5 บีม อดีตสามี

5 บีม อดีตสามี

จนในวันหนึ่งเมื่อเธออายุสิบขวบ เธอรับรู้ว่าแม่ของเธอผิดปกติ แม่ที่มักไม่ค่อยอยู่บ้านและแต่งตัวสวยอยู่เสมอ

เป็นวันหนึ่งในหน้าฝนที่พายุกำลังโหมกระหน่ำและนั่นทำให้เธอที่กำลังเล่นอยู่ที่สนามหญ้าหน้าบ้านต้องวิ่งไปหลบฝนยังโรงเก็บของข้างบ้าน มีเสียงแปลกดังลอดออกมาจากข้างใน เสียงซึ่งเธอไม่เคยได้ยินมาก่อน มันคล้ายเสียงของแม่

เธอมองลอดช่องว่างระหว่างรอยแยกของกรอบประตู ช่องที่เธอรู้มาตลอดว่ามันมีอยู่ตั้งแต่เด็ก

เธอเห็นแผ่นหลังของผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ เขากำลังโยกตัวอย่างแรงไปข้างหน้า ส่งเสียงร้องซี้ดซาดไม่ขาดปาก กางเกงของผู้ชายคนนั้นกองอยู่กรอมเท้า ก้นแบบคนผิวสองสีเปลือยเปล่า

ในคราแรกเธอกำลังจะผละออกอย่างตกใจแต่พลันมีอีกคนหนึ่ง คนข้างหน้าที่เธอไม่เห็นแต่ทีแรกเอี้ยวหน้ากลับมา แม่!! ในวัยสิบขวบเธอไม่เข้าใจนักว่าคนทั้งคู่ทำสิ่งใดกันอยู่ เธอเพียงแต่รู้ว่าใบหน้าของแม่บิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวดปนความสุข

เด็กน้อยในวันนั้นวิ่งหนีออกจากห้องเก็บของท่ามกลางฝนที่ยังตกหนักไปยังบ้านของเพื่อนรัก บีม หนุ่มน้อยที่แก่กว่าเธอไม่กี่ปี

เธอเล่าสิ่งที่เห็นให้เขาฟังทั้งหมดแบบไม่เข้าใจ สีหน้าเด็กน้อยทั้งกังวลและหวาดกลัว บีมปลอบประโลมเธอ ลูบผมให้กำลังใจและบอกให้เธอลืมสิ่งที่เห็นนั่นสะ

แต่ไม่หรอก แม่ไม่หยุดแค่นั้น หลังจากนั้นมาเธอมักจะเห็นแม่ของเธออยู่เรื่อย ๆ กับชายคนอื่นที่เธอไม่รู้จัก พวกเขาเหล่านั้นมารับแม่ของเธอที่บ้านเสมอ

เธอเคยถามพ่อ แต่พ่อมักจะเลือกที่ไม่รับรู้ พ่อเพียงแต่บอกให้เธอเงียบไปและลืมสิ่งที่เห็นเหมือนกับบีม คิดเสียว่าแม่ไปเที่ยวแล้วก็จะกลับมา

แต่แล้วในวันหนึ่ง วันที่ธุรกิจกำลังล่มสลาย วันที่คาร์ลอสเข้ามาในชีวิตของเธอ เขาเข้ามาซื้อกิจการลาสอินสตรัคชั่น กิจการก่อสร้างที่ใกล้ล่มละลายแล้วให้พ่อของเธอกลับเข้าไปดูแล

เงินจากการขายกิจการทำให้แม่ของเธอยิ้มไปหลายวัน เธอเห็นแม่ซื้อของมากมายเข้าบ้าน แล้วจนในที่สุดแม่ก็ขอหย่ากับพ่อและออกจากบ้านไปไม่กลับมาอีกเลย

วันพรุ่งนี้สำคัญหรือไม่ เธอยังไม่รู้ เธอรู้เพียงแค่ว่าเธอกำลังจะต้องไปนอนกับผู้ชายคนหนึ่ง คนที่เธอเคยเกือบมีความสัมพันธ์ด้วยเมื่อสามปีก่อน

ในเช้าวันรุ่งขึ้นมีรถคันใหญ่มารอรับเธออยู่ด้านล่างคอนโด พริยาจัดกระเป๋าไปเพียงใบย่อมไม่ใหญ่มากนัก เธอบอกพ่อแค่ว่าต้องไปธุระให้คาร์ลอสสักสองสามสัปดาห์แล้วก็จะกลับมา เวลาที่เธอคาดเดาว่าเขาคงเบื่อเธอในเวลาไม่นานเพราะความไม่ประสาในเรื่องเพศ

