บทที่ 4 การกลับมาของสองแม่ลูก

หญิงสาวอุ้มลูกชายวางไว้ที่เก้าอี้ก่อนจะเดินไปซื้อน้ำให้เจ้าตัวเล็กและเมื่อชำระเงินเสร็จก็เดินกลับมาทันที ตอนแรกเธอกะจะซื้อของอร่อยติดมือไปกินที่บ้านแต่เนื่องจากบังเอิญไปเจอกับผู้ชายเฮงซวยก็เลยหมดอารมณ์ไม่อยากกินอะไรทั้งนั้น

"ซวยชะมัดเลยทำไมจะต้องมาเจอด้วยก็ไม่รู้ 3 ปีที่ผ่านมาหายหัวไปเลยไม่คิดว่าจะบังเอิญมาเจอซะได้ ตัวเล็กของแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ แม่จะปกป้องหนูด้วยชีวิตและไม่ให้คนเลวแบบนั้นมาเป็นพ่อของลูกเด็ดขาด"

ขนมหวานเอ่ยออกมาก่อนจะอุ้มลูกชายขึ้นมาไว้ในอ้อมกอดจากนั้นก็พากันเดินออกจากร้านอาหารทันที คนเจ้าชู้ไม่รู้จักพอแบบนั้นปล่อยให้ไปมีชีวิตของตัวเองเถอะ ส่วนเธอก็จะมีชีวิตของตัวเองเช่นกันและชาตินี้อย่าได้มาพบเจอกันอีกเลย

"เสียอารมณ์ชะมัด เฮ้อ...!"

หญิงสาวถอนหายใจออกมาก่อนจะอุ้มลูกชายขึ้นไปนั่งบนรถ เธอกลับมาประเทศไทยได้ประมาณ 1 เดือนแล้ว และคิดว่าถ้าลูกชายหายดีก็จะลองสมัครงานดู ตัวเธอเรียนจบปริญญาโทคณะบริหารธุรกิจจากมหาวิทยาลัยดังในประเทศอังกฤษ แน่นอนว่าสามารถทำงานบริษัทใหญ่โตเงินเดือนหลักแสนได้สบาย แต่เนื่องจากเธอไม่อยากเป็นจุดสนใจก็เลยคิดว่าอาจจะสมัครงานในตำแหน่งทั่วไป เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาสำหรับเธอหรอกแต่ถ้าปล่อยให้ตัวเองว่างเกินไปก็จะคิดฟุ้งซ่านถึงไอ้ผู้ชายเลวคนนั้น

"สมัครงานที่ไหนดีนะ"

เธอถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะพาน้องเรย์ริวไปนั่งบนคาร์ซีทจากนั้นก็ทำการคาดเข็มขัดให้เรียบร้อย เธอเร่งความเร็วรถออกมาจากโรงพยาบาลและในระหว่างทางก็บังเอิญเจอป้ายรับสมัครงานขนาดใหญ่

"รับสมัครงานแผนกการตลาดเงินเดือน 25,000 บาท คลินิกอะไรเนี่ย"

เธอเปิดไฟเลี้ยวก่อนจะจอดรถใกล้กับป้ายรถเมล์จากนั้นก็เหลือบสายตาหันไปมองใบสมัครงาน เป็นตำแหน่งงานที่น่าสนใจดีนะแผนกการตลาดเพราะเธอเองจบบริหารธุรกิจมา ปริญญาตรีและปริญญาโทมีครบทุกอย่าง แต่ถ้าจะไปสมัครงานในตำแหน่งเงินเดือนเท่านี้ใช้วุฒิการศึกษาปริญญาตรีก็แล้วกัน

"Lumina Clinic งั้นเหรอ... น่าสนใจดีนะเป็นคลินิกเสริมความงามที่โด่งดังระดับประเทศ มีสาขาทั่วประเทศไทยน่าสนใจดี"

เธอหยิบโทรศัพท์มากดถ่ายภาพใบสมัครงานไว้ก่อนจะเปิดไฟเลี้ยวและขับรถออกไปทันที

"หม่ามี้หิว"

เจ้าตัวเล็กเริ่มร้องงอแงเพราะรู้สึกแสบท้องอยากจะหาอะไรกิน เพราะนี่เกินเวลาที่จะต้องกินข้าวของน้องเรย์ริวแล้ว และเธอเองมัวแต่หงุดหงิดกับไอ้ผู้ชายเลวก็เลยไม่ได้ซื้อของกินกลับมา

"เดี๋ยวแม่ทำกับข้าวให้กินนะคะ หนูอย่าเพิ่งงอแงนะใกล้ถึงคอนโดแล้ว"

