บทที่ 7

"รับทราบค่ะท่านผอ.!" เธอทำท่าวันทยหัตถ์ประชดประชัน ก่อนจะวิ่งดุ๊กดิ๊กไปเก็บเศษขยะบนพื้นอย่างว่าง่าย

เตติณห์มองตามแผ่นหลังเล็กๆ นั้น ความหงุดหงิดที่เขามีเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนสลายไปจนแทบไม่เหลือร่องรอย เพนต์เฮาส์ที่เคยเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ ตอนนี้มีเสียงกุกกักของจานชาม เสียงเปิดหน้านิตยสาร และเสียงฮัมเพลงเพี้ยนๆ ของผู้หญิงร่วมห้องคลออยู่ตลอดเวลา

มันรก... มันยุ่งเหยิง...

แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกว่า ห้องนี้ไม่ใช่แค่ก้อนคอนกรีตว่างเปล่าอีกต่อไป

เวลาห้าทุ่มครึ่ง

แสงไฟในห้องนั่งเล่นดับลงหมดแล้ว เหลือเพียงความมืดสลัวที่ทอดผ่านเข้ามาจากภายนอกกระจกบานใหญ่

เตติณห์นอนหงายอยู่บนเตียงคิงไซส์ในห้องนอนใหญ่ แขนทั้งสองข้างวางแนบลำตัวตามความเคยชิน ห้องนอนของเขาเงียบสนิท อุณหภูมิยังคงอยู่ที่ยี่สิบเอ็ดจุดห้าองศา

แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือ... บนพื้นข้างเตียง ห่างออกไปไม่ถึงหนึ่งเมตร

มีฟูกปิกนิกสีเขียวขี้ม้าปูทับด้วยผ้าปูที่นอนลายการ์ตูนราคาถูก เดือนหนาวนอนขดตัวอยู่บนนั้น มีผ้าห่มผืนหนาคลุมโปงจนมิดหัว เธอปฏิเสธที่จะนอนบนโซฟาข้างนอก เพราะกลัวว่าเตติณห์จะไม่ได้ยินเสียงเธอ และเธอก็ปฏิเสธที่จะนอนบนเตียงร่วมกับเขา เพราะ 'ศักดิ์ศรีและความปลอดภัยของหญิงสาววัยเจริญพันธุ์' ตามที่เธออ้าง

ผลลัพธ์จึงออกมาเป็นข้อตกลงประหลาดแบบนี้

เตติณห์เอียงศีรษะไปมองก้อนผ้าห่มบนพื้น

เสียงขยับตัวดังซ่ากแซ่กเมื่อเธอพลิกตัวจากซ้ายไปขวา ตามด้วยเสียงถอนหายใจยาวอย่างเกียจคร้าน จากนั้นไม่กี่วินาที เสียงหายใจเข้าออกที่เป็นจังหวะสม่ำเสมอก็ดังแว่วขึ้นมาในความเงียบ

ฟี้... ฟี้...

เตติณห์หลับตาลง

เขาไม่ได้พยายามบังคับตัวเองให้หลับเหมือนทุกคืนที่ผ่านมา ประสาทสัมผัสของเขาปล่อยวางการควบคุมทีละน้อย จิตใต้สำนึกของเขาไม่ได้จดจ่ออยู่กับความเงียบที่น่ากลัวอีกต่อไป แต่คอยจับจังหวะเสียงลมหายใจของคนที่นอนอยู่บนพื้น

เสียงนั้นบอกเขาว่า เขาไม่ได้อยู่คนเดียวในสุญญากาศนี้

กล้ามเนื้อที่ตึงเกร็งบริเวณท้ายทอยของเขาค่อยๆ คลายตัวออกอย่างช้าๆ อัตราการเต้นของหัวใจลดลงสู่ระดับพักผ่อน คลื่นสมองของเขาเริ่มปรับเข้าสู่สภาวะธีต้าอย่างนุ่มนวล

เตติณห์ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงอก สูดกลิ่นอากาศที่เจือด้วยกลิ่นแป้งเด็กจางๆ เข้าไปในปอด

และก่อนที่สติจะเลือนหายไป ความคิดสุดท้ายที่แวบเข้ามาในหัวของศัลยแพทย์ผู้ไม่เคยยอมรับความพ่ายแพ้ ก็คือ...

