ANMELDENTeilen
ตอนที่ 15 : คนที่นายไม่มีสิทธิ์ห้าม
Veröffentlichungsdatum:
03.11.2026 23:16:25
Aktuellstes Kapitel
เพื่อนเล่นแล้วก็เล่นเพื่อน ตอนที่ 15 : คนที่นายไม่มีสิทธิ์ห้าม
เสียงเพลงภายในร้านดังคลอไปกับเสียงพูดคุยของผู้คน โต๊ะหลายตัวเต็มไปด้วยนักศึกษาที่ออกมาสังสรรค์หลังจากผ่านสัปดาห์แห่งการเรียนและงานที่แทบไม่มีเวลาพัก แสงไฟสีส้มสลัวสะท้อนแก้วเครื่องดื่มบนโต๊ะ สิตานั่งอยู่ข้างแพรว มือหนึ่งถือแก้วน้ำผลไม้ อีกมือกำลังเลื่อนดูโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ เธอไม่ได้ดื่มมากนัก วันนี้แค่อยากออกมานั่งเล่นกับเพื่อน อยากฟังเรื่องไร้สาระ อยากหัวเราะกับอะไรสักอย่างโดยไม่ต้องนึกถึงใคร “แก ยิ้มหน่อยสิ” แพรวสะกิดแขน “อะไร” “ตั้งแต่มาถึงนี่แกดูเหมือนคนมานั่งเฝ้าร้านมากกว่ามาเที่ยว“ สิตาหัวเราะเบา ๆ “ก็ฉันไม่ได้เป็นสายเที่ยวสักหน่อย” “รู้แล้วน่า แต่วันนี้แกควรจะสนุกบ้าง ไม่ใช่เอาแต่ทำหน้าเหมือนโลกจะแตก” “ฉันก็สนุกอยู่” “จ้ะ เชื่อก็ได้” แพรวกลอกตา ก่อนจะหันไปทักใครบางคนที่เดินเข้ามาใกล้โต๊ะ “พี่ธันวา! ทางนี้ค่ะ” ผู้ชายร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีเข้มเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม เขาเป็นรุ่นพี่วิศวะปีสี่ที่แพรวรู้จักจากกิจกรรมของคณะ ใบหน้าคมคายดูเป็นมิตร ท่าทางสบาย ๆ ไม่ได้วางตัวจนคนรอบข้างรู้สึกเกร็ง “รอนานไหม” “ไม่นานค่ะ นั่งเลยพี่” ธันวานั่งลงฝั่งตรงข
เพื่อนเล่นแล้วก็เล่นเพื่อน ตอนที่ 14 : สับสน
สิตามองเขานิ่ง หัวใจเธอเต้นแรงจนเจ็บ แต่ความเจ็บตลอดหลายปีที่ผ่านมา มันทำให้เธอไม่กล้าเชื่ออะไรง่าย ๆ อีกแล้ว“นายแค่สับสน”เธอพูดเบา ๆคีตะขมวดคิ้วทันที“เราไม่ได้สับสน”“งั้นคืออะไร”เธอถามกลับตรง ๆ“เพราะฉันกำลังจะหายไป เลยเริ่มรู้สึกขึ้นมาเหรอ”คำถามนั้นทำให้เขาพูดไม่ออกสิตาหัวเราะจาง ๆ ทั้งที่ตาเริ่มแดง“คีตะ…ฉันอยู่ข้างนายมาตลอดเลยนะ”“ตอนนายเสียใจเพราะมีน ฉันก็อยู่”“ตอนนายเมา ตอนนายอกหัก ตอนนายอยากอยู่คนเดียว ฉันก็ยังอยู่”เธอสูดหายใจลึก เหมือนพยายามประคองเสียงตัวเอง“แต่พอเป็นฉันบ้าง นายกลับไม่เคยเลือกฉันเลย”คีตะนิ่งทุกคำของเธอจริงจนเขาเถียงไม่ได้เพราะที่ผ่านมา เขารู้ว่าสิตาอยู่ตรงนั้นเสมอจนเคยชินเคยชินเกินไป…จนลืมคิดว่าสักวันเธออาจเดินออกไปจริง ๆ“เรา…”เขาอ้าปาก แต่คำพูดกลับติดอยู่ในคอครั้งแรกในชีวิตที่คีตะรู้สึกว่า ตัวเองโง่กับความรู้สึกขนาดนี้สิตาหลบตาเขา ก่อนพูดเบา ๆ“ฉันเหนื่อยแล้วจริง ๆ”คำว่าเหนื่อยของเธอ ไม่ได้ดังแต่มันเหมือนมีอะไรมาบีบอกเขาแรง ๆคีตะก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด“แล้วถ้าเราจะเริ่มเลือกเธอตอนนี้ล่ะ”สิตาชะงักสายตาเธอสั่นไหวทันทีแต่ยังไม่ทันตอบ เสียง
