เมียต้องกลับฝรั่งเศส

หลังจากวันนั้น เมฆาเริ่มทำในสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน

เขาไม่ได้พูดคำหวานไม่ได้บอกว่าตัวเองเปลี่ยนไปเพราะเขารู้ดีว่า...คำพูดของเขาในตอนนี้ ไม่มีน้ำหนักพอที่จะทำให้ไอด้าเชื่ออีกแล้วสิ่งเดียวที่เขาทำได้คือแสดงให้เธอเห็นด้วยการกระทำทีละเล็กทีละน้อย

เช้าวันนี้

ไอด้าลงมาที่ห้องอาหารเหมือนทุกวันแต่สิ่งที่ต่างออกไปคือเมฆานั่งรออยู่ก่อนแล้วบนโต๊ะมีอาหารเช้าครบชุดรวมถึงเมนูที่เธอชอบไอด้าหยุดมองเล็กน้อย

"วันนี้มีอะไรพิเศษหรือเปล่าคะ"เมฆาเงยหน้าจากเอกสาร

"ไม่มี แค่กินข้าว"ไอด้าพยักหน้า จากนั้นเธอไม่ได้ถามต่อเพียงนั่งลงแต่สายตาของเธอแอบมองอาหารตรงหน้าเพราะมันเป็นเมนูที่เขาไม่เคยจำได้ว่าเธอชอบ

"วันนี้ไปโรงพยาบาลกี่โมง"เมฆาถามขึ้น

"แปดโมงค่ะ"

"เดี๋ยวฉันไปส่ง"ไอด้าชะงักมือที่กำลังถือแก้วน้ำหยุดนิ่ง

"ไม่เป็นไรค่ะ ไอด้าขับรถเองได้"

คำปฏิเสธสุภาพแต่ทำให้เมฆารู้สึกเจ็บเล็กน้อยเพราะเมื่อก่อน...เธอคงดีใจมากถ้าเขาเป็นฝ่ายเสนอตัวแบบนี้

"ฉันแค่จะไปทางนั้นพอดี"

เขาโกหกจริง ๆ บริษัทของเขาอยู่อีกทางไอด้ามองหน้าเขาเหมือนรู้ว่าเขาไม่ได้พูดความจริงแต่เธอไม่ได้แย้ง

"ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ"คำตอบนั้นทำให้เมฆาแอบโล่งใจ

ระหว่างทางไปโรงพยาบาลภายในรถเงียบกว่าทุกครั้งไม่มีเสียงพูดคุยไม่มีเพลงเปิดเมฆาเหลือบมองคนข้าง ๆไอด้ากำลังอ่านเอกสารเหมือนเขาไม่ได้อยู่ตรงนั้น

"ไอด้า"เขาเรียกเธอเงยหน้า

"คะ"

ด้านเมฆาอยากถามว่าเธอยังรักเขาอยู่ไหมแต่สุดท้ายกลับเปลี่ยนเป็น...

"ช่วงนี้งานหนักไหม"คำถามธรรมดาแต่กลับทำให้ไอด้านิ่ง

"ก็ปกติค่ะ"

"เหนื่อยหรือเปล่า"เธอมองเขาอย่างแปลกใจ

"เฮียเมฆถามจริง ๆ เหรอคะ"

คำถามนั้นทำให้เขาเงียบเพราะรู้ดีว่าที่ผ่านมาเขาไม่เคยถาม

"อือ"ไอด้าหันกลับไปมองนอกรถ

"เหนื่อยค่ะแต่ชินแล้ว"

คำตอบสั้น ๆกลับทำให้เมฆาเจ็บเพราะคนที่เธอเคยอยากให้รับรู้ความเหนื่อยกลับเป็นคนที่ทำให้เธอต้องชินกับมัน

ไม่นานก็มาถึงพอเมื่อรถมาถึงโรงพยาบาลไอด้ากำลังจะลงเมฆาพูดขึ้นก่อน

"ไอด้า"เธอหันมามองเขา

"คะ"

"อย่าลืมกินข้าวด้วย"

คำพูดนั้นเหมือนคำพูดที่เธอเคยพูดกับเขามาตลอดไอด้านิ่งไปก่อนยิ้มบาง ๆ

"ค่ะ"

แล้วเดินจากไปเมฆามองตามแม้จะเป็นเพียงรอยยิ้มเล็ก ๆแต่มันทำให้เขารู้สึกว่าอย่างน้อย...กำแพงระหว่างเขากับเธออาจมีรอยร้าวเล็ก ๆ แล้ว

ช่วงบ่าย

ริต้าเดินทางมาที่บริษัทอีกครั้งครั้งนี้เธอไม่ได้มาขออะไรแต่เธอมาเพื่อดูบางอย่างและสิ่งที่เห็นทำให้เธอไม่พอใจ

