ไกล่เกลี่ย

“ฉันแน่ใจค่ะป้า ตอนนี้ฉันคิดได้แล้วว่าไม่ควรถูกเอาเปรียบอีกต่อไป” ซินเหยาบอกด้วยสีหน้าจริงจังต่างกับความอ่อนแอเมื่อก่อนลิบลับ

“เฮ้อ ป้าชุย ไปตามผู้ใหญ่บ้านมาทีจ๊ะ” ป้าเพ่ยได้แต่ถอนหายใจแล้วหันไปบอกเพื่อน

“อืม ๆ รอสักประเดี๋ยวก็แล้วกันนะ” ป้าชุยพยักหน้ารับคำและรีบเดินออกจากบ้านฟู่ไป

“นังเนรคุณ! แกกล้าเรียกผู้ใหญ่บ้านมาเลยเหรอ” เหมียนจูอดตวาดว่าซินเหยาเสียงดังไม่ได้

“ทุกคนดูแม่สามีฉันสิ คำก็เนรคุณ สองคำก็สารเลว นี่ฉันเข้ามาเป็นลูกสะใภ้ของเธอหรือว่ามาเป็นที่รองรับอารมณ์กันแน่คะ” ซินเหยาแสร้งทำหน้าตาน่าสงสารให้ชาวบ้านดู

“เหมียนจู เธอทำเกินไปหรือเปล่าเนี่ย ใช่ว่าพวกเราไม่เห็นความลำบากของซินเหยาตลอดหลายปีที่ผ่านมานะ เพียงแต่ครั้งนี้พวกเธอทำเกินไปจริง ๆ ที่กล่าวหาซินเหยา” ชาวบ้านที่ฟังอยู่ตลอดรีบเอ่ยปากช่วยซินเหยา เธอไม่ชอบใจนักที่เหมียนจูจิกหัวเรียกลูกสะใภ้แบบนี้

“ชิ! พวกเธอก็แค่คนนอก มายุ่งอะไรเรื่องในบ้านฉันฮะ!” เหมียนจูเถียงกลับ

“เฮอะ! ถ้าพวกเราไม่เห็นว่าเธอเป็นแม่สามีซินเหยา มีเหรอที่เราจะไว้หน้าเธอน่ะ” ชาวบ้านอีกคนอดพูดอย่างดูถูกไม่ได้ ในหมู่บ้านไม่มีใครชอบนิสัยของเหมียนจูแม้แต่น้อย

“พวกปากพล่อยเอ้ย! แกดูแลคนในบ้านแกให้ดีก่อนเถอะค่อยมาสอดเรื่องฉัน” เหมียนจูมีหรือจะอดทนจากคำว่ากล่าวของคนอื่นได้ เธอโต้กลับทันควัน

“พูดถึงเรื่องการดูแล ฉันก็ไม่เห็นว่าตระกูลฟู่ของเธอจะดูดำดูดีซินเหยาสักครั้ง ทั้งที่ก่อนแต่งงานฉันก็เห็นพวกเธอทำเป็นดีกับซินเหยาจะตาย พอแต่งเข้ามาแล้วกลับเปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหว แบบนี้ใครมันจะไปทนไหว” ชาวบ้านอีกคนพูดขึ้นบ้าง

เสียงตะโกนโต้เถียงกันดังออกไปถึงนอกบ้านตระกูลฟู่ ชาวบ้านอีกส่วนพอได้ยินข่าวจากการมีคนไปตามผู้ใหญ่บ้านก็ตามมาดูสถานการณ์อีกหลายคน พวกเขาต่างช่วยกันสนับสนุนซินเหยาให้เอาเรื่องกับเหมียนจูทั้งนั้น

“หยุด!!! เลิกเถียงกันได้แล้ว! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” เสียงผู้ใหญ่บ้านที่เพิ่งมาถึงตะโกนบอกทุกคนที่กำลังอารมณ์เสียจากการโต้เถียงกับเหมียนจูอยู่

“ผู้ใหญ่บ้าน แม่สามีฉันกล่าวหาว่าฉันขโมยเงินพวกเขาค่ะ พอค้นหาไม่เจอก็คิดจะตีฉัน ถ้าไม่ได้พวกป้า ๆ ลุง ๆ มาช่วยไว้ ป่านนี้ฉันคงบาดเจ็บหนักไปแล้ว” ซินเหยาถือโอกาสฟ้องก่อนที่เหมียนจูจะทันได้ตั้งตัว เธอจำได้ว่าผู้ใหญ่บ้านคนนี้เคยตักเตือนคนบ้านฟู่ไปครั้งหนึ่งแล้วเมื่อมีคนเห็นร่างเดิมบาดเจ็บหนัก ซินเหยาอยากรู้ว่าครั้งนี้ผู้ใหญ่บ้านจะยังออกหน้าช่วยเหมียนจูอีกหรือไม่