รถจอดลงที่อาคารคอนโดหรูย่านคนมีเงินริมแม่น้ำเจ้าพระยา ที่ตั้งของคอนโดราคาแพงลิบลับ

พริยาลากกระเป๋าใบเล็กผ่านห้องโถงที่ปูด้วยหินอ่อนนำเข้าจากอิตาลีแท้สีเหลืองนวล

“ห้องของคุณคาร์ลอส”

พนักงานต้อนรับที่คอนโดหรูได้มาตรฐานและอบรมมาดี พวกเธอกระวีกระวาดหยิบกุญแจให้เธอก่อนจะบอกเลขห้องและกฎระเบียบเล็กน้อย

ลิฟต์ส่วนตัวที่ไม่ปะปนกับผู้เข้าพักคนอื่นด้านข้างของคอนโด มีบริการให้เฉพาะอภิสิทธิ์สำหรับห้องพักที่มูลค่าเกินห้าสิบล้านบาทขึ้นไป ภายในลิฟต์ระบุชั้นต่าง ๆ ไม่มากมีป้ายกำกับว่าแต่ละชั้นคือชั้นอะไร

ประตูลิฟต์เปิดออกเมื่อถึงชั้นเพนต์เฮ้าส์ทั้งชั้น มีพนักงานมารอรับเธออยู่ก่อนแล้ว

“สวัสดีค่ะคุณพริยา ดิฉันชื่อสายป่านเป็นเลขาส่วนตัวของคุณคาร์ลอส วันนี้ดิฉันจะมาคอยดูแลคุณพริยาค่ะ”

พริยาพิจารณาสายป่าน สาวสวยสูงโปร่งกว่าเธอทรวดทรงดั่งนางแบบสวมใส่สุดทำงานทมัดทแมง รวบผมเป็นมวยด้านหลัง

“สวัสดีค่ะคุณสายป่าน ทำไมเขาต้องให้คุณมาคอยดูแลคะ”

แม่บ้านประจำคอนโดรีบเข้ามารับกระเป๋าของพริยาลากเข้าไปไว้ในห้อง

“ค่ะ วันนี้ตอนเย็นมีงานเลี้ยงที่บ้านท่านวุฒิศักดิ์ เป็นงานเลี้ยงเล็ก ๆ ค่ะ แต่คุณคาร์ลอสให้ดิฉันมาช่วยคุณพริยาเตรียมตัวค่ะ”

พริยานึกออกว่าท่านวุฒิศักดิ์คือใคร ตำแหน่งสำคัญทางการเมืองที่มีบทบาทสำคัญ เธอพยักหน้ารับก่อนจะเดินเข้าด้านในห้องโถง เห็นพนักงานอีกหลายคนที่เธอคาดว่าน่าจะเป็นช่างแต่งหน้าที่จะมาแต่งองค์ทรงเครื่องเธอ

“เดี๋ยวดิฉันแนะนำคุณพริยาให้รู้จักกับน้อง ๆ พนักงานช่างแต่งหน้าค่ะ น้อง ๆ ทำงานให้กับทางเรามานานแล้ว คุณคาร์ลอสมักเลือกจ้างคนของทางร้านนี้เป็นประจำโดยเฉพาะ เพราะมีความสามารถและปกปิดความลับได้ค่ะ”

พริยารู้สึกได้ว่าสายป่านเน้นย้ำประโยคแนะนำตัว จนเมื่อสบสายตาของบรรดาพนักงานราวสามสี่คนที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า ทั้งหมดดูเกรงอกเกรงใจเลขาสาว

“แค่ไปงานเลี้ยงต้องถึงขนาดนี้เลยหรือคะ ที่จริงฉันก็พอแต่งหน้าได้ไม่จำเป็นต้องจ้างคนมามากมาย”

“ไม่ได้ค่ะ คุณคาร์ลอสชอบอะไรที่สมบูรณ์แบบ”

สายป่านจ้องตอบเธอยิ้มในใบหน้างามคม ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทางเดินไปยังราวแขวนชุดจำนวนมาก

“ทั้งหมดเพิ่งถูกส่งมาวันนี้ เราจะเลือกชุดที่เหมาะสมกับคุณที่สุด คุณคาร์ลอสเน้นย้ำมาว่าค่ำนี้ขอให้ออกมาแนวหวาน ดิฉันเลยถือวิสาสะเลือกชุดครีมงาช้างชุดนี้ค่ะ”

สายป่านดึงชุดออกจากราวแขวนผ้า ชุดสีครีมงาช้างตัวยาวทำจากผ้าซีฟองเนื้อดีของฝรั่งเศสตัดเย็บเป็นริ้วยาวแบบเปิดไหล่ข้างเดียวเว้าไปด้านหลัง

