32 สติหลุด

“ทำไมแกทำตัวเหลวแหลกแบบนี้ยัยแพร” ผู้เป็นแม่เอ่ยตำหนิลูกสาวที่เอาแต่เมาหัวราน้ำ หลังจากผู้เป็นย่าเดินทางมาที่บ้านแล้วบอกว่า ไม่สามารถบังคับเดวาให้เลิกกับมิลเลอร์ได้ อีกทั้งยังหัวเสียใส่พวกเธอและบอกให้แพรวาไปหาทางเอาชนะเดวาให้ได้เอง

ทว่า...  

ธุรกิจฝังครอบครัวแม่สามี ยังถูกมิลเลอร์เล่นงานอย่างหนัก ที่เผลอไปแตะต้องของรักอีกฝ่ายเข้าให้ เธอกับสามีก็ไม่คิดว่าผู้ชายที่ไม่สนใจผู้หญิงที่ไหนเลย จะหลงเดวาได้มากขนาดนี้

“ถ้าแม่ช่วยแพรแก้ปัญหาไม่ได้ก็หุบปากไปเลย ”

“นี่ฉันเป็นแม่แกนะ แกพูดหยาบคายแบบนี้กับแม่ได้ยังไง”

“ออกไป ออกไปจากห้องแพรเดี๋ยวนี้” แพรวาเริ่มโวยวายเสียงดัง และควบคุมสติตัวเองไม่ได้

“ ยัยแพรแกช่วยตั้งสติหน่อยได้ไหม ” ทำไมแพรวาถึงได้เหมือนคนเป็นไบโพลาร์อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ แบบนี้ มันจะมีด้วยเหรอคนที่ถูกทุกคนเอาใจและได้ความรักมาเป็นอย่างดีตั้งแต่เด็ก  จะกลายเป็นโรคประสาท หรือเป็นเพราะเธอกับแม่สามีเสี้ยมให้ลูกสาวเกลียดน้อง  และชอบเอาชนะมากเกินไป  แพรวาถึงได้สติหลุดยอมรับความพ่ายแพ้ไม่ได้ขนาดนี้

“ออกไป ฉันบอกให้ออกไป กรี๊ด.....” แพรวากรี๊ดออกมาเหมือนคนสติแตก ทำเอาคนเป็นแม่ต้องรีบวิ่งออกไปจากห้องทันที เพราะกลัวลูกสาวจะไม่มีสติจนเผลอทำร้ายเธอ

พ้นหลังผู้เป็นแม่แพรวาก็ได้แต่อาละวาดปาข้าวของ แล้วหันมาดึงผมตัวเองสลับกับกรีดร้องเป็นระยะ

“ทำไมต้องเป็นแกเดวา ” เพราะความขี้อิจฉาและการที่เคยเป็นฝ่ายเหนือกว่าเดวามาตลอด  ทำให้แพรวาไม่อาจยอมรับความจริงตรงหน้าได้

น้องสาวที่ครั้งหนึ่งเธอเคยมองว่าด้อยกว่ามาก  กำลังเดินไปได้ไกลกว่าเธอในทุก ๆ ด้าน

ทั้งที่เดวายังเรียนไม่จบ กลับมีทั้งห้องเสื้อเป็นของตัวเอง มีแบรนด์เสื้อผ้าที่กำลังเติบโต และกำลังได้รับความสนใจจากผู้คนมากขึ้นเรื่อย ๆ

ในขณะที่ตัวเธอเอง...

แม้จะเรียนจบจากต่างประเทศด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง แต่กลับยังไม่สามารถสร้างอะไรเป็นชิ้นเป็นอันให้ตัวเองได้เลย

ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจ

เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา แพรวาเคยเชื่อมาตลอดว่าอย่างน้อยตัวเอง ก็ต้องเป็นคนที่ประสบความสำเร็จกว่าเดวา

เธอเป็นพี่สาวที่เรียนเก่งกว่า เป็นคนที่ได้รับคำชมจากคุณปู่คุณย่า จนเดวาไม่สามารถเทียบได้ แต่วันนี้ทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่เธอคิด

สิ่งที่ทำให้แพรวาเจ็บปวดยิ่งกว่าความสำเร็จของเดวา คือการที่คนอย่างมิลเลอร์เลือกเดวามาเป็นคู่ชีวิตมากกว่าที่จะเป็นเธอ

“คุณย่าต้องผิดหวังกับพี่มากแน่ๆ ”

“แต่พี่ไม่อยากแข่งกับแกแล้วยัยวาพี่เหนื่อย...” แพรวาพึมพำกับตัวเอง ขณะมองภาพที่กำลังเป็นกระแสอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ ที่กำลังแสดงความสำเร็จของเดวาตีแสกหน้าเธอ ....

