ตอน 3 หมั่นไส้คนมีแฟน

ออมนอนเล่นบนโซฟากำลังแชทหวานกับแฟนหนุ่มรุ่นน้องกว่าตัวเอง ความรักของคู่ใหม่ช่างหอมหวานจนทำให้ใครบางคนแถวนี้เบ้ปากมองบนหมั่นไส้ตลอดที่เธอยิ้มใส่มือถือ ได้ยินจากปากเธอว่ามีแฟน ใจองศาก็ตกหล่นวูบแสบร้อนกลางอก คนที่เขาเฝ้ารอและแสดงชัดเจนว่าแอบชอบชิ่งตัดหน้ามีแฟนซะได้

แม่งมองข้ามกูไปได้ไงวะ ความดุเดือดกลางใจทำเอาคนร่างสูงดุนลิ้นกระพุ้งแก้มกดตามองหญิงสาวด้วยสายตาคมกริบ

"คนมีแฟนโคตรปัญญาอ่อน คำพูดไม่กี่คำที่มันส่งยิ้มจนหน้าจมูกบาน"

"อิจฉาก็พูดมา ไม่มีแฟนแล้วพาลใส่คนอื่น มึงไม่ดูไอ้ขุนรึไง หวานกับน้องไอซะจนมดเรียกพี่แล้วมั้ง" ออมเอ่ยถึงคู่เพื่อนแล้วแอบเคอะเขิน

"คู่หลานรหัสกูน่ารัก ส่วนมึงกูหมั่นไส้"

คู่ขุนเขากับไอรีนมองยังไงก็น่ารัก หลานรหัสสดใสตามที่แสดงออกมา ยกเว้นของยายเพื่อนสาวตรงหน้า พูดถึงแล้วหงุดหงิด งานในคอมที่เขากำลังทำอยู่แทบไม่รู้เรื่อง กว่านั้นตัวอักษรก็ยั้วเยี้ยตาลายไปหมด ไม่โทษตัวเองที่มัวแต่คิดเรื่องไร้สาระจนพานทำให้โมโหใส่งาน

“เสือก! นีล พี่สั่งอาหารไปส่งแล้วนะ” ออมกดส่งคลิปเสียงให้แฟนหนุ่ม อีกฝ่ายบอกว่าอยากกินผัดไทร้านหนึ่งใกล้มหาลัย เธอไม่รอช้ากดสั่งซื้อให้ทันทีอย่างใส่ใจ

จะมองว่าเธอหลงแฟนก็ได้ อยากเอาใจคนเป็นแฟนนี่นา ก่อนหน้านี้ไม่ว่าดูหนัง ทานข้าวหรืออื่น ๆ เรามักหารกัน บางทีเขาก็จ่ายให้ บางครั้งเธอก็เลี้ยง ความสัมพันธ์ที่แบบว่า สบาย ๆ ไม่กดดันกันขึ้นอยู่กับความสบายใจของแต่ละฝ่าย

“มันสั่งอาหารกินเองไม่เป็นไง เป็นแฟนหรือแม่เนี่ยทำให้ทุกอย่าง”

คนร่างสูงที่ได้ยินว่าอีกฝ่ายสั่งอาหารให้แฟนก็รีบกระแหนะกระแหน ล้อเลียนตามจนเธอดึงหน้าดุมองค้อนใส่ อยากกระโจนใส่เขาเต็มที่ แต่ดันติดว่ากำลังคุยกับแฟนอยู่

“มึงหุบปากแล้วเขียนงานไปเลยนะ ถ้ากูจบตรงนี้เมื่อไรมึงโดนกูแน่” ออมยืนเท้าเอวชี้คาดโทษคนตัวโต เมื่อเห็นแจ้งเตือนเข้ามาแล้วเปลี่ยนสีหน้าอมยิ้มหวานทันที

“มาสิ กูรออยู่ งานนี้มึงอยู่กับกูไม่มาทำ กูไม่ใส่ชื่อ” เอ่ยแกล้งแหย่ไปงั้น ต่อให้ไม่ทำเขาก็ใส่ชื่อลงในงานอยู่ดี ที่พูดเพราะความหมั่นไส้ล้วน ๆ

องศากดคีย์บอร์ดแรง ๆ ราวกับระบายอารมณ์ใส่ ถ้ามันเป็นของราคาถูกไร้มาตรฐาน คงพังไปตั้งแต่มันกดอินเตอร์แล้ว ชายหนุ่มทำหน้าตึงเคร่ง หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน ใจก็ว้าวุ่นไม่นิ่ง

