30 ใจบอด

แพรวาเดินกระสับกระส่ายไปมาราวกับคนสติหลุด หลังจากเห็นภาพบาดตาที่กลางห้าง ทว่ายังถูกตอกย้ำความพ่ายแพ้ซ้ำเข้าไปอีก เมื่อเดวาโพสต์รูปรถหรูสีชมพูป้ายแดง

ภาพวันที่มิลเลอร์นั่งเลือกดูรถ ไหลเข้ามาในหัว

“ทำไมต้องเป็นยัยวาด้วย” ระหว่างเดินไปมาก็กัดเล็บตัวเองไปด้วย

“แม่ว่าเรื่องนี้หนูต้องฟ้องคุณย่าไปเลยนะ ยัยวาจงใจแย่งผู้ชายของลูกชัดๆ ” เพียงพรเอ่ยเสนอลูกสาว เมื่อเข้าใจว่าเดวากำลังแย่งคนรักของลูกสาวตัวเอง

“ผมว่าเราไม่เข้าไปยุ่งดีกว่า ลูกแพ้ยัยวาแค่เรื่องเดียวคงไม่เป็นไรหรอก ” เจ้าสัวพงศ์ทรัพย์เอ่ยขัดอย่างไม่เห็นด้วย เพียงแค่การเอาชนะของเด็กๆ มันจะส่งผลกระทบต่อธุรกิจครอบครัวให้เสียหายเอาได้

มิลเลอร์ไม่ใช่คนที่จะเข้าไปต่อกรด้วย อีกอย่างทางนั้นก็เริ่มบีบให้ตัวเจ้าสัวถอนการร่วมลงทุนออกไป ไหนจะสัญญาที่เคยทำร่วมกันไว้ก็เริ่มจะมีปัญหา

“ถ้าแพรแพ้ยัยวา คุณย่าต้องผิดหวังในตัวแพรแน่เลย” แพรวาพึมพำออกมา

“แพรตั้งสติหน่อยลูก”

“แพรจะไปคุยกับคุณย่า” ว่าจบแพรวาก็วิ่งออกไปจากบ้านทันที

เพียงพรหันมาหาสามีด้วยสีหน้าตกใจ เมื่อเริ่มจับสังเกตได้ว่าลูกสาวของเธอเริ่มมีอาการแปลกๆ แสดงออกมา...

เช้าวันต่อมา...

@บ้านเดวา

หญิงชราเดินทางมายังบ้านลูกชายคนเล็กตั้งแต่เช้าตรู่ หลังจากได้ยินเรื่องไม่เข้าหู เมื่อหลานสาวคนโตเข้ามาฟ้องเธอตั้งแต่เมื่อคืนวาน ว่าถูกหลานชังอย่างเดวาแย่งแฟน

หญิงชราเชื่อคำโกหกเหล่านั้นสนิทใจ ทั้งยังใจมืดบอดไม่คิดรอฟังความจริงใดๆ จากฝั่งเดวา

และที่มาวันนี้ก็มาเพื่อตำหนิ และสั่งห้ามเดวาให้เลิกยุ่งเกี่ยวกับมิลเลอร์เท่านั้น

“บอกลูกสาวพวกแก เลิกยุ่งกับคุณมิลเลอร์ซะ ลูกสาวพวกแกไม่เหมาะกับคุณเขาเท่าหนูแพรหรอก”

เดหลีกำหมัดแน่น ถ้าไม่ใช่แม่ผัวเธอก็คงจะโยนหญิงชราคนนี้ออกจากบ้านไปแล้ว แต่ก็ยอมเงียบฟังต่อให้สามีเธอเคลียร์กับแม่เขาเอาเอง

“ที่คุณแม่เดินทางมาบ้านผมแต่เช้าเพียงเพราะเรื่องนี้เองเหรอ? ” พูลทรัพย์ถามแม่ด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิดหวังไม่น้อย ลูกสาวเธอจะคบกับผู้ชายดีๆ อย่างมิลเลอร์แล้วมันผิดตรงไหน

