ตอน 8 แค่แฟน ไม่ใช่ผัว 1/2

องศาแวะเข้าร้านขายกระโปรงก่อนกลับคอนโด ทดแทนอันที่ขาด สภาพคือไม่สามารถซ่อมแซมได้แล้ว ชายหนุ่มลงไปซื้อคนเดียวกะประมาณไซซ์ของเพื่อนสนิทตัวเล็ก ขนาดตัวไซซ์เอสอยู่แล้ว ยังมีอันที่เล็กกว่าที่เธอใส่อีก เชื่อเลยว่าหุ่นแต่ละคนไม่เหมือนกันเลยจริง ๆ

หุ่นของออมจัดว่าดี ไม่ผอมไม่อ้วน อยู่ในเกณฑ์ที่จับแล้วเต็มไม้เต็มมือ

“เอากี่ตัวดีคะ”

“ห้าตัวครับ”

จัดให้เพื่อนรักได้เปลี่ยนแม่งทุกวันไปเลย องศารอแม่ค้าสักครู่ก็ได้ตามที่ต้องการจากนั้นก็เสร็จกลับขึ้นรถ ไม่ทันที่เขาจะปิดประตูรถสนิท คนตัวเล็กเอ่ยขึ้นทันที

“ธุระที่ว่าคือแวะร้านนี้” ออมชี้ร้านที่องศาพึ่งออกมา นึกว่าเป็นอีกร้านที่เขาจะแวะ

“เออดิ มึงคิดว่ากูจะแวะร้านเกม?”

องศาเลิกคิ้วถามหญิงสาว เพราะเป็นร้านประจำสมัยปีหนึ่ง เขากับขุนเขาชอบนัดกันมาเล่นเกมหลังเลิกเรียน หรือวันหยุดก็มาแต่เช้า

หลังขึ้นปีสอง จัดซื้อคอมไว้ที่ห้องจะสตรีมแต่ละครั้ง เที่ยงคืนยันเช้าก็ไม่มีใครด่า

“ไม่แน่หรอกมึงอะ ติดเกมยิ่งกว่าอะไร ไม่โดนรีไทร์ก็บุญละ”

“เพราะมีมึง กับไอ้ขุน กูเลยรอด” เขาพูดจริง ช่วงนั้นเขาติดเกมหนักมาก ขุนเขาก็เล่นแต่ไม่หนักเท่าเขา จนวันหนึ่งเรียนก็ไม่ไป งานก็ไม่ส่ง

เกือบจะโดนรีไทร์ แต่ได้ออมกับขุนเขาช่วย หลัก ๆ จะเป็นเพื่อนสาวที่ด่าเขา ดึงสติกลับมาอีกครั้ง พร้อมช่วยเหลือทั้งงานและอะไรหลายอย่างจนผ่านมาได้

แบบนี้ไงเขาเลยเริ่มรู้สึกดีกับเธอ ปีสองอาจจะยังไม่ชัดเจนยังคงความรู้สึกเพื่อนอยู่ ปีสามความรู้สึกเริ่มจะชัดขึ้นแต่ก้ำกึ่งระหว่างเพื่อน กระทั่งปัจจุบันปีสี่เขาเริ่มชัดเจนว่า รักเธอจริง ๆ

ทว่าแม่งโดนตัดหน้าซะได้

“สมน้ำหน้านัก ต่อไปถ้าเหลวแหลกอีกอย่าหวังกูจะช่วย”

“เหรอ ไม่ช่วยกูแล้วมึงจะช่วยใคร ต่อไปอาจเลวเพราะแย่งมึงก็ได้” คำพูดกำกวมที่เขาตั้งใจให้เธอได้ยิน อีกฝ่ายหันขวับเม้มปากแน่น ในใจกำลังด่าเขาอยู่แน่นอน

“ประสาทว่ะ แล้วนี่มึงซื้ออะไร” ออมเปลี่ยนเรื่องคุย หยิบถุงกระดาษมาดูของข้างใน กระโปรงหลายตัวที่ทำเอาเธอเงยหน้ามององศาอย่างสงสัย “มึงซื้อไปฝากใครเยอะแยะ เด็กมึงเหรอ”

องศาเหลือบสายตามองเพื่อนตัวเล็กที่เอียงคอถามเสียงอ่อน คำว่า เด็ก โคตรสะกิดใจเขามาก เหมือนจี้จุดขยี้ เขามีเด็กซะที่ไหน น้องสาวก็ไม่มีเพราะเป็นลูกคนเดียว ชนิดเดียวกับขุนเขา

“เด็กห่าที่ไหน ซื้อให้มึงนี่แหละ” เขายอมรับตรง ๆ ซื้อมาตั้งห้าตัวและเป็นไซซ์ของออมทั้งหมด หากไม่ใช่เธอคงไม่มีใครใส่ได้ ถึงจะมีเขาก็ไม่ให้หรอก

ออมมองถุงกระโปรงแล้วเลิกคิ้ว “ซื้อให้ทำไม ที่มีอยู่ก็เยอะแล้ว” มือสวยหยิบออกมาแล้วเป็นทรงเอทั้งห้าตัว แล้วดูขนาดของมันตรงตามไซซ์เธอเป๊ะด้วย “มึงรู้ไซซ์กูเหรอ ถึงได้เลือกถูกขนาดนี้”

“เอวเล็กขนาดนั้น กูจับแป๊บเดียวก็รู้ละ” ความจริงเขาแอบเสือกดูขนาดเอวของกระโปรงตัวเก่าของเมื่อวาน หากให้วัดจากตัวจริง ๆ คงไม่ได้ขนาดนี้

“ไอ้บ้านี่”

“ทำเป็นเขินอะไร นมกูก็จับมาแล้ว เอวเรื่องจิ๊บ ๆ”

“ไอ้โรคจิต! พูดได้ไม่อายปาก” แทบจะหมดความอดทนกับคนหน้าด้าน ออมใช้มือตัวเองทั้งสองข้างปกปิดหน้าอกตัวเองเอาไว้แน่น กลัวสายตาที่มันมองมาจะก่อให้เกิดความหื่นกระหาย

เหตุเกิดตอนนั้น หลังจากเลี้ยงรับสายรหัส คืนนั้นเธอต้องกลับกับเขา ไม่สิ มันบังคับกลับด้วยกัน องศาว่าเธอหน้าอกแบนไข่ดาว ด้วยความโมโหเธอดึงหูเขา แต่ความเจ้าเล่ห์ของคนร่างสูง กดหน้าตัวเองใส่หน้าอกเธอ มันสั่นหน้ากับเต้าอวบทั้งสองอย่างบ้าคลั่งเลย

เสียความบริสุทธิ์หน้าอกให้มันเต็ม ๆ เลย

“อายทำไม จับก็พูดว่าจับ กระแดะบอกว่าไม่เคยเหรอ ฮึ นั่นไม่ใช่กู”

“ก็ใครจะหน้าด้านเก่งเหมือนมึงล่ะ ดีนะไอ้ขุนเป็นคนดี ไม่งั้นกูคงได้ปวดหัว คนเดียวก็จะบ้าตายอยู่แล้ว”