ชั้นล่างของบ้าน

“ถ้าลูกสาวพวกแกมันเป็นบ้าขนาดนั้น ก็ส่งมันกลับต่างประเทศไป สติแตกแบบนี้อยู่ไปก็พลอยจะทำให้ตระกูลขายหน้า”

“ทำไมคุณแม่พูดแบบนี้ล่ะครับ ยัยแพรมันก็หลานรักคุณแม่ไม่ใช่เหรอ” เจ้าสัวพงศ์ทรัพย์เริ่มรู้สึกไม่พอใจ ที่อยู่ๆ แม่ก็มาไล่ลูกสาวเขาให้กลับไปต่างประเทศ ทั้งที่แพรวาเพิ่งจะได้กลับมาใช้ชีวิตอยู่ที่ไทยแค่ไม่กี่เดือน

“ฉันไม่มีหลานปัญญาอ่อนแบบนี้”

“ฮะ...” เพียงพรแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ไหนเมื่อก่อนแม่สามีบอกว่ารักลูกสาวเธอนักหนา แต่ทำไมตอนนี้ถึงทำเหมือนแพรวาเป็นแค่หมาตัวหนึ่ง

“งั้นผมกับครอบครัว ก็จะย้ายไปอยู่ต่างประเทศกันให้หมดนี้ ” หากพาลูกสาวไปอยู่ในสถานที่ใหม่ๆ บางทีลูกสาวเขาอาจจะดีขึ้น

อีกอย่างเจ้าสัวพงศ์ทรัพย์เองก็รู้สึกผิดในใจ ที่เคยเสี้ยมให้ลูกสาวแก่งแย่งชิ่งเด่นกับเดวา จนลูกสาวต้องมาสติหลุดเพราะรับความจริงไม่ได้แบบนี้

“ฉันไม่ให้แกไป ถ้าแกไปแล้วใครจะบริหารงานที่นี่”

“คุณแม่เก่งคุณแม่ก็บริหารเองสิครับ ส่วนของผม ผมจะชายมันทิ้งให้หมด”

“แกทำแบบนี้ไม่ได้นะตาพงศ์ แม่ไม่ยอม”

“ผมก็ไม่ยอมเหมือนกันครับ” น้ำเสียงของเจ้าสัวพงศ์ทรัพย์ที่ใช้คุยกับแม่ ครั้งนี้หนักแน่นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

เพียงพรนั่งร้องไห้ตัวสั่นอยู่ข้างสามี ขณะที่แพรวาซึ่งยืนอยู่บริเวณบันไดชั้นบน ได้ยินชัดทุกคำพูดอย่างชัดเจน มือของเธอกำราวบันไดแน่นด้วยความโกรธ

“พ่อ...” เสียงเรียกแผ่วเบาทำให้ทุกคนหันไปมอง เจ้าสัวพงศ์ทรัพย์ชะงักไปทันทีเมื่อเห็นลูกสาวยืนร้องไห้ตัวสั่นสภาพดูไม่ได้

“แพรลูก...”

“เมื่อกี้คุณย่าพูดว่าอะไรนะคะ” แพรวาหันไปถามหญิงชราที่นั่งอยู่บนโซฟาน้ำเสียงน้อยใจ

“แพร อย่าลูก” เพียงพรพยายามร้องห้าม แต่แพรวากลับไม่คิดฟังเลย

“คุณย่าบอกว่า ไม่เคยมีหลานปัญญาอ่อนแบบแพรเหรอคะ? เหอะ! นี่ไงหลานคนเก่งคนดี ยืนอยู่ตรงนี้ไง คุณย่าจำหลานไม่ได้เหรอคะ ” น้ำเสียงของแพรวาสั่นเครือขณะพูด แต่หญิงชรากับถอนหายใจใส่อย่างรำคาญ แพรวาหลานเธอจะต้องสวย ดูดี ไม่ใช่ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนคนบ้า สภาพแบบนี้เธอไม่กล้ารับเป็นหลานหรอก

“ถ้าอยากเป็นหลานรักฉันเหมือนเดิม ก็ไปทำตัวเองให้มันดีขึ้น อย่าให้ฉันต้องผิดหวังกับแกอีกเป็นครั้งที่สอง”

“แม่!” เจ้าสัวพงศ์ทรัพย์ลุกขึ้นทันที “พอได้แล้วครับ”

หันไปมองแม่ของตัวเองด้วยแววตาผิดหวัง

“แพรเป็นลูกผม ไม่ว่าเธอจะทำอะไรผิดหรือจะมีปัญหาแค่ไหน เธอก็ยังเป็นลูกของผม”

