31 ความสำเร็จ

บรรยากาศภายในวันเปิดตัวห้องเสื้อคึกคักตั้งแต่ช่วงเช้า แขกจากแวดวงธุรกิจแฟชั่น และเหล่าคนรู้จักทยอยกันเดินทางเข้ามา ร่วมแสดงความยินดีกับสองเจ้าของแบรนด์อย่างไม่ขาด

เดวายืนต้อนรับแขกอยู่ข้างเอมิล่า ใบหน้าหวานประดับด้วยรอยยิ้มตลอดเวลา แม้ภายในใจจะทั้งตื่นเต้นและภูมิใจ กับสิ่งที่ทั้งสองต่างช่วยกันสร้างขึ้นมาด้วยกัน

“แม่ขอแสดงความยินดีกับน้องวา น้องเอมิด้วยนะลูก” เดหลีหอบช่อดอกไม้ช่อใหญ่สองช่อมาร่วมแสดงความยินดีกับลูกสาวและหุ้นส่วนร้าน ส่วนสามีเธอนั้นติดประชุมที่บริษัทมาร่วมงานไม่ได้  ไหนจะความวุ่นวายจากบ้านใหญ่ที่สามีเธอต้องไปรับมือ  และได้วิดีโอคอลมาแสดงความยินดีกับเด็กทั้งสองตั้งแต่เช้าแล้ว

“ขอบคุณคุณแม่นะคะ”

“ขอบคุณค่ะคุณแม่”

สองสาวเอ่ยขอบคุณพร้อมกับยื่นมือไปรับดอกไม้ มาถือไว้ในอ้อมแขนคนล่ะช่อ

“คุณแม่ทานอะไรมาหรือยังค่ะ เดี๋ยวเอมิพาไปทาน ให้ยัยวาต้อนรับแขกอยู่หน้าร้านเนี่ยแหละ อีกอย่างจะได้ทักทายและทำความรู้จักแขกคนอื่นด้วย”

เอมิล่าเปิดทางให้แสงเพื่อนสนิทในคราบหุ้นส่วนเต็มที่ เพราะยังไงหลักๆ แล้วเอมิล่าตั้งใจจะยกร้านนี้ให้เดวาดูแลและบริหารเป็นหลัก

“ได้ยังไงอะ แกก็รู้ว่าฉันไม่ค่อยรู้จักใคร” เดวามุ่ยหน้าใส่เพื่อน

“ก็นี่ไงฉันให้แกลองทำความรู้จักกับแขก เสื้อผ้าแบรนด์เราเป็นที่ต้องการของคนหลายกลุ่ม ไม่แน่ความน่ารักและคุยเก่งของแกจะยิ่งดึงดูดผู้คนพวกนั้น ให้เข้ามาเป็นลูกค้าประจำร้านเราก็ได้”

“แล้วไหนแกบอกว่าวันเปิดตัว จัดเรียบๆ ง่ายๆ เชิญแค่คนสนิท”

“โทษที พอดีมือลั่นโพสต์เชิญชวนทางไอจีน่ะ”

“เอมิล่า...”

“สู้ๆ แก” เอมิล่าขยิบตาให้กำลังใจ ก่อนจะควงแขนคุณแม่ของเดวาเข้าไปด้านใน เพื่อไปร่วมวงจิบชากับพ่อแม่เธอ ที่มาร่วมแสดงความยินดีไปก่อนหน้าแล้ว

เดวาแทบจะทำตัวไม่ถูกเพราะแขกคนสำคัญก็เริ่มทยอยเข้ามาเรื่อยๆ ก่อนเสียงของพนักงานหน้าร้านจะดังขึ้น

“คุณมารีญากับคุณเข้มมาถึงแล้วค่ะ” เดวาอดรู้สึกประหม่าไม่ได้ เมื่อกำลังจะได้เผชิญหน้ากับพ่อแม่มิลเลอร์เป็นครั้งแรก

แม้จะตกลงปลงใจคบกับมิลเลอร์มาได้สักพักแล้ว แต่เธอก็ยังไม่ได้เปิดตัวว่าคบกันอย่างจริงจัง ทำให้ยังไม่มีโอกาสเข้าไปทำความรู้จักกับผู้ใหญ่ทั้งสอง

