36 บทส่งท้าย

ดินเนอร์มื้อค่ำระหว่างทั้งสอง ดำเนินไปอย่างเรียบง่าย เดวาเหมือนจะเจริญอาหารกว่าปกติ เนื่องจากซีฟู้ดที่คนของมิลเลอร์จัดหามาวันนี้ มีแต่รสชาติค่อนข้างถูกปากเธอทั้งนั้น

“พรุ่งนี้ ไปล่องเรือกันไหม”

“วาไปค่ะ”

“ถ้านอนบนเรือจะเมาหรือเปล่า”

“อันนี้วาไม่แน่ใจเลยค่ะ” เพราะมันเป็นครั้งแรกของเธอ

“งั้นเอาลำใหญ่ที่สุดออก ลำนั้นติดลูกค้าจองหรือเปล่า” มิลเลอร์หันไปสั่งเพทายแกมถาม

“ไม่ติดครับนาย ”

“งั้นก็เอาตามนั้น”

เพทายโค้งศีรษะให้เจ้านาย ก่อนจะปลีกตัวออกไปเงียบๆ ให้เจ้านายทั้งสองได้มีเวลาส่วนตัว

“พี่เลอร์ทานกุ้งไหมคะวาแกะให้”

“ไม่ครับ” มิลเลอร์ส่ายหน้าวางแก้วไวน์ในมือลง แล้วเป็นฝ่ายหยิบกุ้งมาแกะเปลือกออก นำไปวางไว้บนจานให้เดวาเสียเอง คนที่ถูกเอาใจตลอดมื้ออาหารยิ้มจนแก้มแทบปริ

“ขอบคุณค่ะ”

“กินล็อบสเตอร์อบชีสเนยกระเทียมไหม”

“หืม..มีเหรอคะ วาไม่ได้สั่งนี่”

“มี พวกไอ้เพทายมันสั่งมากิน มันก็เลยสั่งมาเผื่อวาด้วยหนึ่งตัว”

“ไม่เอาแล้วค่ะ วาท้องจะแตกแล้ว พี่เลอร์นั่นแหละกินบ้าง วาเห็นดื่มแต่ไวน์ไม่ยอมกินอะไรเลย ”

“ไม่ค่อยหิวน่ะ พี่เพิ่งกินข้าวกับพ่อแม่มาก่อนออกมาหาเรา”

“วันนี้ไปหาคุณพ่อคุณแม่มาเหรอคะ”

“ครับ ไปคุยเรื่องของเรา”

“เรื่องของเรา ยังไงเอ่ย? ”

มิลเลอร์ไม่ตอบ เขาเพียงยกแก้วไวน์ขึ้นจิบด้วยรอยยิ้ม สายตาที่มองคนรักอ่อนโยนกว่าครั้งไหน

“ถ้าอยากรู้ก็รีบกินให้เสร็จสิ”

เดวาหลุบตาลง แอบยิ้มให้กับจานอาหารตรงหน้า ก่อนจะใช้ส้อมจิ้มกุ้งเข้าปากอย่างอารมณ์ดี จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปเกือบเที่ยงคืน

“ขึ้นห้องกัน” มิลเลอร์เอ่ยชวน เมื่อเห็นคนตัวเล็กเริ่มตาหวานเยิ้ม จากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มไป

“วาเดินไม่ไหว....” ศีรษะเล็กถูกไถไปตามแขนแกร่งของแฟนหนุ่ม เพื่ออ้อนให้เขาอุ้มตามนิสัยขี้เกียจ

“ขี้เกียจเดินอีกแล้วสินะ” มิลเลอร์เอ็ดออกมาอย่างรู้ทันความคิด

“ทำไมพี่เลอร์รู้อะ”

“แววตาวาอ่านง่ายจะตาย”

“พี่เลอร์มีความสามารถพิเศษเหรอ ถึงอ่านความรู้สึกคนอื่นทางสายตาได้ด้วย”

“ก็ไม่ได้ยากขนาดนั้น” บางครั้งการดีลงาน หรือคุยธุรกิจมันก็ต้องมีไหวพริบตรงนี้ด้วย อีกอย่างมิลเลอร์ถูกส่งต่อความสามารถนี้ จากผู้เป็นพ่อมาตั้งแต่เด็กแล้ว

“ถ้าเรามีลูกด้วยกัน ลูกเราจะได้ความฉลาดแบบนี้มาจากพี่เลอร์ไหม”