“และคุณคาร์ลอสได้ให้ดิฉันไปเบิกเครื่องประดับมาแล้วค่ะ เป็นชุดไพลินเก่าแก่ที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษตระกูลซานญ์”

พริยาเดินเข้าไปใกล้เอื้อมมือรับชุดเพชรที่วางไว้บนกล่องผ้ากำมะหยี่อย่างดี ชุดไพลินเม็ดกลางเม็ดใหญ่น้ำหนักหลายกะรัตประดับด้วยเพชรแท้เม็ดเล็กรายล้อมเป็นสายขึ้นไป ต่างหูเข้าชุดส่องแสงเป็นประกายต้องแสงแดดยามเช้า

“ไม่ดีกว่าค่ะ มันดูน่าอึดอัด”

พริยาส่งคืนชุดไพลินพรางเดินไล่ดูชุดที่สายป่านชี้ให้ดูบนราว เป็นชุดลำลองด้วยแบรนด์ดังและชุดค็อกเทลที่ไว้ใช้ออกงานได้ทั้งสามารถไปทานมื้อค่ำได้

“ส่วนชุดพวกนี้ฉันรับไว้แล้วกันค่ะ เพราะคงต้องใช้ไปข้างนอกบ้าง”

พริยามองไปยังพนักงานแต่งหน้าที่ยังยืนรอรับคำสั่งจากนายจ้างสาวสายป่าน

“แล้วงานมีตอนเย็นทำไมถึงรีบร้อนมากันแต่เช้าคะ”

สายป่านเดินอ้อมหลังเธอไปยังโต๊ะอีกตัวที่วางอุปกรณ์มากมาย

“คุณต้องทำสปาและขัดตัวฉบับเร่งรัดสำหรับเจ้าสาวโดยเฉพาะ”

“ว่าไงนะคะ! เจ้าสาว”

“ใช่ค่ะ คุณคาร์ลอสเน้นย้ำมาโดยเฉพาะค่ะ”

ปากบางเม้มแน่น พริยาไม่ชอบใจอย่างยิ่งที่คาร์ลอสเจ้าอำนาจเริ่มบงการเธอไปทุกเรื่องไม่เว้นแม้แต่เรื่องการแต่งกาย

“ไม่จำเป็น!”

“แต่ดิฉันเป็นแค่เลขาของคุณคาร์ลอส จำต้องทำตามคำสั่งเท่านั้น ซึ่งดิฉันไม่เคยบกพร่องในหน้าที่มาก่อน รบกวนคุณพริยาอย่าดื้อดึงเลยค่ะ งานของพวกดิฉันจะได้เสร็จเรียบร้อยโดยเร็ว”

พริยาจ้องขึงไปยังเลขาสาวของคาร์ลอส สาวความมั่นใจสูงและแข็งกร้าวดั่งเจ้านายของเธอ

“เราจะเริ่มจากแช่สมุนไพร รบกวนคุณพริยาไปที่ห้องน้ำด้วยค่ะ ของทุกอย่างเตรียมไว้แล้ว”

พริยาสะบัดหน้าหนี เธอรู้ดีว่าขัดขืนไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์และยังจะทำให้พนักงานที่มาในวันนี้ต้องถูกตำหนิติเตียน การตามน้ำไปก่อนจะดีที่สุด

ร่างบางเดินตามเลขาสาวที่เยื้องย่างราวนางพญาจนถึงห้องน้ำขนาดใหญ่มีอ่างจากุชี่รองน้ำอุ่นกลิ่นสมุนไพรผสมหัวน้ำหอมพาให้เธอชื่นใจ

“เชิญคุณพริยาถอดเสื้อผ้าแล้วลงแช่ในอ่างได้เลยค่ะ”

พริยาเดินไปทางฉากกั้นแล้วค่อยถอดชุดออกพาดไว้กับเก้าอี้ที่วางอยู่ใกล้ ๆ

“ถอดให้หมดนะคะ”

เธอชะงักไปก่อนจะลงมือถอดชุดชั้นในลูกไม้ออกแล้วก้าวออกมาจากฉากกั้นด้วยอาการเขินอายลงไปแช่ในน้ำอุ่น

พนักงานหลายคนเข้ามารุมเธอทันทีด้วยการถูสมุนไพรนานาชนิดไปตามแผ่นหลังท่อนแขน

“ที่จริงดิฉันทราบมาว่าคุณแต่งงานแล้ว”

