ตอน 4 แอร์เสีย ขอนอนด้วย

ออมเดินบิดขี้เกียจหาววอดเข้าห้องนอนเล็กของคอนโดองศา เธอวางโทรศัพท์แล้วหย่อนก้นนั่งบนเตียง มือบีบนวดท้ายทอยเพราะตึงจากการที่เธอนั่งทำงาน เอวที่ปวดนิดหน่อย ช่วงต้นขาที่นั่งตักแกร่งนานทำให้ตึงเล็กน้อย เป็นการทำงานที่สบายระคนทรมาน

เธอนอนบนเตียงพลางเล่นโทรศัพท์ แฟนหนุ่มคงเล่นเกมอยู่ ซึ่งกว่าเธอจะนอนก็อีกนาน แม้จะหาวอยู่ก็ตาม ไถหน้าจอเจอท่าออกกำลังกายหนึ่ง ทำบนเตียงได้ ต้องแยกขาออกกว้าง ๆ จากกันค้างไว้ นอกจากดูร่างกายก็ทำตามเขาอย่างง่ายดาย ในขณะนั้นเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ไม่ทันที่เธอจะอ้าปากถาม ร่างสูงก็เปิดเข้ามาแล้ว

“มีอะไร” ออมผงกหัวขึ้น แต่ยังนอนท่าเดิม อ้าขากว้างสุดไม่สนใจด้วยว่าคนนั้นเป็นใคร

องศาที่หอบหมอนหนึ่งใบเข้ามาเห็นท่านั้นแล้วใจเต้นระรัว เลือดสูบฉีดร้อนแรงในร่างกาย ยิ่งเห็นขาเรียวแหกออกกว้างขนาดนั้นในใจยิ่งอยากกระโจนใส่ กางเกงขาสั้นที่เธอใส่ตรงเป้ามันพอดีกับกลางกายนัก ส่งผลให้มันเห็นความอวบอูมของเธอชัดเจน

“มึงทำไร”

“ตาบอดเหรอกูออกกำลังกายอยู่ ยืดขาแบบนี้แล้วโคตรสบาย” ไม่พอแค่อ้าขา ยังยกขาส่งแขนสอดใต้ข้อพับเพิ่มส่งผลให้สะโพกลอยเด่นขึ้น

ซึ่งเธอใส่กางเกงขาสั้นผ้านิ่มแนบตัว หากไม่มีกางเกงปกปิดไว้ เดาได้เลยว่าภายใต้อาวรณ์นั้นมัน... องศาเผลอจินตนาการอ่านกินร่างกายเพื่อนสนิทอย่างลืมตัว แต่มันก็เป็นความจริงที่เขาคิด ก่อนหน้านี้กูลีลาทำไมวะ

“แหกขาขนาดนั้น วอร์มหรือซ้อมทำอะไร”

“ท่านี้เหรอ ช่วยเรื่องต้นขานะ แต่กูดูหนังโป๊”

“หยุดเลย” แจ้นตัวมาถึงเตียงด้วยขาไม่กี่ก้าว ชี้นิ้วสั่งห้ามปรามคำพูดสองแง่สองง่าม “กูบอกว่าไง ห้ามใจง่าย” โคตรยากตีปากด้วยลำชะมัด ปากเก่ง ปากร้าย ปากดี

“ไอสัด! ตกใจหมดกูแค่พูดเฉยๆ สรุปมึงมาทำอะไร” เธอรีบหุบเรียวขาลงอย่างตกใจเมื่อองศามาใกล้ เลิกคิ้วเอ่ยถามเขาที่กอดหมอนมาด้วย

“ขอนอนด้วย”

“อะไรกัน ห้องมึงก็มี”

“ห้องกูแอร์เสีย เตียงตั้งกว้างกูนอนไม่กินพื้นที่”

“เกะกะ ไหนกูไปดูหน่อยว่าเสียตรงไหน” ออมเตรียมจะหย่อนขาลงพื้นเพื่อไปห้องเพื่อนหนุ่ม แอร์จะเสียได้ยังไง ห้องคอนโดหรูหราขนาดนี้

“ไม่ต้องหรอก ไว้เรียกช่างมาดูพรุ่งนี้”

