6 ออกงานครั้งแรก

6 ออกงานครั้งแรก

รถคันใหญ่เลี้ยวเข้าประตูบ้านหลังงามโอ่อ่าในหมู่บ้านจัดสรรราคาแพงกลางเมืองหลวง ขนาดของพื้นที่รอบตัวบ้านกว้างขวางและเธอรู้ว่าราคาที่ดินอาจจะราคาแพงกว่าบ้านเสียด้วยซ้ำด้วยค่าที่มันตั้งอยู่ใจกลางความเจริญที่สุดของกรุงเทพ

พริยาก้าวลงจากรถหลังจากที่คาร์ลอสยืนรออยู่ด้านข้างประตูยกแขนขึ้นรอให้เธอสอดคล้องแขนเข้าด้านในงาน

เธอมองเสี้ยวด้านข้างที่หล่อเหลาของเขา ชุดทักสิโดที่สวมวันนี้ยี่ห้อดังและสีดำเข้มเน้นรูปร่างสูงใหญ่เยี่ยงชายชาตรี และด้วยโครงหน้าคมสันยิ่งทำให้เขาดูแข็งแกร่งกว่าใครในงาน

“ทำไมพรีส มองผมไม่วางตา คุณชอบสิ่งที่เห็นไหม”

พริยาสะดุ้ง เธอกำลังเพลินกับการแอบมองชายหนุ่มด้านข้างโดยที่ไม่รู้ว่าเขาก็สังเกตเห็น แสร้งเมินหน้ากลับ

“ฉันไม่ได้มองคุณ”

“ฮึ โกหกตัวเองไปเถอะพรีส”

พริยาไม่คาดว่าคาร์ลอสจะมองเธอออกไปหมดทุกอย่าง แต่อย่างว่าเขามันเสือผู้หญิงคงมีสาว ๆ มาให้เขาสังเกตเห็นมานับไม่ถ้วน

“มากันแล้วคาร์ลอส”

“สวัสดีครับท่าน นี่พริยาครับ”

“สวัสดีค่ะท่าน”

“มา ๆ ทุกคนรออยู่คาร์ลอส”

ท่านวุฒิศักดิ์จัดแจงรีบพาชายหนุ่มเดินห่างออกไปทันทีทิ้งเธอไว้เบื้องหลัง พริยามองด้านข้างไปรอบ ๆ งาน เธอเคยอยู่ในแวดวงคนเหล่านี้มาก่อนและรู้จักหลายคน หากแต่ในยามนี้ที่เธอตกต่ำลง บริษัทถูกขายให้คาร์ลอส คนที่เคยไปมาหาสู่กลับเงียบหาย

พริยาเดินเลียบเรื่อยไปตามโถงทางเดินจนกระทั่งถึงโต๊ะของว่างที่จัดเสิร์ฟแบบบริการตัวเองเป็นคำชิ้นเล็ก ๆ เธอจัดแจงหยิบใส่จานมาสองอย่างแล้วหยิบเครื่องดื่มรสไม่แรงนักสำหรับสาว ๆ

“พริยา เป็นไงบ้าง”

พริยาหันมองตามเสียงเรียกพบสาว ๆ ที่เคยเจอกันตามงาน เธอยิ้มให้ก่อนจะตอบ

“ก็ดี”

“ก็ดูเหมือนดีนะ วันนี้เธอมากับคาร์ลอส”

พริยานิ่งเงียบทันที สามปีที่แล้วทุกคนตามรู้ว่าคาร์ลอสตามตื้อเธออยู่แต่เธอเลือกบีมแฟนหนุ่ม

สายตาหยามเหยียมมองตั้งแต่หัวจรดเท้าของสาว ๆ ทำเธอขนลุก คนพวกนี้กำลังประเมินว่าเธอกำลังจะกลายเป็นของเล่นของหนุ่มมักมากคนนั้น

“พวกฉันก็หวังว่าเธอคงเลือกดีแล้วในครั้งนี้ หวังว่านะ”

เสียงหัวเราะแหลมใส่ของพวกเธอทำพริยาสะอิดสะเอียนคลื่นไส้ จนต้องรีบวางจานเอ่ยขอตัวไปเข้าห้องน้ำเพื่อระงับสติอารมณ์

พริยาเดินแทรกผ่านผู้คนในงาน กลิ่นน้ำหอมราคาแพง กลิ่นไวน์ กลิ่นความฟุ้งเฟ้อยิ่งทำให้เธอคลื่นไส้ ร่างบางเข้าไปยังห้องน้ำรับแขกของบ้านที่แยกชายหญิง ยืนระงับสติหน้ากระจกบานใหญ่ มองหญิงสาวที่สวยหวานราวเจ้าหญิงแต่แต่งตัวยั่วยวน ใบหน้างามซีดเผือดเล็กน้อย

พริยาเปิดกระเป๋าเพื่อหยิบลิปสติกขึ้นเติม พลันได้ยินเสียงมาจากข้างนอกตรงประตูทางเข้าห้องน้ำ

“เห็นยายพริยาไหม วันนี้หล่อนมากับคาร์ลอส”