ให้ตายเถอะ ทำไมกูถึงไม่มีสมาธิเลยวะเนี่ย

ออมคุยกับแฟนจบแล้วก็วางโทรศัพท์แล้วเดินมาหาองศาที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ หญิงสาวกอดอกหลิ่วตามองคนร่างสูงที่ทำหน้านิ่ง คิ้วขมวด เมื่อกี๊ยังกวนตีนเธออยู่เลยนี่ ทว่าโหมดจริงจังมันก็ค่อยดูได้เหมือนกัน

ดวงตาสีน้ำตาลกลับสำรวจร่างกำยำเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อขององศา เขาใส่เสื้อกล้ามวงแขนกว้างเห็นรูปร่างข้างใน เขานอกจากสูงแล้วตัวใหญ่เหมือนหนุ่มฝรั่ง ซึ่งเธอแอบปลื้มกับหุ่นล่ำสันแบบนั้น มันแซ่บดี แตะตรงไหนก็สู้มือ

“ไหน โง่ตรงไหน เดี๋ยวกูช่วย อ๊ะ!”

จบประโยคร่างบางถูกแขนกำยำรวบรัดมานั่งตัก เธอสะดุ้งที่ถูกทำอะไรพรวดพราดโดยที่ไม่ทันตั้งตัว ยกกำปั้นทุบข้อแขนเขาอย่างโกรธเคือง พยายามดิ้นเพื่อลุกขึ้นออกจากตักคนร่างสูง ยิ่งกว่านั้นสะโพกบดเบียดกับหน้าขาแกร่งส่งผลให้ต้องขบกรามแน่น

“เลิกดิ้นได้ละ นั่งตักกูแค่นี้ทำรังเกียจ” ประโยคน้อยใจที่เอื้อนเอ่ยออกมา ไม่เหมาะกับใบหน้าคมคายนั้นเอาซะเลย ร่างสูงทำหน้าเข้มนิ่ง

“ปล่อยกูสิ จะไปลากเก้าอี้ตัวใหม่นั่งเอง”

“ไม่ต้อง ตักกูนุ่มกว่าเบาะเก้าอี้อีก นั่งดี ๆ” ดวงตาคมมองหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างเดียว ปากหนาเอ่ยพูดพึมพำให้คนบนตักเลิกดิ้น เดี๋ยวมันจะไอ้นั่น

“ตักมึงแข็ง ก้นกูจะระบม”

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอนั่งตักเขา ทุกครั้งมันมีเหตุจำเป็นที่ต้องนั่ง เช่นไปผับแล้วที่เต็ม บางทีมันแกล้งดึงตัวแล้วให้เสียหลักก็มี ตอนนั้นยอมนั่งเพราะไม่มีแฟน ตอนนี้มีแล้วกลัวถ้านีลรู้ไม่สบายใจ

“กูมีแฟนแล้ว ไม่อยากนั่งตักใคร”

“มึงไม่บอก กูไม่พูด ไอนั่นจะรู้ได้ไง” เขาเริ่มหงุดหงิด อยู่กับเขาเอ่ยถึงแฟนตลอดเวลา เอะอะนิดหน่อยก็ไม่ได้ และมันก็เข้าขั้นเป็นมือที่สามระหว่างความสัมพันธ์ของเพื่อนสาว

“มึงโคตรเหี้ยเลย ชี้ทางสวมเขาให้แฟนกูชัด ๆ”

“มันนั่นแหละมือที่สาม มึงอยู่กับกูดีอยู่แล้ว”

“สติเนอะ นั่นแฟน มึงเพื่อน” คำพูดตอกย้ำเข้าหูชัด ๆ เตือนสติว่าคนละสถานะจะเป็นมือที่สามได้อย่างไรกัน ถ้าคบกันเป็นแฟนก็ว่าไปอย่าง

องศาก็หล่อ รวยมากอีกต่างหาก นีลสู้ไม่ได้อยู่แล้ว แต่เธอไม่ได้มองตรงนั้น ขึ้นอยู่กับความสบายใจและความชอบของเรา หากเธอบ้าเงิน วัตถุนิยมป่านนี้คงไม่รอมีแฟนคนแรก คงคบกับไม่รู้กี่สิบคน

“มึงโง่มองไม่ออก” องศาพึมพำแผ่วเบา มองหุ่นสวยที่นั่งเบียดบนตักเขาเศร้า ๆ คนตัวเล็กหันหน้าทางหน้าจอไม่รู้จะได้ยินรึเปล่า

“มึงว่าอะไรนะ ด่ากูรึเปล่า”

“ใครจะกล้าด่ามึง ทำงานไป”

“ปล่อยกูลงจากตักทีดิ จะไปเอาเก้าอี้”

“อย่าเรื่องมากดิ๊ เอาไปทำ กูจะนั่งเฝ้าตรงนี้”

