เวรกรรม

‘ศาลมีคำพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 341 ให้จำคุกมีกำหนด 3 ปี จำเลยให้การรับสารภาพในชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา ลดโทษให้หนึ่งในสาม และพิเคราะห์พฤติการณ์แห่งคดีแล้ว ไม่ปรากฏว่าจำเลยเคยได้รับโทษจำคุกมาก่อน โทษจำคุกจึงให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 1 ปี และให้คุมความประพฤติของจำเลยไว้มีกำหนด 6 เดือน นับแต่วันที่ได้อ่านคำพิพากษาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56’

นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาชีวิตของรดาก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป จากหญิงสาวที่เคยมีทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต ไม่ว่าจะเป็นครอบครัว เงินทอง หน้าที่การงาน หรือแม้กระทั่งเพื่อนพ้อง ต่างก็หนีหายมลายไปในชั่วพริบตา อันเนื่องมาจากผลของการกระทำที่เธอต้องกลายเป็นแพะรับบาปในคดีฉ้อโกง

ด้วยความที่เธอรักและไว้ใจคนในครอบครัว ยอมให้พี่สาวต่างแม่อาศัยบัญชีในนามของบริษัทเธอ ทำสิ่งผิดกฏหมาย

รดาซัพพลาย เป็นบริษัทเล็กๆ ที่รับจ้างเป็นนายหน้า จัดหาสินค้าให้กับโรงงานอุตสาหกรรมต่างๆ โดยบริษัทแห่งนี้เธอเปิดทำการมาเกือบจะ 2 ปีแล้ว ตั้งแต่เธอเรียนจบ

จนมาวันหนึ่งป้าศรี ผู้มีศักดิ์เป็นแม่เลี้ยงของเธอก็มาขอร้องให้ช่วยเหลือพี่อิงดาว ลูกติดของนาง โดยทั้งป้าศรีและพี่อิงดาวบอกว่าตอนนี้บัญชีธนาคารของพวกเขามีปัญหา ไม่สามารถทำธุรกรรมต่างๆ ได้ อยากจะขอใช้บัญชีของบริษัทเธอรับโอนเงินจากผู้ว่าจ้าง ซึ่งตอนแรกรดาเองก็ไม่ยอม ไม่อยากให้ใครมายุ่งเกี่ยวกับธุรกรรมต่างๆ ของเธอและบริษัท จึงเอ่ยปฏิเสธไป

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอม ป้าศรีก็อ้างถึงบุญคุณที่เคยเลี้ยงดูเธอมา ซึ่งเรื่องนี้ไม่เป็นความจริงเลยซักนิด ไม่ว่าจะเป็นพ่อผู้ให้กำเนิดหรือใครก็ตาม ไม่เคยได้ดูแลหรือส่งเสียเธอเลย จนบางครั้งเธอยังเคยคิดเลยว่าเธอเป็นคนในครอบครัวของพวกเขาหรือเปล่าเพราะตั้งแต่แม่ของเธอเสียไป เธอก็ทำงานส่งเสียตัวเองจนเรียนจบ และสามารถเปิดบริษัทเล็กๆ เป็นของตัวเองได้

จนในที่สุดพ่อของเธอก็อ้างบุญคุณผู้ให้กำเนิด ขอให้ช่วยพี่อิงดาวซักครั้ง เธอจึงกล้ำกลืนฝืนใจช่วยเหลือในครั้งนั้น

และมันก็เป็นที่มาของความชิบหายในชีวิตเธอจนถึงทุกวันนี้ พอเธอหลุดพ้นจากคดีความ เธอก็ถูกคนเป็นพ่อไล่ออกจากบ้าน เพราะเธอทะเลาะกับป้าศรี ภรรยาของท่าน ตอนนั้นบริษัทของเธอต้องปิดลงอย่างถาวร เพราะเธอต้องขายทรัพย์สินทุกสิ่งทุกอย่างมาชดใช้ให้กับผู้เสียหาย มูลค่าเกือบ 5 ล้านบาท

ส่วนคนที่ทำผิดจริงกับเชิดเงินหนีไปต่างประเทศอย่างหน้าตาเฉย รดาเชื่อว่าวันนี้กฏหมายอาจจะทำอะไรผู้ร้ายตัวจริงยังไม่ได้ แต่ซักวันกฏแห่งกรรมมันจะทำงานของมันเอง

เมื่อไม่มีบ้าน ไม่มีที่พึ่งพา บวกกับเงินที่ติดตัวอยู่อันน้อยนิด รดาจึงตัดสินใจเดินทางไปเชียงใหม่ ซึ่งเป็นบ้านเกิดของแม่เธอ แต่จุดหมายที่จะไปในครั้งนี้ รดาเองก็ไม่แน่ใจเลยว่าจะมีที่พึ่งพาอาศัยไหม เพราะตั้งแต่แม่ของเธอแต่งงานออกมา ก็ไม่เคยได้ติดต่อหรือกลับไปเยี่ยมเยือนคนในครอบครัวที่อยู่เชียงใหม่เลยซักครั้ง จะมีก็แต่ที่อยู่ที่แม่เธอเคยทิ้งเอาไว้ให้ ซึ่งแม่เธอบอกว่าเป็นที่ตั้งของบ้านตากับยายแค่นั้น