บนโต๊ะทำงานของเมฆามีถุงขนมเล็ก ๆ วางอยู่

"อะไรคะ"เมฆาหันไปมอง

"ของไอด้า เธอลืมไว้ในรถ"ริต้ายิ้มบาง ๆ

"ช่วงนี้เมฆาใส่ใจเธอมากขึ้นนะคะ"เมฆาเงียบ ริต้ามองหน้าเขาก่อนยิ้มสมเพชตัวเอง

"เมฆาอย่าลืมนะคะ ว่าใครอยู่กับคุณตอนที่คุณไม่มีอะไร"

คำพูดนั้นทำให้เมฆาชะงักอดีตระหว่างเขากับริต้าผุดขึ้นมาแต่ครั้งนี้...

ภาพเหล่านั้นไม่ได้ชัดเจนเหมือนเดิมเพราะมีภาพของไอด้าเข้ามาแทนผู้หญิงที่อยู่ข้างเขาในวันที่เขาไม่เคยมองเห็น

คืนนั้น

ไอด้ากลับถึงบ้านดึกเมื่อเดินเข้าห้อง เธอพบว่าเมฆายังไม่นอนเขานั่งอยู่บนโซฟา

"ยังไม่นอนเหรอคะ"

"รอเธอ"คำตอบนั้นทำให้เธอชะงัก

"รอไอด้า?"

"อือ"

"ทำไมคะ"เมฆาเงียบไปก่อนพูดเบา ๆ

"อยากรู้ว่าเธอกลับถึงบ้านปลอดภัย"

หัวใจของไอด้าสั่นเล็กน้อยเพราะเป็นคำพูดง่าย ๆแต่เป็นคำพูดที่เธอรอมานานอย่างไรก็ตาม...เธอยังคงระวังหัวใจตัวเอง

"ขอบคุณค่ะ"

เธอเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเมฆามองตามเขารู้ดีว่าคำขอโทษของเขายังไม่เพียงพอความรักที่เขาเคยทำร้ายไม่สามารถกลับมาเหมือนเดิมได้ในคืนเดียวแต่ครั้งนี้...

เขาจะไม่ปล่อยให้เธอต้องเดินอยู่คนเดียวอีกเพราะเขาเพิ่งรู้ว่าการมีใครสักคนอยู่ข้างกายมันมีค่ามากแค่ไหนเมื่อวันที่เขาเกือบเสียเธอไป.

หลายวันที่ผ่านมา เมฆาเริ่มทำให้คนรอบตัวแปลกใจผู้ชายที่เคยไม่สนใจอะไรนอกจากงาน อำนาจ และความต้องการของตัวเองกลับเริ่มกลับบ้านตรงเวลาเริ่มถามสารทุกข์สุขดิบของภรรยาเริ่มจำได้ว่าไอด้าไม่ชอบกินผักบางชนิดและเริ่มมองเธอด้วยสายตาที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแต่สำหรับไอด้า...

การเปลี่ยนแปลงเหล่านั้นยังไม่มากพอที่จะทำให้เธอลืมทุกอย่างเพราะบาดแผลที่เกิดจากคำพูดและการกระทำของเขาไม่ได้หายไปเพียงเพราะเขาเริ่มทำดี

เช้าวันนี้

ไอด้ากำลังเตรียมตัวออกไปทำงานเธอหยิบเสื้อคลุมขึ้นมา แต่ยังไม่ทันเดินออกจากห้องเสียงของเมฆาก็ดังขึ้น

"วันนี้กลับกี่โมง"เธอหันไปมองชายหนุ่มกำลังผูกเนกไทอยู่หน้ากระจก

"ไม่แน่ใจค่ะ มีประชุมกับทีมแพทย์ แล้วก็อาจมีเคสด่วน"เมฆาพยักหน้า

"อย่าลืมกินข้าว"ไอด้านิ่งไปเล็กน้อยประโยคนี้...เป็นประโยคที่เธอเคยพูดกับเขาทุกวันแต่ไม่เคยได้รับกลับมา

"ค่ะ"

เธอตอบเบา ๆ ก่อนเดินออกไปเมฆามองตามหลังเขารู้ดีว่าเธอยังมีระยะห่างแต่เขาก็ยอมเพราะอย่างน้อย...ตอนนี้เธอยังยอมให้เขาอยู่ใกล้

...

