ตอนพิเศษ ภรรยาท้องโตของเจ้าพ่อมาเฟียเขตใต้ [4/4]

เวลาผ่านไปจนเกือบเที่ยงคืน ห้องทั้งห้องเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมแผ่วเบาจากเครื่องปรับอากาศ กับเสียงหายใจสม่ำเสมอของภรรยาที่นอนข้างกาย

ไซรัสปิดเอกสารที่อ่านค้างไว้แล้วเหลือบตามองเซเรน่าที่หลับอยู่ ท้องของเธอโตมากจนแทบจะขยับตัวลำบาก แต่แม้จะเป็นแบบนั้น เธอยังดูสวยจนเขาอดยิ้มไม่ได้

ใครจะคิดว่าชายที่เคยใช้ชีวิตอยู่กับกลิ่นควันปืนและเสียงระเบิด จะมานั่งจับจ้องผู้หญิงคนหนึ่งทุกคืน เพราะกลัวว่าเธอจะพลิกตัวไม่สะดวก

แต่ก่อนที่เขาจะปิดไฟและนอนลง เสียงสะอื้นเบา ๆ ก็ดังขึ้น ไซรัสหันไปมองทันที

“เซเรน่า?”

 “ฮึก...อย่าทิ้งฉันนะ...” หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อย น้ำตาไหลออกมาจากหางตา เขารีบเข้าไปประคองทันมี 

“ฉันอยู่นี่ ไม่ไปไหน”

“เมื่อกี้ฉันฝันว่านายหายไป แล้วฉันอยู่คนเดียวกับลูก ฉันเรียกเท่าไหร่ก็ไม่มีใครตอบ” เธอลืมตาขึ้นทั้งน้ำตา สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว หัวใจของไซรัสคล้ายถูกบีบแน่น เขารีบเช็ดน้ำตาเธอออกอย่่างทะนุถนอม

“โถ่คนดี มันแค่ฝันครับ แค่ฝัน”

“แต่ฉันกลัวจริง ๆ ”

“ฉันจะไม่หายไปไหนหรอก เธอคือบ้านและโลกทั้งใบของฉันแล้วรู้ไหม” เขากอดเธอ

เธอสะอื้นซบอกเขา มือเล็ก ๆ กำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเหมือนกลัวว่าจะหายไปจริง ๆ ไซรัสไม่รอช้า เขาก้มลงจูบหน้าผากเธอ 

“ฉันสัญญา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะอยู่ข้างเธอกับลูก ๆ เสมอ”

“นายพูดจริงนะ”

“ฉันไม่เคยโกหกเธอ”

เสียงของเขาหนักแน่นแต่แฝงความอ่อนโยน เซเรน่ามองหน้าเขาผ่านม่านน้ำตา แววตาคมเข้มที่เคยเย็นชาตอนนี้กลับอบอุ่นราวกับแสงอาทิตย์ยามเช้า

“ฉันต้องแพ้นายไปทั้งชีวิตแน่ ๆ” เธอยิ้มทั้งน้ำตา

“แพ้ฉันก็ไม่เป็นไร ฉันจะดูแลเธอไปตลอดชีวิตอยู่แล้ว”

เขาดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้เธอ ก่อนจะก้มลงจูบเบา ๆ ที่หน้าท้องกลมโตของเธอ 

“พ่ออยู่นี่นะ เจ้าก้อนแป้งทั้งสอง อย่าทำให้แม่ฝันร้ายอีกนะ” มือของเซเรน่าลูบผมเขาเบา ๆ 

“ขอบคุณนะไซรัส ที่ไม่เคยปล่อยมือจากฉันเลย”

“ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณเธอ ที่ทำให้ชีวิตของฉันมีค่าขนาดนี้”

“พูดแบบนี้อีกแล้วนะ นายจะจีบเมียตัวเองทุกวันเลยเหรอ” เธอหัวเราะในลำคอ 

“ทุกวันจนกว่าเธอเบื่อเลยล่ะ”

