로그인공유
ถ้าตะวันเห็นค่าเราสักนิดก็คงดี
게시일:
2026-04-29 10:30:03ตอนที่ 4
ถ้าตะวันเห็นค่าเราสักนิดก็คงดี กร๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง! เมื่อห้องกลับมาเงียบลงหลังเพื่อน ๆ แยกย้ายกันไป เสียงโทรศัพท์ของตะวันก็ดังขึ้น เขาเหลือบมองชื่อบนหน้าจอเพียงแวบเดียวก่อนจะกดรับสายแทบจะทันที “เนเน่โทรหาตะวันตั้งหลายรอบ ทำไมเพิ่งรับล่ะคะ” น้ำเสียงเล็กแหลมออดอ้อนดังออกมาจากปลายสาย “เมื่อกี้เพื่อนอยู่ด้วยน่ะ เลยไม่ได้รับ กลัวพวกมันถามมาก ขี้เกียจตอบ” เขาตอบตามตรง พลางเอนตัวพิงพนักโซฟา “หื้ม…นึกว่าจะทิ้งเนเน่ไปแล้วซะอีก” “ใครจะกล้ากันล่ะ…แล้วโทรมาหาตั้งหลายสายแบบนี้ คิดถึงฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอ” “ก็ใช่น่ะสิคะ…ไม่ได้ยินเสียงตะวันแล้ว เน่นอนไม่หลับเลย” “ปากหวานจังนะ อย่างอื่นจะหวานด้วยหรือเปล่า” ปลายสายหัวเราะคิก เสียงนั้นฟังดูตั้งใจยั่ว “ถ้าอยากรู้ว่าหวานไหมก็ต้องมาชิมเองสิคะ” ตะวันถอนหายใจยาวเหยียด “ช่างเถอะ พูดไปก็ไม่ให้ไปเจออยู่ดี” “หื้ม วันนี้อารมณ์ไม่ดีเหรอคะ…ทำไมฟังดูแปลก ๆ อยากให้เน่ช่วยไหม” “อยากสิ…แล้วจะช่วยยังไงล่ะ” “แล้วตะวันคิดว่าร่างกายของเนเน่ จะช่วยให้ตะวันมีความสุขได้มั้ย” ปลายสายเอ่ยด้วยน้ำเสียงยั่วเย้า เสียงหวานนุ่มคล้ายกำมะหยี่ถูไล้ผ่านประสาทสัมผัส แค่ได้ยินก็ทำให้ลมหายใจของคนฟังสะดุดวูบโดยไม่รู้ตัว “ลองดูสิ… อยากรู้เหมือนกันว่าวันนี้จะมาไม้ไหน” ร่างสูงหลับตาพริ้ม จ้องมองหน้าจอไม่ละสายตาแม้แต่น้อย ร่างอรชรกำลังบิดเร้ายั่วยวน มือเรียวอีกข้างก็ไม่วายที่จะยกขึ้นมาบีบคลึงหน้าอกอวบเบา ๆ “อยากเห็นมากกว่านี้มั้ย” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทอดยาว แผ่วต่ำเจือรอยหยอกเย้า “อยากสิ…อยากเห็นว่าตรงนั้นแฉะแค่ไหน” ตะวันตอบกลับเสียงแผ่วเบาคล้ายคนกำลังเคลิ้ม สายตายังคงจดจ้องหน้าจอไม่ยอมละไปไหน “หื้ม…” จากนั้นโทรศัพท์มือถือก็ค่อย ๆ เลื่อนต่ำลง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ระหว่างเรียวขาขาวเนียน ทำเอาคนที่เห็นต้องกลืนน้ำลายลงคอ “อยากเห็นมากกว่านี้…” ร่างสูงกระซิบเสียงแผ่ว ลมหายใจหอบรินแนบมากับถ้อยคำทำเอาคนฟังรู้สึกเสียวซ่านไล่ไปทั่วทั้งทรวง “อยากเห็นมากกว่านี้เหรอคะ…อ้อนเนเน่สิ” เสียงเล็กแหลมยังคงแฝงรอยหยอกเย้า “เนเน่ได้โปรด…แหวกกางเกงในเธอออก” เสียงออดอ้อนที่เอื้อนเอ่ยออกมาอย่างไม่คุ้นเคยนั้น แค่ได้ยินก็ทำให้คนฟังขนลุกซู่ไปทั่วร่าง “อ้อนเก่งแบบนี้เนเน่ก็คงปฏิเสธไม่ได้” ขาเรียถูกอ้าออกกว้าง กางเกงในสีหวานถูกเบี่ยงไว้ด้านข้าง ปลายนิ้ววนแตะเบา ๆ จนมีเสียงน้ำชื้นเบา ๆ ดังลอดลำโพง “แบบนี้พอใจมั้ยคะ…หื้ม” “พอใจสิ…” ตะวันตอบออกไปเสียงแหบพร่า สายตาคมไม่ละจากหน้าจอโทรศัพท์แม้แต่น้อย ก่อนที่มือหนาจะค่อย ๆ คลายเข็มขัดเอนกายพิงพนักโซฟาอย่างผ่อนคลาย “อื้ม…ตะวันเน่เสียว” ปลายสายครางเสียงกระเส่านิ้วเรียวบดขยี้ติ่งสวาท ตะวันเห็นภาพนั้นเต็มตาผ่านหน้าจอมือถือ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะควักท่อนเอ็นแข็งขึงออกมา เสียงเคาะประตูจากปลายสายก็ดังขึ้นก่อนที่สายจะถูกตัดไปโดยไม่มีคำบอกลาใด ๆ จากอีกฝ่าย “เอ้า! เหี้ยอะไรวะเนี่ย” ตะวันสบถคำหยาบออกมาอย่างหัวเสีย พรางก้มมองกระเจี๊ยวตรงระหว่างขาที่เริ่มแข็งตัวขึ้นเรื่อย ๆ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังไม่หยุด ทำให้อัยยารีบกดวางสาย ก่อนจะคว้าเสื้อผ้ามาสวมให้เรียบร้อยอย่างลนลาน แล้วรีบไปเปิดประตู “แม่เคาะตั้งนานทำไมเพิ่งเปิดล่ะ” ทันทีที่ประตูเปิดออกมารดาก็เอ่ยถามทันทีในมือถือแก้วนมเดินเข้ามาด้วย “เอ่อ… เมื่อกี้หนูคุยเรื่องโปรเจคต์กับเพื่อนอยู่ค่ะเลยเปิดช้า” “ขยันจริงเชียว งั้นดื่มนมแล้วรีบเข้านอนเถอะแม่ไม่กวนแล้ว” หญิงวัยกลางวางแก้วในมือลงบนโต๊ะข้างหัวเตียง ใบหน้าอยากกร้านผุดรอยยิ้มขึ้นมาเบาเบาก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป อัยยาถอนหายใจเบา ๆ อย่างโล่งอก ที่อย่างน้อยคืนนี้แม่ก็ไม่ได้ซักถามอะไรไปมากกว่านั้น เช้าวันต่อมา รถยนต์ตันหรูแล่นเข้ามาในลานจอดรถของมหาวิทยาลัย ก่อนจะชะลอความเร็วลงเมื่อสายตาของตะวันไปสะดุดกับหญิงสาวร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้างช่องจอดรถ เธอสวมแว่นกรอบหนา เสื้อเชิ้ตเรียบ ๆ กับกระโปรงยาวคลุมเข่า ยืนโบกมือให้เขาเบา ๆ คล้ายกำลังบอกให้รู้ว่าพื้นที่ตรงนั้นยังมีที่ว่าง ชายหนุ่มเหลือบมองอยู่เพียงครู่เดียว ก่อนจะหมุนพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าไปจอดตามสัญญาณที่เธอส่งมา ตะวันก้าวขาลงจากรถในท่าทีสบาย