เพื่อนเล่นแล้วก็เล่นเพื่อน ตอนที่ 13 : ทนไม่ได้
คืนนั้นคีตะแทบนอนไม่หลับ เขานอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง แอร์เย็นแต่ในอกกลับร้อนจนหงุดหงิด ทุกครั้งที่หลับตา ภาพเดิมก็ย้อนกลับมา สายตาของสิตาตอนพูดว่า“ไปหาเขาเถอะ”มันไม่ได้ประชด ไม่ได้งอน แต่มันเหมือนคนที่…ยอมแพ้แล้วจริง ๆ คีตะลุกขึ้นนั่ง เสยผมแรง ๆ ก่อนหยิบมือถือขึ้นมาอีกครั้ง ไม่มีข้อความใหม่ ไม่มีแม้แต่ฝันดี แบบที่สิตาชอบส่งมาแทบทุกคืนเขาจ้องหน้าจออยู่พักใหญ่ ก่อนพิมพ์ไป“คุยกันหน่อย”ส่งแต่ปลายทางยังเงียบ แม่ง… เขาเอนหัวพิงกำแพง ถอนหายใจยาวอย่างคนจนมุมเช้าวันเสาร์สิตาตื่นสายกว่าปกติ เธอนอนมองเพดานห้องอยู่พักหนึ่งก่อนลุกไปอาบน้ำ วันนี้เธอตั้งใจจะออกไปข้างนอก ไปไหนก็ได้ขอแค่ไม่ต้องนั่งคิดถึงใครบางคนอยู่ในห้องเธอแต่งตัวเรียบง่าย เสื้อไหมพรมสีอ่อนกับกางเกงยีนส์ขายาว ก่อนหยิบกระเป๋าแล้วเดินลงจากหอแต่ทันทีที่ออกมาหน้าตึกเธอก็ชะงัก คีตะยืนอยู่ตรงนั้น เสื้อยืดสีดำ กางเกงวอร์ม หน้าตาดูโทรมกว่าปกติ เหมือนคนไม่ได้นอน และทันทีที่เห็นเธอ เขาก็เดินเข้ามา“จะไปไหน”เสียงเขาแหบเล็กน้อย สิตานิ่งไปวูบหนึ่งก่อนตอบเรียบ ๆ“ไปข้างนอก”“กับใคร”คำถามนั้นทำให้เธอขมวดคิ้ว“จำเป็นต้องตอบเหรอ”คีตะเงี
เพื่อนเล่นแล้วก็เล่นเพื่อน ตอนที่ 12 : ดีแล้ว
เย็นวันนั้น ฝนตก ไม่ได้ตกหนัก แต่เม็ดฝนโปรยลงมาต่อเนื่องจนฟ้าดูหม่นไปทั้งมหาวิทยาลัย นักศึกษาหลายคนรีบวิ่งหลบเข้าตึก เสียงพูดคุยจอแจดังปะปนกับเสียงฝนกระทบพื้น คีตะยืนอยู่ใต้ชายคาหน้าคณะ มือหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกมือกำโทรศัพท์แน่น หน้าจอแชตของสิตายังค้างอยู่ ไม่มีข้อความใหม่ เขาพิมพ์ไปหลายครั้ง “ถึงหอรึยัง” “กินข้าวยัง” “เมื่อกี้เราไม่ได้หมายความแบบนั้น” แต่สุดท้ายก็ลบหมด เพราะเขาเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น ไม่ใช่สิตา เป็นมีน “คืนนี้ว่างไหม” คีตะมองข้อความนั้นนิ่ง ๆ ก่อนกดล็อกหน้าจอทันที “เหี้ยเอ๊ย…” เขาสบถเบา ๆ แล้วเสยผมแรงเหมือนหงุดหงิดตัวเอง ทั้งที่เมื่อก่อน…เขาเคยรอข้อความจากมีนตลอด แต่ตอนนี้ คนที่เงียบไปอีกคนต่างหากที่ทำให้เขาอยู่ไม่สุข — หอสิตา หญิงสาวนั่งขดตัวอยู่บนเตียง ผ้าห่มคลุมถึงเข่า มือถือวางคว่ำอยู่ข้างตัว เธอไม่ได้ร้องไห้ แค่เหนื่อย เหนื่อยกับการพยายามเข้าใจใครบางคนอยู่ฝ่ายเดียว เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง เพื่อนในกลุ่มส่งรูปมา เป็นภาพตอนเย็นที่โรงอาหาร คีตะกำลังยืนคุยกับมีน ใกล้กันเหมือนเดิม
