บทที่ 2 ยิ่งใกล้ ยิ่งกระหาย

หน้าคณะศิลปกรรมศาสตร์ที่เคยเงียบสงบเหมาะสมกับคนรักสันโดษอย่างนักศึกษาที่เลือกเรียนคณะนี้ แต่ตอนนี้กลับมีบางสิ่งสร้างความสนใจให้นักศึกษาหลายคนที่เดินผ่าน เจ้าของร่างสูงยืนพิงรถยนต์คันหรู ซึ่งเป็นคนละคันกับที่เขาใช้เมื่อวาน เพื่อรอคอยคนตัวเล็กที่อาทิตย์คิดถึงใบหน้าและเสียงหวานๆ ตลอดทั้งคืน 

“น้องเพียงฟ้าครับ ทางนี้”

เมื่อเห็นเป้าหมาย อาทิตย์จึงตะโกนเรียก ร่างบางรีบวิ่งเข้ามาชายหนุ่มที่วันนี้ไม่ได้ใส่ชุดนักศึกษาแต่แต่งตัวธรรมดาด้วยเสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงยีนส์ที่พอมันอยู่บนเรือนร่างของเขากลับดูไม่ธรรมดาเอาเสียเลย 

ความหล่อเหลาของพี่อาทิตย์และรถยนต์คันหรูที่เขาใช้ขับ ยิ่งพาให้เพียงฟ้าตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่นตามไปด้วย

“วันนี้พี่อาทิตย์ไม่มีเรียนเหรอคะ ขอโทษนะคะที่ทำให้ลำบาก”

เพียงฟ้าถามอย่างเกรงใจ นั่นหมายความว่า ชายหนุ่มต้องตื่นแต่เช้าเพื่อเอากระเป๋าดินสอมาคืนเธอแค่นั้นหรือ 

“ลำบากอะไรกัน คอนโดพี่อยู่แค่นี้เอง แล้วอีกอย่างน้องเพียงก็จำเป็นต้องใช้มันนี่ครับ”

อาทิตย์ส่งกระเป๋าดินสอส่งคืนคนตัวเล็กตรงหน้า วันนี้เพียงฟ้าดูน่ารักกว่าเมื่อวานเสียอีก ชายหนุ่มอยากรู้นักว่าตอนเธออยู่บนเตียงกับเขาสองคนจะน่ารักอย่างนี้ไหมนะ

“ขอบคุณมากนะคะ แต่เพียงต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ เพียงต้องขึ้นเรียนแล้ว ลาก่อนนะคะ พี่อาทิตย์”

คนตัวเล็กไม่เปิดโอกาศให้อาทิตย์ได้ตอบโต้อะไรเลย ล่ำลาเสร็จสาวน้อยก็วิ่งขึ้นตึกไป ทิ้งให้ชายหนุ่มยืนนิ่งกับคำบอกลา เพียงฟ้าบอกลาเขาอีกแล้ว

อาทิตย์ต้องขับรถกลับคอนโดอย่างหัวเสีย นี่เขาอุตส่าห์รีบตื่นแต่เช้าเพื่อมาฟังคำบอกลาจากอีกฝ่ายเป็นรอบที่สองเหรอ เก็บคำลาไว้ก่อนเถอะเพียงฟ้า เพราะอีกนานกว่าเธอจะได้ใช้คำนั้นกับเขา…

“เพียง! แกรู้จักกับพี่อาทิตย์ได้ยังไงอะ เล่าให้ฟังหน่อย”

กลุ่มเพื่อนสาวสาขาเดียวกันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ รอฟังคำตอบจากเพียงฟ้าด้วยความสนใจ ทำไมทุกคนถึงดูอยากรู้เรื่องของเธอกับพี่อาทิตย์มากนัก

“ก็ไม่มีอะไรนะ พี่เขาแค่มายืมดินสอเพียงเฉยๆ ทุกคนรู้จักพี่อาทิตย์ด้วยเหรอ”

เพียงฟ้าสงสัยตรงนี้มากกว่า หรือมีอะไรที่เธอยังไม่รู้เกี่ยวกับเขา

“โธ่!!!/ เพียงฟ้า ใครๆ เขาก็รู้จักพี่อาทิตย์สุดฮอต หนุ่มหล่อคณะบริหารกันทั้งนั้น มีแต่แกคนเดียวแหละที่ไม่รู้”

เสียงโห่ดังขึ้นพร้อมกันก่อนใครคนหนึ่งในนั้นจะอธิบายให้เพียงฟ้าฟัง เธอไม่แปลกใจที่พี่อาทิตย์จะเป็นคนดังก็ชายหนุ่มทั้งหล่อและดูดีขนาดนั้น คงจะเป็นผู้ชายแบบอย่างที่ผู้หญิงหลายคนใฝ่ฝันรวมถึงเธอด้วย

“สวัสดี นักศึกษาสาขาจิตรกรรมทุกคนนะครับ”

เป็นจังหวะเดียวกับที่อาจารย์ผู้สอนเดินเข้ามาในห้อง ทุกคนเลยละความสนใจจากเพียงฟ้าแล้วหันไปตั้งใจฟังสิ่งที่อาจารย์สอน

และในขณะนั้นเสียงแจ้งเตือนบางอย่างในโทรศัพท์ของเพียงฟ้าก็ดังขึ้น จึงทำให้รู้ว่าเธอลืมปิดเสียงก่อนเข้าเรียนอีกแล้ว 

“ขอโทษนะคะ…”

หญิงสาวเลยต้องหันไปขอโทษทุกคนเบาๆ ในคลาสเรียนรวมถึงผู้เป็นอาจารย์ที่หันมามองเธอเป็นตาเดียว พอเพียงฟ้าเปิดดูข้อความที่ได้รับก็ต้องทำหน้างุนงง