ชุดช็อปสีแดงเลือดหมูที่สวมอยู่ขับให้รูปร่างสูงโปร่งดูโดดเด่น ไหล่กว้างกับท่วงท่ามั่นคงทำให้หลายสายตาเผลอมองตามโดยไม่รู้ตัว ขณะที่เขากำลังก้าวเดินออกไป อัยยาก็รีบขยับฝีเท้าตามหลังอย่างลน ๆ คล้ายกลับกลัวว่าจะตามไม่ทัน “ตะวัน วันนี้เรามีแซนวิช จะกินเลยมั้ย” “เดินอยู่จะกินได้ไง ไม่ใช่ควายสักหน่อย” “เอ่อ....พรุ่งนี้ตะวันว่างมั้ย” อัยยาขยับแว่นตาด้วยปลายนิ้ว รวบรวมความกล้าพูดต่อทั้งที่เท้ายังไม่หยุดก้าว “ถามทำไม” “พอดี เราได้คูปองดูหนังฟรีมาสองใบน่ะ เลยจะชวนตะวันไปด้วย” ร่างสูงปรายตามองเธอเพียงหางตา ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงกระด้าง ไร้แววใส่ใจ “ถ้าเรื่องแบบนั้นไม่ว่าง” “ทำไมล่ะ...นาน ๆ ทีพวกเราจะได้ไปดูหนังด้วยกัน” “แต่ฉันไม่อยากไป” “อ่อ...งั้นไม่เป็นไร” อัยยาก้มหน้า พูดเสียงอ่อนลงคล้ายคนน้อยใจ ทำให้ตะวันชะงักฝีเท้า หันกลับมามองเธออีกครั้ง ก่อนจะตอบออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบปนรำคาญ “อือ แค่ไปก็จบใช่ป่ะ” “ตะวันจะไปจริง ๆ เหรอ” คำตอบของเขา ทำเอาดวงตากลมโตใต้กรอบแว่นเลนส์หนาเบิกกว้างขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ “อือ...” “โอเค งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะ” ร่างสูงเพียงพยักหน้า สีหน้าเรียบเฉยไม่เผยอารมณ์ใด ๆ อัยยายังคงก้าวเดินตามหลัง ใบหน้ายิ้มแย้มสดใสผิดกับท่าทีของชายหนุ่มอย่างสิ้นเชิง จากนั้นสองร่างหยุดลงตรงม้านั่งหินอ่อนที่ประจำ อัยยาหยิบรายงานขึ้นมากางออก ตั้งใจอ่านอย่างเงียบ ๆ ส่วนตะวันเอนหลังพิงพนัก เขี่ยหน้าจอโทรศัพท์ไปมา ฆ่าเวลาเพื่อรอเพื่อนสนิททั้งสอง ไม่นานนัก ร่างบางในลุคสะดุดตา หน้าตาสวยคม ผิวขาวจัด แต่งตัวโดดเด่นก็เดินเข้ามาใกล้ นิ้วเรียวสะกิดไหล่กว้างของชายร่างสูงเบา ๆ ก่อนจะกระซิบเสียงหวาน ทำให้ตะวันต้องเงยหน้าขึ้นช้า ๆ “ฮาย มานั่งทำอะไรตรงนี้อะ” “อ้าวพี่ปัด ไปไงมาไง” “ผ่านมา ก็เลยแวะมาทักสักหน่อย” หญิงสาวร่างเพรียวยิ้มบาง ๆ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงข้างชายหนุ่มอย่างเป็นกันเอง หางตาเหลือบมองไปทางอัยยาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาที่ตะวันอีกครั้ง “ช่วงนี้เงียบเลยนะ ลืมพี่แล้วมั้ง” น้ำเสียงนั้นเจือแววหยอก