ตอนที่ 2 : วิกฤตครอบครัว

“พวกมันไม่ได้มีแค่เงิน แต่มันมีเครือข่ายมืดคอยหนุนหลัง พ่อมันทำธุรกิจบ่อนการพนัน ปล่อยเงินกู้รีดนาทาเร้นคนจนไม่รู้เท่าไหร่  พวกมันพร้อมจะใช้วิธีสกปรกจัดการทุกคนที่ขวางทาง”

“ฉันไม่เคยกลัวพวกมัน”  นักรบตอบกลับด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยว

“ต่อให้มันจะยิ่งใหญ่มาจากไหน มันก็คนเหมือนกัน ถ้ามันกล้าใช้เงินซื้อทุกอย่าง ฉันก็จะใช้เงินที่ฉันหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงนี่แหละ... ฟาดหน้ามันกลับ”

บรรยากาศในห้องเงียบลงอีกครั้ง   มีเพียงเสียงดนตรีที่ยังคงบรรเลงต่อไป ชายหนุ่มทั้งสามต่างจมอยู่ในความคิดและปัญหาของตัวเอง  เหมราชแบกรับภาระหน้าที่และความยุติธรรมที่มักจะถูกเงินตราซื้อไป ธิตชลแบกรับความรับผิดชอบของลูกผู้ชายที่ต้องดูแลปางไม้และชีวิตคนงานนับร้อย ท่ามกลางความเงียบเหงาที่เขาพยายามซ่อนไว้ใต้ท่าทีหยาบกระด้าง และนักรบ... ชายผู้ถูกความแค้นพันธนาการหัวใจไว้จนไม่ยอมเปิดรับใครเข้ามาอีก

ทว่า ท่ามกลางความแตกต่างและเส้นทางชีวิตที่แยกย้ายกันไปรับผิดชอบ  สิ่งหนึ่งที่ยึดเหนี่ยวพวกเขาไว้ด้วยกันคือคำว่า ‘เพื่อน’ มิตรภาพที่ก่อตัวมาตั้งแต่วัยรุ่น ผ่านร้อนผ่านหนาวและผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน  ทำให้พวกเขาไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้มากความธิตชลยกแก้วเหล้าของตัวเองขึ้นมาไว้ตรงหน้า ก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางเพื่อนทั้งสอง

“เอ้า... เลิกคุยเรื่องเครียดๆ เสียที วันนี้เรานัดกันมาดื่มเพื่อคลายเครียดนะเว้ย ไม่ได้มาประชุมสภา”   ธิตชลยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าคมเข้มนั้นดูสว่างไสวขึ้น

“ไม่ว่าพรุ่งนี้แกจะต้องไปจับผู้ร้ายที่ไหนไอ้เหม หรือแกจะต้องไปรบกับไอ้ลูกหมาที่ไหนไอ้รบ... จำไว้ว่าพวกแกยังมีฉัน มีพวกเรา”  เหมราชแค่นยิ้ม ยกแก้วของตัวเองขึ้นมาชนกับธิตชล

“เออ... ขอบใจว่ะ ถ้าวันไหนฉันโดนเด้งเพราะไปเหยียบตาปลาพวกคนใหญ่คนโต ฉันจะไปขออาศัยกินข้าวที่ปางไม้แกก็แล้วกัน”

“ปางไม้ฉันมีแต่ข้าวเหนียวกับน้ำพริกนะเว้ย  ผู้ดีเมืองกรุงอย่างแกจะแดกลงหรือเปล่าก็ไม่รู้”      ธิตชลหัวเราะร่วน  นักรบมองหน้าเพื่อนทั้งสอง รอยยิ้มบางๆ ที่หาได้ยากยิ่งปรากฏขึ้นบนมุมปาก เขายกแก้วเหล้าในมือขึ้นไปกระทบกับแก้วของเพื่อนทั้งสองเบาๆ เสียงแก้วคริสตัลกระทบกันดังกังวานใส

“ขอบใจพวกแกมาก... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันรู้ว่าฉันหันหลังกลับมา ก็จะเจอพวกแกเสมอ”

