ตอน 2 คอนโดใครก็ทำเอง

@คอนโดองศา

“กูอยากอาบน้ำ มีเสื้อให้กูเปลี่ยนปะ”

ทันทีที่ขึ้นห้อง ออมรีบเอ่ยถามถึงเสื้อเอาไว้เปลี่ยน ปกติเธอมาค้างจะพกเสื้อผ้ามาด้วย ยามมีงานกลุ่มหรือรายงานต้องทำร่วมกัน ไม่คอนโดองศาก็ขุนเขา บางทีก็ห้องเธอ แล้วแต่สะดวกในช่วงเวลานั้น ๆ

“แป๊บ เดี๋ยวหยิบมาให้หรือ”

“กูรอตรงนี้” ออมรีบเอ่ยดักไว้ สายตาเจ้าเล่ห์มีแผนจะแกล้งเธออยู่ตลอด แม้ว่ามันไม่ทำอะไรแบบนั้นก็ตาม

ห้องนั่งเล่นกลางคอนโดสุดหรูของคุณชายองศา โซฟาตัวยาวที่บนนั้นมีหมอนกับผ้านวมไหมพรม เห็นแล้วชวนให้หาวซะอย่างไรอย่างนั้น หรือมันจุดก้านไม้หอมยานอนหลับกันแน่ ถึงได้ทำให้เธอง่วงขนาดนี้ หญิงสาวรอไม่นานนัก เจ้าของห้องออกมาพร้อมกันเสื้อและกางเกงขาสั้นครบชุด

“มึงอกเล็ก ใส่อันนี้ได้” เสื้อขนาดพอดีไซซ์ออมเป๊ะ เขาวัดขนาดตามสายตาแม่นยำของตัวเอง ใส่ได้อยู่แล้วละ

“ห่ามึงดิ ด่ากูไม่มีนมอีกละ เดี๋ยวได้หัวแตก” ไม่มีใครล้อเธอเก่งได้เท่าองศาแล้ว หาว่าเธออกไม่มีบ้างละ

“งั้นพิสูจน์มาสิว่ามีนม” เลิกคิ้วข้างหนึ่งอย่างยียวน รู้แล้วว่ายิ่งยั่วโมโหเพื่อนสาวจะเป็นยังไง

“ไม่โดนฝ่ามือกู มึงไม่เลิกตอแยกับกูใช่ไหม ได้เหี้ยอง ได้มึงมา” ออมถกแขนเสื้อนักศึกษา รู้ว่ามันพอดีตัวก็ยังทำท่าเหมือนนักเลงที่คอยหาเรื่องคนอื่น “ไอ้องศา” เธอปรี่ตัวเข้าใส่หวังจะตีเขา ทว่าเล็งผิดไปหน่อย พลาดไปอยู่ในอ้อมแขนเขา

“เฮอะ ขาสั้นแล้วสายตาไม่ดีอีก” องศาคว้าคนตัวเล็กเอาไว้ทัน จังหวะท่าทางเหมือนวัวจะไล่ขวิดก็ไม่ปาน ทำเขาหัวเราะยกใหญ่กับการซุ่มซ่ามของเธอ

“มึงขำอะไร” ออมถอดแว่นตา แหวใส่เขาอีกครั้ง หวังเล็งใช้ฝ่ามือสะท้านฟ้าให้มันสำนึกเสียบ้าง

“ขำมึงแหละ กูว่าต้องไปตัดแว่นมาใหม่ละ”

“ก่อนไปตัดแว่น กูต้องไปฟาดมึงก่อน” ออมอาศัยที่เขาไม่ทันตั้งตัว มือเล็กฟาดไปที่สะโพกกำยำอย่างจัง แล้วหนีเข้าห้องน้ำพร้อมแลบลิ้นใส่

“ยัยออมตัวแสบ อาส์” เขาลูบถูตรงก้นตัวเอง ฝ่ามือหนักฉิบหาย แม่งตีเข้ามาได้ยังไง เล็งเป้ามาถูกด้วย เธอไม่เล่นหลังกับหน้าอก เว้นแขนกับก้นที่จะเป็นเป้าของเธอ

เธอกับเขาเป็นคู่กัดที่วันหนึ่งต้องตีกัน แล้วเขาก็ดันชอบที่จะตีกับเธอด้วย วันไหนไม่แกล้ง ไม่ชวนตีวันนั้นไม่มีความสุขเอาซะเลย ยกเว้นว่า ใครคนหนึ่งน้อยใจหรืองอนกัน

