เริ่มต้น

กริ่ง! กริ่ง!  เสียงนาฬิกาปลุกให้ฉันต้องตื่นขึ้นในขณะที่กำลังนอนหลับอย่างสบายฉันต้องรีบดันตัวเองลุกขึ้นเพื่อไปอาบน้ำเพราะวันนี้ต้องไปทำงานวันแรก

สวัสดีฉันชื่อแจน อายุของฉัน18 ปีเรียนจบกศน ม.ปลาย มาตอนนี้กำลังมาหางานทำที่กรุงเทพเพราะต้องการศึกษาต่อแต่ด้วยความที่ไม่มีเงินเลยต้องดิ้นรนกว่าคนอื่น

ฉันสมัครงานไว้อยู่สองที่ งานที่แรกเป็นงานที่ทำรายเดือนกับงานที่สองให้ทำชั่วคราวสองอาทิตย์แต่เพราะงานตรงบริษัทที่สองเรียกตัวก่อนเลยต้องมาทำรองานที่หนึ่ง

ฉันคาดหวังกับงานที่แรกมากแต่เขาไม่เรียกสักทีจึงตัดสินใจไปทำที่สองก่อน เมื่อแต่งตัวเสร็จแล้วจึงรีบลงไปรอรถแท็กซี่เพื่อนั่งไปลงที่บีทีเอส ฉันพักไม่ไกลจากบีทีเอสเท่าไหร่เดินไปก็ถึงอยู่แต่ก็เหนื่อยเอาการเลยแถมยังช้าจึงตัดสินใจนั่งแท็กซี่ไปดีกว่าวันหลังค่อยนั่งรถเมย์

เมื่อเดินทางมาถึงตึกฉันก็รีบโทรหาพี่ที่เรียกตัวฉันมา

"น้องแจนเดินตรงไปที่เคาว์เตอร์และบอกเขาว่ามาบริษัท เจดับบิวซีเลย " เสียงปลายสายเอ่ยบอก ฉันจึงรีบเดินตรงไปแรกบัตรประชาชนกับพนักงานต้อนรับเพื่อขึ้นไปที่ตึกและไปที่บริษัท

"สวัสดีค่ะ จริยรินทร์ค่ะที่ HR โทรให้มาเริ่มงานค่ะ" เมื่อฉันเห็นพี่พนักงานคนหนึ่งก็เอ่ยแนะนำตัวกับเขา

"อ่อน้องแจนใช่ไหม อะใบสมัครเขียนเสร็จแล้วบอกพี่นะ" เขายื่นใบสมัครมาให้ฉันตายจริงมีแต่ภาษาอังกฤษทั้งนั้นเลยแต่ไม่เป็นไรฉันยังพอมีพื้นฐานอยู่จึงพอเขียนใบสมัครได้แต่เมื่อเหลือบสายตาไปมองข้างๆมีเพื่อนอีกสองคนที่นั่งเขียนใบสมัครด้วย

ฉันจึงขอเขานั่งเขียนด้วย งานที่เขาให้มาช่วยทำคือเอกสารที่ต้องส่งให้ลูกค้าเร่งด่วนแต่ทำไม่ทันจึงจ้างพนักงานชั่วคราวมา

แต่เมื่อฉันเขียนเสร็จพี่ที่ทำงานกับบอกให้ฉันช่วยงานเขาที่หน้าเคาว์เตอร์ ส่วนสองคนนั้นให้ไปอีกที่หนึ่งฉันพยายามมองตามว่าเขาสองคนไปที่ไหน แต่ก็ไม่รู้เลยจึงนั่งลงทำงานในวินาทีนั้นฉันงงไปหมดว่าพี่เขาจดจำงานได้ยังไงทำไมมันยากอย่างนี้ไหนจะภา่ษาอังกฤษอีก

ผ่านไปหนึ่งวัน เลิกงานฉันรีบกลับห้องพักจากที่ทำงานไปห้องพักไกลเป็นบ้าเลยได้แต่ภาวนาให้บริษัทแรกที่สมัครไว้เรียกตัวไวๆเพราะฉันรู้สึกไม่ค่อยอยากทำงานที่นี่เลย

และผ่านไปอีกวันที่รู้สึกเหนื่อยล้าไม่น้อย ฉันไปทำงานทุกวันจนครบสองอาทิตย์และสองคนที่มาทำงานพร้อมฉันก็ออกไปแต่เขากลับยังไม่ให้ฉันออก

"หนูต้องทำงานถึงวันไหนคะ" 

"ทำไปเรื่อยๆก่อนนะช่วยพี่ก่อนเดี๋ยวพี่บอก"พี่น้ำที่คอยช่วยสอนงานฉันเอ่ยเพราะเห็นว่าฉันช่วยงานเขาได้เยอะเลยจึงไม่อยากให้ฉันออก

ฉันได้แต่ยิ้มแห้งเพราะงานที่ไปสมัครไว้ก็ไม่ติดต่อมาเลยงานนี่้ก็ไม่รู้จะต้องทำไปถึงเมื่อไหร่