“ได้สิ พี่จะตั้งใจส่งต่อให้เป็นอย่างดี” ยกยิ้มมุมปาก ระหว่างอุ้มกระเตงคนตัวเล็กขึ้นเอวสอบ พาเดินขึ้นชั้นสองของบ้าน เรียวแขนเล็กคล้องลำคอหนาเอาไว้แน่น สายตาของทั้งสองประสานกันตลอดเวลาระหว่างเดินขึ้นบ้าน

“คำพูดพี่ฟังดูแปลกๆนะคะ กำลังคิดทำมิดีมิร้ายกับวาอยู่หรือเปล่าเนี่ย”

“เมียให้ท่าขนาดนี้ ไม่สานต่อยังไงไหว” แววตาคนตัวเล็กฉายชัดความลามกขึ้นมาชัดเจน

“วาทำแบบนั้นตอนไหนคะ” ซุกหน้าเข้าหาลำคอแกร่ง หลบหนีสายตาแฟนหนุ่มที่รู้ทันเธอไปเสียหมด

“ปากปฏิเสธ แต่ช่วยเก็บอารมณ์หน่อย ที่แนบอยู่หน้าท้องพี่เนี่ยแฉะหมดแล้ว”

“อย่าพูด....” เดวาปรามด้วยความรู้สึกเขินอาย

ทันทีที่ขึ้นมาถึงห้องนอน มิลเลอร์ก็ปล่อยเดวาลงให้อีกฝ่ายยืนกับพื้นห้อง คนตัวเล็กเสียการทรงตัวเล็กน้อยเนื่องจากเมาไวน์ที่ดื่มไป

“ไหวไหม”

“ไหวแหละ”

“ถอดเสื้อผ้าออก เดี๋ยวพี่พาไปแช่น้ำ” เดวาเงยหน้ามองคนตรงหน้า ก่อนจะทำแก้มป่องใส่เขาด้วยความขัดใจ

“สั่งเก่งจังเลยนะคะ”

“เร็วครับ พี่จะไปเตรียมน้ำให้” มิลเลอร์หายเข้าไปในห้องน้ำนานเกือบยี่สิบนาที ก่อนจะออกมาอีกครั้งในสภาพสวมชุดคลุมอาบน้ำ ต่างจากเดวาที่ยังพยายามปลดชุดออกจากร่างกายด้วยความทุลักทุเล

ทีแรกก็เหมือนจะไม่ค่อยเมา แต่ตอนนี้ทั้งเซ ทั้งห้องหมุนไปหมด

“สภาพเมียกู” มิลเลอร์พึมพำเบาๆ ก่อนจะเข้าไปช่วยเหลือคนตัวเล็ก

“มาพี่ช่วย”

“ขอบคุณค่ะ”

เพียงชั่วครู่ทั้งสองก็มาในห้องน้ำด้วยกัน ในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ถูกเตรียมน้ำอุ่นเอาไว้เรียบร้อยแล้ว กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้และเทียนหอมลอยปะปนอยู่กับไออุ่นของน้ำ ทำให้เดวาที่ได้กลิ่นหอมบางเบาสบาย รู้สึกคลายความมึนหัวลงบ้าง

“ว้าว พี่เลอร์เตรียมเองหมดนี้เลยเหรอคะ” เธอมองทุกอย่างตรงหน้าตาลุกวาว ทว่าผนังห้องน้ำที่เป็นกระจกใส ยังมองเห็นวิวท้องทะเลยามค่ำคืน ที่มีแสงไฟมากมายประดับอยู่

“ครับ ถอดเสื้อผ้าแล้วลงอ่างกัน”

ชุดเดรสสีหวานถูกถอดออกทางศีรษะ ด้วยฝีมือของมิลเลอร์ เหลือเพียงชั้นในตัวบางสีครีมลายลูกไม้เข้าเซตกันที่เดวาสวมใส่อยู่ และมันแทบปกปิดส่วนเล็กส่วนน้อยเดวาเอาไว้ไม่มิดเลย

“เด็กดีสวยจังเลยครับ ” ขยับเข้าไปสวมกอดคนตัวเล็กจากด้านหลัง ใบหน้าคมซุกไซ้ไปตามแก้มลำคอขาวสะอาด ที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำตัวเดวาให้เขาได้กลิ่น ทำเอาไรขนอ่อนเดวาลุกเกลียวไปทั่วทั้งตัว

“มะ...ไม่แช่น้ำแล้วเหรอคะ” เดวาถามเสียงกระเส่า เมื่อมือหนาของเขาเริ่มลูบวนไปตามหน้าท้องของเธอ ก่อนที่จะสอดมือลงมาลูบไล้เนินเนื้อใต้ชั้นใน แล้วแหวกกลีบดอกไม้สวยออกช้าๆ พร้อมกับสอดนิ้วเรียวยาวเข้ามาในร่องสวาทของเธอ