องศายืนอมยิ้มอยู่ชั่วครู่ก็ได้เวลาตัวเองต้องอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า มือหนาดึงชายเสื้อออกนอกกางเกงยีนตัวสีดำ ก้าวขาเดินกลับห้องพลางใช้ฝ่ามือบีบนวดท้ายทอย

ออมแต่งตัวเสร็จแล้ว เธอจะโนบราก็ยังไงอยู่เพราะในห้องไม่ได้มีเธอแค่คนเดียว จึงต้องเอาของเดิมมาใส่อีกรอบ เสื้อยืดตัวที่องศาให้มาพอดีเป๊ะเลย เหมือนวัดจากตัวเธอโดยตรง ช่วงหน้าอกมันก็แนบแน่นจนอวบอิ่มลงมาถึงช่วงเอวคอดเห็นส่วนเว้าส่วนโค้ง ปากดีฉิบหายว่าเธออกเล็ก

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาข้างนอกห้อง คอนโดองศามีสองห้อง แต่ละห้องมีห้องน้ำภายในตัว จึงเป็นความส่วนตัวที่ไม่ต้องคอยระแวงว่าจะมีสายตาคู่นั้นจ้องเธอเวลานุ่งผ้าขนหนูหรือนุ่งน้อยชิ้นเช่น ถอดเสื้อผ้าจนหมดแล้วเหลือชั้นใน

“กูหิวข้าว”

“ในครัว มีอะไรก็กิน ๆ ไป”

ชายหนุ่มเจ้าของห้องบุ้ยปากไปที่ห้องครัว ในตู้เย็นพอมีอะไรให้กินบ้างแหละ ซื้อเข้ามาตุนไว้เยอะอยู่ แม้ว่าตัวเองไม่เคยลงมือทำอาหารกินเอง เน้นซื้อ สั่งสะดวกกว่า หรือความจริงที่ว่าเขาทำอาหารไม่เป็น

ออมเปิดตู้เย็นห้ององศาแล้วถอนหายใจ ของสดมันก็มี แต่กว่าจะละลายน้ำแข็ง สองสามชั่วโมงไม่น่าจะได้กิน เธอเลือกหยิบไข่สองฟองกับขนมปัง ง่าย ๆ พอเวลานี้

“มึงมาเปิดแก๊สให้กูหน่อย”

“กูบอกให้มึงทำเป็นคอนโดตัวเอง”

“ไม่อะ ถ้าทำงั้นกูก็ไม่ได้ใช้มึงอะดิ” ความร้ายกาจของคนตัวเล็ก สร้างความหมั่นไส้จากเพื่อนหนุ่มได้เป็นอย่างดี เพราะเขากลอกตาเบ้ปากใส่เธอ จึงเดินมาเปิดแก๊สให้คนร่างบาง เห็นไข่กับขนมปังอยู่ในจาน

“จะทำอะไร ทำเผื่อด้วยดิ”

“อยากกินก็ทำเองดิ๊”

“กูให้ห้าร้อย หรือไม่เอาก็แล้วแต่”

“ใจเย็น ๆ ก่อนดิ๊เพื่อน กูยังไม่พูดว่าไม่อยากทำเลย พร้อมเพย์เบอร์เดิมนะ ห้าร้อยห้ามขาดแม้แต่สตางค์เดียวหรือถ้าเพิ่มก็ขอบคุณมาก”

ออมยักคิ้วหลังจากพูดจบ เพื่อนใจดีแบ่งเงินให้ขนาดนี้ใครกล้าใจร้ายลง แค่ทำเหมือนของตัวเองเพิ่มอีกชุดหนึ่งไม่เห็นยุ่งยากตรงไหน หญิงสาวตอกไข่ใส่กระทะคนนิดหน่อยตามด้วยขนมปังโป๊ะไว้บนไข่

องศากอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวมองเพื่อนตัวเล็กกำลังง่วนทำอาหารอยู่ ผมปล่อยตรงแต่มีปอยผมที่ยุ่งออกมาข้าง ๆ เธอไม่ได้สวมแว่น ใบหน้าเกลี้ยงเกลาขาวอมชมพู ยิ่งดึงดูดสายตาเขามากเป็นพิเศษ ที่เคยบอกว่าเธออกเล็กนั้นไม่ใช่ความจริง แค่แหย่เล่นยั่วโมโหเธอแค่นั้น

"กูรู้ว่ากูสวย ไม่ต้องมองขนาดนั้นก็ได้ปะ"

ออมเหลือบสายตามองคนร่างสูงเล็กน้อย เห็นเพื่อนหนุ่มกำลังมองเธออยู่ เลยเอ่ยคำพูดชวนหลงตัวเอง ความจริงเธอสวยตามที่พูดนั่นแหละ

"หลงตัวเองฉิบ"

"แน่นอน" เลิกคิ้วทำหน้าหมั่นไส้ "ถ้ากูไม่หลงตัวเองกับมึงแล้วจะให้ไปหลงกับใคร เพราะผู้ชายคนอื่นเขาชมต่อหน้าว่ากูสวย" ยักคิ้วส่งให้เพื่อนสนิทหนุ่มที่ยกมุมปากขึ้นพร้อมขำเฮอะในลำคอ

"ไอ้ผู้ชายที่มึงว่า ไอ้เหี้ยนีลอะนะ"

"นี่! มึงเรียกแฟนกูดี ๆ เขามีชื่อเสือกไปเติมเหี้ย" จึ๊ปากเมื่อได้ยินเขาพูดถึงแฟนตัวเอง นีลทั้งดีและสุภาพมากขนาดนั้น เติมเหี้ยเข้าไปได้ยังไง แย่จริง ๆ ในมือเธอถือตะหลิวแท้ ๆ ยังกล้ากวนตีน

"มึงว่าอะไรนะ แฟน นี่มึง" องศาแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง วันนั้นยังบ่นว่าไอ้เหี้ยนีลมันเปลี่ยนไป บ่นว่าคงเบื่อเธอแล้ว ต่างนาสารพัดมาระบายใส่เขา แม่งวันนี้บอกเป็นแฟน

"ใช่ กูตอบรับคำขอเป็นแฟนของนีลแล้ว หลังจากที่เราศึกษาดูใจกันสักพัก" พิสูจน์แล้วว่า นีลเป็นคนดีจริง ๆ ทุกวันเหมือนเป็นกิจวัตรประจำวัน ต้องทักถามหรือโทรคุยกันเพื่อแลกเปลี่ยนความรู้สึกและความไว้ใจ

"มันไว้ใจได้รึเปล่า"

"แน่นอน" นีลขอเธอเป็นแฟนหลังจากกลับดูหนังวันนั้น เขาบอกว่าเราก็ศึกษาดูใจกันมานานละ ขยับขั้นเป็นแฟนได้แล้ว เขาอยากเปิดตัวเธอ เธอเองอยากเปิดตัวเขา

"เอ่อ ถ้าเกิดมันอยากเอามึงทำไง"

"โว๊ะ วนเข้าเรื่องใต้สะดืออีกละ เรื่องนั้นกูขอคิดดูอีกที" เธอไม่ได้คิดถึงเรื่องอย่างว่า ก็รู้แหละว่าคนมีแฟนส่วนใหญ่เป็นเรื่องปกติ “และเขาไม่เหมือนมึงที่แค่ปะหน้าก็ลากไปเอา” ออมเน้นทุกคำ รู้นิสัยของเพื่อนพราวเสน่ห์ตรงหน้าอย่างดี

มือหนาดึงท้ายทอยออมกระชากตัวเข้าใกล้จนแผนหลังบางแนบแผงอกกำยำ ใบหน้าคมคายโน้มชิดใกล้ใบหูของเพื่อนสาวคนสนิท กายเขาร้อนรุ่มเหมือนคนสุมไฟ

"ทำเป็นรู้ดี มึงจะมีแฟนก็มีไป มึงอย่าใจง่ายอ้าขาให้มันก็พอ ถ้ากูรู้มึงตาย" เพื่อนทั้งคนต้องเป็นห่วงอยู่แล้ว ไอ้นีลนี่ก็ไม่ได้น่าไว้ใจเหมือนที่ออมบอก ผู้ชายด้วยกันมองออก อยู่ที่ว่ามันจะเผยสันดานวันไหน

"เหี้ยองศา ปล่อยกู" ออมดันตัวออกจากมือหนา "ถึงอย่างนั้นมึงก็ไม่มีสิทธิ์ห้าม เพราะมันเป็นเรื่องของกู"

"เรื่องของกูด้วย!"