ตอน 6 โดนหาเรื่องอีกแล้ว

“มึงรอตรงนี้ เดี๋ยวพวกกูกลับมา”

องศากับขุนเขาโดนอาจารย์เรียนให้ช่วยขนของรวมทั้งนักศึกษาผู้ชายคนอื่นด้วย ในห้องจึงเหลือออมและนักศึกษาผู้หญิง ซึ่งจะมีกลุ่มหนึ่งที่วางท่าไม่ชอบเธอมาก ราวกับเกลียดกันเป็นชาติ

สาขาโยธาผู้หญิงมีไม่ถึงสิบ น้อยอยู่แล้วยังสาระแนทำตัวกร่างวางท่าไม่ชอบกันอีก

ออมเปิดกระเป๋าหยิบโทรศัพท์เล่นไปเรื่อยเปื่อยระหว่างรอ นอกจากเพื่อนในแก๊งเธอก็ไม่มีเพื่อนคนไหนที่สามารถพูดคุยหารือกันได้ เพื่อนผู้ชายบางคนก็พูดคุยตามประสา ไม่สามารถปรึกษาอะไรได้ ผู้หญิงยิ่งแล้วใหญ่แค่เห็นเธอก็เบะปากจนจะฉีกถึงหูละ

“แต่งตัวไม่ดูสารรูปตัวเองเลยเนอะคนเรา คงกะว่าจะอ่อยเพื่อนในแก๊งละมั้ง แต่เสียดายที่ขุนเขามีแฟนไปละ”

“ยังมีองศาอยู่ไม่ใช่เหรอแก อุ๊ย!! คนนั้นน่ะคาสโนว่าตัวพ่อเลยคงไม่สนใจยัยเฉิ่มแว่นหนาตรงนั้นหรอก ถึงพยายามแต่งตัวโชว์เปลือยขนาดไหนเขาไม่มองให้เสียสายตา”

เสียงแขวะออมดังขึ้นต่อเนื่องจากกลุ่มเพื่อนที่ไม่ชอบพร้อมทั้งหัวเราะสะใจ หญิงสาวรับฟังทุกบทสนทนาผ่านหูซ้ายทะลุหูขวาอย่างใจเย็น เธอพยายามสงบสติอารมณ์เพื่อยั้งมือกับตีนไว้ไม่ให้เล่นงานใคร

“ต่อให้แต่งตัวดีขนาดไหน สองหนุ่มคนหล่อนั่นไม่สนใจหรอกแก คิดว่าได้อยู่กลุ่มกับองศา ขุนเขาแล้วทำตัวเด่น เวลาเดินไปไหนมาไหน เขามองแค่สองคนนั้น”

“กาฝากเทียบหงส์ได้ที่ไหนล่ะ ดูอย่างน้องไอรีนสิ สวยสมวัยไม่แปลกใจที่ขุนเขาจะชอบ”

“นี่เธอไม่มีเงินซื้อกระโปรงเหรอ บอกได้นะเดี๋ยวฉันสงเคราะห์ให้ ดูจากเนื้อผ้าที่เธอใส่แล้วเนี่ยน่าจะเป็นของเหลือจากคนอื่น”

จบคำพูดนี้เสียงหัวเราะจากสี่สาวกลุ่มอคติออม สีหน้าทั้งสี่ดูสะใจเบา ๆ ที่ได้แซะและด่าออม หมั่นไส้มานาน ปกติตัวติดกับเพื่อน ไม่เคยต้องแยกตัว วันนี้ได้ทีก็จัดสักหน่อย

ออมพยายามนับหนึ่งในใจ หากพวกนั้นไม่ถึงมือแตะเธอ ถือว่ายังสงบได้ คำพูดจาหมาไม่แดกไม่มีผลต่อเธอเลยสักนิด กระโปรงตัวนี้พี่รหัสเธอซื้อใหม่ให้เลยแค่ประเมินไซซ์ผิดนิดเดียว

เงาหญิงสาวที่ชอบแขวะเข้ามาใกล้ออม พวกนั้นระรานไม่จบ วันนี้น่าจะได้เปิดศึกให้หน้าแหกกันไปข้างหนึ่ง

“อ่าวเงียบปากจัง สงสัยไม่มีคนคุ้มกะลาหัวว่ะ” เสียงขำสะใจยามที่ได้ยั่วโมโหแซะคนอื่น

“ปกติตามติดกับผู้ชาย พอไม่มีเพื่อนอยู่ด้วยเลยไม่มีปากพูด แกคิดว่าพวกนั้นจะอยู่คุ้มกันให้นานแค่ไหน วันไหนที่โดนเขี่ยทิ้งน้ำหน้าอย่างแกคงไม่มีใครกล้าคบแล้ว”