คล้ายไม่จริงจัง “ใครจะลืม” “ก็โทรหาไม่ค่อยรับเลย” “ไม่ค่อยว่าง” “ไม่ค่อยว่าง หรือว่า…ติดสาวอื่นกันแน่” “คิดมากไปแล้ว มีใครที่ไหนให้ติดล่ะ” ปัดหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะขยับกายเข้าใกล้ร่างสูงจนระยะห่างแทบไม่เหลือ เนื้อแนบชิดอย่างไม่คิดปิดบังเจตนา “ให้มันจริงอย่างที่พูดก็แล้วกัน” “........” “แล้วคืนนี้มีเวลาให้พี่ปะ” “พี่คิดว่าไงล่ะ...” เสียงทุ้มเอ่ยตอบเนิบช้า แฝงรอยหยอกเย้าเหมือนจงใจยั่ว รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาบนใบหน้า ตุ้บ! เสียงฝ่ามือกระแทกโต๊ะดังลั่น ทำให้สองร่างที่กำลังส่งสายตาหยอกเย้าใส่กันชะงัก หันขวับไปตามต้นเสียงพร้อมกัน อัยยาที่นั่งฟังอยู่นานกำหมัดแน่น เล็บจิกลงบนฝ่ามือราวกับต้องการย้ำเตือนตัวเองให้ข่มอารมณ์ เธอสูดหายใจลึก ขยับแว่นตาเลนส์หนาขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นเก็บเอกสารอย่างลนลาน “เอ่อ เรา…เข้าเรียนก่อนนะ” เสียงนั้นสั่นน้อย ๆ แต่เธอไม่เปิดโอกาสให้ใครได้ตอบ รีบหมุนตัวก้าวออกไปทันที ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศอึดอัดที่ค้างคาอยู่ตรงนั้น ขณะร่างเล็กกำลังเดินห่างออกไป เสียงกระซิบแผ่วของลูกปัดก็ดังตามหลังมา “เป็นอะไรของเธอ…เมื่อกี้ตกใจหมดเลย” “ไม่ต้องไปสนใจเธอหรอก”
최신 챕터
เพื่อนอะไรไม่เป็น จะเป็นผัว ตอนที่ 60 มีแค่หนูอย่างอื่นไม่สน (จบ)
ตอนที่ 60มีแค่หนูอย่างอื่นไม่สน (จบ)ภายในบ้านที่อบอุ่น ลูกคลื่นชายหนุ่มในวัย28 ปี ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว สวมผ้ากันเปื้อนสีเข้ม มือหนึ่งถือทัพพี อีกมือหนึ่งกำลังคนซุปในหม้อ กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วห้อง เด็กชายตัวน้อยวัยกำลังซนวิ่งวนไปรอบ ๆ ห้องรับแขก เสียงหัวเราะคิกคักดังก้องอย่างมีความสุข“คิริน อย่าวิ่งใกล้โต๊ะสิ เดี๋ยวหกล้มนะครับลูก” ลูกคลื่นเอ่ยเสียงเข้มแต่แฝงความเอ็นดู สายตายังคงหันกลับไปที่หม้อที่กำลังเดือด“ไม่เอา! จะวิ่ง ๆๆ” เด็กชายตอบเสียงใส ทั้งยังหัวเราะชอบใจ ยิ่งถูกห้ามก็ยิ่งวิ่งซนไปรอบโซฟาเฌอรีนนั่งเอนตัวพิงพนักโซฟา พลางหัวเราะเบา ๆ กับภาพตรงหน้า มือหยิบตุ๊กตาผ้าตัวเล็กมาเขย่าเรียกลูก “มานี่สิ มาหาแม่มา”เด็กน้อยชะงักเล็กน้อยก่อนจะวิ่งมากระโดดขึ้นตักแม่ ใบหน้าน้อย ๆ ซุกเข้าที่อกของเธออย่างอ้อน ๆ เฌอรีนก็ก้มลงหอมแก้มลูกฟอดใหญ่ พลางเงยหน้ามองไปทางครัวที่สามีกำลังตั้งใจทำกับข้าว“ที่รัก...