ช่วงเปลี่ยน

"ครับ เห็นทานไม่พูดไม่จาเลย" ทุกคนต่างมองหน้ากันเพราะปกติไม่มีใครกล้าพูดกับฉันเนื่องจากความนิ่งเงียบ

แววตาที่อบอุ่นจับจ้องมาที่ใบหน้าของฉัน ใบหน้าหวานแดงก่ำปากสั่นแทบจะขยับไม่ออก

"อร่อยค่ะขอบคุณนะคะที่พามาเลี้ยง" เพียงแค่ได้ยินเสียงตอบจากฉันรอยยิ้มของเขาปรากฎทันที เขายิ้มกว้างเหมือนคลายกังวลอะไรไปสักอย่างทุกคนบนโต๊ะมองไปที่หน้าของเขาด้วยความสงสัยหรือจริงๆแล้วเขาจะชอบเด็กบ้านนอกคนนี้

เมื่อเขาได้สติรู้ว่าทุกคนกำลังจับจ้องไปที่ใบหน้าจึงคลายรอยยิ้มออกทำหน้าปกติ ตอนนี้ทุกคนเริ่มสงสัยกับการกระทำของเขาแล้วเพราะดูเขาใส่ใจฉันเป็นพิเศษกว่าคนอื่นๆ

ฉันรีบหันหน้าไปมองที่หน้าของพี่ดิวหญิงสาวแสดงสีหน้าราวกับว่าไม่พอใจที่เขาทำแบบนี้กับฉัน ใบหน้าที่ร่าเริงของพี่เขาดูจางหายไปเมื่อเห็นการกระทำเมื่อสักครู่

รอยยิ้มของฉันก็หายไปเช่นกัน ฉันไม่อยากให้คนที่เปรียบเสมือนพี่สาวของฉันต้องมาเสียอกเสียใจเพราะผู้เปรียบเสมือนน้องสาวอย่างฉัน

" หนูขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะคะ" ในจังหวะนั้นฉันใช้โอกาสขอตัวออกไปจากตรงนั้นเพื่อมาตั้งสติว่าจะทำตัวยังไงต่อ เท้าเล็กของฉันก้าวออกไปทั้งที่ไม่รู้ว่าห้องน้ำนั้นอยู่ตรงไหนแต่ก็ต้องออกมาก่อน

 

วิค talk

เธอเป็นอะไรไปเมื่อสักครู่ยังอยู่ดีๆเลยจู่ๆสีหน้าก็เปลี่ยนไป หรือเธอจะไม่ชอบใจที่ผมทำแบบนี้ผมก้มหน้าลงด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยผู้หญิงอย่างเธอคงไม่คิดชอบคนอย่างผมหรอก

ผมเงยหน้ามองก็เห็นทุกคนภายในโต๊ะอาหารจ้องมองมาอย่างประหลาดนี่ผมออกตัวแรงไปงั้นเหรอ เธอเป็นคนที่ผมชอบมากจะเก็บความรู้สึกอยู่ได้ยังไงหากไม่แสดงออกไปเธอจะรู้ได้ยังไงกันว่าผมหลงรักเธออยู่

เห็นเธอออกไปนานเกินเหตุผมร้อนใจจนเหงื่อผุดทั่วร่างกายสายตาจ้องมองไปที่ทางออกที่เธอเดินไป ให้ตายสิไม่คิดว่าชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมทุกอย่างแบบผมจะมากระวนกระวายใจให้กับผู้หญิงคนหนึ่งได้ขนาดนี้

ผ่านไปสักครู่เธอเดินเข้ามาใบหน้าของเธอยังคงนิ่งเฉยบอกตามตรงว่าผมดูเธอไม่ออกเลยว่ารู้สึกอย่างไร รอยยิ้มของเธอก็แทบไม่เคยเจอแต่ที่สัมผัสได้คือเธอเป็นคนค่อนข้างใจเย็นขี้สงสาร

ใบหน้าของเธอดูน่าหลงใหลเมื่อยิ่งรู้จักยิ่งทำให้ผมหลงรักผู้หญิงแบบเธอเพราะไม่เหมือนใครที่ผมเคยเจอดูไม่ค่อยกลัวใครตอนนี้ผมไม่รู้เลยว่าต้องทำอย่างไรให้สมหวังกับเธอ