"หม่ำๆ"

"โอเครอแม่แป๊บนะคะ"

เธอรีบเร่งความเร็วให้กลับไปถึงคอนโด กลับไปทำข้าวผัดให้กินก่อนก็ได้เพราะดูเหมือนว่าตอนนี้ลูกชายน่าจะอดทนไม่ไหวแล้ว ใช้เวลาในการเดินทางกลับมาถึงคอนโดเพียงไม่กี่นาทีเธอก็รีบอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นไปในห้อง วางเจ้าแสบไว้ตรงโซฟาก่อนจะรีบเข้าครัวไปทำอาหารทันที

"รอหม่ามี้สิบนาทีนะคะ หนูกดโทรศัพท์เล่นไปก่อนก็ได้เดี๋ยวแม่ไปทำกับข้าวให้"

"โอเคค้าบ"

เด็กน้อยยิ้มออกมาก่อนจะหันไปหยิบไอแพดมากดเล่นในระหว่างที่รอคุณแม่ทำของอร่อยให้กิน ชีวิตของเธอเลี้ยงลูกคนเดียวมาโดยตลอดไม่มีใครคอยช่วยเหลือ ตอนที่เรียนต่างประเทศเธอจ้างพี่เลี้ยงให้ช่วยเลี้ยงน้องเรย์ริวส่วนตัวเองก็ต้องกลับไปตั้งใจเรียนปริญญาโทให้จบ ไม่อย่างนั้นคุณพ่อกับคุณแม่ได้ผิดหวังในตัวเธอแน่

หลังจากนั้นไม่เกิน 10 นาทีเธอก็ผัดข้าวผัดเสร็จเป็นที่เรียบร้อย ตักใส่จานจากนั้นก็เดินมานั่งลงตรงโซฟาซึ่งตอนนี้ลูกชายตัวแสบกำลังเล่นไอแพดดูการ์ตูนอยู่

"ตัวแสบของแม่มากินข้าวกัน"

เธอใช้ช้อนตักข้าวผัดจากนั้นก็ป้อนเจ้าตัวแสบที่ตอนนี้กำลังอ้าปากงับเคี้ยวแก้มตุ่ยด้วยความเอร็ดอร่อย

"อาย่อยจังเยยหม่ามี้"

"ใช่ไหมล่ะ หม่ามี้ทำอะไรก็อร่อยไม่อย่างนั้นตัวแสบของแม่จะอ้วนจ้ำม่ำแบบนี้หรือไง"

หญิงสาวเอื้อมมือไปบีบแก้มเจ้าตัวเล็กก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี เธอเลี้ยงมาตั้งแต่คลอดจนตอนนี้ก็อายุอานามได้สองขวบกับอีกหกเดือน พูดเก่งมากเหมือนไม่ใช่เด็กอายุสองขวบครึ่ง

"อ้วน ใครอ้วน...!"

เด็กน้อยทำหน้างอใส่ผู้เป็นแม่ไม่ยอมรับว่าตัวเองอ้วนจ้ำม่ำ ขนมหวานเห็นแบบนั้นก็หลุดขำออกมาก่อนจะเอื้อมมือไปบีบแก้มด้วยความมันเขี้ยว

"ไม่มีใครอ้วนหรอกบ้านหลังนี้มีแต่คนหุ่นดี เนาะ"

"ช่าย คิกคิก"

สองแม่ลูกคุยกันด้วยความหยอกล้อนั่งกินข้าวด้วยกันดูการ์ตูนไปด้วยดูมีความสุขอย่างถึงที่สุด ถึงแม้ว่าพ่อของลูกจะไม่มีแต่เธอก็สามารถเติมเต็มทุกอย่างให้กับลูกไม่ขาด ตั้งแต่เธอกลับมาที่ประเทศไทยจำเป็นจะต้องเคลียร์หลายอย่าง ทั้งเรื่องที่อยู่แล้วก็เริ่มประกันชีวิตของเจ้าตัวแสบ ไหนจะเอกสารอย่างอื่นอีกหลายอย่าง น้องเรย์ริวเกิดที่ประเทศอังกฤษโชคดีที่เธอถือสองสัญชาติก็เลยสะดวกในการทำเอกสาร ตอนนี้ลูกชายสามารถเข้าออกประเทศอังกฤษแล้วก็ประเทศไทยได้อย่างง่ายดายเพราะเจ้าแสบก็ถือสองสัญชาติเหมือนกัน

"อิ่มไหมคะหนูอยากกินอะไรอีกไหม"

"อิ่มมาก"