จะเสร็จยังหนูหิวแล้ว” “จะเสร็จแล้ว....รอแป๊บ”เด็กชายคนโตอายุ 4 ขวบกำลังเล่นต่อบล็อกไม้เสียงดังลั่น พอไม่สำเร็จก็ปาขึ้นกลางอากาศอย่างไม่ใส่ใจ ข้าง ๆ กันมีน้องสาววัย 3 ข
เพื่อนอะไรไม่เป็น จะเป็นผัว ตอนที่ 59 ที่รัก NC
ตอนที่ 59ที่รัก NCลูกคลื่นค่อย ๆ ประคองร่างอรชรของเฌอรีนลงบนเตียงอย่างอ่อนโยน แผ่นหลังบางสัมผัสกับผ้าปูสะอาด กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่ติดตามกายเธอลอยคลุ้งปนไปกับกลิ่นกายของเขา ริมฝีปากของลูกคลื่นยังไม่ยอมผละออกไปไกลนัก ก้มลงซุกไซ้ตามซอกแก้มและลำคอของเธออย่างแผ่วเบา ราวกับจะจดจำทุกสัมผัสเอาไว้ในความทรงจำมือหนาของเขาลูบแผ่วผ่านเอวคอด ก่อนจะสอดประสานกับมือเล็กที่ยกขึ้นมากุมแน่น เฌอรีนหลับตาแน่น แก้มแดงจัด หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมาจากอกทุกครั้งที่เขาขยับใกล้“ที่รัก…” เสียงทุ้มกระซิบเอ่ยเรียกชื่อเธอเหมือนคำสวดที่ออกมาจากหัวใจ ก่อนที่ลูกคลื่นจะก้มลงมอบจุมพิตอีกครั้งมือหนาเข้าไปที่สาบเสื้อเชิ้ตของเฌอรีน ปลายนิ้วลากผ่านเนื้อผ้านุ่มจนเธอขนลุกวาบ เสื้อตัวบางถูกปลดกระดุมทีละเม็ดช้า ๆ ก่อนที่เขาจะดึงออกจากไหล่เล็กอย่างแผ่วเบา ร่างอรชรเผยผิวขาวนวลออกมาให้สายตาคมได้มองชัดเจนเฌอรีนเม้มริมฝีปากแน่น ใบหน้าแดงจัดเมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาเขาที่จ้องมาไม่กะพริบ มือเล็กยกขึ้นดันอกเขาเบา ๆ “พี่… อย่ามองมองแบบนั้นสิ” ริมฝีปากร้อนเลื่อนไปตามแนวกราม ลากผ่านซอกคอ ก่อนจะหยุดที่อกอิ่มที่กระเพื่อมต
เพื่อนอะไรไม่เป็น จะเป็นผัว ตอนที่ 58 ยกให้หนูหมดเลย
ตอนที่ 58ยกให้หนูหมดเลยสองอาทิตย์ต่อมาบรรยากาศเย็น ๆ ของร้านนั่งชิลในไทยเต็มไปด้วยเสียงดนตรีสดคลอเบา ๆ และกลิ่นอาหารหอม ๆ ลอยมาตามลมลูกคลื่นเดินจับมือเฌอรีนเข้ามาในร้าน สายตาหลายคู่เหลียวมอง เพราะไม่บ่อยนักที่จะเห็นคนหน้าตาดีควงสาวสวยเข้ามาด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า“ไอ้คลื่น!” เสียงชิม่อนตะโกนขึ้นทันทีที่เห็นเพื่อนเดินเข้ามา เขายกแก้วเบียร์ขึ้นสูงอย่างดีใจ “โผล่มาได้สักทีนะมึง กูนึกว่าจะฝังตัวอยู่แต่ต่างประเทศซะแล้ว”องศาที่นั่งไขว่ห้างอยู่ข้าง ๆ ก็หันมามองพร้อมยกยิ้ม “เออ แต่วันนี้ไม่ได้มาคนเดียวนะเว้ย มองดี ๆ สิ ใครควงมาด้วย”ทุกสายตาที่โต๊ะเลยหันไปมองเฌอรีนที่ยืนยิ้มเก้อ ๆ อยู่ข้าง ๆ ลูกคลื่น ชิม่อนถึงกับทำตาโตแล้วหันกลับมามองเพื่อน “เห้ย…จะแต่งยัง”ลูกคลื่นหัวเราะในลำคอ มือที่จับเฌอรีนอยู่ก็ยิ่งบีบแน่นขึ้นเล็กน้อยก่อนจะตอบ “ใกล้แล้ว”“สวัสดีครับน้องเฌอไม่ได้เจอกันนานเลย....สบายดีนะ”องศาที่เงียบมาตั้งแต่แรกทักขึ้น“สบายดีค่ะ พวกพี่ ๆ ก็สบายดีนะคะ”“ไม่ต้องห่วงหรอก”“นี่แฟนกูเป็นห่วงพวกมึงตั้งแต่เมื่อไหร่”“แหม๋....ทำมาเป็นหวงนะมึง”“แน่สิ ก็มีแฟนคนเดียวเนาะ ใ
เพื่อนอะไรไม่เป็น จะเป็นผัว ตอนที่ 57 สิ่งที่รอมาตลอด
ตอนที่ 57สิ่งที่รอมาตลอดสองปีต่อมาแสงแดดยามสายอาบไล้ทั่วบริเวณมหาวิทยาลัย เฌอรีนยืนอยู่หน้าตึกคณะบริหารด้วยรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้า ร่างเล็กสวม ชุดครุยสีดำตัวยาวทับเดรสสุภาพสีอ่อน ผ้าฮู้ดด้านหลังเป็นสีแดงเข้มแซมทอง ตามสัญลักษณ์ของสายบริหารธุรกิจ ตัดกับความเรียบสง่างามของชุดครุยได้อย่างโดดเด่นบนศีรษะมี หมวกสี่เหลี่ยมสีดำพร้อมพู่ห้อยที่พลิ้วไปตามแรงลม เธอยกมือขึ้นจับหมวกเบา ๆ กันไม่ให้หลุด เส้นผมที่ปล่อยไว้ปรกข้างแก้มทำให้ใบหน้าของเธอดูอ่อนหวานขึ้นไปอีก“ถ้าวันนี้มีพี่อยู่ด้วยก็คงดี ช่างเถอะพรุ่งนี้ก็กลับไปหาพี่แล้ว คิดถึงจัง”เสียงผู้คนคึกคักอยู่รอบสนามหญ้าหน้าคณะบริหาร เฌอรีนกำลังยืนถ่ายรูปกับเพื่อน ๆ อยู่ พลันสายตาเหลือบไปเห็นสองร่างที่คุ้นเคยเดินเข้ามาหญิงผู้เป็นน้าของเธอและชายร่างสูงใหญ่ที่เป็นคุณลุงพ่อของลูกคลื่นทันทีที่มองเห็น เฌอรีนยิ้มกว้างอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะวางช่อดอกไม้ในมือลงแล้ววิ่งพุ่งไปหาทั้งสองอย่างไม่ลังเล“คุณน้า! คุณลุง!” เสียงเรียกดังใส ก่อนที่เธอจะโถมตัวเข้ากอดน้าแน่นด้วยความคิดถึงและความอบอุ่นที่เอ่อล้นออกมาจากหัวใจหญิงวัยกลางหัวเราะเบา ๆ พลางลูบห
เพื่อนอะไรไม่เป็น จะเป็นผัว ตอนที่ 56 ตกหลุมรักคืออะไร