“ไม่มีวันเบื่อหรอก...” เธอพูดเสียงแผ่ว ก่อนจะหลับไปในอ้อมแขนของเขาอีกครั้ง

ไซรัสมองเธออยู่นาน มือของเขายังวางอยู่บนท้องกลม ๆ ของเธอ ความรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยมีในชีวิตแล่นผ่านหัวใจ ความกลัวที่จะสูญเสีย ความอบอุ่นของคำว่าครอบครัว และความสุขง่าย ๆ ที่ไม่ต้องมีอำนาจหรือเงินทองเข้ามาเกี่ยว

“ฉันรักเธอนะเซเรน่า ทั้งเธอและลูก ๆ คือทุกอย่างของฉัน” เขากระซิบเบา ๆ ราวกับกลัวปลุกเธอ

เสียงฝนที่เริ่มตกพรำ ๆ ข้างนอกทำให้บรรยากาศภายในห้องอบอุ่นขึ้นจากฮีตเตอร์ เขาปิดไฟ หลงเหลือเพียงแสงจากโคมไฟหัวเตียงส่องเบา ๆ บนใบหน้าของเธอ

ไซรัสเอนตัวลงกอดภรรยาไว้แน่น ก่อนจะหลับไปพร้อมรอยยิ้ม

ไม่มีเสียงปืน ไม่มีศัตรู ไม่มีคำสั่งฆ่า

มีเพียงเสียงหัวใจของเขา กับเสียงหายใจของผู้หญิงที่เขารักที่สุด

เช้าวันต่อมา แสงแดดอุ่น ๆ ส่องผ่านผ้าม่านเข้ามา เซเรน่าค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา เห็นไซรัสยังนอนอยู่ข้าง ๆ เธอ มือใหญ่ยังจับมือเธอไว้แน่นเหมือนกลัวว่าจะหาย

เธอยิ้มออกมาเบา ๆ แล้วก้มลงกระซิบข้างหูเขา

“เช้านี้คุณพ่อมาเฟียหลับปุ๋ยเลยนะคะ”

“คุณแม่ตื่นแล้วเหรอครับ” ไซรัสขยับตัวเล็กน้อย ลืมตาขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

“เมื่อคืนขอบคุณนะ ที่กอดฉันทั้งคืน”

“ฉันไม่ได้กอดเพราะต้องการคำขอบคุณหรอก แต่กอดเพราะอยากกอดเธอต่างหาก”

“เดี๋ยวลูกได้ยินนะ เดี๋ยวจะคิดว่าพ่อพูดจาหวานจนเกินไป” เธอหัวเราะคิกคัก

“ให้รู้ไปสิว่าพ่อรักแม่มากแค่ไหน”

คำพูดนั้นทำให้หัวใจเธอสั่นอีกครั้ง ไม่ว่าผ่านมากี่เดือนที่ต้องปรับตัวกับชีวิตหลังแต่งงานและการตั้งครรภ์ ทุกคำที่เขาพูด ยังคงทำให้เธอรู้สึกเหมือนวันแรกที่ตกหลุมรักเขา

“อีกไม่นานลูกจะออกมาแล้วนะ” เซเรน่ายื่นมือไปแตะท้องของตัวเองเบา ๆ 

“ฉันรอวันนั้นอยู่ทุกวัน”

ไซรัสพยักหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิ พลางโน้มตัวลงจูบหน้าผากเธออีกครั้ง 

“ฉันจะอยู่ตรงนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

“ฉันก็เหมือนกันค่ะ”

ทั้งสองสบตากันนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ พร้อมกัน เสียงหัวเราะนั้นสะท้อนก้องอยู่ในห้องอันอบอุ่น เหมือนเป็นคำสัญญาเงียบ ๆ ว่าครอบครัวนี้จะไม่มีวันแยกจากกัน