ยิ่งใกล้ ยิ่งกระหาย

“อ้อ ครับ พี่กินน้อยน่ะ”

คนเจ้าแผนการตอบติดขัดทำราวกับเด็กน้อยที่โดนผู้ใหญ่จับได้ว่าโกหก แต่โชคดีที่คนตรงหน้าเป็นเพียงฟ้าผู้ใสซื่อ จึงตามความเจ้าเล่ห์ของชายหนุ่มไม่ทัน 

อาทิตย์ไม่ได้พาหญิงสาวกลับหอพักเลยหลังจากนั้น เขาพาเธอเดินมาโซนเครื่องเขียนที่มีอุปกรณ์มากมายให้เลือกละลานตา แต่เพียงฟ้าไม่เคยซื้อของในห้างแบบนี้หรอกเพราะราคามันสูงเกินไป เต็มที่ก็ซื้อเอาตามร้านเครื่องเขียนในซอยหลังมหาวิทยาลัย

“พี่อาทิตย์ จะซื้ออะไรเหรอคะ”

“เปล่า พี่พาเพียงมาซื้อ พี่เห็นกระดานที่เพียงใช้มันเก่าแล้ว ดินสอก็ใกล้หมดแล้วด้วย”

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวเพียงซื้อเอง ในนี้ราคามันแพงเกินไป”

คนตัวเล็กปฏิเสธอย่างน่าเอ็นดู ส่ายหัวทำราวกับสิ่งที่อาทิตย์หยิบยื่นให้เป็นเงินเป็นทองหลายบาท 

“ให้ฟรีที่ไหนล่ะ พี่หวังผลต่างหาก พอดีพี่เห็นผลงานของน้องเพียงแล้วชื่นชอบเลยอยากจะมีติดไว้ที่คอนโดบ้าง น้องเพียงพอจะมีเวลาวาดให้พี่สักรูปไหมครับ”

“รูปอะไรคะ”

นัยน์ตากลมโตซุกซ่อนความตื่นเต้นเอาไว้ไม่มิด ดีใจที่มีคนชื่นชอบผลงานของเธออีกทั้งยังให้คุณค่ากับมันอีก หากเป็นการสร้างสรรค์ผลงานศิลปะ เพียงฟ้ามีเวลาว่างให้มันเสมอ

“รูปพี่เอง”

เพียงฟ้าตอบตกลงในทันที ในเมื่อมันเป็นสิ่งที่หญิงสาวถนัดอยู่แล้ว โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังตกลงไปในบ่วงที่ชายหนุ่มจงใจขุดไว้เพื่อล่อลวงหญิงสาว 

อาทิตย์ลอบมองใบหน้าหวานที่ดูมีความสดใสขึ้นทันตาขณะยืนเลือกของ ในหัวก็พลันคิดว่าเขามาถูกทางแล้ว ในเมื่องานศิลปะคือความสุขของหญิงสาว เขาก็ควรหลอกล่อเธอด้วยสิ่งที่ชอบนั่นแหละ ถูกต้องแล้ว

“เท่าไหร่ครับ”

ชายหนุ่มยื่นบัตรเครดิตสีดำให้พนักงานเพื่อจ่ายค่าของพลางสังเกตคนตัวน้อยที่ยืนจ้องป้ายเชิญชวนเข้าชมนิทรรศการศิลปะที่ถูกจัดขึ้นที่ชั้นบนของห้างแห่งนี้

“อยากไปเหรอครับ”

เพียงฟ้าตกใจเล็กน้อย เมื่อชายหนุ่มก้มลงมากระซิบใกล้เธอเกินไปจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจแผ่วเบารดรินชิดพวงแก้มเนียน ก่อนจะส่ายหัวปฏิเสธคำถามของเขา

“ราคาบัตรมันแพงเกินไป”

ไม่ใช่ว่าเพียงฟ้าไม่อยากไปแต่ปัญหามันติดอยู่ตรงนี้ เพราะเป็นนิทรรศการของศิลปินชื่อดังชาวต่างชาติ ราคาบัตรเลยสูงจนหญิงสาวสู้ไม่ไหว

“แล้วใครบอกว่าน้องเพียงต้องจ่ายเองล่ะ พี่ก็อยากดูเหมือนกัน ถือซะว่าไปเป็นเพื่อนพี่แล้วกันนะ”