ในขณะที่ฉันทำงานอยู่ก็มีลูกค้าและเจ้านายมาประชุมที่ห้องประชุมหลายคนตอนนั้นมีชายหนุ่มคนหนึ่งหน้าตาหล่อเหลาสูงขาวใบหน้าคมดวงตาโต ดูแล้วน่าหลงใหลไม่น้อยเดินตรงมาที่ฉัน

"น้องครับ ผมขอน้ำที่ห้องประชุมหน่อยนะครับ" เสียงสั่งจากเขาซึ่งฉันก็ไม่รู้หรอกว่าเขาเป็นใครแต่ก็ต้องเอาไปเสิร์ฟความจริงที่นี่มีแม่บ้านอยู่หนึ่งคนแต่ก็ไม่เข้าใจทำไมต้องมาใช้ฉัน

ในขณะที่เดินเอาน้ำไปเสิร์ฟกลับมีดวงตาคู่หนึ่งจ้องมองฉันอย่างไม่ละสายตาไม่ใช่ใครเลยคนเมื่อสักครู่ ฉันพยายามไม่สนใจและรีบเดินออกมานั่งทำงานต่อ

"แจนวันนี้ไปกินข้าวกับพี่ไหม" สักพักก็มีเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งเธอสวยมากแต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นใครมาเรียกฉัน 

ใบหน้าของฉันเงยขึ้นมองและเอ่ยปฏิเสธเธอไปเพราะห่อข้าวมาเนื่องจากต้องการประหยัด นั่งอยู่สักพักก็มีน้ำหวานมาตั้งไว้ที่หน้าเคาว์เตอร์ทำงานของฉัน 

"พี่ซื้อมาให้" เสียงของพี่น้ำคนที่ใจดีสอนงานฉันนั่นเอง พี่เขาใจดีกับฉันมากสอนงานดีตลอดไม่เคยวีนใส่ฉันเลยสักครั้ง

"ขอบคุณมากนะคะ" ฉันหยิบแก้วน้ำมาดื่มต้องตกใจกับราคา 259 บาท นี่มันสังคมคนรวยนี่น่าตายจริงฉันต้องมาอยู่ในแวดวงคนรวยในขณะที่เงินเดือนตัวเองไม่ถึงหมื่น

ในตอนที่ทำงานอยู่นั้นพี่ดิวที่ชอบมาชวนฉันไปทานข้าวก็เข้าหาฉันไม่หยุดเพราะเขารู้สึกถูกชะตากับฉันจนทั้งสองคนเราสนิทสนมกันเหมือนพี่น้องแท้ๆ ทานข้าวด้วยกันตลอดพี่เขาใจดีกับฉันมากมีอะไรซื้อมาแบ่งฉันตลอดฉันรักเขาเหมือนพี่สาวแท้ๆเลย

พอนั่งทำงานอยู่ฉันก็ได้ยินพวกพี่เขานินทาน้องชายของเจ้าของบริษัทว่าน่ากลัวและเอาแต่ใจตัวเองเพราะดุมากแต่ฉันก็ไม่เคยเห็นเขาจึงเกิดความสงสัยว่าคนไหน

"คุณวิทหล่อนะแต่ดุไปหน่อยดุยังไงหนูก็ชอบ" เสียงพี่ดิวเมาส์มอยกับพี่ที่แผนกฉันเกิดอยากจะเห็นแล้วสินะว่าคนไหนที่พวกเขาพูดถึง

ในที่สุดฉันก็รู้จนได้ว่าเขาคือคนที่สั่งให้ฉันเอาน้ำไปเสิร์ฟแต่ใบหน้าของเขาก็ดุจริงๆแถมยังต่อว่าพนักงานบ่อยด้วย ถามว่าฉันกลัวไหม ไม่อะฉันไม่เคยต้องกลัวใครอยู่แล้วจะเป็นใครก็ช่างเถอะ

ทำงานไปได้สักพักฉันก็ได้ย้ายแผนกมาอยู่กับพี่ดิวและคุณวิทในใจของฉันตอนนั้นอยากออกมากไม่อยากทำงานที่นี่แล้วแต่ก็ต้องทำเพราะไม่ทำก็ไม่มีเงิน ช่วงนี้เลยต้องเจอคุณวิทบ่อยขึ้นด้วยความที่ฉันเป็นคนที่นิ่งไม่ค่อยคุยกับใครและดูน่าค้นหาเขาจึงไม่ค่อยกล้าดุและยุ่งกับฉันมากนักทุกครั้งที่เดินผ่านก็มีส่งยิ้มให้ฉันบ้าง

ถ้าถามว่าฉันชอบเขาไหมใครจะไม่ชอบละฉันชอบเขาตั้งแต่เจอกันครั้งตอนที่ไม่รู้ว่าเขาคือใครแล้วแต่ด้วยอายุที่น้อยและฐานะต่ำต้อยอย่างฉันจึงไม่ได้แสดงออกอะไรเพราะมันคงเป็นไปไม่ได้แน่นอน