“ที่ซินเหยาพูดมาเป็นความจริงหรือเปล่าเหมียนจู” ผู้ใหญ่บ้านขมวดคิ้วนิ่วหน้าถามเหมียนจูอย่างไม่พอใจ เขาเคยเตือนคนบ้านฟู่มาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ตอนนี้กลับเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมาอีกจนได้ ใช่ว่าเขาไม่รู้ถึงความลำบากของซินเหยา แต่นี่ก็เป็นเรื่องในบ้านตระกูลฟู่

“เฮอะ! ถ้าไม่ใช่มันแล้วใครจะขโมยเงินของบ้านฉันไปล่ะ ลูก ๆ ฉันไม่มีนิสัยแบบนั้น”

เหมียนจูเชิดหน้าเถียงกลับผู้ใหญ่บ้าน ด้วยคิดว่าสิ่งที่ตัวเองคิดนั้นถูกต้องที่สุด เธอมีหรือจะเชื่อว่าคนในครอบครัวเป็นคนขโมยเงินไป

“ชิ! คุณเข้าข้างลูกตัวเองมากเกินไปไหม ใครไม่รู้บ้างว่าฟู่หยางเซิงติดการพนัน เขาขโมยเงินคุณไปเล่นพนันกี่ครั้งแล้ว ไหนจะลูกสาวที่ไม่ได้ทำงานทำการของคุณอีก เธอเอาเงินที่ไหนไปซื้อเสื้อผ้า เครื่องสำอางกันล่ะ ใช่ว่าทุกคนเขาจะตาบอดเหมือนคุณ” ซินเหยาไม่แม้แต่จะเรียกเหมียนจูว่าแม่สามีเลยสักคำ เธอไม่มีความเคารพให้คนเลวพวกนี้

“ใช่ ๆ ซินเหยาพูดถูก มีแต่เธอนั่นแหละเหมียนจูที่ไม่รู้ว่าลูกตัวเองเป็นยังไง” ชาวบ้านพากันพยักหน้ารับคำที่ซินเหยาบอกออกมา พวกเขาเองก็เคยเห็นอยู่บ่อย ๆ ว่าลูกสองคนของบ้านฟู่ใช้เงินมือเติบกันมากแค่ไหน ทั้งที่รายได้ทั้งหมดมาจากเงินเดือนของฟู่จิงถิงและเงินชดเชยของพ่อแม่ซินเหยา

เสียงถกเถียงของคนกลุ่มใหญ่กับคนบ้านฟู่ดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ผู้ใหญ่บ้านได้แต่ปวดหัวกับการโต้เถียงของพวกเขา หลังจากฟังอยู่นาน ผู้ใหญ่บ้านก็ต้องตะโกนบอกทุกคนให้หยุดอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะเอ่ยปากคุยกับพวกเหมียนจู

“เหมียนจู ครั้งนี้พวกเธอทำเกินไปจริง ๆ ตั้งแต่ซินเหยาแต่งงานเข้ามาในบ้านเธอก็ไม่เคยได้กินอิ่มนอนหลับเลยสักวัน ตอนนี้ยังคิดจะใส่ร้ายซินเหยาอีก ฉันว่าพวกเธอคงอยากให้เรื่องถึงตำรวจกันแล้วใช่ไหม” ผู้ใหญ่บ้านบอกด้วยสีหน้าจริงจัง

“เฮอะ! พวกเราไม่ผิดเสียหน่อย ก็เงินในบ้านที่ฉันเก็บไว้หายไปจริง ๆ นี่นา ยังไงนังซินเหยาก็ต้องหาเงินพวกนั้นกลับมาให้ฉัน” เหมียนจูตอบกลับอย่างหน้าด้าน ๆ

“เกินไปแล้วนะเหมียนจู เงินของฟู่จิงถิงเธอก็ไม่เคยให้ซินเหยาแม้แต่เฟินเดียวด้วยซ้ำ แล้วจะให้ซินเหยาหาเงินมาจากไหนกัน ข้าวในนาที่ขายได้ เธอก็เก็บเงินเอาไว้เองหมด ทั้งที่ซินเหยาเป็นคนทำงานหลังขดหลังแข็งอยู่คนเดียว” ป้าเพ่ยอดพูดไม่ได้

“ไม่รู้ล่ะ ยังไงนังซินเหยาก็ต้องรับผิดชอบเงินที่หายไป” เหมียนจูไม่ยอมฟังคำพูดคนอื่น

