ตอน 7 ซ่าดีนัก

เรื่องทะเลาะในห้องเรียนไม่มีใครเอาไปพูดต่อ ถ้าถึงหูอาจารย์คงแย่กว่านี้ อาจจะโดนทำโทษด้วย ซึ่งออมสะสมคุณงานความดีสร้างภาพลักษณ์ไว้อย่างดี เรียบร้อยเรียนเก่งตั้งแต่ปีหนึ่งยันตอนนี้ เกียรตินิยมคงไม่ไกลจากเธอ

ความหวังเดียวของการเรียนคือ ทำเกรดดี นอกเหนือจากนี้เป็นตัวอย่างให้น้องเคารพนับถือ

องศาหาซื้อยามาทาแผลช้ำจากการถูกเล็บจิกเข้าเนื้อเลือดซึมผิวจนเกิดรอยแดง ช่วงบ่ายไม่มีเรียนกิจกรรมอะไรก็ไม่มีเพราะส่วนใหญ่ปีสองกับปีสามเป็นคนจัดการดูแล

“อ๊ะ! เบา ๆ หน่อยดิ๊ กูเจ็บนะ”

“ทีตบกับพวกนั้นไม่เห็นบ่นว่าเจ็บ”

“ตอนนั้นกำลังมันนี่ ทาเบา ๆ” ออมจับมือแกร่งที่กำลังทายาแผลตัวเองอยู่ พอทิ้งน้ำหนักหน่อยเธอจิกใส่เพราะแสบมาก

“ต้องพามึงไปฉีดยาบาดทะยักปะเนี่ย กันพิษสุนัขบ้าเข้าร่างกาย”

“ไอ้นี่! หมาพันธุ์นี้ต้องกระทืบแม่งให้กระอักเลือดตายไปเลย” พูดถึงเรื่องที่โดนหาเรื่องแล้วเจ็บแค้นใจอยากตะบันหน้าอีกสามคนให้มันแหกแม่งตรงนั้น หัวโจกมันก็มีชื่อแต่เธอไม่อยากเรียกเสนียดปาก

“พี่ออม นั่นโดนอะไรมาคะ”

นั่งอยู่โต๊ะหินอ่อนใต้ตึกคณะวิศวะ ไอรีนลงคลาสมาเจอกับกลุ่มแฟนตัวเองก็รีบเข้ามาทักทาย พอเห็นว่าออมบาดเจ็บรีบเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง

“ฟัดกับหมามาค่ะน้องไอ แล้วนี่เลิกเรียนแล้วเหรอ”

“ใช่ค่ะ อาจารย์แค่สั่งงานจากนั้นก็ปล่อย” คำตอบสดใสจากแฟนขุนเขาทำเอาออมยิ้มแย้มอย่างเอ็นดู ไอรีนได้เป็นดาวคณะดวงใหม่ที่ส่องแสงประกายจนนึกชื่นชมในใจว่า เลือกคนไม่ผิดจริง ๆ

“เหนื่อยรึเปล่าครับ เหงื่อท่วมเชียว” ขุนเขายกมือเช็ดเหงื่อให้แฟนสาว

“ไม่เลยค่ะ ไอสบายมาก” ฉีกยิ้มหวานส่งให้ขุนเขาท่ามกลางสองคนที่นั่งทำแผลให้กัน

“กูโคตรเบื่อคนมีแฟนเลยเว้ย”

“พี่องศาต้องรีบหาแล้วนะคะ ไออยากเห็นหน้าผู้หญิงที่เกิดมาพร้อมกำราบ เอ๊ย เป็นแฟนของปู่รหัสไม่ไหวแล้ว” ยามที่ไอรีนพูดอยู่ ตากลมโตก็มองออมตลอด เพราะเธอรู้ว่า ปู่รหัสเธอแอบชอบเพื่อนสนิทตัวเอง

“ใครจะชอบคนขี้แกล้งอย่างมันน้องไอ อีกอย่างนะแพรวพราวจะตาย”

“ใครบอกว่ากูเจ้าชู้ จับกระแทกให้เข็ด”

เพี๊ยะ!

