Lahat ng Kabanata ng เมียทดลองมาเฟียร้าย: Kabanata 1 - Kabanata 10

“พรุ่งนี้สิบโมงเช้า นายมีนัดคุยงานกับคุณเลวิสนะครับ”เพทาย บอดี้การ์ดและผู้ช่วยคนสนิท เอ่ยรายงานตารางงานของเจ้านายเป็นครั้งสุดท้ายของวัน ก่อนที่ทั้งคู่จะแยกย้ายกันไปพักผ่อนมิลเลอร์ละสายตาจากเอกสารในมือก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อตารางงานของเขาเริ่มชนกัน“พรุ่งนี้กูต้องเข้าไปคุยงานแทน เฮียเอเดน มึงเลื่อนคุณเลวิสไปช่วงเย็นแทนก็แล้วกัน นัดที่ผับของเราก็ได้” ร่างสูงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ทำงาน พลางหมุนปากกาในมือเล่นด้วยท่าทีสบาย“ผมติดต่อไปแล้วครับ แต่ทางคุณเลวิสแจ้งว่าไม่สะดวก” เพทายตอบ“ทำไม? ”“ทางคุณเลวิสแจ้งว่า จะต้องพาภรรยาไปดินเนอร์ครับ”คำตอบของบอดีการ์ดคนสนิท ทำเอามิลเลอร์ถอนหายใจออกมาอยู่หลายครั้ง ภรรยาของเลวิสก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหากแต่เป็นสาวรุ่นน้องคนสนิท ในแก๊งของเขาอีกนั้นแหละยัยบ้า โอลิเวีย นั้นก็เอาแต่ใจไม่น้อย ก่อนโยนปากกาลงบนโต๊ะอย่างหมดความอดทน“แม่ง...” มิลเลอร์สถบออกมาด้วยความหัวเสีย “เหตุผลของไอ้พวกมีเมียแต่ละคน ”เพทายเม้มริมฝีปากกลั้นยิ้ม กับท่าทีเกรี้ยวกราดของผู้เป็นนายสาเหตุเป็นเพราะช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ ตารางงานของมิลเลอร์แทบไม่มีช่องว่างให้หายใจ อีกอย่างมันไม่ใช่

เสียงเหี้ยมดังขึ้นในระหว่างที่เด็กหนุ่มสองคน กำลังช่วยกันประคองร่างเล็กของหญิงสาวหน้าตาดีไปขึ้นรถ ในสภาพเมามายแทบไร้สติเด็กหนุ่มทั้งสองเป็นต้องชะงักเท้า ก่อนจะหันไปมองตามเสียง เบิกตากว้างออกมาด้วยความตกใจ เมื่อพบชายผู้เป็นเจ้าของสถานบันเทิงแห่งนี้ จับจ้องมองเขม็งราวกับกำลังจะหมายเอาชีวิตพวกเขาทั้งสองคน“เอาไงดีวะมึง” หนึ่งในนั้นหันไปกระซิบขอความเห็นกับเพื่อนเพราะทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าชายที่กำลังยืนปรากฏตัวตรงหน้านั้นคือใคร และเบื้องลึกเบื้องหลังของเขาเหี้ยมโหดมากแค่ไหน แต่ที่งงคือเขาเข้ามายุ่งอะไรกับพวกตนด้วย เพราะรุ่นน้องสาวคือเหยื่อสังเวยราคะของพวกเขาในวันนี้หลังจากที่ยอมเสียเงินเลี้ยงเหล้ารุ่นน้องในสายรหัส รวมไปจนถึงรุ่นน้องในสาขา พวกเขาจ่ายเงินค่าเครื่องดื่มถึงหกหลัก เพราะตั้งใจจะมอมเหล้า เดวา รุ่นน้องในสายที่พวกเขาหมายตาเป็นการเฉพาะ“คุณไม่ควรเข้ามายุ่งเรื่องของพวกเรานะครับ” สอง หนุ่มรุ่นพี่ในสายรหัสเดวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงขัดใจ เพราะการมอมเหล้าผู้หญิง วางยาปลุกเซ็กซ์ หรือวันไนต์ตามจุดต่างๆ ของสถานบันเทิงหรูแห่งนี้ มันล้วนแต่เป็นเรื่องปกติ ที่นักท่องราตรีใครๆ เขาก็ทำกันที่สำคัญพ

หลายนาทีต่อมา....“รีบไปแต่งตัว ฉันจะได้ให้คนไปส่ง”เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเรียบๆ แกมสั่ง ขณะพูดสายตาของมิลเลอร์ยังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอแล็ปท็อปตรงหน้า ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองหญิงสาวเลยด้วยซ้ำท่าทีที่เต็มไปด้วยความเย็นชานั้น ทำให้เดวาเผลอเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนแอบเบ้ปากใส่แผ่นหลังกว้างของเขาอย่างอดไม่ได้ไอ้มาเฟียขี้เก๊ก“เอ่อ...” เดวาสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมความกล้าเอ่ยขอร้องเขาออกมาในที่สุด “เรื่องเมื่อคืน...ช่วยเก็บไว้เป็นความลับได้ไหมคะ”น้ำเสียงของเดวาสั่นไหวอย่างปิดไม่มิด หากเป็นไปได้ เธออยากให้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืน หายไปจากความทรงจำของทั้งคู่เสียด้วยซ้ำมิลเลอร์ชะงักปลายนิ้วที่กำลังพิมพ์งาน ก่อนจะเค้นหัวเราะในลำคอเมื่อตลกกับคำขอเธอ ใครเขาอยากยุ่งเกี่ยวกับเธอต่อไม่ทราบ ยัยเด็กนี่สำคัญตัวเองผิดเกินไปจริงๆ เขามีผู้หญิงมากมายเข้าหาแค่กระดิกนิ้ว สาวๆ เหล่านั้นก็แทบจะคลานมาแทบเท้า เด็กสาวอย่างเดวาแค่จิ้มครั้งเดียวก็เกินพอแล้วมิลเลอร์ปิดจอแล็ปท็อปลง ก่อนเอนหลังพิงพนักโซฟาด้วยท่าทีสบาย“วางใจเถอะ ฉันก็ไม่ได้อยากมีเรื่องให้ต้องเกี่ยวข้องกับเด็กอย่างเธอเหมือนกัน” คำพูดนั้นเหมือนเข็มเล็

