ตอนที่ 5

เรื่องราวของคนในบ้านนี้มันยิ่งมีความสีเทาอบอวลไปหมด ฝนยังไม่ได้เข้าใกล้ใครในบ้านมากนัก จึงไม่ได้สนใจว่าใครจะดีจะร้ายกับตัวเอง แต่แค่คนเดียวที่ไม่อยากเข้าไปใกล้มากที่สุดก็คือคุณชายใหญ่ของบ้านที่คอยจะสร้างเรื่องให้เธอได้รับใช้ใกล้ชิด

“คุณแม่บ้านคะ คือฝนไม่อยากไปในห้องทำงาน”

“เขาจะเอาอะไรเหรอ”

“ไวน์ค่ะ”

“ได้เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

คุณแม่บ้านรับจัดการทุกอย่างเอง เพราะถึงอย่างไรเขาก็ไม่กล้าเอาความอะไรกับแม่บ้านที่อยู่มานานอย่างเธอ แล้วเคยทำอะไรผิดพลาดไว้กับแม่บ้านเก่าแก่คนนี้จนตอนนี้เขาเองก็ยังติดอยู่ในใจมาแล้ว

“เธอเอาอาหารพวกนี้ไปให้คุณเกรซแทนฉันทีแล้วกัน แววกับนกกระจิบไม่กล้าเข้าไป”

“แล้วฝนจะ...ไม่ทำให้คุณเกรซเครียดเหรอคะ”

“เข้าไปทำแค่นั้น อย่าทำอย่างอื่นนอกเหนือจากนี้ก็พอ วางเอาไว้ให้แล้วถอยออกมา รออีกสักชั่วโมงแล้วเอาของออกมา”

“ได้ค่ะ”

ฝนรับถาดอาหารมา แล้วเดินออกไปจากตรงนั้น คุณแม่บ้านมีความรู้สึกบางอย่างว่าคุณเกรซจะไม่โมโหใส่ฝนอย่างแน่นอน ส่วนงานของเธอที่จะต้องทำนี้ เธอจะทำอย่างไรดี

ในห้องทำงาน

เมื่อคุณแม่บ้านเข้ามาในห้องนั้น การันต์ขมวดคิ้วทันทีเพราะเขาใช้คนอื่นที่ไม่ใช่คุณแม่บ้าน และเขาไม่อยากอยู่ใกล้เธอนาน ๆ ด้วยเพราะเรื่องราวที่เคยกระทำผิดต่อเธอมาแล้วนั่นเอง

“ทำไมฝนไม่ยกมาให้เองล่ะ”

“ฉันให้ยกอาหารไปส่งคุณเกรซค่ะ ไวน์ขวดนนี้แพงมากคุณท่านหวงกลัวว่าฝนมันจะทำแตก ก็เลยอาสายกมาให้เองค่ะ”

“อื้ม วางไว้ตรงนั้นแหละขอบคุณนะ”

เขาไม่สนใจในตัวเธออีก เพียงแต่อารมณ์เสียเพราะไม่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำเท่านั้น คนนั้นเป็นคนของน้องชายสิ่งที่จะทำได้ก็ต้องรอให้มันไม่อยู่บ้าน เขารู้ว่ากรินทร์รักงานมาก ไม่ยอมหนีงานมาเฝ้าคนหรอก ถ้าเขาทำอะไรไปแล้วก็ไม่มีทางมาทันอยู่แล้ว แต่เด็กนี่ดูจะมีคนคอยช่วยเหลืออยู่ เช่นแม่บ้านนั่น เขาไม่อยากมีเรื่องกับคนเก่าคนแก่ของบ้านอีก

บนห้องนอนของเกรซที่ตอนนี้นั่งเหม่อมองออกไปที่ระเบียงบ้าน วิวด้านนอกไม่มีอะไรน่าสนใจเลยแต่เธอก็นั่งแบบนี้ได้ทั้งวัน เพราะในหัวคิดอะไรมากมายจากการถูกกระทำที่เธอไม่เต็มใจในคืนนั้น มันทำให้จิตใจของเธอเริ่มผิดปกติไป เพียงแค่ตอนนี้เธอมียาจากโรงพยาบาล ไม่อย่างนั้นเธออาจจะไม่อยากนั่งเหม่ออยู่อย่างนี้อีกแล้ว