“อึก...” เดวากัดริมฝีปากแน่น จนกระทั่งทนการปลุกเร้าไม่ไหว เงยหน้าขึ้นไปรับจูบจากคนด้านหลัง กลายเป็นภาพที่ทั้งสองร่าง กอดจูบกันอย่างนัวเนียนอยู่กลางห้องน้ำใหญ่

“แค่นิ้วร่องเด็กดีก็รัดแน่นแล้วเหรอคะ” นิ้วหนาขยับไหวเข้าออกอย่างถี่รัว

“สะ..เสียวจัง”

“ชอบไหมครับหื้ม...”

“ชะ...ชอบ วาชอบ แรงอีกได้ไหมคะ จะไม่ไหวแล้ว” ริมฝีปากอิ่มครวญครางออกมาอย่างสุขสม พร้อมกับร้องหาสัมผัสเร่าร้อนจากแฟนหนุ่มอย่างลืมอาย

“ตัวเกร็งขนาดนี้เด็กดีจะเสร็จแล้วสินะ” เขาไม่ยอมให้คนตัวเล็กเสร็จก่อนหรอก

“จะจูบวา...” ร่างเล็กเขย่งปลายเท้าสุดความสูง ยื่นหน้าขึ้นไปรับจูบดุดันจากแฟนหนุ่ม ด้วยอารมณ์ที่พวยพุ่งของทั้งคู่ต่างเผลอตัวรุนแรง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทั้งโพลงปาก

ยิ่งไปกว่านั้นเบื้องล่างของเธอ ก็ถูกนิ้วของเขาที่มันสอดไว้อยู่เล่นงาน กระแทกเข้าออกลึกขึ้น ทั้งคว้าน ทั้งขยับเข้าออกอย่างถี่รัว จนสะโพกอิ่มของเธอเผลอตัวแอ่นรับสัมผัสเร่าร้อนจนลืมอาย

“รอเสร็จพร้อมกันครับ ” มิลเลอร์สลัดชุดคลุมอาบน้ำออกจากร่างกายตัวเอง ชักรูดท่อนลำที่แข็งให้พร้อมใช้งาน ก่อนจะนำมันไปจ่อร่องสวาทคนตัวเล็ก ที่ถูกมิลเลอร์กดตัวให้มือเล็กค้ำยันไปกับขอบอ่าง โก่งสะโพกมนขึ้นเพื่อรับเอาแกนกายเขาเข้าไปในตัวจนสุดความยาว

“อึก! ” ความเสียวซ่านเริ่มอัดแน่นเข้าหา จนเดวาไม่สามารถที่จะส่งเสียงครางออกมาได้

“อ้าขาออกกว้างๆ ครับ” เอ่ยสั่งระหว่างสาดแรงกระแทกเข้าใส่จนสุดแรง บั้นท้ายกลมสวยเด้งรับแรงกระแทกจากเขาไม่มีตก

“อ๊ะ...อ๊า”

“ซี๊ด...”

“โคตรดีเลยวา...” ริมฝีปากหนาครางออกมาด้วยความพึงพอใจ ฝ่ามือหนาฟาดลงบั้นท้ายเดวาหลายครั้งติดจนเกิดเป็นรอยแดง

เพี๊ยะ!

สัมผัสดิบเถื่อนจากมิลเลอร์ ยังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ทุกพื้นที่ทุกตารางนิ้วในห้องน้ำ ถูกมิลเลอร์ลากเดวาไปทำจนหมด จวบจนกระทั่งจังหวะห้วงสุดท้าย ที่มิลเลอร์ปลดปล่อยของเหลวมากมายอัดแน่นเข้าหาเต็มร่องสวาท ร่างบางถึงกับหมดแรงอ่อนระทวยคาอ้อมแขนแกร่งที่กอดไว้

เสียงลมหายใจเหนื่อยหอบระหว่างทั้งสอง ค่อยๆ สงบลงเรื่อยๆ

“วาเกือบตาย ”

“ไม่ตายหรอก พี่ไม่ยอมให้วาตายแน่นอน” โน้มตัวเข้าไปจูบขมับบางชื้นเหงื่อ ของคนในอ้อมแขนด้วยความรู้สึกรัก ก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้น แล้วเดินลงไปในอ่างเพื่อแช่น้ำด้วยกัน

“น้ำเย็นหมดเลย”

“ล้างตัวก่อนเดี๋ยวเปิดน้ำอุ่นเข้าใหม่” การกระทำที่แสนใส่ใจของคนตัวโต ทำเอาเดวาหลุดยิ้มออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า