ช่วงเย็นหลังเลิกเรียน...เดวากับปูเป้มุ่งตรงมายังห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ใจกลางเมือง จุดหมายของทั้งคู่คือร้านจำหน่ายผ้าและอุปกรณ์ตัดเย็บ เพื่อเลือกวัสดุสำหรับโปรเจกต์วิชาออกแบบที่ใกล้ถึงกำหนดส่งทันทีที่เดินเข้ามาในร้าน ทั้งสองก็ต้องตาลายกับเนื้อผ้าหลากชนิดที่เรียงรายอยู่เต็มชั้นวาง“แยกกันดูไหม” เดวาหันไปบอกเพื่อน “ต่างคนต่างเลือกแบบที่ชอบก่อน แล้วค่อยเอามาเทียบกัน”“โอเค แบบนั้นน่าจะเร็วกว่า” ปูเป้พยักหน้ารับอย่างไม่เรื่องมาก ก่อนทั้งคู่จะแยกกันเดินคนละโซนเดวาใช้เวลาอยู่กับชั้นผ้าซาตินพักใหญ่ ก่อนจะหยิบผ้าสีเบจอ่อนขึ้นมาคลี่ดู เนื้อผ้าทิ้งตัวสวย สัมผัสนุ่มมือ และให้ความรู้สึกเรียบหรู หากนำมาตัดชุดคงจะได้รับความนิยมไม่น้อย“เป้...มาดูนี่หน่อย” เธอหันไปเรียกเพื่อนที่กำลังเลือกผ้าอยู่ไม่ไกล “ฉันว่าผ้าสีนี้น่าจะเข้ากับธีมที่อาจารย์ให้มานะ”ปูเป้เดินเข้ามาดู ก่อนทำหน้าครุ่นคิด “สวยนะ...แต่ฉันว่ามันเรียบไปนิด”ปูเป้เอื้อมมือไปหยิบผ้าสีแดงไวน์จากชั้นข้าง ๆ ขึ้นมาเทียบ “สีนี้น่าจะ ดูโดดเด่นกว่าเยอะ”“เด่นก็จริง แต่ฉันว่ามันอาจจะกลบดีไซน์มากกว่า” ทั้งสองสาวยืนแลกความคิดเห็นกันอยู่พักใหญ่ ก่อนป

เดวามองอาณาจักรขนาดใหญ่ ที่มีโกดังเรียงรายนับสิบโกดัง ด้านข้างเป็นท่าเรือและมีเครนขนาดใหญ่ กำลังยกตู้คอนเทนเนอร์ขึ้นจากเรือที่เข้ามาเทียบท่าจอด“วาไม่อยากเห็น” เดวาถอนหายใจ เธอไม่อยากรับรู้เกี่ยวกับธุรกิจผิดกฎหมาย ที่มิลเลอร์กำลังทำอยู่“รังเกียจธุรกิจของครอบครัวฉันหรือไง” มาเฟียหนุ่มถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจนัก หากไม่ชอบธุรกิจของครอบครัวเขา แล้วมาเป็นเพื่อนสนิทกับน้องสาวเขาทำไม“วาเปล่า”“งั้นลงรถได้แล้ว” มิเลอร์ตัดบท ก่อนจะดันหลังเดวาให้ขยับตัวลงจากรถ เมื่อเพทายเปิดประตูให้เดวายอมก้าวลงจากรถอย่างเสียไม่ได้ รองเท้าผ้าใบสีขาวแตะพื้นคอนกรีตของลานกว้าง จนเกิดเสียงดังเมื่อเธอเผลอชะงักเท้า บริเวณรอบพื้นที่มีชายในชุดสูทสีดำกระจายตัวอยู่หลายจุด ทำเอาเดวาที่หวาดระแวงสถานที่แห่งนี้อยู่แล้วยิ่งรู้สึกประหม่าเข้าไปใหญ่เดวาขยับเข้าไปยืนใกล้มิลเลอร์โดยไม่รู้ตัวมาเฟียหนุ่มปรายตามองร่างบางเล็กน้อย เขาสังเกตเห็นมือเล็กที่กำชายเสื้อของตัวเองไว้หลวม ๆ ด้วยความตึงเครียด“กลัวหรือไง” น้ำเสียงเรียบนิ่งของเขายิ่งทำให้เดวาหน้าเสีย เดวารีบปล่อยชายเสื้อของมิลเลอร์แล้วยกแขนกอดอกกลบเกลื่อน“วะ...วาไม