ตอนที่ 4 กำเนิดตี้จวิน (3)

หงฮุ่ยหลิงแทบจะหงายหลังตกบัลลังก์ทองคำ เขาก็คิดอยู่หรอกว่าน่าจะมาตอนต้น ๆ ของนิยาย แต่ใครมันจะไปคาดคิดว่าจะมาตั้งแต่พึ่งจุติเช่นนี้

ทั้งที่ในใจมีคลื่นโหมกระหน่ำ แต่ใบหน้ายังคงสงบนิ่งราวฟังเรื่องลมฟ้าอากาศทั่วไป “อย่างนี้นี่เอง”

บ้าน่า ๆ ผมพึ่งมาจุติเมื่อกี้เองเหรอ อย่างนั้นก็แสดงว่าผมเข้ามาตอนเริ่มบทของเรื่องเลยน่ะสิ

 งั้นแสดงว่าไอ้พวกกฎโง่ ๆ ที่ห้ามเลี้ยงหมาแมวก็ยังไม่มี ดูจากเหล่าทวยเทพตอนนี้นายเอกก็ยังไม่แน่ว่าจะขึ้นสวรรค์มาด้วย

ถ้าอิงตามต้นฉบับต้องรอประมาณสองสามปีต่อจากนี้ก่อนนายเอกจะขึ้นสวรรค์และกลายเป็นบุปผาเปราะบางที่เหล่าเทพต่างประคมประหงม

เช่นนั้นผมก็มีเวลาเหลือเฟือในการวางแผนต่อกรกับพระนายเลยน่ะสิ

แบบนี้มันโชคดีในความโชคร้ายชัด ๆ

แม้ในใจจะลิงโลดอยากกระโดดโห่ร้องด้วยความปลื้มปีติ แต่สถานการณ์จริงยังวางมาดสุขุมไม่ไหวเอนแม้ลมฝนโหมกระหน่ำ

“หย่งจง กฎสวรรค์ยามนี้ใครเป็นผู้ดูแล”

หย่งจงเงยหน้าเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “กระหม่อมเองพ่ะย่ะค่ะ”

หย่งจงแม้จะเป็นทวยเทพฝ่ายเอกสาร แต่กลับได้ชื่อว่าเป็นเทพที่โหดเหี้ยมเย็นชา แก่นปราณแข็งแกร่งระดับ เจินเซียน ดำรงรักษากฎสวรรค์อย่างเข้มงวด ไม่อ่อนข้อให้ผู้ใดทั้งสิ้น ในบรรดาเทพทั้งหมดไม่มีใครสักคนกล้าต่อกรด้วย หากอีกฝ่ายเป็นคนควบคุมดูแล แสดงว่ากฎต้องรัดกุมพอสมควร เช่นนั้นไม่ต้องยุ่งจะดีที่สุด

          (เจินเซียน คือ เซียนแท้ผู้บรรลุเป็นเซียนโดยแท้จริง ผู้ที่หลุดพ้นจากโลกีย์โดยสมบูรณ์แล้ว กลายเป็นหนึ่งเดียวกับเต๋า)

“เช่นนั้นก็ดี ต่อจากนี้ก็ฝากเจ้าด้วย”

“พ่ะย่ะค่ะ”

หงฮุ่ยหลิงกวาดสายตามองเหล่าทวยเทพแต่ละองค์ ดูลักษณะแล้วยังไม่มีคนไหนมีรูปลักษณ์ละม้ายคล้ายกับคำบรรยายนายเอกในนิยาย แต่เอาความชัวร์ลองถามหิวกะทิประจำสวรรค์ไว้ก่อนก็ไม่เสียหาย

“หย่งจง ในบรรดาทวยเทพ มีผู้ใดชื่อ ‘ลู่ซิงเยียน’ หรือไม่”

หย่งจงเสกกระดาษม้วนหนึ่งตรงหน้า ม้วนกระดาษยาวเยียดลากไปกับพื้น บนตัวกระดาษจารึกตัวอักขระสีดำเต็มไปหมด ใช้เวลาเพียงไม่ถึงครึ่งถ้วยชา เขาก็เก็บม้วนกระดาษกลับไป “ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ”