“แล้วแกจะเอาชีวิตตัวเองมาพัง เพราะลูกสาวคนเดียวหรือไง! ลูกแกมันบ้าก็ปล่อยให้มันบ้าไปคนเดียวสิ เสียแรงที่ฉันอุตส่าห์เฝ้าชื่นชม ฉันนี่มองคนผิดไปจริงๆ ”

“ ถ้าการปกป้องลูกมันจะทำให้ชีวิตผมพัง งั้นผมยอมพังมันตอนนี้เลยครับ” เจ้าสัวพงศ์ทรัพย์ในตอนนี้คือไม่เอาอะไรแล้ว เขายอมแลกทุกอย่างขอแค่ได้ลูกสาวในเวอร์ชันที่ดีขึ้นกลับมา

เพียงพรหันไปมองสามีด้วยแววตาสั่นไหว ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอรู้ว่าสามีรักลูกสาวมาก

แต่เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อลูกได้ถึงขนาดนี้

“พ่อคะ...” แพรวาพึมพำ พร้อมกับร้องไห้ออกมาเงียบๆ เมื่อเริ่มได้สติกลับคืนมาบ้าง  เจ้าสัวพงศ์ทรัพย์รีบเดินเข้าไปหาลูกสาว ก่อนหยุดอยู่ตรงหน้า

“แพรลูก....”

“...”

“เราไปเที่ยวเล่นกันดีกว่าเนอะ ”

“ พะ...พ่อไม่ได้ผิดหวังในตัวแพรใช่ไหมคะ ตอนนี้แพรไม่ได้เก่ง  แพรไม่ได้ชนะน้องวานะคะ อึก... ” น้ำเสียงของแพรวาสั่นเครือจนแทบขาดห้วง “แพรเหนื่อยจังเลยค่ะพ่อ... แพรไม่อยากแข่งกับน้องแล้ว”

เจ้าสัวพงศ์ทรัพย์กอดลูกสาวแน่นขึ้น มือใหญ่ลูบศีรษะเธออย่างอ่อนโยน

“ไม่เลยลูก ถ้าเหนื่อย พ่อกับแม่จะพาแพรไปพักเอง ต่อไปนี้ลูกไม่ต้องแข่งกับใครอีกแล้วนะ ” ไม่ใช่แค่แพรวา หากแต่เป็นตัวเขาด้วย

แพรวาหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่คิดจะกลั้นอีกต่อไป เพียงพรเองก็หลับตาลงอย่างเจ็บปวด เมื่อทนดูดภาพตรงหน้านี้ต่อไปไม่ไหว  เพราะเธอก็หนึ่งในอีกคนที่เคยทำร้ายชีวิตลูกสาวจนต้องเป็นแบบนี้

“ แม่กับพ่อรักและภูมิใจในตัวแพรเสมอนะลูก ” ตอนนี้เพียงพรเริ่มเข้าใจแล้วว่า สิ่งที่กำลังทำร้ายลูกสาวของเธอไม่ใช่เดวา หากแต่เป็นความคิดที่ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็กว่า...

ชีวิตของตัวเองจะมีค่า ก็ต่อเมื่อเหนือกว่าคนอื่น....

ซึ่งมันเป็นการปลูกฝังที่ผิดมหันต์

บรรยากาศที่กำลังคลายลง กลับถูกทำลายด้วยเสียงหัวเราะเย็น ๆ จากอีกฝั่งของห้องขัดขึ้น

“พวกแกมันน่ารำคาญ”

ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน

หญิงชรายังคงนั่งอยู่บนโซฟา สีหน้าไม่ได้มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย

“โตจนป่านนี้แล้ว ยังจะมานั่งกอดกันร้องไห้เหมือนเด็ก ๆ”

เจ้าสัวพงศ์ทรัพย์ค่อย ๆ ผละออกจากลูกสาว

“แม่”

“ฉันพูดผิดตรงไหน”

“พอเถอะครับ เรื่องเกิดมาจนถึงขนาดนี้แล้ว ถ้าแม่ยังคิดไม่ได้ผมก็ไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว”

เขาไม่ได้อยากเข้าข้างใคร ไม่ได้อยากรื้อฟื้นว่าทำไมแม่ของตัวเอง ถึงมีตรรกะความคิดบิดเบี้ยวเช่นนี้ หรือบางทีแม่ของเขาก็อาจจะมีอาการทางจิตอ่อนๆ ก็ได้

แพรวาจะต้องเป็นเหยื่อคนสุดท้าย ที่ถูกความคิดบิดเบี้ยวแบบนี้ทำร้าย จนแทบไม่เหลือสติของตัวเอง....