“เห็น ๆ แหมเมื่อปีนั้นหล่อนดันไปเลือกบีม หล่อนไม่รู้หรือไงว่าบีมเป็นยังไง”

“คงไม่รู้ พริยาดูซื่ออยู่นะ”

“ซื่อเหรอ ฉันว่ามารยามากกว่าแสร้งแต่งงานยิ่งทำให้คาร์ลอสไม่ได้ดั่งใจต้องวิ่งตามหล่อน”

“หื้อ เธอก็พูดเกินไป อย่างคาร์ลอสคงไม่วิ่งตามหรอก”

“นั่นสิ แต่ดูวันนี้สิ ขนาดหล่อนยืนอยู่ไกล ๆ คาร์ลอสยังมองตามตลอดไม่วางตา”

เสียงสองสาวค่อยจางหายไปเมื่อคนทั้งคู่เดินออกห่าง พริยาเก็บลิปสติกเข้ากระเป๋าดั่งเดิม มองใบหน้าซีดเผือดในกระจก

การเป็นเมียชั่วคราวเพื่อใช้หนี้คงต้องทำให้เธอเจอแบบนี้เรื่อย ๆ สินะ พริยา เธอควรต้องทำใจต่อเรื่องนี้และรับมือกับมันให้ได้

ร่างบางเดินออกจากห้องน้ำไปตามโถงยาวเพื่อกลับไปยังงานเลี้ยง ทว่าจู่ ๆ มีชายแปลกหน้าคนหนึ่งขวางทางไว้

“สวัสดีคนสวย ผมชื่อพอล”

พริยาไม่สนใจชายหนุ่มที่ขวางเธอไว้ ร่างบางหันตัวออกเดินไปด้านข้างเพื่อเลี่ยงชายหนุ่ม แต่เขาตามติดสกัดเธอไว้ด้วยแขนยาว กั้นไม่ยอมให้เธอเดินไป

“มาคุยกันก่อนสิคนสวย ได้ข่าวมาว่าราคาแพงน่าดู เลยอยากจะมาต่อรองสักหน่อย”

พริยาชะงักจ้องหน้าชายหนุ่มตรงหน้าตรง ๆ พยายามใช้สายตาเข้มบอกถึงความไม่พอใจและท่วงท่าหยิ่งยโส แต่หนุ่มคนนั้นทำเหมือนไม่สนใจ

“ลดอีกนิดแล้วพี่จะเปย์ยาวเลยคนสวย”

พริยาสะบัดหน้าหนีเดินเลี่ยงพยายามไม่ให้ชายหนุ่มคนนั้นแตะตัวได้ หากแต่มือใหญ่ยังคว้าแขนไว้กระชากเข้าหาตัว

“เล่นตัวโก่งราคหรือไง ต้องจ่ายเท่าไรถึงจะยอมอ้าขา”

พริยาตกใจ เธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าชายหนุ่มที่ดูหน้าตาดีที่มางานเลี้ยงระดับสูงจะกักขฬะขนาดนี้ เธอสะบัดอย่างแรงแต่ไม่พ้นร่างใหญ่กระชากเธอเข้าหาตัว แต่พลันกลับรู้สึกเบาโหวงมีคนอุ้มเธอยกหนี

“โครม!”

ชายหนุ่มคนนั้นล้มลงไปนอนกับพื้นในขณะเดียวกับที่เธอโดนยกออก พริยาเห็นคาร์ลอสโกรธจัดมือกำหมัดที่ขว้างออกไปโดนใบหน้ากรุ่มกริ่ม

“คาร์ลอส พอค่ะ พอ”

พริยาเข้าไปห้ามปรามหากแต่ชายหนุ่มไม่ฟังเสียง ย่างสามขุมเข้าไปใกล้ชายคนนั้นที่ยังนั่งกองกับพื้นด้วยความมึนงง

“ถ้ายังอยากจะมีชีวิตอยู่ อย่ามาให้เห็นหน้าอีก”

ดวงตาเข้มเบิกโพรงเมื่อมองเห็นชัด ๆ ว่าคนที่ต่อยเขาคือใคร คาร์ลอส ซานญเจ้าพ่อใหญ่ทางขนส่งของอิตาลีที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและข่าวลือเรื่องการเกี่ยวข้องทางสายเลือดกับมาเฟียใหญ่ดอนคาโล ซานญ์

ชายหนุ่มคนนั้นลนลานรีบหันหลังกลับยกตัวขึ้นอย่างทุลักทุเลวิ่งหนีหายไป

“ให้ตายเถอะพรีส คุณจะหยุดยั่วผู้ชายก่อนได้ไหม”

“คาร์ลอส!”