สายป่านเดินมานั่งขอบอ่างมือเรียวกวักน้ำพร้อมคำถามพรางมองหน้าเธอเลิกหัวคิ้วขึ้น

“ทำไมคุณถึงยังมีอาการขัดเขินเหมือนสาวรุ่น”

พริยาเม้มปากแน่นขัดเคืองใจที่เลขาสาวของคาร์ลอสช่างสังเกต แสร้งทำเป็นกวักน้ำเล่นบ้างค่อยเงยหน้าสบสายตาด้วยอาการผ่อนคลาย

“มันเป็นความสามารถพิเศษของฉันค่ะ การทำตัวเสมือนสาวรุ่นจะยิ่งทำให้ผู้ชายชื่นชอบ”

สายป่านลุกขึ้นจากขอบอ่างทันทีเมื่อได้ยิน แล้วเดินลับออกไปจากห้องน้ำทิ้งเธอไว้กับพนักงาน พริยาหัวเราะอยู่ข้างใน ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าแม่เลขาสาวหวังอะไรจากคาร์ลอส หรือบางทีคาร์ลอสอาจจะมีหล่อนไว้ข้างกายเพื่อผ่อนคลายความเครียดบ้างก็เป็นได้

พิธีกรรมขัดสีฉวีวรรณร่างบางของเธอยังดำเนินต่อไปอีกเนิ่นนานจวบจนกระทั่งบ่ายคล้อยถึงได้เริ่มแต่งหน้า

ช่างที่มาในวันนี้นับได้ว่าเป็นมืออาชีพ พวกเขารังสรรค์ผลงานบนใบหน้าเธอให้ออกมาสวยหวานกว่าเดิมมากรวมถึงการรวบผมมวยหลวมหากแต่ดูหรูหรา ชุดราตรีสีครีมเมื่ออยู่บนร่างเธอกลับยิ่งทำให้ดูเซ็กซี่เพราะขนาดของทรวงอกอวบอิ่ม

สายป่านยิ้มพออกพอใจกับภาพที่เห็นเป็นอย่างยิ่ง ร่างสูงโปร่งนำสร้อยขึ้นมาเพื่อสวมใส่ให้กับเธอ

“ไม่ค่ะ พอแล้ว สร้อยเส้นนี้ฉันไม่สวม”

“แต่ว่าคุณคาร์ลอส..”

“ช่างเขา ฉันไม่ยอมใส่เด็ดขาด”

สายป่านเก็บกลับคืนลงกล่องกำมะหยี่ เดินเลี่ยงออกจากห้อง   พริยายิ้มในความสำเร็จเพียงเล็กน้อย และปล่อยให้พนักงานทำผมให้เธอต่อจนเสร็จ

เกือบหกโมงเย็นถึงมีพนักงานมาแจ้งกับเธอว่าคุณคาร์ลอสได้รออยู่ที่ชั้นล่างแล้ว ให้เธอลงไปได้เลย

พริยาจัดแจงรวบชายกระโปรงถือกระเป๋าใบเล็กแบรนด์ดังเข้าไปในลิฟต์แล้วกดที่ชั้นล่าง

เธอส่องกระจกในลิฟต์อีกครั้ง สำรวจหมุนตัวโดยรอบและเมื่อเห็นว่าเรียบร้อยดีจึงหยุดรอพอดีที่ประตูลิฟต์เปิดออก

คาร์ลอสร่างสูงใหญ่ในชุดทักสิโดยืนรออยู่ก่อนแล้วที่กลางห้องโถงมองตรงมายังเธอ ใบหน้าหล่อสีทองแดง นัยน์ตาสีทองจับจ้องเธอไม่วางตาจนร่างบางสะท้านอาย เขารวบเอวเธอเข้าหาตัวทันทีที่ถึงตัว

“ผมชักไม่อยากจะไปงานแล้วพริยา อยากจะขึ้นห้องทันทีที่เห็นคุณ”

เธอยันอกแกร่งไว้เบี่ยงหน้าหลบใบหน้าคมที่ก้มลงมาอย่างไม่อายใคร

“อย่าคะ คนอยู่กันเยอะ”

“อายทำไมกัน ต้องคนอยู่น้อย ๆ หรือไงคุณถึงจะไม่อาย”

“คาร์ลอส!”