อาทิตย์ไม่รอฟังคำตอบเหมือนอย่างเคย เขาจูงมือคนตัวเล็กขึ้นไปยังชั้นบนที่ใช้เป็นพื้นที่จัดแสดง จัดการซื้อบัตรเข้าชมงานที่เพียงฟ้าบอกว่าแพงมาก โดยไม่ต้องคำนึงถึงราคา เห็นแล้วอิจฉา ใช้ชีวิตอย่างอิสระ อยากกินอะไร อยากทำอะไร ดูง่ายไปหมดเสียทุกอย่างเพียงแค่มีเงิน

“ไปกัน”

เพียงฟ้ามองข้อมือเล็กของตัวเองที่ถูกชายหนุ่มจับเอาไว้ อยากจะดึงมันออกจากการเกาะกุมแต่หัวใจดวงน้อยกลับสั่งห้าม ถ้าเป็นเช่นนั้นเพียงขอแค่วันนี้วันเดียวเท่านั้น หลังจากนี้ไปเธอสัญญาว่าจะไม่เผลอใจหวั่นไหวไปกับอาทิตย์อีก แต่ใครจะรู้ว่าเธอจะไม่ได้รับโอกาสนั้นไปตลอดชีวิต…

เป็นอีกครั้งที่เพียงฟ้าออกไปกับอาทิตย์แล้วต้องกลับหอพักมืดค่ำ จะโทษชายหนุ่มก็ไม่ได้ในเมื่อเธอเองก็รู้สึกสนุกมีความสุข หลงลืมเวลาและความเป็นจริงไปชั่วขณะเช่นเดียวกัน

“ปกติวันหยุดน้องเพียงทำอะไร แล้วชอบไปไหนครับ”

อาทิตย์ที่กำลังรับบทเป็นสารถีให้หญิงสาวอยู่ถามขึ้น ขณะเดียวกันสายตาคมก็จดจ่อสมาธิไปยังถนนเบื้องหน้าเลยมีช่องว่างให้เพียงฟ้าได้แอบมองแล้วชื่นชมใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่ม ไม่แปลกเลยที่เธอจะใจสั่นทุกครั้งที่พี่อาทิตย์มองมา

“อยู่ห้องวาดภาพค่ะ บางครั้งก็ไปนั่งวาดตามสวนสาธารณะ นานๆ ทีไปเดินหอศิลป์บ้าง หรือไปตามนิทรรศการ ถ้าราคาเข้าไม่แพงมากนะคะ”

เพียงฟ้าเล่าให้คนข้างกายฟังด้วยน้ำเสียงติดตลก โดยไม่รู้ตัวว่ากำแพงสูงที่เคยสร้างเอาไว้เริ่มพังทลายลงมาทีละนิด

รถยนต์คันหรูจอดสนิทตรงหน้าหอพักตามเดิม อาทิตย์ช่วยคนตัวเล็กขนของมากมายที่เขาซื้อให้ลงจากรถ ใจจริงอยากจะช่วยเพียงฟ้าขนขึ้นไปไว้ถึงบนหอพักด้วยซ้ำแต่ติดตรงที่หอพักนี้ห้ามผู้ชายเข้า น่าเสียดาย

“ขับรถดีๆ นะคะ”

เพียงฟ้ายืนมองรถยนต์ของชายหนุ่มวิ่งออกไปกระทั่งลับสายตาจึงกลับเข้าหอพัก อาทิตย์ที่มองลุ้นผ่านกระจกส่องหลังว่าวันนี้คนตัวเล็กจะรอส่งเขาไหมก็ยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะ

“ก็ไม่น่ายากนะ” 

นี่พึ่งแค่สองวันเท่านั้นเอง เขาเคยบอกแล้วว่าระยะเวลาหนึ่งเดือนมันมากไป ชายหนุ่มไม่มีทางรอได้นานขนาดนั้น สองวันที่ผ่านมาอาทิตย์ก็แทบคลั่งแล้ว อย่างเช่นวันนี้เขาต้องหาที่ปลดปล่อยความใคร่ในตัวหญิงสาวสักคน แล้วจินตนาการถึงใบหน้าและเสียงหวานๆ ของเธอคนนั้น คนที่อาทิตย์อยากกลืนกินตัวเธอจริงๆ ใจจะขาด