ทันทีที่เธอเดินทางมาถึงเชียงใหม่ และต่อรถไปยังที่อยู่ ที่แม่ของเธอเคยให้ไว้ เธอก็พบกับความผิดหวังอีกครั้ง

ไม่มีใครยินดีหรือต้อนรับการไปเยือนของเธอเลยซักนิด เพราะคนที่นั้นอ้างว่าแม่ของเธอได้ตัดขาดกับครอบครัวไปเอง ฉะนั้นแล้วเธอก็ไม่ใช่ลูกหลานของพวกเขาเหมือนกัน

เมื่อไม่มีที่พึ่ง ไม่มีที่ไป รดาจึงออกไปตั้งหลักที่โรงแรมราคาถูกชั่วคราวไปก่อน แล้วค่อยคิดหาลู่ทางว่าจะเอายังไงต่อกับชีวิตตัวคนเดียวในตอนนี้

“ต้องการพักกี่คืนคะ”

พนักงานของโรงแรมเอ่ยถามรดา ก่อนที่จะรับบัตรประชาชนของเธอไปทำเรื่องการเข้าพัก

“คืนละ 500 ใช่ไหมค่ะ”

“ค่ะ คืนละ 500”

“งั้นฉันจอง 1 อาทิตย์ค่ะ”

“มาเที่ยวหรือมาทำงานคะ 1 อาทิตย์ ทั้งหมด 3,500 ค่ะ”

“มาทำธุระค่ะ”

“เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ นี้คีย์การ์ดของห้องคุณนะคะ”

เมื่อเข้ามาถึงห้องพัก รดาถึงกับหมดแรง ทิ้งตัวลงบนที่นอนขนาด 5 ฟุต ส่วนคุณภาพก็ตามราคาที่จ่ายในแต่ละคืนนั้นแหละ ทำไงได้ ในเมื่อเธอมีเงินติดตัวไม่ถึงหมื่น ก็จำเป็นต้องเช่าในราคานี้ไปก่อน

รดาหยิบเอามือถือขึ้นมากดดูยอดเงินที่เหลืออยู่ในบัญชีตอนนี้ แล้วก็ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ถ้าหากเธอยังไม่มีงานทำภายในวันสองวันนี้ มีหวังเธอต้องกลายเป็นคนเร่ร่อนอย่างแน่นอน เธอตั้งใจว่าพรุ่งนี้เธอจะออกไปหาสมัครงานตามที่ต่างๆ ดูก่อน ว่าจะพอมีที่ไหนเปิดรับคนที่มีประวัติอาชญากรหรือเปล่า

เธอคิดเอาไว้แล้วหล่ะ ว่าคนที่มีประวัติอย่างเธอ ยังไงก็ต้องหางานทำลำบากอย่างแน่นอน แต่ถ้าเธอไม่สู้ ไม่ลองหา ไม่ลองทำ เธอก็จะต้องอดตายจริงๆ จะย้อนกลับไปบ้านของผู้เป็นพ่อก็ไม่ได้ จะขอความช่วยเหลือจากญาติฝั่งแม่ก็ไม่มี

‘ขอให้โลกใจดีกับฉันบ้างเถอะ’

รดาพึมพำเบาๆ ก่อนที่เปลือกตาจะค่อยๆ ปิดลงด้วยความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ที่มันสะสมมาเป็นเวลานานตั้งแต่มีคดีความจนดั้นด้นมาหวังตายเอาดาบหน้าที่เชียงใหม่

“เฮ่อ ที่ไหนๆ ก็มีแต่รอเรียก เอายังไงดีหล่ะเรา”

นี้ก็ผ่านมาสองวันแล้ว ที่รดาออกไปตระเวนหาสมัครงานตามบริษัทต่างๆ และถึงแม้ว่าเธอจะมีวุฒิการศึกษาปริญญาตรี แต่ทุกที่ก็บอกว่าให้รอเรียกกันทั้งนั้น

หากจะทำการค้าขายในตอนนี้ เงินทุนของเธอก็ไม่ได้เพียงพอกับการที่จะเริ่มต้นซักเท่าไหร่นัก ไหนจะค่าเช่าที่ ไหนจะค่าที่พักอาศัยอีก เธอจะต้องหางานทำ เพื่อเก็บเงินให้ได้ซักก้อนก่อน ถึงจะเริ่มลงทุนค้าขายได้

“พรุ่งนี้ลองไปสมัครเป็นลูกจ้างที่ร้านอาหารใกล้ๆ โรงแรมนี้ดูก่อนดีกว่า เพื่อจะได้ ถึงจะเป็นค่าแรงขั้นต่ำ แต่ก็ดีกว่าเราไม่ทำอะไรเลย”

รดาหยิบเอาโปรชัวร์ที่เธอได้มาจากร้านขายอาหารตามสั่งข้างทาง ที่เธอพึ่งไปกินมามื้อเที่ยง ขึ้นมาอ่านดูรายละเอียดการเปิดรับสมัครงานอย่างมีความหวัง

อย่างน้อยๆ ถ้าเธอได้ทำงานตรงนี้ เธอก็จะพอได้เงินมาไว้ใช้จ่ายในขณะที่รอเรียกตัวจากงานในบริษัทที่มันมั่นคงกว่าการเป็นลูกจ้างรายวันแบบนี้