“ก็นี่มันเรื่องสำคัญ”

“ผมไม่รู้ว่าหลานรักคุณแม่ไปฟ้องกันว่ายังไงหรอกนะครับ แต่คุณมิลเลอร์เป็นคนยืนยันกับผมเอง ว่าเป็นแฟนยัยวา แล้วก็ไม่เคยคบกับยัยแพรหรือยุ่งเกี่ยวกันเลย”

หญิงชรานิ่งไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำยืนยันจากลูกชาย ทว่าสีหน้ากลับไม่ได้อ่อนลงแม้แต่น้อย

ยามปกติก็เป็นคนแก่หัวแข็งไม่ยอมฟังใคร นอกจากคำนั้นจะเป็นคนในครอบครัวลูกชายคนโตพูด

“แล้วมันจะเป็นไปได้ยังไง คุณมิลเลอร์เป็นถึงนักธุรกิจชื่อดัง อีกทั้งยังมีฐานะหน้าตาในสังคมดีแบบนั้น  เขาจะมาสนใจเด็กเหลือขอเหมือนยัยวาได้ยังไง   ”

“ คุณแม่จะหยุดตัดสินยัยวาได้หรือยังครับ ครอบครัวผม ลูกสาวผมไปทำอะไรให้คุณแม่นักหนา ถึงได้ปักใจจงเกลียดจงชังกันนัก  ไอ้นิสัยเสี้ยมให้คนในครอบครัวแก่งแย่งชิงดีกัน  ผมว่าแม่ควรหยุดได้แล้วนะ  ก่อนที่หลานรักคุณแม่จะเป็นบ้ามากไปกว่านี้  ” พูลทรัพย์ถอนหายใจออกมา แล้วรีบปรามความคิดไม่เข้าท่าของแม่ตัวเอง คนบ้าที่ไหนจะมาเสี้ยมลูกเสี้ยมหลานให้เกลียดกันเอง

“อย่ามาหาความแม่นะตาพูล” หญิงชราแห้วเสียงใส่

เดหลีที่ทนฟังคำพูดร้ายๆ ของแม่สามีต่อไม่ได้ เอ่ยขึ้นบ้างทันที เธอเลี้ยงลูกเธอมาเป็นอย่างดี และก็มีความเป็นคนพอยัยวาไม่มีนิสัยแย่งของคนอื่นแน่นอน

“ ยัยวาอาจจะไม่ได้เรียบร้อยเหมือนหนูแพร แต่ลูกสาวหนูไม่มีทางไปแย่งของของใครแน่นอนค่ะ  ”

“แกจะไปรู้อะไรล่ะ  วันๆก็เอาแต่อยู่บ้านงานการไม่ทำ”

“ ถ้าการทำงานของคุณแม่ หมายถึงต้องออกงานสังคม ไปหาจับกลุ่มนินทาชาวบ้านแบบลูกสะใภ้ใหญ่คุณแม่ทำ แบบนั้นเดหลีขอเป็นคนว่างงานอยู่บ้านดีกว่าค่ะ”

“ มันจะมาไปแล้วนะ ตาพูลแกไม่สั่งสอนลูกเมียบ้างเหรอ ว่าไม่ควรทำตัวไม่ดีกับแม่แบบนี้”

“ ไม่ครับ เพราะผมก็เห็นด้วยกับการกระทำลูกเมียผม  ”

“ตาพูล!!”

