ตอนพิเศษ ก้อนแป้งตัวอ้วนของป่ะป๊ากับหม่าม้า [1/2]

เสียงร้องของทารกดังกังวาลภายในห้องคลอดจนเซเรน่าแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ไม่ใช่จากความเจ็บปวด ทว่ากลับเป็นความตื้นตันที่ได้ให้กำเนิดลูกชายถึงสองคนในเวลาเดียวกัน

“ว้ากกกกกกก!” เสียงร้องนั้นดังคู่กันราวกับตั้งใจร้องประสานเสียง

“ยินดีด้วยนะคะคุณแม่ ลูกชายฝาแฝดแข็งแรงทั้งคู่เลยค่ะ” หมอกล่าวพลางหันมายิ้มให้เธอ 

“ขอบคุณค่ะคุณหมอ” 

เซเรน่าหอบหายใจถี่อย่างอ่อนล้า หมอต่างหากันพยักหน้า พร้อมให้พยาบาลอุ้มเจ้าตัวเล็กมาให้ผู้เป็นแม่ได้ยลโฉม เด็กน้อยตัวแดง ๆ สองคน หน้าเหมือนกันราวกับสำเนา ทั้งยังเหมือนพ่อของพวกเขาทุกกระเบียดนิ้ว!

“พระเจ้า” เซเรน่าพึมพำเบา ๆ “นี่มันไซรัสย่อส่วนสองคนชัด ๆ ”

“ฉันได้ยินนะ”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังจากข้างเตียง เธอเหลือบมองไซรัสที่ยืนอยู่ตรงนั้น สวมป้องกันเชื้อในขณะที่คอยดูเธอคลอด ใบหน้าหล่อเหลานั้นเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตา ยามนี้เขาไม่ใช่มาเฟียผู้เยือกเย็นอีกต่อไป แต่เป็นคุณพ่อมือใหม่ที่กำลังตัวสั่นด้วยความดีใจ

“ดูสิเหมือนนายเลย” เธอพูดพลางมองลูกชายฝาแฝด

“แน่นอน เชื้อพ่อมันแรง” 

“ทะลึ่ง! ”

ใบหน้าสวยของเซเรน่าหน้าแดงฉาน พลางยกมือทุบไหล่ไซรัสที่กำลังหัวเราะเบา ๆ เขาโน้มตัวลงมาจุมพิตหน้าผากของเธออย่างใจอ่อนโยน 

“เธอเก่งมากเซเรน่า ขอบคุณที่ให้ของขวัญที่ดีที่สุดในชีวิตฉัน”

คำพูดนั้นทำให้น้ำตาของเธอเอ่อล้นออกมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เพราะเจ็บปวด แต่เพราะตื้นตันใจจนพูดไม่ออก เพราะรู้ดีว่าหลังจากวันนี้พวกเขาจะไม่ได้อยู่กันเพียงสองคนอีกแล้ว

หลังจากนั้นก็ผ่านไปสองอาทิตย์ คฤหาสน์นัวที่เคยเงียบสงัด ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงร้องไห้และเสียงหัวเราะของเด็กน้อย

เซเรน่านั่งให้นมลูกบนโซฟาอย่างเหนื่อยล้า ขณะที่ไซรัสเดินไปเดินมาพร้อมขวดนมสำรองและผ้าอ้อมเต็มมือ

“เธอรู้ไหมว่าฉันเคยสู้กับแก๊งค้ายาได้ทั้งแก๊ง แต่ตอนนี้กลับต้องพ่ายแพ้ให้เจ้าก้อนแป้งตัวอ้วนนี่ แบบไม่เหลือฟอร์มเลยจริง ๆ ” เขาพูดพลางถอนหายใจ

“สมแล้วที่เป็นลูกชายของนาย” เซเรน่ายิ้มอ่อน 

ไซรัสมองลูกชายทั้งสองที่นอนแนบอกของเซเรน่า ก่อนจะพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“อ้วนตุบจริง ๆ ”

ก่อนที่หนึ่งในลูกชายของเขาจะขยับตัวแล้วทำปากจู๋ และปล่อยเสียงลั่น ทำเอาไซรัสทำตัวไม่ถูกจนเซเรน่าหลุดขำเบา ๆ กับคุณพ่อมือใหม่

“อื๊อออ”

“เฮ้ เดี๋ยว ๆ จะร้องอีกแล้วเหรอ? ปะป๊ายังไม่ได้พักเลยนะ!”

