แผนการซ่อนสวาท

เช้าวันต่อมา

“วันนี้ลุงไม่ไปทำงานเหรอ?” นนท์ถามลุงชู ในขณะที่เห็นแกสวมเสื้อยืดตัวเก่า พร้อมกับกางเกงขาสั้นที่แกชอบใส่ในเวลาแกไม่ได้สวมเครื่องแบบ แกจัดแจงผึ่งผ้าเช็ดตัวผืนเก่าของแกกับราวเชือกไนลอนที่ขึงไว้ที่มุมห้องส่วนที่เป็นพื้นที่ของแก มันมีร่องรอยความเปียกชื้นจากการที่เพิ่งจะเช็ดตัวหลังอาบน้ำมาเมื่อสักครู่นี้เอง

“วันนี้ กูหยุด เมื่อวานกูขอเปลี่ยนเวรกับไอ้แหวง กลัวว่าธุระที่ทำจะเสร็จไม่ทัน เลยขอเผื่อไว้” แกอธิบายละเอียดเหมือนอยากให้นนท์เข้าใจเหตุผลจนเกินเหตุ

“ว่าแต่มึง... วันนี้ไม่เข้าเวรเหรอวะ? วันนี้มึงไม่ใช่วันหยุดมึงนี่” แกย้อนถามอย่างสงสัย

“วันนี้ ไอ้ศักดิ์มันขอแลกน่ะ มันจะไปธุระที่หนองคาย เลยควงสองกะแทนผม..” นนท์ตอบพลาง ลอบแอบมองปฏิกิริยาของลุงของเขาไปด้วย โดยที่ลุงชูไม่รู้ตัว

นนท์แอบเห็นท่าทางไม่ค่อยสบอารมณ์ของแกที่แสดงออกมาเล็กน้อย ก่อนที่จะชวนคุยเรื่องอย่างอื่น

“งั้นวันนี้ก็หยุดพร้อมกันทั้งสามคนเลยสิวะ” แกพูดพึมพำ เหมือนเป็นการบ่นกับตัวเองซะมากกว่า

“แล้ววันนี้แกไม่ไปเที่ยวที่ไหนเหรอวะ ทำแต่งาน ได้วันหยุดกับเขาบ้างก็น่าจะออกไปเที่ยวบ้างนะ” เหมือนแกพยายามหว่านล้อมให้เขาไม่อยู่ห้อง ซึ่งเขารู้ถึงจุดประสงค์ของแกดี

ลุงชูแกคงวางแผนไว้แล้ว ซินะ... เขาคงนัดกับพลอย เมียของเขาไว้แล้ว ลุงชูแกรู้ว่าเมื่อวานพลอยออกกะตอนเย็น และหยุดงานต่อในวันนี้ ส่วนเขาเข้ากะเย็นเมื่อวานและควงกะต่อถึงตอนเย็นวันนี้ ซึ่งแกวางแผนที่จะอยู่กับเมียเขาทั้งคืนทั้งวัน ซึ่งแน่นอน ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ ๆ ที่แกขอหยุดงานเพื่อไปทำธุระกับเพื่อน พร้อมกับหยุดงานต่อเพราะกลัวว่าธุระจะไม่เสร็จในวันนี้

“ว่าไงล่ะ ไม่ไปไหนเหรอวันนี้?” ลุงชูถามย้ำ ทำให้นนท์ตื่นจากห้วงแห่งความคิดที่เขาได้เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมด

“อ๋อ... คงไม่ล่ะลุง วันนี้ผมกะจะพักสักหน่อย..” เขาตอบขณะที่ทำเป็นกำลังง่วนอยู่กับหน้าจอโทรศัพท์ แต่แอบสังเกตดูอาการของแกอยู่เงียบ ๆ

“ไหน ๆ ก็ได้หยุดงานพร้อมกัน งั้นวันนี้เรามากินเบียร์กันมั้ย ผมเลี้ยงเอง นานทีที่จะมีโอกาสอย่างนี้สักที” นนท์พูดขึ้นตาม แผนการที่เขาได้คิดวางแผนเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืน

“จะดีเหรอวะ เงินทองมันหายากนะ มึงน่าจะเก็บเอาไว้ใช้จ่ายในเรื่องที่มันจำเป็นไม่ดีกว่าเหรอวะ” ท่าทางลุงชูแกไม่ค่อยจะเห็นด้วยสักเท่าไหร่ เพราะปกติแล้วแกเป็นคนที่ค่อนข้างจะขี้เหนียว ยิ่งเรื่องกินเหล้าเมายาด้วยแล้ว แกยิ่งไม่สนใจ ซึ่งต่างไปจากนนท์ลิบลับ

ถึงแม้ว่าแกจะไม่ใช่คนขี้เหล้าเมายา แต่นนท์ก็รู้แล้วว่า แกแพ้เรื่องผู้หญิง ซึ่งแน่นอน ถ้าเขาชวนแกกินเบียร์เอาดื้อ ๆ รับรองแกปฏิเสธแน่นอน ซึ่งก็เป็นไปตามที่เขาได้คาดการณ์ไว้