ออมตบปากองศาที่พูดจาทะลึ่งต่อหน้าไอรีน “มึงจะพูดอะไรดูด้วย น้องไอยังอยู่ตรงนี้” กดตามองดุร่างสูงที่ยังทำตัวลอยหน้าลอยตา ซ้ำยังหันไปยักคิ้วส่งให้หลานรหัสตัวเอง

“สบายมากค่ะพี่ออม หนูไม่ใสเหมือนหน้าตาเลยค่ะ” คำตอบเสียงหวานเคอะเขินที่แสดงออกมานั้นทำเอาขุนเขายกยิ้มมุมปาก โอบไหล่แฟนตัวเล็กกดปากจูบต่อหน้าเพื่อนอย่างไม่สนใจ

“แคร์คนโสดอย่างกูบ้างก็ได้ เกิดฮึกเหิมอยากจูบคนทำไง จับไอ้ออมมาจูบเดี๋ยวได้หัวแตกก่อน”

“อย่าบ้านะมึง กูถีบจริงด้วย ถึงมือกูจะเจ็บแต่ขากูใช้งานได้สบาย”

ออมทำท่ายกขาให้องศาดู ทว่าพอเธอยกสูงเลยตักเขาดึงขาเรียวหนีบไว้กับข้างตัว

“อยากซ่าดีนัก กระโปรงไม่อำนวยอยู่ละแม่งยกขาไม่เกรงใจตัวเองเลย” องศาบ่นแต่มือหยิบกระเป๋าวางปิดไว้บนต้นขาเพื่อนสนิท

“เออว่ะ กูลืมเลยเสร็จจากตรงนี้กลับห้องแล้ว คืนนี้แฟนกูชวนไปผับด้วย”

องศาทำแผลให้เพื่อนตัวเล็กเสร็จเรียบร้อย คลายแขนที่หนีบขาเรียวยาวเอาไว้ พอได้ยินประโยคที่ว่าแฟนชวนไปผับก็หูผึ่งทันที

“ทีกูชวนปฏิเสธ พอมันชวนหน่อยรีบตอบตกลง”

“นั่นแฟนกูค่ะ ชวนแล้วต้องไปปะ”

ออมเบะปากก่อนจะหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา แฟนหนุ่มส่งข้อความพอดี หญิงสาวฉีกยิ้มหวานใส่แชทสีชมพูหวานแหววตามประสาคนมีแฟน ขยับตัวนั่งตัวตรงแล้วกดอัดเสียงแล้วส่งให้นีล

“โคตรแย่เลยว่ะ เหลือกูคนสินะที่โสดอยู่คนเดียว” พูดแล้วองศาช่างน้อยใจที่สวรรค์ไม่เห็นใจ ส่งคนที่ชอบอยู่ใกล้แล้วแท้ๆ เสือกไม่คว้าแล้วยังตัดพ้อเศร้า เบ้ปากมองออมที่ยิ้มหวานใส่มือถือ

“เจ้าชู้นัก สวรรค์ลงโทษมึงซะใหเข็ด” ออมดันแว่นเป็นที่ก่อนจะเอ่ยคำพูดทิ่มแทงใจดำเพื่อนหนุ่ม เมื่อก่อนทำตัวแพรวพราว หว่านเสน่ห์ใส่ผู้หญิงไปทั่ว เที่ยวกลางคืนบ่อยจนเธอเบื่อจะห้าม จนขึ้นปีสามที่มันเบาการเที่ยวลง ไม่ค่อยเรียกเด็กมาปรนเปรอ ไปผับก็แค่ดื่มเฉย ๆ ถึงเวลาก็กลับบ้าน

มักพาเธอกลับด้วยกัน ใช้ข้ออ้างว่าขี้เกียจส่งห้อง ไม่ว่าไปไหนหรือปาร์ตี้อะไร จุดสิ้นสุดถ้าไม่ใช่ห้องเธอก็ห้องมัน

“เมื่อก่อนมันใช่ ตอนนี้กูเป็นคนดีแล้ว ใช่ไหมน้องไอ” องศายักคิ้วส่งให้หลานรหัสตัวแสบ อีกฝ่ายหรี่ตาเล็กลงเหมือนไม่เชื่อเขา

“พี่องศาน่าจะรู้ตัวแล้วว่าตัวเองเคยเลว ตอนนี้เลยอยากกลับตัวเป็นคนดีเพื่อผู้หญิงที่เขารัก”

คำพูดมากมายที่ออกมาจากปากไอรีนล้วนแต่เข้าข้างองศา มีจังหวะหนึ่งที่ทำเอาเขาแทบสำลักกับคำว่า เคยเลว ขมวดหัวคิ้วเข้าหากันพร้อมมองขุนเขาที่กำลังกลั้วหัวเราะ ออมก็เม้มปากกลั้นขำสุดความอดทนจนแก้มแดงก่ำ