และฉันก็รู้ว่าคนในออฟฟิชชอบเขามากมาย และหนึ่งในนั้นก็มีพี่ดิวพี่ที่เปรียบเสมือนพี่สาวฉันจึงต้องเก็บความรู้สึกไว้ในใจ

"พี่นิวหนูชอบพี่วิทมากเลยเขาจะสนใจหนูไหม" พี่ดิวเอ่ยถามพี่ในแผนก พวกพี่เขาก็ช่วยเต็มที่พยายามทำให้ทั้งสองคนได้ใกล้ชิดกันฉันก็ทำได้แค่เก็บทุกอย่างไว้ในใจ

จนวันนี้เป็นวันเกิดของพี่ดิวพวกพี่เขาก็ต่างพากันเซอร์ไพร์ด้วยการให้คุณวิทแกล้งต่อว่าจนพี่ดิวร้องไห้ก่อนจะให้คุณวิทเอาเค้กถือออกมาเซอร์ไพร้ฉันเจ็บปวดหัวใจไม่น้อยแต่ก็ต้องยอมรับที่น่าแปลกใจที่เขามองฉันอยู่บ่อยๆ

 

วิท Talk 

เธอไม่ค่อยมองผมเลยเธอดูนิ่งเฉยเหมือนกับไม่สนใจใครเธอน่าค้นหามากสำหรับผม แต่วันนี้ผมต้องทำตามที่พนักงานขอผมได้แต่มองดูใบหน้าของแจนว่าเธอคิดอะไรอยู่

ใบหน้าของเธอดูเศร้าสร้อยผมไม่รู้ว่าเธอรู้สึกยังไงหรือผมจะคิดไปเอง

 

แจน Talk

เมื่อเป่าเค้กเสร็จฉันมองดูหน้าของพี่ดิวเธอดูดีใจและมีความสุขมากฉันควรดีใจที่พี่สาวของฉันสมหวังแต่ทำไมรู้สึกเจ็บจัง

"มาๆถ่ายรูปกัน" พี่ที่แผนกเรียกเขาไปถ่ายรูปรวม พี่ดิวและคุณวิทยืนคู่กันโดยที่ฉันยืนอยู่ที่ขอบแต่ที่สังเกตุได้ชัดคือสายตาของเขาจ้องมองมาที่ฉันอยู่หลายรอบเขาไม่ค่อยมองพี่ดิวเลยทีแรกนึกว่าคิดไปเองแต่รูปภาพที่ส่งเข้ากลุ่มไลน์มันเห็นได้ชัดคือเขามองมาที่ฉันจริงๆ

หัวใจของฉันเต้นด้วยความหวังอีกครั้ง หรือจริงๆแล้วเขาจะสนใจฉันจริง คงไม่หรอกมั้งผู้หญิงสวยๆฐานะดีๆในบริษัทชอบเขาตั้งมากมายเขาจะสนใจเด็กบ้านนอกอา่ยุ 18 อย่างฉันทำไม

 

ตอนที่ฉันนั่งคิดอยู่นั้นเขาเดินตรงเข้ามาหาฉันที่โต๊ะ 

"น้องแจนครับผมฝากเอกสารนี้ให้คุณนิวหน่อยครับ" เขายื่นเอกสารใบหนึ่งให้ฉันและยิ้มให้ก่อนจะเดินจากไป คนนั่งอยู่ตั้งเยอะทำไมถึงได้เอามาให้ฉันนะเขาทำให้ฉันสับสนอีกแล้ว

"แจนเมื่อกี้พี่วิทมาถามอะไรแจน"

"คุณวิทเอาเอกสารมาฝากให้พี่นิวค่ะ" ฉันยื่นเอกสารให้พี่ดิวเพราะเธอนั่งโต๊ะใกล้กับพี่นิวและก้มหน้าลงทำงานต่อ 

 

วันต่อมา ฉันต้องย้ายไปนั่งทำงานที่ออฟฟิชห้องหนึ่งเป็นที่ที่เขาทำงานแต่คุณวิทอยู่ในห้องประชุมกับพี่ชายที่เป็นเจ้าของบริษัทในขณะที่ฉันนั่งทำงานกับพี่ที่เป็นผู้ชายที่นั่งข้างก็เหลือบสายตาเข้าห้องประชุมไปเห็นสายตาสองคู่จ้องมองฉันอยู่เพราะห้องประชุมใสเป็นกระจก

ดวงตาของหญิงสาวอย่างฉันกรอกไปมาเพราะสงสัยว่าตัวเองทำอะไรผิดหรือเปล่าทำไมเจ้าของบริษัทอย่างคุณวายุและคุณวิทถึงจ้องฉันอย่างยาวนานไม่ละสายตา

บอกตรงๆเลยว่าตอนนี้ฉันทำงานอึดอัดมากที่โดนสายตาของคนใหญ่คนโตของบริษัทจ้องมองแบบนี้

"น้องแจน!"

 

>>>>>ติดตามตอนต่อไป