“แน่นอนว่ะ” เหมราชและธิตชลตอบรับแทบจะพร้อมกัน  เหล้าสีอำพันถูกกระดกลงคอครั้งแล้วครั้งเล่า ค่ำคืนนี้ยังอีกยาวไกล  พวกเขาใช้เวลาพูดคุย แลกเปลี่ยนเรื่องราว และระบายความหนักอึ้งในใจให้กันและกันฟัง จนดึกโขสามหนุ่มจึงแยกย้ายกันกลับ  เพื่อจะได้ไปทำหน้าที่ของตน

สายลมยามค่ำคืนของเมืองเชียงใหม่พัดโชยเอากลิ่นหอมจางๆ ของดอกส้มในสวนหลังบ้านเข้ามาแตะจมูก เป็นกลิ่นที่ ‘ปรางค์’ คุ้นเคยและหลงรักมาตั้งแต่จำความได้ สวนส้มขนาดหลายสิบไร่แห่งนี้คือมรดกชิ้นเดียวที่คุณตาและคุณยายทิ้งไว้ให้  เป็นหยาดเหงื่อแรงกายของบรรพบุรุษที่หล่อเลี้ยงชีวิตของเธอและมารดามาจนถึงทุกวันนี้

หญิงสาวในชุดนักศึกษาที่เพิ่งเลิกจากการทำงานพาร์ตไทม์ก้าวเท้าเข้ามาในบริเวณบ้านไม้สองชั้นกึ่งปูนที่คุ้นตา  ทว่าคืนนี้บรรยากาศกลับดูเงียบเหงาและอึมครึมผิดปกติ  ไฟในห้องนั่งเล่นชั้นล่างเปิดสว่างเพียงดวงเดียว รถกระบะเก่าๆ ของ ‘สันติ’ พ่อเลี้ยงของเธอไม่ได้จอดอยู่ใต้ถุนบ้านเหมือนเช่นทุกวัน ปรางค์ถอนหายใจเบาๆ รู้สึกโล่งใจลึกๆ ที่ไม่ต้องปั้นหน้าทักทายผู้ชายคนนั้น  สันติแต่งงานกับ ‘วาสนา’ มารดาของเธอมาได้หลายปีแล้ว  แม้ภายนอกเขาจะดูเป็นคนทำมาหากิน ช่วยดูแลสวนส้ม แต่ปรางค์รู้ดีว่าภายใต้หน้ากากนั้น  พ่อเลี้ยงของเธอถูกผีพนันเข้าสิง  และมักจะแอบเอาเงินเก็บของมารดาไปถลุงที่บ่อนอยู่บ่อยครั้ง

“แม่คะ ปรางค์กลับมาแล้วค่ะ”

เสียงใสเอ่ยทักทายขณะผลักบานประตูมุ้งลวดเข้าไปในตัวบ้าน  แต่สิ่งที่รอคอยเธออยู่กลับไม่ใช่รอยยิ้มต้อนรับ หรือกลิ่นกับข้าวหอมๆ จากในครัว  ทว่ากลับเป็นร่างของมารดาที่นั่งทรุดตัวอยู่บนพื้นไม้ข้างโซฟาเก่าๆ  มือของวาสนากำกระดาษแผ่นหนึ่งเอาไว้แน่น ใบหน้าที่เคยมีเค้าความงามบัดนี้ซีดเซียวและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตาที่บวมช้ำฟ้องชัดว่าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก

“แม่! แม่เป็นอะไรคะ เกิดอะไรขึ้น!”

ปรางค์ทิ้งกระเป๋าเป้ลงพื้น ถลันเข้าไปประคองร่างของมารดาด้วยความตกใจ  หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบบ้านเพื่อหาความผิดปกติ  หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น

“ปรางค์... ปรางค์ลูกแม่”  วาสนาโผเข้ากอดบุตรสาวแน่น ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจกลั้น น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าเปียกชุ่มเสื้อนักศึกษาของปรางค์

“แม่ขอโทษลูก... แม่มันโง่ แม่มันเป็นคนบาปที่รักษามรดกของคุณตาเอาไว้ไม่ได้ ฮือ.ๆๆ..”