เพียงไม่นาน หญิงวัยกลางคนในชุดเดรสเรียบหรู  เดินเข้ามาพร้อมชายสูงวัยที่มีบุคลิกสุขุมและน่าเกรงขามไม่ต่างจากลูกชาย

มารีญา และ เข้ม ทั้งสองต่างมองสำรวจบรรยากาศภายในร้านด้วยสายตาชื่นชม ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาเดวา

“สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้า” เดวาเลือกที่จะเรียกผู้ใหญ่ทั้งสอง สรรพนามเดียวกับเพื่อนสนิท เพราะเธอไม่อยากข้ามขั้นจนดูไม่งาม

“โถ่หนูวา ลุงป้าอะไรกันเรียกคุณพ่อคุณแม่สิจ๊ะคนกันเองทั้งนั้น” มารีญาเอ่ยกับเดวาด้วยรอยยิ้ม ก่อนยื่นช่อดอกไม้ขนาดใหญ่ให้ “แม่กับพ่อยินดีกับพวกหนูด้วยนะลูก”

“ขะ…ขอบคุณค่ะคุณแม่ คุณพ่อ” เดวายกมือไหว้ด้วยความนอบน้อม ก่อนรับช่อดอกไม้มาไว้ในมือ

เข้มที่ยืนอยู่ข้างภรรยา พยักหน้าให้เดวาเล็กน้อย

“ทำได้ดี” คำชมสั้น ๆ จากชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนพูดน้อย กลับทำให้เดวายิ้มกว้างขึ้นอย่างอดไม่ได้

“ขอบคุณค่ะคุณพ่อ เพราะได้อีกหลายคนช่วย ร้านถึงออกมาดีค่ะ”

มารีญาหันไปมองรอบร้านอีกครั้ง ก่อนเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงจริงใจ

“แม่เห็นตั้งแต่ครั้งแรกแล้วว่าหนูตั้งใจมาก วันนี้ได้มาเห็นร้านจริง ๆ แล้วภูมิใจแทนเลย”

“วายังต้องเรียนรู้งานกับเอมิอีกเยอะ”

“คบกับคนเก่ง ก็มีแต่จะเจริญอีกอย่างหนูวาก็มีดีพอตัว ไม่ต้องถ่อมตัวหรอกลูก หนูเก่งจริงแม่รู้” มารีญายังไม่หยุดที่จะอวยว่าที่ลูกสะใภ้แล้วพูดต่อ

“แบรนด์ เดมิอา หนูเป็นคนทำเองทุกอย่างไม่ใช่เหรอ กว่าจะมาถึงวันนี้มันคงไม่ง่ายเลย แม่ได้ยินเรื่องที่หนูเรียนเสร็จก็ต้องรีบกลับมาทำงานตัดเย็บชุดเองตลอด”

เดวายิ้มเขินกับคำชมของท่าน

“พี่เลอร์เล่าให้ฟังเหรอคะ” มารีญาหัวเราะก่อนจะส่ายหน้า เพราะรายนั้นนะไม่ยอมพูดอะไรให้พ่อแม่ฟังหรอก ปากหนักมาตั้งแต่เด็กยิ่งลูกชายบุญธรรมอย่างลูอิส ก็ยิ่งปากหนักกว่ามิลเลอร์หลายสิบเท่า

“แล้วคุณแม่รู้ได้ยังไงคะ”

“พอดีแม่ชอบใส่ใจจ๊ะ ก็เลยเลือกที่จะซื้อตัวเจ้าทามมา ไว้คอยอัปเดตข่าว เอาเป็นว่าแม่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับหนูก็แล้วกัน”

เป็นแบบนี้นี่เอง เดวาอดยิ้มกับความน่ารักของมารดามิลเลอร์ไม่ได้ อีกอย่างเอมิล่าก็นิสัยแบบเดียวกับท่านเลย ด้วยสาเหตุนี้ด้วยหรือเปล่าที่ตั้งสองต่างคุยกันถูกคอ แม้จะเพิ่งได้คุยกันเป็นครั้งแรก