“ทำไม พูดแทงใจดำหรือไง ถ้าคุณไม่ยั่วเขาแล้วทำไมเขาถึงมาตามตอแยคุณ”

“ฉันจะรู้ไหมคาร์ลอส ฉันอยู่ของฉันดีดี แต่เขากลับมาถามคำถามที่ .. ใช่แล้ว ต้องเป็นคุณใช่ไหมที่เที่ยวป่าวประกาศออกไปว่าฉันขายตัวเพื่อใช้หนี้ เขาเลยมาตามตอแย”

“ผมงั้นหรือ? ให้ตายเถอะ ใช้สมองคิดสักหน่อยพรีส ผมจะบอกคนอื่นไปทำไม คุณคิดว่าเรื่องนี้มันน่าภาคภูมิใจอย่างนั้นเหรอที่ผมต้องซื้อผู้หญิงด้วยราคาแสนแพงขนาดนั้น ทั้ง ๆ ที่เป็นผู้หญิงใช้แล้ว!”

“คาร์ลอส!”

“กลับเลยพรีส ผมจะไปขอตัวกลับกับท่านวุฒิศักดิ์ คุณออกไปรอที่ทางเข้าด้านหน้าได้เลย”

พริยาเม้มริมฝีปาก คนบ้าอำนาจสั่งการให้เธอไปรอและตัดสินไปแล้วว่าความผิดนั้นคือของเธอ แล้วเธอจะไปพูดแก้ตัวเพื่อตัวเองไปทำไม

ในระหว่างทางกลับคอนโดซึ่งมีแต่ความเงียบเข้าปกคลุม เธอสังเกตเห็นใบหน้าชายหนุ่มขบกรามแน่นอย่างคนข่มอารมณ์ พริยาไม่แน่ใจว่าคาร์ลอสกำลังข่มอารมณ์อะไรอยู่

ไฟสว่างส่องทางบนถนนสาดเข้ามายังภายในรถที่มืดสลัวพาดผ่านดวงหน้าคมเพียงเสี้ยว พริยาชำเลืองมองเป็นระยะอย่างหวาดหวั่น ในคืนนี้เธอคงต้องเสียความบริสุทธิ์และต้องเป็นเมียเพื่อแลกกับหนี้ของพ่อเธอ

“คิดร้ายอะไรอยู่พรีส”

จู่ ๆ เสียงคมเข้มก็แทรกขึ้นมา พริยาหันมองด้วยความตระหนก เขายังคงมองออกไปนอกหน้าต่างรถแต่เสมือนรู้ดีว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

“เปล่าคะ”

“เปล่างั้นเหรอ? ให้ผมเดานะ คุณคงกำลังคิดว่าผมช่างเป็นคนเลือดเย็นที่ทำคนไม่มีทางสู้ ชีวิตก็แบบนี้แหล่ะพรีส มันไม่มีสมหวังไปตลอดชีวิตหรอก ออกจากหอคอยงาช้างเสียเถอะ”

หน้าแกร่งเหยี่ยงอินทรี คมเข้มและหล่อเหล่าเบือนหน้าออกมาจากหน้าต่าง จ้องมองเธอด้วยนัย์ตาสีทองแน่วแน่ ร่างบางสะท้านเพียงแค่เขาใช้ดวงตาคู่นั้นจ้องมอง พริยารีบหันหนีไม่กล้าสบตา แว่วเสียงหัวเราะในลำคอของชายหนุ่มด้านข้าง

ในที่สุดก็ถึงคอนโดที่เธอมาเมื่อเช้า คนขับรถนำรถเข้าจอดด้านหน้าทางเข้าคอนโด คาร์ลอสลงนำไปก่อนและรอเธออยู่

พริยาค่อยกระเถิบตัวออกมาเธอไม่อยากจะขึ้นไปข้างบนห้องในคอนโด มันเหมือนว่าเธอกำลังขึ้นหลักประหาร แต่เธอจะทำเช่นไรได้ เธอควรเป็นลูกที่ดีโดยการแบกความรับผิดชอบนี้แทนพ่อของเธอ เพราะเมื่อสามปีก่อนเธอได้ดื้อแพ่งเลือกบีมมาครั้งหนึ่งแล้ว

ร่างสูงคว้ามือเธอขึ้นมาเมื่อเธอลงมายืนข้างรถได้สำเร็จจูงนำไปยังลิฟต์ตัวใน

“ผมเกือบรอไม่ไหวแล้วพรีส”

คาร์ลอสกระชากเธออย่างแรงเข้าหาอ้อมอกแกร่ง โอบกอดเธอไว้แนบแน่นเมื่อประตูลิฟต์ปิดลง

จูบหนักหน่วงเร่าร้อนปิดริมฝีปากบางที่กำลังอ้าปากประท้วง เธอถูกหน่วงนำไปยังอารมณ์อีกอารมณ์หนึ่งที่เขาเคยสอนเธอ อารมณ์พิศวาสแผดเผา มือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วร่างอย่างถือสิทธิ์

“เปิดปากคุณพรีส”

เสียงทรงอำนาจสั่งการให้เธอทำตาม พริยาเปิดรับลิ้นร้อนลวกที่กวาดไล้โพรงปากไปทั่ว เขามีรสชาติของบรั่นดีและซิการ์ กลิ่นกายชายยิ่งพาลให้เธอหลงใหล

“ติ๊ง”

ประตูลิฟต์เปิดออกเมื่อถึงชั้นที่พักของคาร์ลอส