เพื่อนเล่นแล้วก็เล่นเพื่อน ตอนที่ 11 : คนที่เคยทิ้ง…กลับมาในวันที่เขายังลืมไม่ได้
เช้าวันศุกร์แสงแดดแรงกว่าวันก่อน ท้องฟ้าสีฟ้าสดใส ทุกอย่างดูปกติยกเว้นความรู้สึกของบางคน คีตะนั่งอยู่ในห้องเรียนตั้งแต่เช้าเร็วกว่าปกติ เร็วจนเขาเองยังแปลกใจแต่จริง ๆ แล้วเขาไม่ได้มานั่งรอเรียน เขาแค่…นอนไม่หลับเสียงเก้าอี้ถูกเลื่อน มีคนเดินเข้ามา คีตะเงยหน้าขึ้นแล้วก็ชะงัก“สวัสดี”มีน ยืนอยู่ตรงนั้นยิ้มบาง ๆเหมือนทุกอย่างไม่เคยเปลี่ยน“มาทำไม” เขาถามตรงเหมือนพยายามกันระยะ“มาหาเธอ”มีนตอบง่าย ไม่ลังเลอากาศรอบตัวเหมือนตึงขึ้นเล็กน้อย“ไม่ต้องมา”คีตะพูด เสียงเรียบมีนหัวเราะเบา ๆ“ยังเหมือนเดิมเลยนะ”“หมายความว่าไง”“ปากแข็ง”เธอยิ้มก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ ใกล้กว่าที่ควร“ถ้าไม่อยากเจอจริง ๆ…เธอจะไม่ถามแบบนั้นหรอก”คีตะนิ่งไม่ตอบ แต่สายตาไม่ได้ปฏิเสธ“เราคิดถึงนะ”มีนพูดเสียงเบาลง จริงขึ้น คำพูดนั้นไม่ได้ดัง แต่กระทบตรงที่เดิมที่เขาเคยเก็บไว้“เลิกพูดแบบนี้เถอะ”คีตะพูด หันหน้าหนีเล็กน้อย“ทำไม”“มันจบไปแล้ว”มีนยิ้มจาง ๆ ก่อนจะพูดช้า ๆ“จบแล้ว…แต่เธอยังไม่เคยลืมเราเลยไม่ใช่เหรอ”เงียบ คำตอบนั้น เขาไม่มี หรือมี…แต่ไม่กล้าพูด“เราแค่ไปผิดเวลา”มีนพูดต่อ“ตอนนั้นเราคิดว่าเราจะเจอคนที่ด
เพื่อนเล่นแล้วก็เล่นเพื่อน ตอนที่ 10 : ระหว่างคำว่า “เพื่อน”…กับสิ่งที่ไม่เคยกล้ายอมรับ
บ่ายวันพุธท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเมฆสีเทาอ่อน แสงแดดจางจนแทบไม่รู้สึกถึงความอบอุ่น ลมพัดผ่านลานคณะเป็นระยะ ทำให้บรรยากาศดูนิ่งกว่าปกติเหมือนทุกอย่างกำลังรออะไรบางอย่างและบางทีมันอาจกำลังจะเกิดขึ้นในห้องเรียน เสียงอาจารย์ดังต่อเนื่องเป็นจังหวะเรียบ ตัวอักษรบนกระดานถูกเขียนเพิ่มทีละบรรทัดแต่สิตาไม่ได้ยิน เธอนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาจับอยู่ที่สมุดแต่ไม่ได้อ่านเหมือนความคิดกำลังลอยไปไกลไกลจากตรงนี้ ไกลจากใครบางคน“สิตา”เสียงเรียกแผ่วเบาดังขึ้นข้าง ๆเธอไม่หันรู้ว่าเป็นใคร“มีอะไร”น้ำเสียงเรียบ ไม่มีความอ่อนเหมือนเดิมคีตะเงียบไปเล็กน้อยเหมือนยังไม่ชินกับน้ำเสียงแบบนี้“เย็นนี้ว่างไหม”คำถามนั้นธรรมดาแต่สำหรับเขามันไม่ธรรมดาเลยสิตาชะงักเพียงเสี้ยววินาทีก่อนตอบ“ไม่ว่าง”“ไปไหน”“มีนัด”เงียบคำว่า “มีนัด”เบาแต่หนักพอจะกดอะไรบางอย่างในอกเขา“กับมัน?”คำถามนั้นหลุดออกมาเร็วเกินไปแรงเกินไปและชัดเกินไปสิตาหันไปมองทันทีสายตาเย็นลง“นายเรียกเขาว่า ‘มัน’ เหรอ”คีตะนิ่งเหมือนเพิ่งรู้ตัวแต่ก็ไม่ถอย“แล้วมันชื่ออะไร”“อาร์ม”เธอตอบชัดเหมือนจงใจให้เขาจำเย็นวันนั้นฝนตก เม็ด