หงฮุ่ยหลิงแอบลอบระบายลมหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะเอ่ยต่อ “ก่อนตี้จวินพระองค์ก่อนจะละสังขาร คงได้ฝากฝังงานไว้ให้ข้าบ้างกระมัง”

พึ่งสิ้นเสียง ม้วนกระดาษกองมหึมาพลันกองเป็นภูเขาไท่ซานอยู่ตรงหน้า บดบังวิสัยทัศน์ของเหล่าทวยเทพเบื้องล่างจนสิ้น

หย่งจงเอ่ยราวเรื่องปกติ “ม้วนตำราทั้งหมดนี้ล้วนเป็นรายงานที่ตี้จวินพระองค์ก่อนทิ้งไว้ให้พระองค์พ่ะย่ะค่ะ เชิญพระองค์ตรวจสอบได้”

หงฮุ่ยหลิงกวาดสายตามองกองม้วนกระดาษตรงหน้าก็แทบเป็นลมทั้งยืน ทว่ายังทำหน้าสบาย ๆ ราวกับมิได้ตกใจกับความมหึมาของภูเขากระดาษแม้แต่น้อย “อืม รบกวนเจ้านำไปไว้ในตำหนักของข้าด้วย”

หย่งจงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเสกภาพวิมานอันหรูหราสามแห่งขึ้นตรงหน้า “นี่คือตำหนักที่ใช้รองรับตี้จวิน ขอพระองค์ทรงเลือกมาอยากพำนักที่ใด กระหม่อมจะนำม้วนกระดาษทั้งหมดไปไว้ในห้องทรงงานให้”

วิมานทั้งสามล้วนหรูหรางดงามแตกต่างกันไป

วิมานแรกเป็นตำหนักไม้อยู่กลางเมฆา มีน้ำพุไร้วันหยุดไหลล้อมรอบ อยู่ห่างจากผู้คนพอสมควร

วิมานที่สองเป็นตำหนักหยกสีคราม ตั้งอยู่บนก้อนเมฆ รอบด้านรายล้อมด้วยต้นไผ่เขียว ดูสบายตาและรื่นรมย์

วิมานสุดท้ายเป็นวิมานทองคำสีทองอร่าม ประดับประดาด้วยทองคำและสิ่งหรูหรา ในนิยายหงฮุ่ยหลิงเลือกวิมานทองคำนี้

แต่เขามิใช่

เขาชอบความสงบ มิได้ชอบความหรูหราเกินจำเป็น ยิ่งอยู่ห่างจากผู้คนมากเท่าไหร่ยิ่งดี

หงฮุ่ยหลิงแทบไม่เสียเวลาคิดให้ปวดเศียรเวียนเกล้า นิ้วเรียวสวยข้อต่อบางราวนิ้วมือของอิสตรีชี้ไปที่ตำหนักไม้งามสีน้ำตาลแดง รายล้อมด้วยน้ำพุ ดูแล้วเหมาะกับการใช้ชีวิตของเขามากที่สุด

อยู่ห่างที่สุดนี่สิดี จะได้ไม่ต้องข้องเกี่ยวกับนายเอกให้ปวดหัว หลีกเลี่ยงความหวงของของพระเอกได้อีกต่างหาก

หลักจากเลือกวิมานเสร็จ

หงฮุ่ยหลิงก็ไม่มีเรื่องอะไรจะพูดคุยกับเหล่าทวยเทพ จึงสั่งแยกย้ายกลับวิมานหรือไปทำธุระอะไรก็สุดจะแล้วแต่ แล้วจึงถ่อสังขารกลับตำหนักที่เลือกไว้