องศารีบห้ามคนตัวเล็ก ดึงแขนเล็กเอาไว้เกิดเข้าไปแล้วความลับที่อ้างขึ้นมาแตก แทนที่น้ำจะแตกดันเป็นหัวที่แตกซะก่อน

“หมอนข้างไม่พามาด้วย” ดวงกลมโตสำรวจของที่องศาพกมามีเพียงแค่หมอนใบเดียวถ้วน

“ลืมว่ะ มึงจะแบ่งเขตทำไม กลางคืนนอนหลับมึงไม่รู้สึกตัว กูไม่รู้สึกตัว จะกอดกันไม่เห็นเป็นไร” องศาพูดท่าทางสบาย ๆ ชี้นำการเป็นมือที่สามอย่างน่ากลัว เขาวางหมอนตัวโปรดแทนหมอนที่มีอยู่ แต่เพื่อไม่ให้เธอหยิบไปกั้นกลางก็วางทับอีกทีทับเพิ่มสองชั้น

“บ้า อย่าเสือกข้ามเขตกูละกัน จกไข่แตกแน่” กัดฟันพูดพร้อมส่งสายตาเอาเรื่อง

“ลองดูสิ จกมาจกกลับ”

“อี๋ โรคจิต” ออมรีบดึงผ้าห่มจมมิดถึงคอกลัวจะโดนจก “อย่าบอกนะว่าผ้าห่มก็ไม่ได้เอาติดมือมา” เธอหัวจะปวดกับเพื่อนสนิท

“ใช่ ใจดีแบ่งให้กูด้วยดิ”

“กลับไปเอาเลยไป ชอบลืมอะไรที่มันสำคัญอยู่เรื่อย เกิดมึงมีแฟนแล้วลืมเธอไว้ตรงไหนสักที่ โดนฟาดหัวบวมแน่นอน”

“ใครกล้าลืมแฟนได้ ตอนกลางคืนจะนอนกอดอะไร นมก็ไม่ได้บีบ ส่วงกลางกายก็ไม่ได้จับ ถ้ากูมีแฟนจริง ๆ จะพกติดตัวตลอดไม่ห่างสายตาเลย” อันนี้พูดตรงจากใจ เขาไม่เคยมีแฟนเป็นตัวเป็นตนมาก่อน ส่วนมากคุยแค่เล่น ๆ หากได้คบกับคนที่ชอบจริง ๆ คงมีความสุขจนไม่อยากแยกตัวไปไหน ยิ่งเรียนคณะด้วยกันแล้วยิ่งเข้าทาง

“อึ๊ย!!” เชื่อเถอะคำพูดองศาทำเธอขนพองขนลุกทั้งตัวเลยตอนนี้ กระนั้นมันก็ส่งผลให้ดวงหน้าหวานแก้มแดงก่ำร้อนผ่าวทั่วร่างกายขึ้นมากะทันหัน “ไอ้เหี้ยนี่ มึงเป็นคนลามกขนาดไหนกันวะ จะบอกว่าติดสกินชิพ? ต้องบีบต้องจับก่อนนอน” ด่ากลบเกลื่อนเอาไว้ ไม่ยักรู้ว่าองศาคลั่งสกินชิพขนาดนี้

“แน่นอน หรือจะลองก็ได้ข้างบนหรือข้างล่างก่อนดี”

“ไอ้เลว!! บอกให้กูระวังนีล แต่กูต้องมาระวังระแวงมึงแทน ดูมึงอันตรายกว่าเขาอีกนะ มึงออกไปนอนห้องนั่งเล่นเลย เกิดคืนนี้หน้ามืดขึ้นมาจับนมกูทำไง”

ออมดึงผ้าห่มปิดมิดชิดกลัวสายตาขององศาที่มองมา ก่อนที่ชายหนุ่มจะหัวเราะร่วนออกมาอย่างขบขันกับสีหน้าเอาจริงเอาจังของเธอ

“กลัวทำไมกูไม่ทำอะไรมึงอยู่แล้วถ้าไม่ ยินยอม อะนะ”

องศาล้มตัวนอนสอดแขนใต้คอแกร่งสบายใจ หันสายตามองและเอ่ยขึ้นตามที่เขารู้สึก ชายหนุ่มไม่ใช่คนที่หน้าด้านเอาเปรียบผู้หญิง หากไม่ยินยอมก็ไม่ฝืน ถ้าสมยอมก็ไม่ปฏิเสธ