“หยุด!!! มันจะมากเกินไปแล้วนะเหมียนจู นี่ขนาดต่อหน้าฉัน เธอยังกล้าหาเรื่องให้ซินเหยาลำบากอีก ครั้งนี้ฉันไม่ยอมปล่อยพวกเธอไปแน่ ถ้าเธอยังไม่หยุดหาเรื่องให้ซินเหยา ฉันจะพาซินเหยาไปแจ้งความว่าเธอกับคนในบ้านแย่งเงินชดเชยของซินเหยาไป ถ้าซินเหยาต้องการหย่าขาดกับฟู่จิงถิง ฉันก็จะพาซินเหยาไปจัดการเรื่องที่ค่ายทหารเอง” ผู้ใหญ่บ้านไม่อยากให้เรื่องราววุ่นวายมากไปกว่านี้ เขาจึงจำเป็นต้องขู่คนตระกูลฟู่เอาไว้ก่อน

“กรี๊ด!!! คุณมีสิทธิ์อะไรจะให้นังซินเหยาหย่ากับจิงถิง! เงินชดเชยนั่นเป็นมันที่มอบให้ฉันเก็บเอาไว้เอง แล้วทำไมฉันต้องคืนให้มันด้วย!” เหมียนจูกระทืบเท้าเร่า ๆ อย่างโมโห

“เพราะฉันเป็นผู้ใหญ่บ้านยังไงล่ะ! ในเมื่อพวกคุณตระกูลฟู่คิดรังแกคนเกินไป ฉันก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าพวกคุณอีกต่อไป! ซินเหยา! ไปสถานีตำรวจกับลุง” ผู้ใหญ่บ้านพูดจบก็หันไปชวนซินเหยาเข้าอำเภอทันที เขาไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดอีก

“เธอหยุดได้แล้ว!!! ผู้ใหญ่บ้านใจเย็น ๆ ครับ พวกเราคุยกันก่อนดีไหม” ฟู่อ้ายโกวพอเห็นท่าไม่ดีก็รีบเข้ามาห้ามปรามเหมียนจู เขาไม่อยากให้เรื่องนี้ถึงตำรวจ ไม่อย่างนั้นเรื่องที่พวกเขาเคยทำมาตลอดหลายปีจะต้องถูกขุดคุ้ยขึ้นมาแน่

“มีอะไรต้องคุยอีกล่ะอ้ายโกว เมียแกเอาแต่จะใส่ร้ายและทำร้ายซินเหยาแบบนี้ แกจะให้ฉันปล่อยให้ซินเหยาอยู่กับพวกแกอีกหรือไง” ผู้ใหญ่บ้านทำสีหน้าขึงขังตอบ

“ผมสัญญาว่าจะไม่ให้เหมียนจูทำร้ายซินเหยาครับผู้ใหญ่บ้าน เรื่องเงินก็ไม่ต้องให้ซินเหยาหามาคืนพวกเรา ในเมื่อเงินหายไปแล้วก็ปล่อยให้แล้วกันไปเถอะ” ฟู่อ้ายโกวรีบเอ่ยปากให้เรื่องราวผ่านพ้นไปก่อน ไม่อย่างนั้นพวกเขาต้องวุ่นวายกับการไปให้ปากคำแน่

“ฮึ! เมื่อก่อนแกก็รับปากฉันแบบนี้ แล้วซินเหยาเป็นยังไงล่ะ แกดูรูปร่างผอมบางของเธอสิว่ามันน่าดูตรงไหน ทั้งที่เมื่อก่อนซินเหยาร่างกายแข็งแรงสมส่วน แต่พอมาอยู่กับพวกแกแล้วเธอกลับผอมลงจนเหลือแค่หนังหุ้มกระดูกแล้ว แกยังคิดว่าฉันกับคนอื่น ๆ ในหมู่บ้านจะเชื่อพวกแกคนตระกูลฟู่อีกหรือยังไง” ผู้ใหญ่บ้านไม่คิดไว้หน้าอีกต่อไป เขาต้องการได้ยินเหมียนจูรับปากด้วยตัวเอง ไม่ใช่ฟู่อ้ายโกวมาออกหน้าให้แบบนี้

“เหมียนจู! รีบขอโทษซินเหยากับทุกคนซะ! แล้วรับปากด้วยว่าจะไม่ทำอะไรกับซินเหยาอีกหลังจากนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะหย่ากับเธอ” ฟู่อ้ายโกวต้องใช้เรื่องหย่ามาขู่เมียเขา เพราะเขารู้ดีว่าเหมียนจูกลัวเรื่องการหย่าร้างที่สุด เธอไม่อยากเสียหน้ากับคนบ้านเดิมถ้าถูกหย่า

“แกกล้าเข้าข้างมันเหรอไอ้แก่! ฉันจะตีแกให้ตาย” เหมียนจูเงื้อไม้ที่เหลือครึ่งท่อนขึ้นและคิดจะตีฟู่อ้ายโกว น่าเสียดายที่เขาระวังตัวเอาไว้แล้ว จึงรับไม้นี้ไว้ได้ทันท่วงที

