋วยเตี๋ยวหลังมหาวิทยาลัย เพียงฟ้ารอบมองคนตัวสูงข้างๆ อย่างสงสัย เมื่อเขาไม่ยอมลงจากรถเสียที ทั้งยังไม่ปลดล็อกประตูให้เธออีกด้วย

อาทิตย์ปลดกระดุมคอเสื้อนักศึกษาหลายเม็ดยาวถึงแผงอก พับแขนเสื้อถึงข้อศอกเพื่อเตรียมตัวลงไปเผชิญกับความร้อน พอหันมาคนข้างกายถึงได้รู้ว่าโดนแอบมอง

ชายหนุ่มแอบยิ้ม ต้องแบบนี้สิถึงจะดูสมกับเป็นอาทิตย์ ถูกผู้หญิงเมินบ่อย เขาไม่ชิน อยากจะบอกเพียงน้อยว่ามองเยอะๆ เลยครับแล้วก็ตกหลุมรักพี่อาทิตย์ไวๆ

“เราจะลงได้หรือยังคะ”

เมื่อรู้ตัวว่าเผลอมองเขานานไป เพียงฟ้าเลยถามแก้เขิน หวังว่าชายหนุ่มจะไม่รู้ตัว

“ป้าครับ ของผมเอาเหมือนเดิมนะ น้องเพียงล่ะ เอาอะไร”

เพียงฟ้ามองคนตัวสูงตรงข้ามสั่งก๋วยเตี๋ยว แล้วเดินไปตักน้ำแข็งในถังที่ติดป้ายว่า ‘น้ำดื่มบริการตัวเอง’ ให้เธออย่างคล่องแคล่วทำราวกับมากินร้านนี้บ่อย ไม่น่าเชื่อว่าคนระดับเขาจะกินอาหารข้างทางแบบนี้เป็นด้วย

พอกินเสร็จ เพียงฟ้าก็เตรียมจะจ่ายเงิน แต่ถูกชายหนุ่มตัดหน้าไปก่อน

“พี่เป็นคนชวนเพียงมากิน พี่ก็ต้องเป็นคนเลี้ยงสิ”

“ขอบคุณนะคะ แค่ดินสอแท่งเดียวไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้”

ใช่ เพียงฟ้ากำลังคิดว่าที่เขาทำอยู่ นี่อาจเป็นเพราะกำลังตอบแทนเรื่องยืมดินสอจากเธอ ซึ่งแท้จริงแล้วไม่ใช่ มีแค่อาทิตย์เท่านั้นที่รู้ว่าเขาต้องการจากเธอมากกว่านั้น

“พออิ่มคาวแล้วก็อยากของหวาน ไปเถอะ เดี๋ยวพี่เลี้ยงขนม”

อาทิตย์ทำหูทวนลมอาศัยความว่องไวคว้าข้อมือเล็กแล้วจูงข้ามถนนไปยังตลาด ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับมหาวิทยาลัย เพียงฟ้าวิ่งตามเจ้าของร่างสูงจนเหนื่อยหอบ นี่เขาจะไม่ถามอะไรเธอก่อนเลยหรือไง หัวใจดวงน้อยพลันเต้นแรง เมื่อมองข้อมือที่ถูกจับไว้ระหว่างเดิน

พอได้สติก็ดึงข้อมือออกจากการเกาะกุม คนจับอาจไม่คิดอะไรแต่คนโดนจับรู้สึกเต็มๆ เพียงฟ้าบอกกับตัวเองว่าห้ามหวั่นไหวแล้วมองโลกแห่งความเป็นจริง

คนระดับเขาไม่มีทางสนใจเธอแน่ ที่อาทิตย์ทำแบบนี้ก็เพราะอยากตอบแทนที่เธอช่วยเหลือ เขาแค่เป็นคนดีเกินไป