ตอนที่ 56ตกหลุมรักคืออะไรอุโมงค์กระจกใต้น้ำทอดยาวราวกับพาเข้าสู่โลกอีกใบ แสงสีฟ้าอ่อนสะท้อนเกล็ดปลาที่แหวกว่ายเป็นฝูงเหนือศีรษะ เฌอรีนก้าวเคียงข้างลูกคลื่น มือเล็กถูกกอบกุมไว้แน่น ร่างบางเอ่ยขึ้นด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย“สวยจัง…”ลูกคลื่นเหลือบตามองภาพเบื้องหน้า แต่ไม่นานก็หันกลับมาจ้องใบหน้าที่กำลังยิ้มอย่างตื่นตาตื่นใจของเธอแทน รอยยิ้มบางจาง ๆ ปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากชายหนุ่ม ก่อนเสียงทุ้มเอ่ยตอบแผ่วเบา“ใช่…สวยมาก”หญิงสาวหันมาสบตาเข้าอย่างจัง ถึงได้รู้ว่าคำพูดนั้น…เขาไม่ได้หมายถึงฝูงปลาที่แหวกว่ายอยู่รอบด้าน ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันที รีบเบือนสายตากลับไปยังอุโมงค์ข้างหน้า แต่กลับไม่อาจปิดบังรอยแดงระเรื่อที่ค่อย ๆ คลี่บนแก้มได้“พี่เนี่ย…” เธอบ่นเบา ๆ คล้ายต่อว่า แต่หัวใจกลับเต้นแรงเสียจนแทบจะกลบเสียงคลื่นน้ำรอบตัว“เขินเหรอ”“เปล่า แค่ยังไม่ชินต่างหาก”“ต่อไปจะชมว่าหนูสวยทุกวัน”“พี่ชอบหนูมากขนาดนั้นเลยเหรอ....”“อื้อ..ชอบหนูมากกว่าชอบตัวเองซะอีก”“พูดอะไรก็ไม่รู้....ยังนึกถึงตอนที่พี่ด่าหนูได้อยู่เลย”“ขอโทษ....”ร่างสูงก้มหัวลงเล็กน้อยราวกับกำลังสำนึกผิด
เพื่อนอะไรไม่เป็น จะเป็นผัว ตอนที่ 55 เขร่งขรึมหน่อยสิ
ตอนที่ 55เขร่งขรึมหน่อยสิก๊อ ก๊อก ก๊อกในขณะที่ทั้งสองกำลังนอนกอดกันกลมจนแทบจะเป็นร่างเดียวกันเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ทั้งคู่สะดุ้งจนหัวใจแทบหลุดออกมานอกอกเสียงผู้หญิงจากด้านนอกยังดังเข้ามาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอบอุ่นคุ้นเคย“เฌอรีน อยู่มั้ยลูก น้ามาหา”เฌอรีนหันไปมองชายหนุ่มตาโตด้วยความร้อนรน “ทำยังไงดีล่ะพี่คลื่น น้าเข้ามาเห็นพวกเราแบบนี้ นี่แล้วพี่ได้บอกคุณน้าเปล่าว่าจะมา”ลูกคลื่นกัดริมฝีปากแน่น แต่ก็พยายามตั้งสติ “ยัง ใจเย็นก่อน…ใส่เสื้อให้เรียบร้อยก่อน เดี๋ยวพี่จัดการเอง”ทั้งคู่รีบเก็บเสื้อผ้าที่ระเกะระกะบนโซฟาอย่างเร่งรีบ เสียงหัวใจเต้นดังจนแทบจะกลบเสียงเคาะประตู แล้วลูกคลื่นก็สูดหายใจลึก ก่อนจะก้าวไปเปิดประตู“นะ...นี่ลูกคลื่น ทำไมมาไม่บอกแม่เลย แล้วมาอยู่กับน้องได้ไง มารังแกอะไรน้องรึเปล่าเนี่ย”มารดาเอ่ยถามน้ำเสียงสงสัยสีหน้าดูตกใจเล็กน้อย“ทำไม ก็คิดถึงเลยมาหา ไม่ได้รังแกสักหน่อยใครจะกล้าล่ะ แม่มาขัดจังหวะจริง ๆ”“รู้อยู่แล้วว่ามาขัดจังหวะ ดูแกใส่เสื้อใส่กางเกงสิกลับไปกลับมาคนล่ะทาง ยังไม่รู้ตัวอีก”ลูกคลื่นก้มลงมองเสื้อยืดที่ใส่กลับด้านอยู่จริง ๆ กับกางเก