ช่วงหลังมานี้เก็บไว้ใช้กับคนที่แอบชอบ และแช่งให้เธอเลิกกับไอ้นีลเร็ว ๆ

“สภาพ ทำหน้าหื่นเหมือนเมื่อกี้เป็นใครก็ต้องกลัวไหม กูอาศัยความเป็นเพื่อนกับมึงหลายปี เลยยับยั้งตีนไม่กระทืบมึงให้จุกตอนนี้”

“มึงไม่ทำหรอก อย่างมากยกขามา กูดึงมาพาดบ่าก็จบสวย ๆ” ความหมายสื่อสองแง่สองง่ามทำเอาออมหน้าแดงผะผ่าว เขาแกล้งเพื่อนสาวเป็นประจำ สมัยตอนค้างคอนโดองศา แล้วต้องนอนด้วยกัน

มีหมอนกั้นกลาง แต่กลางดึกหญิงสาวข้ามเขตปีนขึ้นมาหาเขา บางครั้งขึ้นมานอนบนตัวเขาเลยก็มี

“เผื่อลืมตอนนอนคอนโดไอ้ขุน เป็นมึงไม่ใช่เหรอปีนมานอนบนตัวกู”

“คะ ใคร พูดมั่วแล้ว” ออมทำหน้าเลิ่กลั่กกระชับผ้าห่มขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความแดงของแก้ม นึกว่าคืนนั้นเขาหลับดีแล้ว เห็นไม่ขยับหรือละเมออะไรให้ฟัง ด้วยอากาศหนาวมากเลยเผลอไผลตัวทำไปบ้าง

“หลักฐานอยู่ในโทรศัพท์ กูให้ไอ้ขุนถ่ายไว้” เขาโกหกรูปภาพอะไรไม่มีหรอก กลางดึกขนาดนั้นทุกคนหลับหมดแล้ว

“อย่าเอาออกมานะ ก็คืนนั้นกูหนาวนี่ผ้าห่มก็บาง นอนยังไงก็ไม่หายหนาว เลยพบว่าต้องปีนบนตัวมึงถึงจะดีขึ้น”

ใครฟังเรื่องนี้แล้วจะว่าบ้าก็ได้ คืนนั้นอากาศโคตรเย็นจริง ขนาดเอาขาไปวางใต้ตัวองศายังไม่ดีขึ้น เธอเลยลองวิธีการบ้าบอคนเดียวท่ามกลางเสียงฝนตกกับเครื่องปรับอากาศทำงาน ขยับทับเขานิดหน่อยแต่พอมันเคลื่อนไหวไม่หยุดกลายเป็นว่า เธอนอนบนตัวเขาเรียบร้อย

“ไม่ปลุกกูตื่นมากอดมึงล่ะ”

“มึงไม่ใช่แค่กอดอะดิ๊ จะว่ากูสำออยขี้หนาวก่อน”

“บ่นไปงั้น สุดท้ายกูกอดอยู่ดี มาดิ๊ เดี๋ยวคืนนี้กอดคืน”

“ประสาท กูไม่ได้หนาว เล่นโยคะไม่ทันไรเหงื่อออกเลย”

ทุกคำขององศาเหมือนจะมีอิทธิพลกับเธอนัก ทำไมกัน ออมคลายผ้าห่มใจดีแบ่งให้ชายหนุ่ม คืนนี้อากาศไม่ได้ดีเหมือนที่ผ่านมา ซ้ำช่วงเย็นฝนก็ตกหนักด้วย ผ้าห่มผืนหนาขนาดใหญ่โอบอุ้มมอบความอุ่นให้แก่สองร่างกายเป็นอย่างดี ได้รับอายความอุ่นของกันและกัน

“ปิดไฟเลยปะ”

“ปิดดิ๊ กูจะนอนละ แฟนกูคงนอนไปแล้ว”

“คำก็แฟน สองคำก็แฟน” เป็นคำพูดที่แสลงหูเขามาก เมื่อไรจะเลิกกันวะ เขารอเสียบกลางอยู่