“หว่า พวกนั้นยอมคบเพราะสงสารน่ะสิ หน้าตาก็ไม่สวยสองคนนั้นไม่สนใจอยู่แล้วอะ” หัวหน้าคู่อริพร้อมกับลูกหาบสามคนเดินเข้ามาใกล้กับโต๊ะออม ผู้หญิงผมลอนคือคนที่เกลียดหญิงสาวเข้าไส้ ในขณะที่ทั้งสามคนก็ยืนพิงโต๊ะเรียงรายใกล้ ๆ เธอ สาวผมลอนช็อปสีแดงกอดอกเหยียดสายตามอง

เพื่อนคู่อคติน้อมตัวลงยื่นมือหวังแตะเส้นผมออม ทว่าเธอปัดมือนั้นทิ้งแล้วลุกพรวดท่ามกลางกลุ่มที่มาสร้างความอึดอัด

“นี่มึงกล้าปัดมือกูเหรอ อ๊า! เจ็บฉิบ” ผู้หญิงตรงหน้าทำหน้าไม่พอใจ สะบัดแขนที่โดนปัดหวังจะง้างเข้ามาตบสั่งสอน

เพี๊ยะ!

เสียงฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้าของคนที่ง้างมือจะตบอย่างแรงจนเพื่อนสะดุ้งตกใจตาม ลุกขึ้นจับเพื่อนไว้แล้วกดตามองอย่างโกรธแค้น กัดฟันกรอดพร้อมจะเล่นงานออม

“มึงคิดว่าเกาะกลุ่มหาเรื่องกู แล้วคิดว่ากูไม่กล้า? เป็นลูกคุณหนูทำตัวสก็อย ดูมึงภูมิใจเนอะ” ออมด่าทิ่มแทงความรู้สึกสถุนของคนตรงหน้าพร้อมแสยะยิ้มร้าย คงคิดว่าเธอเป็นคนไม่สู้ใครเลยเข้ามารุ่มร่าม แค่คำพูดเธอไม่สน ทว่าแตะต้องตัวเธอเมื่อไรก็พร้อมตบตีให้หน้าแหกกันไปข้าง

“มึง! อีออม”

“ทำไม จี้ใจดำมึงเหรอ มาสิตบหน้ากูเลย” ออมเอียงหน้ายื่นแก้มขาวอมชมพูให้อีกฝ่ายที่เป็นหัวหน้าแก๊งตบ เธอใส่กระโปรงสั้นรัดแต่ไม่เป็นปัญหาที่จะยกขาถีบคนตรงหน้า “ทำไม ไม่กล้า? บ่งบอกถึงว่าพวกมึงเก่งแต่ปาก อิจฉาคนอื่นไปวันๆ ถึงพวกนั้นไม่คบกูเป็นเพื่อน คิดว่าองศากับขุนเขาจะเอาพวกมึงเหรอ หน้าตาเหมือนขยะแล้วสันดานยังเหม็นเน่าอีก”

ออมเบะปากปัดมือทำท่ารังเกียจกลิ่นเหม็นจากขยะเปียกสี่คนตรงหน้า อย่าให้เธอหลุดคำหยาบคายบ้าง ใส่ไม่ยั้งเหมือนแรงมีที่ตบหน้า

“นี่มันจะมากไปแล้วนะ พวกมันจับมันไว้กูจะสั่งสอนอีนี่” หนึ่งในกลุ่มนั้นสั่งเพื่อนสองคนให้จับออม หวังล็อกตัวเธอแล้วจะตบสั่งสอนให้หลาบจำ ทว่า

เมื่อทั้งสองจู่โจมถึงตัว ออมเหยียบเท้าผู้หญิงข้างขวาพยายามย่ำขยี้เท้าใส่แรงๆจนมันยอมปล่อย อีกคนออมกระทุ้งศอกใส่ท้องจนจุกตัวงอพร้อมตบข้างหัวจนตัวล้มลงพื้น เหลืออีกคนที่กลัวขี้ขึ้นสมองแอบอยู่หลังหัวโจกที่ยืนมองเพื่อนที่ไม่ได้เรื่อง

“เวรเอ๊ย! พวกไม่ได้เรื่อง” เสียงสบถก่อนจะพรวดเข้ามาจิกผมออม หญิงสาวไม่ยอมจิกผมอีกฝ่ายเช่นกัน ยิ่งทึ้งผมแรงเท่าไรออมก็ยิ่งออกแรงให้อีกฝ่ายรับรู้ถึงความเจ็บปวด มือทั้งสองนิ้วทั้งสิบจิกรุนแรงหนักขึ้นเพิ่มตาม ต่างคนต่างไม่ยอมกัน จนกระทั่งออมยกเข่ากระแทกใส่หน้าขาคนตรงหน้าตัวซวนเซถอยหลัง “โอ๊ย! ไปจับมันสิ” ตัวเองทรงตัวไม่อยู่ยังสั่งให้เพื่อนจับตัวออม