แปรงสีฟันหัวใจนั่น... พรุ่งนี้ค่อยหาแก้วใหม่มาใส่แยกให้เธอก็แล้วกัน

เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะท้อนผ่านกระจกลามิเนตหนาสองชั้นของเพนต์เฮาส์ชั้นสี่สิบสอง

สายฝนกระหน่ำซัดสาดจนทัศนียภาพกรุงเทพมหานครยามค่ำคืนพร่ามัว กลายเป็นเพียงม่านน้ำสีเทาอมส้มจากแสงไฟถนนด้านล่าง เข็มสั้นของนาฬิกาแขวนผนังชี้ไปที่เลขสิบเอ็ด ส่วนเข็มยาวแตะอยู่ที่เลขหก

ห้าทุ่มครึ่ง

เตติณห์นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำตัวยาว ขาข้างหนึ่งยกขึ้นพาดไขว่ห้าง บนตักมีไอแพดโปรเปิดไฟล์ภาพรังสีส่วนตัดขวางคอมพิวเตอร์ของเคสผ่าตัดเชื่อมข้อยึดกระดูกสันหลังที่จะต้องเข้าในวันมะรืน แสงสีขาวอมฟ้าจากหน้าจอสว่างสะท้อนบนเลนส์แว่นตากรอบเงิน แต่สายตาคมกริบของเขากลับไม่ได้โฟกัสอยู่ที่ความบิดเบี้ยวของแนวกระดูกสันหลังระดับเอวที่สี่และห้าเลยแม้แต่น้อย

เขาก้มมองหน้าปัดนาฬิกาข้อมือสแตนเลสสตีลเป็นรอบที่แปดในรอบครึ่งชั่วโมง

สองสัปดาห์แล้ว

สองสัปดาห์เต็มที่ชีวิตอันเป็นเส้นตรงและมีระเบียบวินัยเคร่งครัดระดับห้องผ่าตัดปลอดเชื้อของเขา ถูกแทรกแซงด้วยการมีอยู่ของสิ่งมีชีวิตที่ชื่อเดือนหนาว

ห้องที่เคยเงียบสงัดระดับต่ำกว่ายี่สิบเดซิเบล ตอนนี้มีเสียงเพลงอินดี้ป๊อปเปิดคลอจากลำโพงบลูทูธตอนเย็น มีกลิ่นสบู่อาบน้ำกลิ่นเบอร์รีหวานเอียนผสมอยู่ในอากาศ และมีฟูกปิกนิกสีเขียวขี้ม้าปูแหมะอยู่บนพื้นข้างเตียงนอนคิงไซส์ของเขา ทุกอย่างผิดที่ผิดทาง ผิดหลักสรีรศาสตร์ และขัดตาจนน่าหงุดหงิด

แต่สิ่งที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่า คือตลอดสิบสี่คืนที่ผ่านมา เขากลับหลับสนิทรวดเดียวจนถึงนาฬิกาปลุกดังทุกเช้า

ไม่มีอาการปวดตึบที่ขมับขวา ไม่มีเสียงหวีดแหลมในหู และมือขวาของเขาในการจับมีดผ่าตัดเบอร์สิบเอ็ดนิ่งสนิทอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในรอบสี่ปี ร่างกายของเขาฟื้นตัวอย่างน่าอัศจรรย์ด้วยกลไกทางสรีรวิทยาที่ตำราแพทย์เล่มไหนก็อธิบายไม่ได้... กลไกที่ขึ้นอยู่กับเสียงพลิกตัวและเสียงลมหายใจของยัยตัวแสบที่นอนอยู่บนพื้นข้างเตียง

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... แกร๊ก

เสียงระบบกลอนดิจิทัลหน้าประตูดังขึ้น เตติณห์ละสายตาจากหน้าจอไอแพดทันที

บานประตูไม้สักหนาหนักเปิดออกพร้อมกับลมชื้นที่พัดพาละอองฝนเข้ามา ร่างเล็กของเดือนหนาวก้าวโซเซเข้ามาในห้อง เธอไม่ได้เปิดไฟโถงทางเดิน แต่ค่อยๆ ถอดรองเท้าผ้าใบที่เปียกชุ่มจนน้ำไหลนองลงบนพื้นกระเบื้องแกรนิตโต้มันวับ

เตติณห์ขมวดคิ้วแน่น

สภาพของเธอดูไม่ได้ยิ่งกว่าคืนแรกที่ป่านหอบหิ้วเธอมาทิ้งไว้ เสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีเบจเปียกแนบลู่ไปกับลำตัวจนเผยให้เห็นโครงเสื้อชั้นในสีเนื้อด้านในอย่างชัดเจน กางเกงยีนส์ขายาวชุ่มโชกไปด้วยน้ำฝนจนเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้ม ปลายขากางเกงเปื้อนโคลนสีน้ำตาลเป็นปื้น ผมยาวดัดลอนเปียกลู่ลีบแบนแนบกับสองแก้มที่ขาวซีดไร้สีเลือด ริมฝีปากอิ่มสั่นระริกจนได้ยินเสียงฟันกระทบกันเบาๆ

"เดือนหนาว"