“ดอกไม้สวยจัง” เดวาเพิ่งสังเกตเห็นว่าข้างๆ อ่าง นอกจากเทียนหอมหลายขนาดที่ตั้งเรียงประดับความสวยงามและจุดอยู่ มีช่อดอกกุหลาบสีแดงช่อหนึ่งวางไว้ ข้างกันมีกล่องกำมะหยี่สีแดงว่างคู่กัน

“นั้นอะไรคะ” ชี้ไปยังกล่องแหวนที่วางอยู่

“เปิดดูสิ” มิลเลอร์ยื่นมือไปหยิบมาส่งให้เดวาเปิดดูด้วยตัวเอง เมื่อเดวาเปิดออกภายในกล่องมีแหวนสองวงอยู่ในนั้น

เดวานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะเรียกชื่อคนที่สวมกอดเธออยู่เสียงสั่น

“พี่เลอร์...”

“พี่เคยบอกวาแล้วไง ว่าพี่อยากเป็นผัววาจริงๆ ” เขายกมือของเธอขึ้นมากุมไว้ ก่อนจะเอ่ยพูดต่อ “วันนี้พี่อยากจะขอโอกาส ขออนุญาตเป็นสามีของเธอจริง ๆ วาจะยินดีไหม”

“พะ...พี่...” เดวาหลุดขำกับคำพูดของเขา น้ำตาเอ่อขึ้นในดวงตาของเดวาอย่างห้ามไม่ได้ มันทั้งดีใจสุขใจ ตื้นตัน ความรู้สึกมากมายผสมปนเปกันไปหมด  จนอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้

“แต่งงานกับพี่นะเดวา ต่อไปนี้เราไม่ต้องทดลองเป็นผัวเมียกันแล้วนะ มาเป็นของกันและกันจริง ๆ กันเถอะ  ”

น้ำตาของความสุขค่อย ๆ เอ่อคลอขึ้นมา ก่อนเดวาจะพยักหน้ารับคำขอทั้งรอยยิ้ม

“อึก..วาตกลงค่ะ วาแต่ง วาอยากเป็นเมียพี่เลอร์...”

“เด็กดี” มิลเลอร์หลุดยิ้มออกมาด้วยความสุข เขายกมือขึ้นลูบศีรษะเธออย่างเอ็นดู จากนั้นจึงหยิบแหวนที่เตรียมเอาไว้ออกมา ค่อย ๆ สวมลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของเดวาอย่างทะนุถนอม ราวกับกำลังผูกคำสัญญาสำคัญที่สุดในชีวิตเอาไว้

เดวามองแหวนบนนิ้วตัวเองทั้งน้ำตา ก่อนจะรับแหวนอีกวงมาจากมิลเลอร์ สลับให้เธอแหวนสวมกลับให้เขาบ้าง

“ พรุ่งนี้ก่อนออกไปล่องเรือ  เราไปจดทะเบียนสมรสกันนะ ไว้วาเรียนจบเราค่อยจัดงานแต่งกัน  ”

“วารักพี่เลอร์นะคะ รักที่สุดในโลก ”

“ พี่ก็รักวา เด็กดีของพี่”

- เบื่อกันเมื่อไหร่ ก็ต่างคนต่างแยกย้าย -

แต่ดูเหมือนว่าข้อตกลงที่พวกเขาเคยคุยกันไว้ จะสิ้นสุดลงในวันนี้เสียแล้ว ความสัมพันธ์ที่เคยเริ่มต้นจากคำว่า “ทดลอง” ถูกแทนที่ด้วยความรักที่เกิดจากความรู้สึกจริงๆ และผูกทั้งสองไว้ด้วยสถานะ สามีและภรรยา กันอย่างสมบูรณ์ ไปอย่างนี้ตราบนานเท่านาน....

--จบบริบูรณ์—

BY โลกของปลายฝัน

สุดท้ายนี้ปลายก็ต้องขอกล่าวคำอำลา เมื่อเราเดินทางร่วมกันมาจนถึงตอนจบของเรื่อง ปลายขอขอบคุณนักอ่านทุกๆท่าน  ขอขอบคุณทุกๆการสนับสนุนที่มีให้กันเสมอมานะคะ  ปลายหวังเป็นอย่างยิ่งว่าทุกคนที่ได้อ่านจะรู้สึกชอบกับนิยายของปลาย  หากปลายผิดพลาดตรงไหนไป  ต้องกราบขอโทษขออภัยคุณนักอ่านไว้นะตรงนี้ด้วยนะคะ  ปลายฝัน💗