ก๊อก ๆ ฝนเคาะประตูอยู่รอ เพื่อให้เธอตอบอนุญาตก่อนจะเปิดเข้าไป

“เข้ามา”

เมื่อประตูเปิดออกเธอไม่ได้สนใจว่าจะเป็นใครเพราะ ถ้าเปิดประตูเข้ามาด้วยการเคาะประตูก่อนมักจะเป็นคนที่เธอไว้ใจได้อย่างแน่นอน

เสียงฝีเท้าที่เบาของฝนทำให้เกรซสงสัยว่าใครที่เอาอาหารมาให้แทนแม่บ้าน จึงลองหันมาดูพอเห็นว่าคนใช้ใหม่แปลกหน้าก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร

“คุณเกรซจะรับอะไรเพิ่มอีกไหมคะ”

“ไม่ล่ะ ขอบใจ ชื่ออะไรน่ะ”

“ชื่อฝนค่ะ”

“อื้ม ขอบใจนะฝน”

ฝนเตรียมตัวจะออกจากห้องไป แต่เหมือนกับเกรซจะนึกอะไรออกจึงพูดออกมาว่า

“อยากอยู่อย่างสบายที่นี่ อย่าไปยุ่งกับการันต์” พูดออกมาด้วยอารมณ์โกรธ เธอนึกถึงหน้าพี่ชายแล้วก็ทำให้อยากจะลุกขึ้นไปบีบคอมันให้ตายคามือ แต่เธอก็ทำไม่ได้เพราะนั่นคือพี่ชาย ที่เคยแสนดีกับเธอมาตลอด พอเอาเข้าจริงแล้วคนอย่างกรินทร์ต่างหากที่ทำให้เธอมีกำลังใจจะอยู่บนโลกใบนี้ต่อไปกับ...เด็กในท้องอีกคน

พอฝนถอยออกไปแล้ว เกรซจึงต้องมาทานข้าวที่ถูกจัดเตรียมมาอย่างดี พักนี้เธอจะกินอะไรไม่ลงเท่าไหร่ ช่วงเวลาที่เกิดอาการแพ้ท้องนั้นช่างทรมาน จนบางครั้งเธอก็ร้องไห้ออกมาเพราะโชคชะตาคุณหนูที่มีความสะดวกสบายในชีวิตมาตลอด ต้องมาเผชิญเรื่องราวอะไรก็ไม่รู้แบบนี้

อีกหนึ่งชั่วโมง ฝนกลับมาเก็บของที่ยกขึ้นมาเมื่อครู่ เห็นว่าคุณเกรซนอนหลับไปแล้วจึงเดินออกไปอย่างเงียบเชียบ เกรซรู้สึกตัวตลอดแค่ไม่ได้ลืมตาขึ้นมาดู จึงรู้สึกวางใจกับฝนขึ้นมาและหลับลงไปอีกครั้ง

ฝนที่เดินเลี่ยงห้องทำงานออกไปให้ห่างที่สุด เธอไม่น่าพลาดตอนเดินเข้ามาหลังจากไปซักผ้ามาเมื่อช่วงบ่ายที่เกิดเรื่อง ยังดีที่คุณแม่บ้านเพิ่งเตรียมอาหารเสร็จ ไม่อย่างนั้นเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงเหมือนกัน

ตอนนี้เหมือนจะสงบลงไปแล้วจึงเอาข้าวของไปล้างและเก็บให้เรียบร้อย ไปเก็บเสื้อผ้าไปรีดเก็บให้เรียบร้อย ถึงเวลาอาหารเย็นก็ต้องเตรียมจัดโต๊ะเอาไว้เพราะคุณชายใหญ่ของบ้านอยู่บ้านทั้งวัน การเตรียมอาหารจึงต้องเกิดขึ้น

ช่วงเวลานี้แหละที่ฝนต้องอยู่กับแม่บ้านและคนในบ้านอีกสองในห้องอาหารเพราะเขาชอบจะใช้ให้ทำนั่นนี่อยู่เสมอ หยอกแววที หยอกนกกระจิบทีอย่างอารมณ์ดี ฝนอยู่ห่างจากเขาไม่ยอมเดินไปเอาอะไรให้อย่างสองคนนั้น เพราะเขาเองก็ไม่ได้เรียกฝนโดยตรง

“ฝีมือคุณแม่บ้านไม่เคยตกเลยนะเนี่ย ขนาดอยากกินอะไรที่ไม่ค่อยได้ทำยังทำได้อร่อยมาก”