“ผมจะพูดกับแม่เป็นครั้งสุดท้าย ยัยวาไม่เคยแย่งแฟนยัยแพร กลับกันมีแต่หลานรักของคุณแม่นั่นแหละ ที่อยากจะมาแย่งแฟนน้อง ทำไมครับหลานรักคุณแม่รับความจริงไม่ได้เหรอ ว่าน้องที่เคยด้อยกว่าทุกอย่าง  กำลังจะไปได้ดีกว่าตัวเอง ”

“ หยุดใส่ร้ายยัยแพร  เพราะยังไงแม่ก็เชื่อว่ายัยแพร  คบกับคุณมิลเลอร์มานานแล้ว ”

“ นอกจากจะใจบอด ยังหูบอดอีกนะครับ ผมไม่อยากพูดแล้ว เอาเป็นว่าแม่ไปถามเรื่องราวจากพี่พงศ์ก็แล้วกัน ”

“ หมายความว่ายังไง”

“ ไปถามพี่พงศ์เอาเองครับ แต่ถ้าพี่พงศ์พูดแล้วคุณแม่ยังไม่เชื่อ ผมก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว ” พูลทรัพย์ส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ ก่อนพูดต่อ

“คุณมิลเลอร์มาที่บ้านผมด้วยตัวเอง ยอมรับกับผมตรง ๆ ว่าเขาคบกับยัยวามานานแล้ว และเรื่องที่เป็นข่าวกับแพรก็ไม่ใช่ความจริง”

“แต่แม่ไม่เห็นด้วย! ยัยแพรเหมาะสมกับคุณมิลเลอร์มากกว่า ยิ่งถ้าทั้งสองคบกันก็ยิ่งจะเชิดหน้าชูตาให้ตระกูลเรา”

“นั่นมันเป็นสิทธิ์ของคุณแม่ครับ ว่าจะคิดแบบไหน แต่ช่วยยอมรับความเป็นจริงให้ได้ด้วยว่ามันไม่ใช่แบบที่แม่คิด ” น้ำเสียงของพูลทรัพย์ยังคงสุภาพ แต่ครั้งนี้หนักแน่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“แต่ผมขอแค่อย่างเดียว อย่ามายุ่งหรือบังคับลูกสาวผมให้เลิกกับคนที่เขารัก เพียงเพราะคุณแม่ชอบหลานอีกคนมากกว่า”

“นี่แกกำลังว่าฉันลำเอียงหรือไง!”

“ผมไม่ได้ว่า แต่ถ้าคุณแม่ลองคิดดูดี ๆ ก็น่าจะรู้คำตอบเอง”

บรรยากาศในห้องรับแขกเต็มไปด้วยความคุกรุ่น หญิงชรากำมือแน่น สีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

เดหลีที่เห็นทีท่าแม่สามี ก็ได้แต่กำมือแน่นอย่างระงับอารมณ์ และรู้ว่าเรื่องนี้มันจะไม่จบง่ายๆ อีกด้วย....

อีกด้าน...

“ วันเปิดตัวห้องเสื้อ ฉันอาจจะไม่ได้อยู่ร่วมงานนะ มีไปคุยงานกับคู่ค้าคนสำคัญที่อังกฤษ ” ยอมรับว่ามิลเลอร์รู้สึกเสียดายไม่น้อย แต่งานตัวเองมันก็สำคัญไม่ต่างกัน

“ไม่เป็นไรเลยค่ะ พี่เลอร์แสดงความยินดีกับว่าตอนนี้ก็ได้”

มิลเลอร์อมยิ้ม ก่อนเอ่ยอวยพรคนรัก

“ฉันขอให้ธุรกิจของเด็กดี ประสบผลสำเร็จ ขายดีมีลูกค้าแน่นเต็มร้าน”

เดวาหลุดยิ้มกว้างออกมา ก่อนยกมือขึ้นกอดแขนคนข้างตัวแน่นกว่าเดิม

“ขอบคุณนะคะ”

“ขอบคุณเรื่องอะไร”

“ทุกอย่างเลยค่ะ ถ้าไม่มีพี่เลอร์ วาก็คงมาไม่ถึงตรงนี้” มิลเลอร์ปรายตามองคนตัวเล็ก ก่อนยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอเบา ๆ