 

แจน talk 

ฉันเดินมาจากห้องน้ำสังเกตุเห็นสายตาของเขาจ้องมองมาแต่ไกลแต่หากจะให้มองตอบคงไม่ทำเพราะตอนนี้ฉันไม่กล้าหวังอะไรทบทวนดูแล้วไม่มีใครหรอกที่จะมาจริงจังกับเด็กบ้านนอกอย่างฉัน

เมื่อถึงโต๊ะอาหารฉันนั่งลงทานโดยไม่ได้มองหน้าเขาเลยแม้แต่น้อยจนกระทั่งทานเสร็จก็ลุกเดินตีตัวห่างจากเขาทันที เมื่อถึงบริษัทรอยยิ้มของเขาที่ฉันเคยเห็นก็หายวับไปกับตาความนิ่งเฉยเข้ามาแทนที่ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัว

ฉันได้แต่คิดทบทวนว่าเกิดอะไรขึ้นมันเป็นเพราะฉันหรือเปล่า ใบหน้าของฉันเศร้าสร้อยอย่างกับคนอกหักจนกระทั่งมีข้อความเด้งขึ้นมาจากโทรศัพท์

"พี่ย้ายออกจากห้องแล้วนะขอโทษนะพี่มีคนใหม่แล้ว" ยังกับโลกทั้งใบของฉันแตกสลายคนรักของฉันมาทิ้งไปรอบที่สองทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากตอนนี้น้ำตาของฉันมันทะลักออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างของฉัน

เกิดอะไรขึ้นในตอนนี้ หัวใจของฉันมันเหมือนกำลังแตกสลายทั้งที่คิดว่าไม่ได้รักพี่เฟรมแล้วแต่ความใจหายมันเข้าผ่าลงกลางใจ

หญิงสาวเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำปล่อยโฮน้ำใสๆจากดวงตาใหลอาบสองแก้มตอนนี้ไม่เหลือใครแล้วต้องอยู่กับความโดดเดี่ยว ร้องจนหยุดเช็ดน้ำตาทุกหยดออกและรีบเดินออกมาเพื่อทำงานต่อฉันเดินผ่านคุณวิททีแรกเขาดูบึ้งตึ้งแต่เมื่อเห็นแววตาของฉันเศร้าและแดงก่ำสายตาของเขาก็มองฉันเปลี่ยนไป

เขาเหมือนมองตามฉันด้วยหางตาแต่ไม่ได้หันตาม ฉันรับรู้แต่ตอนนี้กำลังมึนงงกับเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่ จึงไม่ได้สนใจนัก

ตึ๊ก! ตึ๊ก! เสียงฝีเท้าเดินตามหลังฉันดังมากเหมือนกับว่าเดินมาด้วยความเร็ว  ฉันหันกลับไปมองกลับกลายเป็นว่าร่างกายของฉันและบอสอย่างคุณวิทอยู่กระชันชิดกัน

จังหวะนั้นฉันตกใจเป็นอย่างมาก ใบหน้าแดงก่ำใจสั่นระรัวบอสหนุ่มหล่อยืนอยู่แนบชิดติดกับฉันสายตาของเขาจ้องมองที่ดวงตาของฉัน

"น้องแจนเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมตาบวมจัง" ให้ตายสิเขาเดินกลับมาถามฉันจริงๆเสียด้วย นี้เขาสังเกตุฉันจริงๆแก้มนวลของฉันเปลี่ยนเป็นสีชมพู

"ปะ...เปล่าค่ะ" ฉันเอ่ยตอบอย่างกระตุกกระตักเพราะทำตัวไม่ถูก เท้าเล็กก้าวถอยหลังมาหนึ่งก้าวเพราะตัวติดกับร่างใหญ่ของเขาเกินไปจนดูไม่งาม

"ผมขอโทษนะที่เดินมาใกล้น้องเกิน" เขาเอ่ยขอโทษอย่างรู้สึกผิดเพราะกลัวว่าฉันจะรู้สึกไม่ดี ฉันเผลอยิ้มออกมาจนลืมเรื่องเศร้า

"ไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่คุณวิทมีอะไรหรือเปล่าคะ"

"ผมเห็นน้องตาบวมเลยเดินมาถามกลัวว่าจะไม่สบายจะได้ให้ลางานไปพัก" สายตาของเขาจ้องมองฉันด้วยความเป็นห่วงไม่รู้จริงไหมแต่ฉันกลับรู้สึกแบบนั้น ชายหนุ่มผู้เคร่งขรึมต่อผู้อื่นวันนี้เขากลับแสดงความอ่อนโยนต่อฉันอย่างน่าหลงใหล

"แจนไม่เป็นไรค่ะ แค่ระคายเคืองตาเฉยๆ"

"ไม่เป็นไรก็ดีแล้วครับ ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน" เมื่อจบบทสนทนา ชายหนุ่มชุดสูทก็หันหลังเดินกลับไปยังทางที่เดินมาและเข้าห้องน้ำไปฉันมองตามเขาปากก็ปริยิ้มจนปากจะฉีกถึงใบหู

แต่เมื่อหันกลับมาก็ต้องกลับมาเศร้าใจในเรื่องของคนรักเก่า เพราะปกติเคยมีเขารออยู่ที่ห้องเนื่องจากเลิกงานก่อนตอนนี้กลับไปคงมีแต่ความว่างเปล่าดวงตาของฉันกลับมาแดงก่ำอีกครั้งพยายามบังคับตัวเองให้หยุดเศร้าเพื่อที่จะเข้าไปทำงานต่อแต่มันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างยากมาก

ในขณะที่เดินเข้าไปในแผนก จู่ๆไฟก็ดับลงฉันตกใจหันมองซ้ายขวาก่อนจะเจอกับเค้กจุดเทียนที่เข้ามาใกล้ๆพร้อมคนถือ ตายจริงฉันลืมไปเลยว่าวันนี้เป็นวันเกิดของฉันพี่ๆถือเค้กเข้ามาฉันใช้โอกาสนี้ในการหลั่งน้ำตาออกมาราวกับว่าปลื้มปลิ่มใจที่ได้เค้กวันเกิดซึ่งความจริงแล้วฉันเศร้าใจเรื่องคนรักต่างหาก

"วันนี้วันเกิดน้องแจนเหรอครับ" เสียงทุ้มใหญ่ที่คุ้นเคยดังขึ้นมาฉันหันไปมองในทันที

"ใช่ค่ะ ดูสิคะน้องดีใจใหญ่เลยจนร้องไห้" เสียงตอบกลับจากพี่คนหนึ่งที่เอ่ยขึ้น 

"สุขสันต์วันเกิดนะครับขอให้มีความสุขมากๆผมไม่มีอะไรให้เลย" เสียงเอ่ยอวยพรวันเกิดให้ฉันทำให้ใจของฉันฟูขึ้นอีกครั้งหนึ่งเขาอมยิ้มก่อนจะมองมาที่ฉัน

"ไม่เป็นไรค่ะ แค่มีเค้กของพวกพี่ๆแจนก็ดีใจแล้วขอบคุณทุกคนมากนะคะ" ฉันหันกลับไปขอบคุณทุกคนอย่างจริงใจ ก่อนจะเป่าเค้กและตัดแบ่งให้คนอื่นๆทานด้วย 

"นี่ค่ะของคุณวิท" ในขณะที่ฉันตัดเค้กเขาก็ไม่ไปไหนทำทรงคุยงานอยู่กับหัวหน้าจนฉันต้องยื่นเค้กไปให้เขา ที่น่าแปลกใจคือเขารับเค้กจากฉันด้วย

ปกติเขาจะไม่ทานเค้กวันเกิดใครสักคนตอนนี้ฉันเริ่มมั่นใจมากขึ้นแล้วว่าเรื่องของฉันและเขาอาจจะเป็นไปได้เขาสนใจฉันอยู่แน่นอน ทุกคนตอนนี้เริ่มจับสังเกตุเขาแล้วเพราะเขาได้ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำกับฉัน

 

 

>>>>>ติดตามตอนต่อไป