“หยุดบ้าได้แล้ว!!! เธออยากให้ฉันหย่าจริง ๆ ใช่ไหมฮะ!” ฟู่อ้ายโกวผลักทั้งไม้ทั้งคนออกห่างจากเขาไปอย่างแรง จนเหมียนจูซวนเซเกือบจะล้มลง ถ้าไม่ได้ลูกชายรับตัวเอาไว้ เหมียนจูก็คงลงไปนอนกองที่พื้นนานแล้ว

“ฮือ… พวกสารเลว พวกแกรังแกฉัน” เหมียนจูที่ทำอะไรไม่ได้ร้องไห้ออกมาอย่างสุดจะทน เธอไม่เคยเสียหน้ามากขนาดนี้มาก่อน ยิ่งเห็นสีหน้าเหยียดหยามของซินเหยามองมาทางเธอด้วยแล้ว เหมียนจูก็ยิ่งเจ็บแค้นใจเป็นร้อยเท่าพันทวี

“เงียบ!!! เธอจะเอายังไงกันแน่เหมียนจู” ผู้ใหญ่บ้านไม่คิดจะเชื่อน้ำตาจระเข้ของเหมียนจูอีกต่อไป เขาเบื่อหน่ายกับเรื่องไม่ดีที่คนตระกูลฟู่ทำมานานแล้ว

“ฮึก… ฉันไม่ทำอะไรนังซินเหยาก็ได้ แต่เงินที่หายไปของบ้านฉันจะทำยังไงล่ะ” เหมียนจูยังคงไม่ลืมว่าตอนนี้บ้านเธอไม่มีเงินแล้ว

“บ้านเธอยังมีข้าวเหลืออยู่ไม่ใช่หรือไง อย่างน้อยก็ยังพอกินได้จนกว่าเงินอุดหนุนของฟู่จิงถิงจะมาถึง อดทนสักหลายวันหน่อยก็ได้” ผู้ใหญ่บ้านตอกกลับเหมียนจูอย่างเจ็บแสบ เขาดูท่าทางแล้วก็รู้ว่าเหมียนจูอยากให้ชาวบ้านช่วยกันบริจาคอาหารให้บ้านเธอแน่ มีหรือที่ผู้ใหญ่บ้านอย่างเขาจะยอมให้คนตระกูลฟู่เอาเปรียบได้ง่าย ๆ

“นั่นจะได้ยังไงกันผู้ใหญ่บ้าน อย่างน้อยก็ให้ชาวบ้านมอบอาหารให้พวกเราบ้างสิ กินแต่ข้าวแล้วเราจะอยู่กันได้ยังไง” เหมียนจูดีดดิ้นอยู่บนพื้นเหมือนไส้เดือนดิน

“หยุดได้แล้ว!!! พวกเราจะทำตามที่ผู้ใหญ่บ้านบอกครับ” ฟู่อ้ายโกวกลัวว่าเรื่องราวจะบานปลายไปมากกว่านี้ อย่างน้อยพวกเขายังมีแปลงผักที่ซินเหยาปลูกเอาไว้ให้พอใช้ทำอาหารได้จนกว่าเงินของฟู่จิงถิงจะมาถึง

เหมียนจูได้แต่ร้องไห้อย่างไร้น้ำตา ท่าทางเสแสร้งของเธอทำให้ชาวบ้านต่างรังเกียจไปตาม ๆ กัน พวกเขารู้ว่าเหมียนจูหน้าด้าน แต่ไม่คิดว่าจะด้านมากถึงขนาดอยากได้อาหารจากบ้านของพวกเขาแบบนี้

“เอาล่ะ ซินเหยาพอใจกับการจัดการของลุงไหม” ผู้ใหญ่บ้านหันไปถามซินเหยา

“ครั้งนี้ฉันจะไม่เอาเรื่องพวกเขาก็ได้ค่ะ เพียงแต่หลังจากนี้ฉันจะไม่ทำงานให้พวกเขาอีก และพวกเขาไม่มีสิทธิ์มาทำร้ายร่างกายฉันเหมือนที่ผ่านมา เงินชดเชยของฉันก็จะต้องได้รับกลับมาทั้งหมดด้วย ไม่อย่างนั้นฉันจะไปแจ้งความ” ซินเหยายอมให้ได้บางเรื่อง แต่เธออยากรู้ว่าผู้ใหญ่บ้านจะจัดการเรื่องเงินชดเชยของเธอยังไง

“เฮ้อ ซินเหยา เธอก็รู้ว่าเงินพวกนั้นมันหายไปแล้ว พวกเขาจะเอาเงินมาจากไหนล่ะ”