ร่างบางเดินออกกจากห้องน้ำแล้วตรงไปยังโต๊ะอ่านหนังสือ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันไลน์ ทั้งที่ไร้การแจ้งเตือนใดๆ ในใจเกิดความคาดหวังอย่างไม่รู้ตัว 

ก่อนเพียงฟ้าจะรีบดึงสติกลับมาแล้วคว้าสมุดภาพที่วาดค้างไว้ขึ้นมาวาดต่อให้เสร็จ ไม่มีเหตุผลที่พี่อาทิตย์จะต้องติดต่อเธอมานี่ ในเมื่อพรุ่งนี้ก็ต้องเจอกันอีก 

หญิงสาวตอบตกลงที่จะวาดรูปให้เขา ไม่ใช่เพื่อตอบแทนความใจดี แต่เป็นเพราะมันคือสิ่งที่เธอรักต่างหาก

เจ้าของร่างกายกำยำทอดกายนอนพักหลังเสร็จสิ้นสงครามบนเตียง เสียงครางของหญิงข้างกายระหว่างทำกิจกรรมไม่ได้ปลุกเร้าชายหนุ่มเหมือนอย่างเคย อาจเป็นเพราะเขาอยากฟังเสียงหวานๆ ของใครอีกคนมากกว่า

“อาทิตย์ อยู่ค้างกับมีนไม่ได้เหรอคะ”

เสียงหวานออดอ้อนอย่างมีจริต มือนุ่มนิ่มลูบไล้แผงอกแกร่งไปมา หวังปลุกอารมณ์ร้อนแรงของชายหนุ่มให้โหมกระพือขึ้นอีกรอบ

อาทิตย์ขึ้นชื่อว่าไม่กินของซ้ำ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีผู้หญิงอีกหลายคนที่อยากจะลองพิสูจน์ด้วยด้วยตัวเองรวมถึงเธอตอนนี้ด้วย

“ไม่! เราตกลงกันแล้ว”

ชายหนุ่มจับมือบางที่กำลังยุ่มย่ามกับแผงอกออก ดีดตัวลุกขึ้นหยิบธนบัตรสีเทาหลายใบวางไว้บนหัวเตียง ก่อนคว้าเอาซองบุหรี่แล้วตรงไประเบียงด้านนอก

ตั้งแต่อาทิตย์รู้จักเพียงฟ้า เขาก็ไม่เคยรู้สึกสุขสมหรืออิ่มเอมในสนามรักเลย ในหัวมีแต่ใบหน้าหวานลอยเข้ามาและจินตนาการถึงเสียงครางของหญิงสาวทุกครั้งที่ชายหนุ่มเล่นบทรักอยู่บนเตียงกับคนอื่น

แต่พอลืมตามันกลับไม่ใช่เธอ อาทิตย์จึงรู้สึกหงุดหงิดและเดินเกมต่อไม่ได้ แค่สองวันชายหนุ่มเปลี่ยนผู้หญิงไปแล้วถึงสามคน แต่กลับไม่มีคนไหนทำให้เขาสุขสมได้อย่างเต็มอิ่มสักคน สุดท้ายแล้วร่างกายมันก็เรียกร้องหาแต่เพียงฟ้า

“ร้ายนักนะ เพียงน้อย”

ร่างสูงเปลือยท่อนบนยืนอวดแผงอกและหน้าท้องลอนสวยนอกระเบียงยามค่ำคืน ในมือคีบมวนบุหรี่ที่ถูกสูบไปแล้วเกือบครึ่ง ในใจนึกหมายมั่นว่าเขาจะต้องสอยแม่เพียงฟ้าตัวน้อยลงมาให้เร็วที่สุด ก่อนที่เขาจะคลุ้มคลั่งตายเพราะไม่ได้ปลดปล่อยในตัวเธอ

“เธอจะนอนที่นี่ก็ได้นะ ฉันจองไว้ทั้งคืน”

อาทิตย์กลับเข้ามาเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่ปลายเตียงแล้วทำเหมือนหวังดีกับสาวสวยที่เขาลืมไปแล้วว่าเธอนั้นชื่ออะไร ร่างสูงเดินหายเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำธุระ หลังจากนั้นก็ออกจากที่นั่นทันที เพราะต้องรีบกลับไปวางแผนกระชับความสัมพันธ์กับสาวน้อยเพียงฟ้า