เพื่อนเล่นแล้วก็เล่นเพื่อน เกินเพื่อน…แต่ไม่ใช่คนรัก
ช่วงเย็นของวันศุกร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ยังไม่เงียบเท่าไหร่ นักศึกษาหลายคนยังนั่งทำงานกลุ่มกันอยู่ตามโต๊ะหินอ่อนใต้ตึก เสียงคุย เสียงหัวเราะ และเสียงบ่นเรื่องการบ้านดังปะปนกันไป สิตานั่งอยู่ตรงมุมหนึ่งของโต๊ะ สมุดเปิดค้าง ดินสอวางนิ่ง แต่สายตา…ไม่ได้อยู่ที่งาน “สิตา” เสียงเรียกทำให้เธอเงยหน้าขึ้น
เพื่อนเล่นแล้วก็เล่นเพื่อน ยิ่งใกล้...ยิ่งเบลอ
เสียงฝนตกกระทบพื้นคอนกรีตหน้าตึกคณะดังสม่ำเสมอ บ่ายวันนั้นท้องฟ้าครึ้มตั้งแต่เช้า และสุดท้ายก็เทลงมาจริง ๆ ตอนเลิกเรียนพอดี นักศึกษาหลายคนกรูกันไปยืนหลบฝนใต้ชายคา เสียงบ่นดังระงมไปหมดสิตายืนอยู่ตรงบันได มือกอดกระเป๋าแน่นเล็กน้อย เธอไม่ได้พกร่ม และดูเหมือน…จะไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว“ไม่มีร่ม?”เสียงค
เพื่อนเล่นแล้วก็เล่นเพื่อน คนที่เริ่มก่อน...มักจะเจ็บก่อนใช่ไหม
สิตาไม่ได้ยืนลังเลหน้ากระจกนานเหมือนเมื่อวาน เธอแต่งตัวเสร็จเร็ว รวบผมแบบง่าย ๆ หยิบกระเป๋า แล้วเดินออกจากห้องทันที เพราะวันนี้เธอตัดสินใจแล้ว จะไม่เป็นแค่เพื่อนอีกต่อไปหน้าตึกคณะคีตะยังอยู่ตรงเดิม พิงเสา กดโทรศัพท์เหมือนเมื่อวานไม่มีอะไรเปลี่ยน แต่พอสิตาเดินเข้าไปใกล้ เขาก็เงยหน้าขึ้นมองทันที เห
เพื่อนเล่นแล้วก็เล่นเพื่อน เริ่มจากคำว่าเพื่อน…แล้วมันจะไปไกลแค่ไหน
เช้าวันต่อมา สิตายืนอยู่หน้ากระจกนานกว่าปกติ ไม่ใช่เพราะเธอไม่เคยแต่งตัวไปมหาลัย แต่เพราะวันนี้…มันไม่เหมือนเดิมเธอหยิบเสื้อขึ้นมาลองแล้วลองอีก เปลี่ยนทรงผม ทาลิปอ่อน ๆแล้วก็ลบออก สุดท้ายก็กลับมาธรรมดาเหมือนเดิม แต่หัวใจ…ไม่ธรรมดาเลย“เป็นบ้าอะไรของแกวะ” เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆทั้งที่ก็แค่ไปเรียน
Das könnte dir auch gefallen
อ่อยรักเฮดว๊ากสุดโหด
Lucypan_9.9K AufrufeMyDear วิศวะตัวร้าย NC18+
เรนเดียร์ B-5211.3K AufrufeMEAKHA | คลั่งรักร้ายนายเย็นชา
6RICH 13.0K Aufrufeเมียดื้อของเฮียโซล
เอวาริณ ชาริณ43.1K Aufrufeสมการนี้พบคนหวั่นไหว Booming Heart
RINSP754 AufrufeOhno! โทษทีฉันไม่กินเด็ก
ไรท์โส441 Aufrufeหมวยครับ เลิกดื้อกับเฮียได้ป่ะ
ช่อเอื้องสีเหลือง5.0K AufrufeCruel Engineering วิศวะทรงโจร
เมลณีย์/ต้าจี๋ต้าลี่334 Aufrufe