หงฮุ่ยหลิงก้าวเท้าเข้าตำหนัก แผ่ตัวนอนลงบนเตียงสีขาวปักลายวิหคโบยบินบนท้องนภา เมฆาขาวรายล้อมในฤดูวสันต์ รอบด้านของตัวห้องตกแต่งด้วยผ้าโปร่งสีขาวฟ้ายาวลู่ลม พื้นไม้ปูด้วยพรมขนสัตว์อ่อนนุ่ม ห้องนอนดูกว้างเป็นพิเศษ ทว่ากลับมีหน้าต่างเพียงบานเดียว

ถ้าจำไม่ผิด ตอนเริ่มเรื่องงานของเขาไม่น่ามีอะไรมาก นอกจากอ่านเอกสารที่ตี้จวินองค์ก่อนทิ้งไว้ ขีดเขียนอะไรเพิ่มเติมนิด ๆ หน่อย ๆ นอกจากนี้ก็ใช้ชีวิตได้อย่างอิสระ จะเดินจะไปไหนมาไหนก็ได้ หรือจะวาร์ปลงพิภพมนุษย์ใช้ชีวิตเป็นมนุษย์ธรรมดาสักปีสองปีก็ไม่มีใครว่าอะไรเขาได้

แต่ติดปัญหาที่ไอ้คนเขียนมันดันโง่เกินเยียวยา เขียนให้ผู้ที่บรรลุมรรคผลขั้นจินเซียน (เซียนผู้มีร่างทอง) ยังต้องกินนอนนี่สิ บ้าบอคอแตกจริง ๆ

หงฮุ่ยหลิงยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เผลอออกแรงมากไปจนขอบเตียงเกิดรอยร้าวขนาดย่อม เขาหรี่ตาสีฟ้ามองรอยร้าวเงียบ ๆ ก่อนมุมปากจะกระตุกเป็นรอยยิ้มเย็น ปรากฎความคิดบางอย่างขึ้นในสมอง

หึหึหึ ไหน ๆ เตียงก็ร้าวได้จังหวะพอดิบพอดี งั้นก็ลองทดลองพลังวิญญาณของไอ้ร่างตะไลนี้หน่อยแล้วกัน

หงฮุ่ยหลิงลุกขึ้นมานั่งบนเตียง หลับตาลงบริกรรมคาถา ย้อนเวลารอยร้าวกลับคืนสู่สภาพก่อนที่จะเกิดรอย แสงสีทองสาดผ่านฝ่ามือ เพียงวูบเดียวรอยร้าวก็จางหายราวไม่เคยมีมาก่อน

โห..เวทย้อนเวลานี้สุดยอดเป็นบ้า ถ้าย้อนเวลาได้แบบนี้ เวลาโดนของมีคมบาดก็ไม่ต้องกลัวเจ็บแล้วน่ะสิ

เจ๋งเป้งไปเลยไม่ใช่หรือไง

ความดีใจลิงโลดปะทุในใจ ยังไม่ทันได้เก็บความสุขกลับ ในโสตประสาทพลันได้ยินเสียงของใครบางคนดังเข้ามา

“ตี้จวิน กระหม่อมวางม้วนกระดาษไว้ในห้องทรงงานของพระองค์เรียบร้อยแล้ว เชิญพระองค์ตรวจสอบได้”

เสียงนี้ดังก้องชัดเจนในหูราวกับเจ้าตัวมาคุยใกล้ ๆ ต่างกันเพียงคนพูดมิได้อยู่ด้วย มาแต่เสียงราวผีหลอก หรือเรียกอีกอย่างว่า ฉวนอิน (ส่งเสียงผ่านจิตหรือพลังปราณ) ที่แค่คิดและสื่อมาแต่ไม่จำเป็นต้องมาเอง หากไม่มีเรื่องคอขาดบาดตายจริง ๆ

“อืม ขอบใจมาก”

หงฮุ่ยหลิงถอนจิตสัมผัสคืนเข้าสู่สื่อไห่ (มหาสมุทรจิต) จับอาภรณ์ให้เรียบร้อยก้าวเท้าเดินไปในห้องทรงงานที่อยู่ห่างจากห้องนอนไปราวห้าสิบก้าว