“ไซรัส เขาไม่ได้ร้อง เขาแค่หาว”

“แต่เสียงมันเหมือนร้องมากเลยนี่!”

“นายคงเป็นมาเฟียคนแรกที่กลัวลูกชายของตัวเองแน่ ๆ ” เซเรน่าหัวเราะออกมา 

“ฉันไม่ได้กลัว แค่เกรงใจนิดหน่อย” เขาตอบเสียงเบา “ดูหน้าเขาสิ เหมือนฉันตอนโกรธเลย!”

“ก็นั่นลูกนายไง”

“ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกเหมือนโดนย่อส่วนมาแกล้งตัวเองอยู่ทุกวัน”

ไซรัสถอนหายใจเบา ๆ ชีวิตมาเฟียที่เคยอยู่กับการวางแผน ปราบศัตรู และควบคุมอำนาจ ตอนนี้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

ตารางชีวิตใหม่ของเขาคือ 

ตีสาม – อุ้มลูกคนแรก

ตีสี่ – ปลอบลูกคนที่สอง

ตีห้า – กล่อมทั้งคู่

เจ็ดโมงเช้า – หมดแรงนอนคว่ำหน้าอยู่ข้างเปล

และวันก่อนลูกชายของพวกเขาร้องไห้พร้อมกัน จนเขากับเซเรน่าถึงขั้นสบตากันว่า

เราจะรอดไหม?

ตอนนั้นเองทำให้ไซรัสรู้ทันทีว่าสนามรบจริง ๆ ไม่ใช่โลกใต้ดิน แต่มันอยู่ในห้องนอนของลูกชายแฝดของเขาต่างหาก

“บอสครับ...” ศรันเรียกเบา ๆ ตอนเห็นเจ้านายอุ้มลูกอยู่

“อะไร?”

“บอสมีประชุมกับเขตเหนือวันนี้ตอนสิบโมงครับ”

“เลื่อนไป” ไซรัสตอบอย่างไม่สนใจ ขณะกำลังอุ้มลูกชายทั้งสองในเวลาเดียวกัน

“แต่บอสนัดไว้ตั้งแต่สัปดาห์ก่อน...”

“ฉันบอกแล้วไง ถ้าลูกชายของฉันยังไม่หลับ ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น” 

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบราวกับคำเตือน หากอีกฝ่ายยังดึงดันขัดคำสั่ง เขาคงต้องลงโทษให้สาสม ศรันจึงได้แต่พยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะรีบเดินออกไปทันที ทิ้งให้ไซรัสกำลังประคบประหงมลูกชายทั้งสองอย่างรักใคร่

เมื่อเซเรน่าเห็นสามีของเธอนั่งกล่อมลูกด้วยน้ำเสียงเบา ๆ เหมือนจะร้องเพลงกล่อมเด็กผิดคีย์ทุกวินาที เธอก็อดหัวเราะไม่ได้

“ไซรัส”

“ว่าไง?” เขาหันมาพร้อมใบหน้าหมดแรงแต่ยังคงยกยิ้มได้

“นายรู้ไหม นายเป็นพ่อที่ดีมากเลย”

ไซรัสนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วพูดช้า ๆ “ฉันไม่เคยคิดเลยว่าคนอย่างฉันจะได้ยินคำนี้”

“นายก็เป็นอยู่แล้วนี่”

“ฉันอาจจะไม่ใช่คนดีนัก แต่จะพยายามให้ดีที่สุด เพื่อเธอและพวกเขา” 

เขามองหน้าลูกทั้งสองที่ตอนนี้หลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมแขน อดไม่ได้ที่จะกดปลายจมูกหอมแก้มนุ่มเบา ๆ อย่างเอ็นดู เซเรน่ายกยิ้มอ่อน ๆ แล้วค่อยเอนหัวพิงบ่าของเขา

“เราสองคนมาเลี้ยงลูกให้ดีที่สุดด้วยกันนะ”

“แน่นอน ภรรยาและลูกคือภารกิจสำคัญที่สุดของฉัน”