องศายื่นเม้าท์ให้ออมเป็นการบังคับ งานก็ไม่มีอะไรมากแล้ว แค่เพิ่มส่วนที่ยังขาดให้สมบูรณ์ตามจริงเขาทำให้เสร็จก็ได้ คนตัวเล็กหน้างอบ่นอุบอิบตาจ้องจอ กดแขนข้างซ้ายขอบโต๊ะ ข้างขวาควบคุมเมาส์

“มึงทำก็ดีอยู่แล้ว ข้อไหนบ้างล่ะที่ต้องเพิ่ม”

ออมเลื่อนดูแล้วทุกอย่างปกติ ข้อมูลแน่นกว่าที่เธอทำอีกด้วย แล้วบอกว่าตัวเองไม่ค่อยฉลาดเรียน มันคือข้ออ้างของคนขี้เกียจชัด ๆ ร่างบางขยับตัวนั่งตรงเข้าหาหน้าจอ ไม่สนใจว่าคนข้างล่างจะรู้สึกหนักไหม ช่างมันเสือกไม่อยากให้เธอหยิบเก้าอี้ตัวใหม่นัก

ความใกล้ชิดของเรา ทำไมช่วงล่างถึงรู้สึกแปลก ๆ ก็ไม่รู้

องศากัดฟันแน่นขณะที่คนบนตักดิ้นและเบียดนั่งเต็มตักแกร่ง ดวงตาสีดำขลับสำรวจรูปร่างเพื่อนสาวคนสนิท เธอซ่อนรูปใช่ย่อยหุ่นเว้าโค้ง ช่วงเอวคอดถึงบั้นท้ายงอนงามซ่อนตัวอยู่ภายในกางเกงขาสั้น มันดึงดูดสายตาเขามากมาย

หากวันนี้เธอไม่มีแฟน รับรองเขาจะรุกเธอให้หนัก กระแทกสะโพกกลมกลึงนั้นให้จมหน้าท้องแกร่งเขาเลย ไม่เพียงแค่พูดในใจ ฝ่ามือเย็นวางที่เอวเล็กจนทำเธอสะดุ้ง

“อ๊ะ! มือมึงโคตรเย็นเลยอะ เอาออกเดี๋ยวนี้เลย”

ออมจับนิ้วโป้งเขาเพื่อดึงอุ้งมือหนาเย็นเฉียบออก แต่ก็ไม่เป็นผล ดวงตากลมโตละจากหน้าจอเอี้ยวหน้ามองคนร่างสูงด้านหลัง “มึงอย่าทำตัวหน้าด้านได้ปะ ร่างกายกูมันมีเจ้าของ”

“กูไง เจ้าของมึงมาก่อน”

“ประสาท อะเสร็จแล้ว” ออมเลื่อนเมาส์ตรวจงานรอบสุดท้ายก่อนส่งต่อให้องศา ซึ่งเธอจะลุกจากตักแกร่งนี้เพื่อกลับนั่งโซฟานุ่ม ๆ ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าบนตักนี่ก็นุ่มและแข็งในเวลาเดียวกัน

“เดี๋ยวก่อนอย่าพึ่งลง ขากูเหน็บกิน”

“อ้าว กูยิ่งต้องลง” ออมเบียดก้นเพื่อจะลง ทว่าโดนคนร่างสูงรวบเอวดึงเข้าตัวเองอีกครั้ง แผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับแผงอกแกร่ง เธอนิ่งงันไม่กล้าขยับตัวออก เพราะเหมือนมีอะไรแข็ง ๆ ดันตูด เธอไม่ใช่คนไร้เดียงสา รู้แหละว่าเป็นน้องชายองศา

“รอให้หายชาก่อน ค่อยลง”

“เก็บไอ้ลูกชายมึงด้วย ดันตูดกูแล้ว” ใต้กางเกงนั้นคงยิ่งใหญ่น่าดู ดุนดันทักทายตูดเธอไม่พอเหมือนประคองอยู่ด้วย

“มันก็ชาเหมือนกัน เลยดุนดันสื่อสารให้มึงรู้”

“ไอ้โรคจิต” ด่าเขาชัดเจนทุกคำ

เพื่อนคู่อื่นไม่รู้เป็นเหมือนของเธอกับองศารึเปล่า ชอบดึงนั่งตักแทนเก้าอี้ บางทีนอนหนุนตัก หรือบางครั้งกอดคอกันใกล้ชิดเสมือนแฟน เธอมองว่านี่คือความสนิทของเพื่อนกันที่คบมานาน

ก่อนหน้าเธอแทบไม่รู้สึกอะไรเลย กลับกันตอนนี้ความรู้สึกมันแปลก ๆ

หรือที่ใจเต้นวูบวาบ กำลังรู้สึกผิดกับแฟน ก็ไม่แน่ใจ