“เธอมาถึงตรงนี้ได้เพราะความสามารถของตัวเองต่างหาก ฉันแค่ช่วยเปิดทางให้”

“แต่นอกจากพ่อแม่ยัยเอมิ ก็มีพี่เลอร์ที่เป็นคนเชื่อมั่นในตัววาตั้งแต่แรก”

เดวาซบศีรษะลงบนไหล่กว้างอย่างออดอ้อน ก่อนพึมพำเสียงเบา

“วารักพี่เลอร์นะคะ”

“ฉันก็รักเธอเด็กดี…”

มิลเลอร์ก้มลงจูบหน้าผากคนรักเบา ๆ ก่อนปล่อยให้ความเงียบเข้ามาแทนที่บทสนทนา คืนนี้ไม่มีงานมิลเลอร์ไม่มีงาน ทำให้มีเวลาอยู่กับคนรักได้เต็มที่

ภายในห้องนั่งเล่นหรูมีเพียงคนสองคนที่นั่งอยู่ด้วยกันท่ามกลางแสงไฟสลัว ๆ กลางห้อง

มิลเลอร์หยิบไวน์จากตู้แช่ออกมาเปิด ก่อนรินลงในแก้วสองใบแล้วเลื่อนแก้วหนึ่งมาให้เดวา

“ฉลองกันหน่อยไหม”

เดวากะพริบตาปริบ ๆ ก่อนยิ้มออกมา

“จะมอมวาหรือเปล่าคะ”

“ฉันไม่เคยทำอะไรสิ้นคิดแบบนั้น มีแค่เธอที่มอมตัวเอง”

“ชิ” มุ่ยหน้าใส่มิลเลอร์ “พี่เลอร์ถ่ายรูปกัน” มิลเลอร์เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนขยับเข้ามาใกล้ตามที่เธอต้องการ

เดวายกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายภาพแก้วไวน์สองใบที่กำลังชนกัน โดยให้เห็นเพียงมือของทั้งคู่และบรรยากาศบนโต๊ะ ไม่เปิดเผยใบหน้าหรือรายละเอียดที่มากเกินไป เพราะคิดว่าถ่ายและลงแบบนี้มันน่าสนใจกว่า

เดวามองรูปอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มออกมาอย่างพอใจ

“ลงได้ไหมคะ”

“ได้สิ” เพราะมิลเลอร์เองก็ชอบลงรูปเสี้ยวหน้าเดวา หรือด้านหลังของเธอเหมือนกัน

2 ชั่วโมงต่อมา....

หลังจากส่งเดวาเข้านอนเสร็จ มิลเลอร์ก็ลงมานั่งดื่มกับเพทายที่ห้องรับแขกอีกครั้ง บรรยากาศแตกต่างจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง

“เจ้าสัวพงศ์ทรัพย์พยายามขอเข้าพบมาหลายวันแล้วครับ”

“ปฏิเสธไป ทำงานจบก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องข้องเกี่ยวกันแล้ว”

“แล้วผู้หญิงที่ชื่อแพรวาล่ะครับ”

“ยังตามเดวาอยู่หรือเปล่า”

“จากข้อมูลล่าสุด ยังมีส่งคนคอยตามดูความเคลื่อนไหวของคุณเดวาอยู่ครับ แต่ยังไม่มีการเข้ามาประชิดตัว” แววตาของมิลเลอร์เย็นลงทันที แน่นอนว่าเขาไม่ชอบใจการกระทำของผู้หญิงคนนี้เลย

“ถ้าคุกคามเดวาเกินควร มึงก็จัดการตามเห็นสมควรได้เลย”

มาเฟียหนุ่มให้สิทธิ์ลูกน้องเต็มที จะฆ่าแกงยัยนั่นยังไงก็ได้เดี๋ยวเขาหอบเงินไปประกันตัวเองทีเดียว.....