เด็กน้อยจ้ำม่ำลูบท้องตัวเองป้อยๆ ก่อนจะหันไปหยิบแก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดื่ม เธอเอื้อมมือไปลูบผมของเจ้าตัวเล็กเอาไว้ก่อนจะหยิบจานเข้าไปในครัวเพื่อทำความสะอาด

"ให้นมช่วยล้างไหมคะ"

ป้านมที่คุณแม่ส่งมาคอยช่วยเธอเลี้ยงเจ้าตัวเล็กเอ่ยถาม หญิงสาวเห็นแบบนั้นก็ส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมา

"ไม่เป็นไรค่ะป้านมไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวทางนี้หนูจัดการเอง"

"ตามใจก็แล้วกันค่ะ"

ป้านมยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้นทันทีและเมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยหญิงสาวก็เดินออกมานั่งเล่นเป็นเพื่อนลูกชาย แต่ทว่ายังไม่ทันได้ทำอะไรเธอก็ได้ยินเสียงออดดังขึ้น

"ใครมา"ทำ

หญิงสาวเลิกคิ้วด้วยความสงสัยก่อนจะเดินออกไปเปิดประตูเพื่อดูว่าใครที่มาหาในช่วงเวลาแบบนี้ ตั้งแต่เธอกลับมาที่ประเทศไทยเป็นเวลา 1 เดือนแล้วไม่ได้ติดต่อใครเลยแม้แต่สักคนเดียว หรือว่าจะเป็นคนดูแลคอนโดหรือว่าแม่บ้าน

แอ๊ด...~~

"ใครคะ... หือ"

"ยินดีต้อนรับกลับประเทศไทยครับคุณหนู คุณท่านให้พวกเรามารับคุณหนูกลับคฤหาสน์"

ขนมหวานถอนหายใจออกมาทันทีด้วยความเซ็ง เธอไม่ได้บอกใครเลยแม้แต่คนเดียวว่ากลับมาที่ประเทศไทยทำไมทุกคนถึงรู้กันหมดล่ะ

"ฉันไม่ได้บอกใครเลยนะพวกนายรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่"

บอดี้การ์ดของคุณพ่อโค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยออกมา

"คุณหนูเดินทางกลับมาด้วยสายการบิน Flyraze Airways ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของครอบครัว คุณท่านบอกว่าคุณหนูเที่ยวเล่นนานพอสมควรแล้วควรจะกลับบ้านสักที"

"ไม่กลับ...! ฉันไม่อยากแต่งงานกับใครก็ไม่รู้เพราะฉะนั้นฉันจะใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกเองไม่ขอความช่วยเหลือจากท่านหรอก"

"แต่ว่า..."

บอดี้การ์ดดูลำบากใจไม่น้อยกว่าที่พวกเขาจะทำใจเดินทางมาที่นี่ได้ใช้เวลาพอสมควร และคำตอบก็ไม่ได้ผิดแปลกไปจากที่คิดคุณหนูไม่มีทางกลับบ้านแน่นอน เธอไปเรียนต่อต่างประเทศตั้งแต่อายุ 18 ปี ส่งตัวเองเรียนจนจบปริญญาตรีโดยไม่ใช้เงินของที่บ้านเลยแม้แต่บาทเดียว คุณท่านก็เลยไม่สามารถออกคำสั่งกับลูกสาวคนนี้ได้

"กลับไปได้แล้ว อ้อ...แล้วก็ไม่ต้องมาอีกนะเข้าใจหรือเปล่า"

"คุณท่านบอกว่าอยากเจอคุณหนูน้อยครับ"

"วุ่นวายชะมัดเลย เอาไว้มีเวลาว่างจะพาไปหาเอง ไม่มีอะไรแล้วก็กลับไปเถอะรบกวนการพักผ่อน"

หญิงสาวพูดจบก็ปิดประตูทันทีก่อนจะเดินกลับเข้าไปยังห้องรับแขกซึ่งตอนนี้ลูกชายตัวแสบกำลังวิ่งเล่นอยู่ เธอถูกคุณพ่อจับไปหมั้นหมายกับลูกชายเพื่อนตั้งแต่เด็ก ถ้าเธอยังอยู่ที่บ้านก็จะต้องถูกบังคับก็เลยต้องหนีออกบ้านตั้งแต่อายุยังน้อย ตอนที่ได้เจอกับพี่เจย์ริวเราสองคนเข้ากันได้ดีมากและเธอคิดว่าความสัมพันธ์ของเราทั้งคู่น่าจะลงเอยกันในที่สุด แต่

สุดท้ายเขาก็ทำให้เธอผิดหวัง

"น่าเบื่อชะมัด เฮ้อ...!"