ช่วงบ่าย

เมฆาเข้าบริษัทตามปกติแต่ระหว่างประชุม เขากลับได้รับข่าวที่ทำให้สีหน้าเปลี่ยน

"คุณเมฆครับ"วายุเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร

"มีความเคลื่อนไหวจากฮ่องกง"

เมฆารับมาเปิดดูชื่อที่ปรากฏบนเอกสารทำให้สายตาคมแข็งขึ้นอาเขต เจ้าพ่อมาเฟียฮ่องกงชายที่ไม่เคยยอมแพ้ใครและเป็นคนเดียวกับที่กำลังให้ความสนใจไอด้า

"เขาเข้ามาไทยทำไม"เมฆาถามเสียงเย็นวายุส่ายหน้า

"ยังไม่ทราบครับ แต่ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับธุรกิจของคุณชีโร่"

เมฆานิ่งถ้าเกี่ยวข้องกับพ่อของไอด้านั่นหมายความว่า...ไอด้าอาจตกอยู่ในอันตราย

"ไปสืบมา"

ค่ำวันนั้น

เมฆากลับบ้านเร็วกว่าปกติเมื่อเดินเข้ามาในห้องรับแขกเขาเห็นไอด้านั่งอยู่กับมาดามมินนี่ในมือของเธอมีเอกสารบางอย่าง

"มีอะไร"เมฆาถามไอด้าหันมา

"เอกสารสำคัญจากคุณพ่อค่ะ ท่านอยากให้ไอด้ากลับฝรั่งเศส"คำพูดนั้นทำให้เขาหยุดนิ่ง

"กลับ?"

"ค่ะ"

"เมื่อไหร่"

"อีกสองอาทิตย์"เมฆาเงียบความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นในใจไม่ใช่ความโกรธแต่เป็นความกลัวกลัวว่าเธอจะไปและครั้งนี้...เธออาจไม่กลับมา

...

หลังจากไอด้าขึ้นห้องเมฆาเดินไปหามาดามมินนี่

"แม่"

"ว่าไง"

"ไอด้าจะกลับฝรั่งเศสหรอครับ"มาดามมินนี่มองลูกชาย

"แล้วแกจะทำยังไง"

เมฆาเงียบคำถามง่าย ๆแต่กลับตอบยากเพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยคิดว่าเธอจะไปเขาคิดว่าเธอจะอยู่เพราะเธอรักเขาแต่วันนี้...

เขาเพิ่งเข้าใจความรักไม่ได้หมายความว่าคนหนึ่งคนจะต้องทนอยู่ตลอดไป

"ผมไม่อยากให้เธอไป"

เขาพูดออกมาในที่สุดมาดามมินนี่ถอนหายใจ

"เมฆลูก แม่เคยบอกแกแล้ว ผู้หญิงคนนี้รักแกมากแต่ความรักก็มีวันหมด ถ้ามันถูกทำร้ายซ้ำ ๆ"

เมฆาก้มหน้าคำพูดนั้นแทงใจเพราะเขารู้ว่ามันเป็นความจริงและคืนนั้นภายในห้องนอนไอด้ากำลังจัดเอกสารเดินทางเมฆาเดินเข้ามาเขามองกระเป๋าที่วางอยู่บนเตียงหัวใจรู้สึกหนัก

"จะไปจริง ๆ เหรอ"ไอด้าหันมาตอบเขาทันที

"ค่ะ"

"ทำไม"เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ

"เพราะไอด้าอยากกลับไปหาครอบครัวและอยากใช้เวลาอยู่กับตัวเองบ้าง"เมฆานิ่ง

"อยู่ที่นี่ไม่มีความสุขเหรอ"คำถามนั้นทำให้ไอด้ามองเขา

"เมื่อก่อน...ไอด้าเคยมีความสุขค่ะ เพราะไอด้าคิดว่าแค่รักเฮียเมฆมากพอ ทุกอย่างจะดีขึ้น แต่ไอด้าเพิ่งรู้ว่า ความรักของคนคนเดียว มันประคองความสัมพันธ์ของสองคนไม่ได้"

เธอยิ้มเศร้าเมฆาพูดไม่ออกทุกคำของเธอคือความจริง

"ไอด้า"

เขาเรียกเสียงเบาหญิงสาวมองเขา

"คะ"

เขาอยากขอร้องอยากบอกว่าอย่าไปอยากบอกว่าเขาเปลี่ยนแล้วแต่สุดท้าย...เขากลับพูดได้เพียง

"ระวังตัวด้วย"ไอด้ายิ้มบาง ๆ

"ค่ะ"

เธอหันกลับไปจัดของต่อทิ้งให้เมฆายืนอยู่ด้านหลังเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าระยะห่างระหว่างเขากับเธอ

ไม่ได้เกิดจากการทะเลาะไม่ได้เกิดจากความเกลียดแต่มันเกิดจากหัวใจของผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยรักเขามากที่สุดกำลังเรียนรู้ที่จะอยู่โดยไม่มีเขา. คิดได้ดั่งนั้น จากนั้นเขาก็เดินออกไป