“กินข้าวกันได้แล้วค่าาาา....” เสียงของพลอยดังขึ้นที่หน้าห้อง นนท์รีบลุกเดินไปเปิดประตูกว้าง พร้อมกับรับเอาสำรับสังกะสีใบใหญ่ที่ข้างในมีไข่เจียวกับปลาทูทอด เขาวางมันลงบนเสื่อกกผืนกลางเก่ากลางใหม่ที่ปูไว้กลางห้อง ก่อนที่จะตรงไปยกหม้อหุงข้าวที่เสียบปลั๊กไว้ที่มุมห้องออกมา ในขณะที่พลอยก็เตรียมจานกับช้อนสำหรับข้าวสวยที่อีกมุม

“วันนี้พี่คิดว่า เรามาผ่อนคลายกันหน่อย เราทำแต่งาน งาน ๆ กันมาไม่มีเวลาหยุดพักตรงกันเลย วันนี้เราได้หยุดพร้อมกัน พี่ว่าเรามากินเบียร์กันเถอะ” นนท์พูดขึ้น จงใจพูดกับเมียของเขาในขณะที่ทุกคนนั่งล้อมวงกันกินข้าวเช้ากัน

ซึ่งแน่นอน เรื่องนี้มันเป็นเรื่องที่พลอย เมียของเขามีความชอบเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว โอกาสที่เธอจะปฏิเสธนั้นคงยาก ยิ่งนนท์ซึ่งเป็นผัวออกปากชวนอย่างนี้ เธอต้องตามน้ำตามทำตามน้ำอย่างไม่ต้องสงสัย ทำให้ลุงชูพลอยยอมทำตามใจของหลานสะใภ้กับหลานชายอย่างเสียไม่ได้...

เวลาในนาฬิกาบนข้อมือของนนท์บอกเวลาว่า เก้าโมงสี่สิบ เบียร์ขวดที่สามหมดไปแล้วกว่าครึ่ง มันฝรั่งทอดในจานพลาสติกที่วางอยู่กลางวงเหลือแค่เศษเพียงเล็กน้อย ถั่วทอดที่อยู่ในจานที่วางอยู่ข้างกันก็เหลือเพียงไม่กี่เม็ด จะมีเหลืออยู่มากหน่อยก็คือมะม่วงดองอีกจานหนึ่งที่เพิ่งจะฉีกถุงที่สามเติมลงไป

“วันนี้ ผมอยากจะกินให้มันเต็มที่ สมกับที่ไม่ได้หยุดมานาน แถมหยุดตรงกันแบบนี้มันแทบจะไม่มีเลย” เสียงอ้อแอ้ของนนท์ แสดงให้ลุงชูรู้ว่าหลานชายของเขากำลังอยู่ในอาการแก่ดีกรีพอสมควรแล้ว ซึ่งแกหันไปมองดูหลานสะใภ้ของแกก็อยู่ในอาการไม่แตกต่างกันมากนัก

เนื่องจากแกไม่ใช่คนที่ชอบแอลกอฮอล์เท่าไหร่นัก จึงได้แค่จิบ ๆ และหนักไปทางกับแกล้มซะมากกว่า และพอเห็นอาการของหลานชายแกอย่างนั้น ความคิดบางอย่างก็แวบขึ้นมาในหัวแกโดยที่ไม่ได้วางแผนมาก่อน

แกหันไปมองหน้าหลานสะใภ้คนสวยของแกอย่างมีเลศนัย ซึ่งพลอยเองก็มองตาแกตอบกลับไปหวานฉ่ำ ไวเท่าความคิด แกหันไปพูดกับนนท์ตามแผนการในหัวของแกทันที

“กูก็ว่า วันนี้เรามาเมากันให้ปลิ้นไปเลยก็ดีเหมือนกันว่ะ นาน ๆ ทีที่ได้หยุดพร้อมกัน” ลุงชูพูดเสริม เห็นดีเห็นงามกับนนท์

“ว่าแต่ เบียร์แค่นี้คงไม่พอ เหลืออีกแค่ขวดกว่า ๆ เอง เดี๋ยวไปซื้อมาเพิ่มดีกว่า ดูกับแกล้มก็หมดแล้ว” แกพูดพลางขยับตัวจะลุกขึ้นไปจัดการซื้อของตามที่แกพูด

“เฮ้ยยย ไม่ต้อง ไม่ต้องลุง ผมบอกแล้ว วันนี้ผมเลี้ยง ลุงไม่ต้อง” นนท์โบกมือโบกไม้ร้องห้ามลุงชูเสียงยานคาง เหมือนคนเมาหนัก ทั้งที่เขาเพิ่งจะดื่มไปไม่เท่าไหร่

“นั่งลง ๆ นั่งลงเลย เดี๋ยวผมจัดการเอง” นนท์พูดพลางดันตัวลุกขึ้น เปิดประตูห้องออกไปทันที ยังไม่ทันที่ลุงชูจะพูดอะไรออกมา

“เฮ้ย ไหวนะเว้ย..” ลุงชูเรียกไล่หลังหลานชายออกไป แต่สายตาแกกลับจับจ้องอยู่ที่ดวงตาที่ฉ่ำเยิ้มของหลานสะใภ้ที่กำลังจ้องมาที่เขาอยู่อย่างรู้กัน