ออมกับผมที่ยุ่งเหยิงและแว่นตาที่บิดเบี้ยว ปกติฟาดฟันแค่คำด่า วันนี้กลับลงไม้ลงมือกันจนได้ หากอีกฝ่ายไม่เป็นคนเริ่ม เธอคงไม่บ้าเดือดขนาดนี้

จังหวะที่เธอจะโดนจับตัวนั้น องศากับขุนเขาเข้าห้องพอดี ออมเห็นเพื่อนแล้วตกใจรีบทำตัวอ่อนแอทรุดตัวนั่งกับพื้นแล้วทำท่าจะร้องไห้ ทำเอาคู่อริเบิกกว้างอึ้งกับการแสดงของออม

“แม่ง กูเผลอแป๊บเดียว ตบตีกันซะเหยิน”

องศาเข้ามาพยุงออมขึ้น สำรวจร่างกายที่โดนเล่นงาน ไหนจะกระโปรงที่ผ่าข้างฉีกขาดเกือบถึงสุดต้นขา ดวงตาคมกริบตวัดมองผู้หญิงสี่คนเรียงราย นัยน์ตาสีดำขลับนั้นสามารถสังหารหมู่ตรงนี้ได้เลย

“พวกมึงกล้ารังแกเพื่อนกู เบื่อชีวิตสงบในรั้วมหาลัยแล้วใช่ไหม?”

“ใครจะเป็นคนเล่าว่าเกิดอะไรขึ้น”

“เล่าอะไรอีก ดูก็รู้ว่าพวกมันมาหาเรื่องกู”

ออมเถียงขุนเขาทันควัน เพราะจุดที่พวกเธอทะเลาะเบาะแว้งกันคือโต๊ะของพวกเขา ซึ่งเป็นข้อที่อีกฝ่ายคัดค้านไม่ได้ แต่สภาพทั้งสี่คนดูหนักกว่ายายออมเพื่อนสนิทพวกเขาอย่างเห็นได้ชัด

“เวรเอ๊ย!! พวกมึงจะอยู่แบบสงบไม่ได้เลยไง ถึงอยากหาเรื่องกันนัก”

“ก็มันตบหน้าฉันก่อน ใครจะยอมให้โดนรังแก”

“ถ้าพวกมึงไม่แส่หาเรื่อง มีจุดจบเจ็บตัวแบบนี้ไหม”

องศาช่วยปรับสภาพผมยุ่งเหยิงของออมให้เรียบร้อย รู้อยู่แล้วแหละว่าสภาพสี่คนตรงหน้าฝีมือของเพื่อนสาวคนสนิท แต่ที่รู้นิสัยอย่างหนึ่งของเธอคือ จะไม่หาเรื่องใครก่อน หากคนนั้นไม่แส่เข้ามาหาเรื่องเธอ

“สั่งสอนเพื่อนนายให้ดีก่อน อย่าคิดว่ามีพวกนายคุ้มหัวอยู่ฉันทำอะไรไม่ได้ เรื่องวันนี้มันไม่จบแค่นี้แน่”

คำพูดของอีกฝ่ายไม่สลดเลย ซ้ำยังชี้หน้าไม่จบแค่ตรงนี้ เห็นทีองศากับขุนเขาคงต้องลงมือเองกระมัง ใหญ่มาจากไหน ถ้าสองตระกูลดังของพวกเขารวมกันก็แพ้อยู่ดี

“เพื่อนกูไม่เกี่ยว ถ้ามึงเก่งนัก ตัวต่อตัวกับกูสิ หมาหมู่แบบพวกมึงมีแค่หมาเท่านั้นที่เล่น”

“อีออม!” ผู้หญิงคนหนึ่งปรี่ตัวหวังตบออม

ขุนเขาจับแขนนั้นไว้สะบัดแรงจนตัวเซถลาไป ตอนแรกกะว่าคงเป็นแค่เรื่องอยากลองฝีมือกับออม เป็นแบบนี้แล้วคงไม่อยากจบง่าย ๆ ดวงตาคมกริบตวัดมองเรียงรายแต่ละคนอย่างเดือดดาล

“มึงไม่จบง่าย ๆ ใช่ไหม ถ้าพรุ่งนี้มึงไม่ได้มาเรียนอย่าโทษกูที่ใจร้าย!” องศาทิ้งท้ายเอาไว้อย่างดุเดือด

“ปล่อยมันเถอะ กูไม่อยากเกี่ยวยุ่งกับพวกแม่ง มันคงคันหน้าอยากโดนกูตบให้หน้าแหกแหละ”

“ใครทำมึง กูไม่ปล่อยไว้สักคน” เขาพูดจริงจัง ใครรังแกเพื่อนสนิทก็เหมือนหาเรื่องเขา ถึงไม่ทำให้โดนไล่ออกต้องทำให้มันไม่กล้ามายุ่งกับคนของเขา