“ขอบคุณนะคะที่ชม คุณทานอิ่มแล้วใช่ไหมคะ” คุณแม่บ้านถามเพื่อความแน่ใจ

“ใช่ เก็บเลยจะไปทำงานต่อ”

เขาหันมองฝนอีกครั้งก่อนจะเดินออกไป คนอยู่เยอะเขาไม่กล้าพอจะทำอะไรไปได้มากกว่ามองคนสวยคนนั้น ฝนเองที่รู้สึกอึดอัดเหลือเกิน แต่ไม่สามารถทำอะไรได้เลยในตอนนี้ ถ้าคืนนี้คุณกรินทร์กลับมาฝนอาจจะขอกลับไปอยู่ห้องเช่าเหมือนเดิม แล้วกลับไปทำงานที่บริษัทเขาน่าจะดีกว่า

เธอมารอกรินทร์อยู่หน้าบ้าน ไม่อยากปรากฏตัวในบริเวณบ้านนักเพราะรู้ว่าการันต์มักจะอยู่ในห้องทำงาน ไม่ยอมขึ้นไปบนห้องของตัวเองสักที จึงต้องมานั่งตบยุงอยู่อย่างนี้ กรินทร์กลับบ้านไม่เป็นเวลา บางวันก็กลับเย็น บางวันก็กลับ 3 ทุ่ม ถึง 4 ทุ่มแล้วแต่งานที่ทำ

ฝนที่รอจนจะหลับอยู่แล้วรีบตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงรถ และไฟหน้ารถส่องเข้ามาในบ้านและเข้าไปยังโรงเก็บรถแล้ว เมื่อเขาเดินลงมาจากรถ ฝนจึงยืนขึ้นมาพอดีจะเรียกเขา แต่เธอกลับถูกดึงเข้าไปด้านในโดยฝีมือของคุณชายใหญ่ของบ้าน เขาออกมาจากห้องทำงาน มองหาว่าจะมีใครสักคนอยู่แถวนี้ไหม เขาเคยเห็นว่าฝนจะชอบมารอกรินทร์อยู่แถวหน้าบ้าน ก่อนหน้านี้จะอยู่ในบ้านหลัง ๆ มานี่มักจะออกมาข้างนอกเพราะเขาแอบเห็นเดินเข้าไปด้วยกัน สถานที่ก็คงเป็นจุดที่เขาออกมาพบนี่แหละ

“นี่คุณปล่อยฉันนะคะ”

“หือ แน่ใจเหรอว่าให้ปล่อย”

“ปล่อยสิ” ฝนเริ่มจะหงุดหงิดและจะไม่เกรงใจแล้วนะ เพราะมันเกินไปเขารวบตัวเข้าไปกอดอย่างไม่สนใจว่าใครเขาจะไม่ชอบหรือเปล่า

“คุณกรินทร์คะ” เธอแผดเสียงเรียกให้ดังที่สุด แต่การันต์เองก็ไม่ยอมปล่อยและพยายามจะจูบฝนให้ได้แต่เพราะเธอดิ้นปากเขาจึงไปโดนแก้มเนียนแทน พอดีกับกรินทร์เดินจนถึงที่นั้นจึงเข้าไปต่อยหน้าพี่ชายจนหงายกระเด็นไปแล้วดึงฝนออกมาจากเขาอย่างรวดเร็ว

ฝนที่มีน้ำตาเพราะตกใจ และขวัญเสียจากการกระทำของการันต์ ทำให้กรินทร์ยิ่งอยากจะเข้าไปกระทืบให้อีกสักรอบ

“ไอ้น้องชั่ว มึงกล้าต่อยกูเหรอ”

“ทำเลวยังจะมาด่าคนอื่นอีกเหรอ” กรินทร์มองเขาอย่างมาดร้ายอย่างที่สุด ฝนไม่เกี่ยวอะไรด้วย แต่พี่ชายของเขาก็เลือกอยากจะทำร้ายด้วยวิธีเดิม ๆ ทำร้ายคนอื่นมาหลายคนก็ยังไม่มีสำนึกอะไรเกิดขึ้น พ่อต้องช่วยมากี่คดีแล้ว แม่ต้องพยายามช่วยเหลือทุกรายที่เกิดจากความชั่วส่วนตัวของมันกี่ครั้งก็ไม่มีความสำนึกเลย