เพื่อนอะไรไม่เป็น จะเป็นผัว อย่าเป็นตัวของตัวเองนักสิ
ตอนที่ 6อย่าเป็นตัวของตัวเองนักสิบริเวณทางถนนเดินในมหาวิทยาลัยคึกคักไปด้วยนักศึกษาที่เดินสวนกันขวักไขว่ เสียงพูดคุยปะปนกับเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบอัยยาหญิงสาวร่างเล็กวิ่งฝ่าฝูงชนเข้ามา แว่นกรอบหนาเอียงเล็กน้อยตามแรงสะเทือน กระโปรงทรงเอกับเสื้อนักศึกษาตัวโคร่ง ปลิวไหวตามจังหวะก้าว มือทั้งสองข้า
เพื่อนอะไรไม่เป็น จะเป็นผัว ไม่เป็นไร
ตอนที่ 5ไม่เป็นไรวันต่อมาอัยยายืนมองตัวเองอยู่หน้ากระจก บรรจงสำรวจเงาสะท้อนของตัวเองอย่างตั้งใจ ร่างเล็กสวมชุดเอี๊ยมกระโปรงยีนส์ตัวยาวคลุมเข่า ผมยาวถูกถักเปียไว้สองข้างอย่างหลวม ๆ ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเพียงบางเบา พอให้สีผิวดูสดใสขึ้นโดยแทบไม่ต่างจากเดิมนัก ก่อนจะหยิบแว่นตาเลนส์ห
เพื่อนอะไรไม่เป็น จะเป็นผัว คนที่เธอไม่เคยมอง
ตอนที่ 3คนที่เธอไม่เคยมองรุ่งเช้าอัยยาในชุดนักศึกษากระโปรงทรงเอยาวคลุมเข่า รีบเร่งมาหยุดยืนตรงหน้าตึกวิศวกรรมเหมือนทุกวัน กล่องข้าวในมือถูกยื่นให้ตะวันตามเคย ยังไม่ทันที่เธอจะได้นั่งลง ชายหนุ่มก็เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง“เมื่อวานบอกจะไปซื้อน้ำให้ ทำไมไม่เห็นโผล่มาล่ะ นึกว่าตายห่าไปล
เพื่อนอะไรไม่เป็น จะเป็นผัว ก็ดูสภาพเธอสิ
ตอนที่ 2ก็ดูสภาพเธอสิสนามบาสสนามบาสของมหาวิทยาลัยคึกคักไปด้วยเสียงนักศึกษาเดินขวักไขว่ บ้างรวมกลุ่มพูดคุยกันอย่างออกรส บ้างกำลังวิ่งไล่ลูกบาสท่ามกลางเสียงหัวเราะและเสียงรองเท้ากระทบพื้นตะวันเล่นบาสกับเพื่อนจนเหงื่อชุ่มตัว ก่อนจะเดินมานั่งพักที่ขอบสนามอย่างหมดแรง “โชน” เพื่อนสนิท ทิ้งตัวนอนรา
다른 추천
เล่ห์รักพายุร้าย
Re-match I รีแมทช์86.3K 조회수สตรีขี่ม้าออกศึก
ปาเย่วเซิ่งเซี่ย1.4M 조회수คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
หรงหรงจื่ออี111.3K 조회수บทพิสูจน์รักฉบับท่านประธาน
เซียงปู้อี๋90.4K 조회수ซุปตาร์...วิวาห์กำมะลอ
ณิวาริน248 조회수อดีตรักหวนคืนใจ
โกลัญญา10 조회수นางร้ายคนนี้สามีไม่เคยรัก
ณนิจชา,ฟินเฟวา,ณภาวารี411 조회수ลูกสาวเพื่อน
Sadistic_X251 조회수