“ขอบคุณนะคะ ที่เอ็นดูวา คุณพ่อคุณแม่ทานอะไรมาหรือยังค่ะเดี๋ยววาพาเข้าไปด้านใน”

“ไม่ต้องหรอกลูก หนูอยู่ต้อนรับแขกคนอื่นต่อเถอะ เดี๋ยวพ่อกับแม่ดูแลตัวเองเอง” ยื่นมือไปลูบไหล่เดวา ก่อนจะจูงมือสามีเข้าไปด้านในงาน และมีโอกาสได้ทำความรู้จักแม่เดวาอีกด้วย

เวลาล่วงเลยไปเกือบครึ่งวัน กว่าเดวาจะได้ปลีกตัวออกมาดื่มน้ำและรับประทานอาหาร รวมถึงวิดีโอคอลหาแฟนหนุ่มที่อยู่ไกลอีกซีกโลก ทั้งสองได้มีโอกาสคุยกันเล็กน้อย เนื่องจากอยู่กันคนละไทม์โซน

“ใกล้งานจบแล้วคุณเดวาจะกลับเพนต์เฮาส์เลยไหมครับ ผมจะได้เตรียมรถ”

“กลับเลยก็ได้ค่ะแต่วาขอตัวไปบอกยัยเอมิก่อน ”

“คุณเอมิล่ากลับไปพร้อมครอบครัวแฟนได้สักพักแล้วครับ”

“หา...” ยัยบ้านี่จะติดแฟนเกินไปแล้ว แต่ก็เข้าใจได้แหละเพื่อเธอแอบรักแฟนหนุ่มของตัวเองมานาน กว่าจะได้คบกันมันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย อีกอย่างทั้งสองคนต่างทั้งอายุและช่วงวัยด้วย

“ถ้าเป็นเรื่องร้านคุณเดวายิ่งไม่มีอะไรต้องห่วงเลยครับ เพราะพนักงานทุกคนเป็นคนที่ไว้ใจได้ คุณมิล่ากับคุณอาร์มเป็นคนหามาเองกับมือ อีกอย่างผมสั่งคนของเราไว้คอยอำนวยความสะดวกให้พนักงานและลูกค้าแล้วครับ”

“งั้นพี่ทามช่วยพาวาแวะเข้าไปดูโรงงานตัดเย็บ ที่พี่เคยเข้าไปดีลงานกับพี่เลอร์ได้ไหม พอดีวามีแบบเสื้อคลอเล็กชั่นใหม่ ที่อยากสั่งทางโรงงานตัดให้ด่วนค่ะ”

ในเมื่อแฟนหนุ่มไม่อยู่ห้อง เดวาก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องรีบกลับไป สู้เธอเร่งทำงานให้เรียบร้อย แล้วเอาเวลาว่างเหล่านั้นมาใช้กับมิลเลอร์ตอนกลับมาน่าจะดีกว่า

“ได้เลยครับ”

ทามพยักหน้ารับ ก่อนเดินนำเดวาออกจากบริเวณหน้าร้าน โดยมีลูกน้องอีกสองคนคอยเดินตามประกบไม่ห่าง

ระหว่างทาง เดวาหยิบ แฟ้มงานขึ้นมาเปิดดูอีกครั้ง ภายในเต็มไปด้วยแบบร่างเสื้อผ้าของคอลเล็กชั่นใหม่ ทั้งแบบเสื้อ สีผ้า และรายละเอียดเล็ก ๆ ที่เธอเขียนกำกับเอาไว้ด้วยลายมือตัวเอง

“คอลเล็กชั่นนี้วาอยากเร่งให้ทันเดือนหน้าเลยค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องคุยกับทางโรงงานเรื่องกำลังผลิตด้วยนะครับ”

“ค่ะ วาคิดไว้บ้างแล้ว” แววตาของเดวาเปลี่ยนเป็นจริงจังทันทีที่พูดถึงงาน แม้เธอจะยังเรียนไม่จบ และเป็นแค่นักศึกษาปีสองก็ตาม