“ไปกันเถอะ เราจะสายแล้ว”

ชายหนุ่มจับมือบางขึ้นจูงออกไปทางประตูหน้าบานใหญ่ คนขับรถกระวีกระวาดเปิดประตูให้พริยาขึ้นนั่งก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะขึ้นตาม

“ปัง”

คาร์ลอสไม่สามารถอดกลั้นความกระหายไว้ได้กระชากร่างบางเข้าใกล้ทันที

“ใครเลือกชุดให้คุณ”

“เลขาของคุณไงคะ”

พริยาดันอกเขาไว้เหลือบไปทางด้านคนขับที่ออกรถไปยังเลนถนนใหญ่แล้วอย่างไม่สนใจเจ้านายเบาะหลัง

“มันยั่วยวนเกินไป อยากจะให้คนอื่นเขารู้หรือไงว่าคุณเป็นอะไรกับผม”

เสียงทุ้มกระชากถามดันร่างเล็กเข้ามาใกล้อีกจนอกงามเบียดลำตัวแกร่ง ลมหายใจของเธอติดขัดไปหมด ที่จริงเธอควรโมโหเขาถึงจะถูกแต่ทำไมร่างกายเธอถึงได้ไม่เชื่อฟังสนองตอบแม้กระทั่งยามเขาโกรธขึ้ง

“คุณก็ไปถามแม่เลขาคนสวยของคุณดูสิคาร์ลอส”

ตาคมเข้มสีทองเจิดจ้ามุมปากบิดหยัน

“คุณหึงเหรอพรีส”

“บ้า ฉันไม่ได้หึง ปล่อยได้แล้ว”

พริยาดันตัวฉุดข้อมือออกจากการเกาะกุมของคนตรงหน้า ชายร่างสูงยังยิ้มหยันแต่ฉับพลันใบหน้ากลับทมึงถึง

“สร้อยไปไหน ทำไมคุณถึงไม่สวมสร้อย”

“มันแพงเกินไป ฉันไม่สวม”

“แต่ผมสั่งไว้แล้วว่าให้คุณสวม”

“แต่ฉันไม่สวม ทำไม มีอะไร คุณไม่ใช่เจ้าชีวิตของฉันนะคาร์ลอส”

มือเข้มดึงกระชากเธอ “ผมไม่สนว่าคุณจะคิดยังไง แต่ผมสั่งคุณต้องสวม คุณต้องแสดงให้สมกับราคาที่ผมต้องจ่ายไป”

“หยุดรถ!” คาร์ลอสเสียงเข้มบอกคนขับที่กำลังพะว้าพะวังไม่รู้ว่าจะทำตัวอย่างไรดีเมื่อเจ้านายด้านหลังกำลังเถียงกัน

รถใหญ่ราคาแพงหันเลี้ยวลงด้านข้างทันทีพอดีกับแนวขาวดำกะทันหันตามคำสั่ง

“เอี๊ยด”

คาร์ลอสคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา “สายป่าน ผมเน้นย้ำคุณแล้วใช่ไหมเรื่องสร้อยไพลิน”

ตาเข้มตวัดกลับมายังร่างบางเมื่อปลายสายอธิบายสาเหตุของการไม่ยอมสวมเครื่องเพชร

“ตอนนี้รถจอดรออยู่ เอามันมาให้ด้วย”

เขาปล่อยมือเธอออกแล้วนั่งนิ่งเงียบอย่างใช้ความคิด ใบหน้าแกร่งเย็นชาและขบกรามเล็กน้อย

“ก๊อก ก๊อก”

เสียงเคาะกระจกดังขึ้น คาร์ลอสลดกระจกลงรับกล่องเครื่องเพชรมาจากสายป่าน

“ขอบใจ”

สร้อยไพลินเนื้องามเปล่งประกายเจิดจ้ายิ่งขึ้นเมื่อถูกสวมอยู่บนลำคอของพริยา มือใหญ่ลูบไล้ด้านหลังท้ายทอยไล่ไปตามสายสร้อยผิวนุ่มขาวเนียนดั่งทารกยิ่งทำให้เขาหยุดไม่ได้

“ผิวคุณนุ่มและสวย เหมาะกับไพลินชุดนี้มากพรีส ผมตั้งใจอยากให้คุณสวมตั้งแต่ครั้งแรกที่พบคุณแล้ว”

พริยายกมือขึ้นลูบตัวไพลินเม็ดใหญ่กลางลำคอ ความเก่าแก่และงดงามทำให้เธอประหม่า

“แต่มันราคาแพงเกินไป”

“ไม่มีคำว่าเกินไปสำหรับคุณ ออกรถได้”

น้ำเสียงทรงอำนาจสั่งขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะขยับถอยห่างจากพริยาไปนั่งอีกฝั่งของเบาะรถด้านหลัง กระแสความร้อนที่แผ่ออกมาเมื่อสักพักหายไปเมื่อเขาถอยห่าง เธอรู้สึกได้ว่าแอร์ในร้อนหนาวขึ้นทันที