อาทิตย์ : สติกเกอร์หมีร้องหิวข้าว

อาทิตย์ : เลิกเรียนกี่โมงครับ

ชายหนุ่มถามเธอทำไม นั่นคือสิ่งที่เพียงฟ้าสงสัยเป็นอันดับแรกก่อนจะตอบไปตามจริง

มันขึ้นคำว่า ‘อ่าน’ ทันทีที่เธอส่งข้อความกลับไปหาเขา หลังจากนั้นอาทิตย์ก็ไม่ได้พิมพ์อะไรตอบกลับมา หญิงสาวสลัดภาพใบหน้าหล่อเหลานั่นออกจากหัว แล้วสนใจการเรียนตรงหน้าต่อ

เพียงฟ้าลงมาหน้าตึกหลังจบคาบเรียน ถึงได้รู้คำตอบว่าพี่อาทิตย์ถามเธอแบบนั้นทำไม ไม่ต้องรอให้ชายหนุ่มเรียก ร่างบางรีบเดินเข้ามาใกล้คนตัวสูงที่ยืนพิงรถยนต์ แล้วยังเป็นจุดสนใจของใครหลายคนอีก 

“พี่อาทิตย์มาทำอะไรคะ เพียงลืมอะไรไว้อีกหรือเปล่าคะ”

หญิงสาวตัดสนใจถามขึ้นก่อนแต่ก็ได้รับคำตอบเป็นการส่ายหน้า ถ้าเช่นนั้นชายหนุ่มมาทำอะไรที่นี่ หรือว่าเพียงฟ้าเข้าใจผิด แท้จริงแล้วพี่อาทิตย์ไม่ได้มาหาเธอ

“ไปกินข้าวเป็นเพื่อนพี่หน่อย ถือว่าตอบแทนที่พี่ต้องตื่นแต่เช้าเอากระเป๋าดินสอมาให้ได้ไหมครับ”

อาทิตย์นึกไม่ออกว่าจะใช้แผนไหนเข้าหาหญิงสาวแล้ว มาถึงขนาดนี้ลองทวงบุญคุณดูบ้างแล้วกัน เห็นได้ชัดว่าเพียงฟ้ามีสีหน้าลำบากใจ

“ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรครับ พี่ก็แค่หาเพื่อนกินข้าว เดี๋ยวพี่ไปคนเดียวก็ได้”

ชายหนุ่มบอกเสียงอ่อยเสริมบทคนน่าสงสารเข้าไปด้วย เมื่อเห็นคนตัวเล็กตรงหน้าคิดนาน เพียงฟ้าที่เป็นคนขี้สงสารและเกรงใจ มีหรือจะทนไหว

“เอ่อ… ก็ได้ค่ะ เพียงไปก็ได้ ถือว่าเป็นการขอโทษที่ทำให้พี่อาทิตย์ต้องลำบาก”

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็พากันขึ้นรถท่ามกลางความสนใจของนักศึกษาหลายคนที่มองมา

อาทิตย์ถือโอกาสถามคนตัวเล็กข้างกายว่าบ่ายนี้เธอมีเรียนต่อหรือเปล่าระหว่างที่กำลังขับรถมุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้า และคำตอบก็เป็นที่น่าพอใจ เมื่อเพียงฟ้าตอบว่าไม่มี ชายหนุ่มจึงถือโอกาสนี้คิดแผนรีบทำคะแนน

“ชื่ออาทิตย์ครับ จองไว้เมื่อเช้า”

เพียงฟ้าเดินตามคนตัวสูงเข้ามาในร้านอาหารญี่ปุ่นแห่งหนึ่ง พอชายหนุ่มบอกรายละเอียดพนักงานก็เดินนำคนทั้งคู่เข้าไปในห้องที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างรู้หน้าที่ ภายในถูกจัดแต่งสวยงามหรูหราเสียจนเพียงฟ้าอดเผลอมองอย่างชื่นชมไม่ได้ 

“ขออนุญาตค่ะ”

นั่งลงได้ไม่ถึงนาที พนักงานก็ทยอยนำอาหารมาเสิร์ฟ เพียงฟ้ามองอาหารตรงหน้าอย่างชั่งใจว่าเธอคู่ควรแก่การกินมันไหม แค่ดูก็รู้ว่าวัตถุดิบที่ใช้ทำนั้นชั้นเลิศขนาดไหน หญิงสาวไม่อยากจะคิดถึงราคา หากพี่อาทิตย์ไม่พามาเลี้ยง ชาตินี้เธอคงไม่มีทางได้ลิ้มลองอาหารราคาแพงแบบนี้แน่

“พี่ไม่รู้ว่าน้องเพียงชอบกินอะไรเลยสั่งไว้แค่นี้ ถ้ายังไม่ถูกใจ น้องเพียงจะสั่งเพิ่มก็ได้นะ”

“ไม่ค่ะ พอแล้ว”

เพียงฟ้ารีบปฏิเสธ เท่าที่เห็นอยู่บนโต๊ะก็ไม่รู้จะกินกันหมดหรือเปล่า อาทิตย์คอยคีบอาหารให้คนตัวเล็กเพื่อเอาใจ และดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะคิดถูกที่เลือกจองร้านนี้ไว้เพราะเพียงน้อยของเขาดูโปรดปรานปลาดิบเหลือเกิน

“พี่อาทิตย์อิ่มแล้วเหรอคะ ไหนว่ายังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า”

ดวงตากลมโตมองตามมือที่คอยคีบอาหารให้เธออยู่เรื่อยๆ ไม่ค่อยเห็นเขากินบ้างเลย