“ถือว่าหลานรหัสกูพูดดีอยู่ เดี๋ยวให้รางวัลคนเก่ง” กัดฟันพูดเสียงลอดไรฟัน แสบนักนะแฟนไอ้ขุน

“มึงมีคนที่รักแล้วเหรอ กูไม่เห็นรู้เรื่องเลย”

“มีดิ๊ว่ะ แต่ยัยนั่นโคตรไม่ฉลาดมองไม่ออกว่ากูชอบ”

องศากระแทกเสียงตอบ มองออมยามที่พูดถึงผู้หญิงที่เขาชอบ อีกฝ่ายเอียงคอครุ่นคิด คงกำลังคิดแหละว่าใครกันที่เขาชอบอยู่

“คนนั้นก็โง่พอกับคนที่แอบชอบเลยอะนะ”

“มึงก็โง่ด้วยถ้างั้น”

“อ้าว ไหงเป็นกูวะ กูน่ะฉลาดที่สุดแล้ว”

“เออเรื่องเรียนมึงฉลาดกว่าใคร เรื่องคบแฟนน่าจะด้อยสุดละมั้ง” องศาตั้งใจพูดยั่วโมโหให้อีกฝ่ายโกรธเล่น ยิ่งเห็นเธอกัดฟันยกมือจะฟาดเขายิ่งรู้สึกดี

“ไอ้เหี้ยองศา! อย่างน้อยนีลก็สุภาพกว่ามึง” และใช่ ออมทุบองศาจริง ๆ กว่านั้นพูดจบแลบลิ้นใส่เขาอย่างหมั่นไส้

ปกติองศาไม่เคยมีปัญหาเวลาเธอคุยกับผู้ชาย พักหลังมานี้ชอบหาเรื่องยุแยงนัก ออมไม่เข้าใจเลยจริง ๆ

“ฮึ ภาพลวงตาชะมัด”

“กูอยู่นานไม่ได้ละ ต้องกลับห้อง”

ออมยืนขึ้นเอากระเป๋าผ้ามาปิดกระโปรงขาด ๆ ของเธอเอาไว้ เวลานี้ผู้คนไม่เยอะนัก พอไม่ทำให้ตัวเองอับอายต่อหน้าน้อง ๆ

“พี่ออมกระโปรงพี่ขาดขนาดนั้นเลยเหรอคะ พี่องศารีบไปเอารถพาพี่สาวหนูกลับบ้านสิ” ไอรีนตีแขนองศาที่ยังนั่งนิ่งอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อน

“ไม่เป็นไรน้องไอ พี่กลับเองดีกว่า”

“รีบมาอย่าลีลา ดูดิเนี่ย” องศาบ่นไปด้วยช่วยจับกระเป๋าปิดต้นขาให้ออมด้วย อยากขับรถมาจอดหน้าตึกแต่ก็อยากใกล้ชิดประคองเธอไว้ในอ้อมแขนแบบนี้ มาถึงรถเขาเปิดประตูให้ออมเข้าไปนั่ง ดึงสายคาดเบลล์ให้ด้วย

“ส่งกูกลับคอนโดตัวเอง อยากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อ” เธออึดอัดมากตอนนี้ อยากกลับห้องแล้วถอดทุกอย่างเดินเปลือยกายเดิน นอนสบายใจ

“อย่าเร่งกูได้ปะ มีร้านต้องแวะข้างหน้านี้หน่อย”

“ธุระเยอะจัดเลยว่ะ” ถึงจะบ่นแต่ก็ยอม ออมนั่งนิ่งไม่หยิบจับอะไร แว่นตาเหมือนขาไม่ตรงเท่าไรสูงข้างปกติข้าง “ไอ้เหี้ยพวกนั้นทำไมต้องรังแกแว่นกูด้วย”

“มึงไม่ถอดตอนต่อสู้วะ ไม่งั้นขาแว่นคงไม่พิการ”

“เฮอะ แม่งพูดมาได้ว่าคนใส่แว่นหน้าตาไม่ดี รุ่นพี่ปีก่อนก็เล่นงานกูเพราะใส่แว่น บอกว่าหน้ากูเฉิ่มไปไม่เหมาะกับลงประกวดดาว”

“ก็รู้แล้วนี่ว่าใส่แว่นทำให้คนคิดว่ามึงไม่สวย ถอดแว่นเถอะถ้าไม่อยากฟังคำพวกนั้น”

“มึงก็อยากให้กูถอดแว่นเหรอ” น้ำเสียงเบาลง

“ไม่ กูตามใจมึง”