บทที่ 24

สายลมอ่อน ๆ ในยามเช้าพัดกลีบดอกลาเวนเดอร์ให้พลิ้วไหว กลิ่นหอมลอยอบอวลทั่วระเบียงกว้างของเพนท์เฮ้าส์บนชั้นสูงสุดของอาคารหรูย่านใจกลางเมือง เซเรน่ายืนอยู่ท่ามกลางกระถางดอกไม้เรียงรายอย่างสวยงาม เธอสวมเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซส์สีขาวเข้ากับกางเกงขาสั้นพอดีตัว ส่วนกลุ่มผมนุ่มถูกรวบขึ้นอย่างหลวม ๆ เผยให้เห็นลำคอระหงส์

หญิงสาวใช้เวลาช่วงเช้าของเธออย่างเงียบสงบ มือเรียวค่อย ๆ ตัดดอกไม้ที่บานเกินงามออกด้วยกรรไกรเงินและจัดพวกมันลงในแจกันใส

นับตั้งแต่หย่ากับภาคิน ชีวิตของเธอก็กลับมาอยู่อย่างสงบสุข ไม่มีเสียงตะโกน ไม่มีความเฉยชาที่บั่นทอนจิตใจ ไม่มีเรื่องที่ทำให้ปวดหัวในทุก ๆ วัน มีเพียงความสงบและเสียงลมพัดเบา ๆ ผ่านม่านขาว ให้เธอผ่อนคลายความตรึงเครียดทั้งหมด

แต่แล้ว...

เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากระบบอินเตอร์คอมหน้าห้องพักของเธอ เสียงที่เธอคุ้ยเคยและรู้จักเป็นอย่างดี กรรไกรในมือของเซเรน่าชะงัก เพียงชั่วอึดใจเดียว รอยยิ้มบาง ๆ ที่เคยอ่อนโยนก็ค่อย ๆ จางหาย แทนที่ด้วยเสียงถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายของหญิงสาว ไม่นานเธอก็ตัดสินใจเดินไปเปิดประตู

“ภาคิน นายต้องการอะไร”

เสียงหวานของเซเรน่าเต็มไปด้วความหงุดหงิด เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มที่กำลังถือช่อดอกไม้สีแดงสดไว้ในมือ แต่แววตาแข็งกระด้างราวกับถูกบังคับให้ทำ แน่นอนว่าเธอรู้อยู่แล้วว่าพ่อของอีกฝ่ายคงบังคับให้มาง้อเธอ

“นาย?” ภาคินขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำเรียกที่เปลี่ยนไป

“ใช่ นาย ตอนนี้พวกเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้เกียรติ์อีกต่อไป” เซเรน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ชัดเจน

ภาคินไม่พูดอะไร เขาเดินตรงเข้ามาหยุดตรงหน้าหญิงสาว พลางสายตากวาดมองรอบเพนท์เฮ้าส์ที่ตกแต่งอย่างเรียบหรูแต่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของเซเรน่า

ทั้งสะอาด สงบ และสวยงามเกินเอื้อม นี่เป็นสิ่งที่ขาดไปของคฤหาน์อภิวัฒน์กุลในยามนี้...

“ดูเหมือนเธอสบายดีนี่” น้ำเสียงของเขาเขาเย็นชาราวกับไม่รู้สึกอะไร

“ก็แน่นอน ตั้งแต่ไม่มีนาย ฉันก็ไม่มีใครมาทำให้ต้องอารมณ์เสียอีก”

เซเรน่าตอบพลางเช็ดมือกับผ้าเช็ดมือ เธอยกยิ้มแต่ในแววตากลับมีประกายเย็นชา

“ฉัน...มาเพื่อขอให้เธอกลับไปเป็นภรรยาของฉันเหมือนเดิม” เขายื่นช่อดอกไม้ไปให้

คำพูดนั้นสั้นกระด้าง คล้ายคำสั่งมากกว่าการขอร้อง จนเซเรน่าหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างเย้ยหยัน เมื่อเห็นอดีตสามีที่เคยเหยียดหยามเธอ ทว่าตอนนี้ราวกับหมาจนตรอก

“ภรรยาที่นายไม่เคยเคารพงั้นเหรอ?” เธอถามพลางเดินอ้อมเขาไปวางแจกันบนโต๊ะริมหน้าต่าง “หรือภรรยาที่คุณเคยทำให้ต้องอับอายกลางงานวันเกิดของตัวเอง?”

“มันเป็นอดีตไปแล้วเซเรน่า เรื่องมันเกิดขึ้นเพราะ---” ภาคินขบกรามแน่นอย่างระงับอารมณ์

“เพราะนายกับผู้หญิงของนายไม่มีความยับยั้งชั่งใจ? อย่าพยายามหาข้ออ้างเลย มันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกสมเพชจนจะอาเจียน”

เสียงของเธอแทรกขึ้นเรียบ ๆ แต่คมเหมือนคมมีด กรีดลงกลางใจของภาคิน ทำให้เขารู้สึกโกรธเคืองและอับอาย แต่เซเรน่าไม่ได้ใส่ใจมัน เธอเดินกลับไปที่โต๊ะจัดดอกไม้ มือเรียวหยิบกลีบลาเวนเดอร์ขึ้นมาแตะเบา ๆ

“กลิ่นนี้ ฉันว่ามันหอมกว่าดอกกุหลาบที่นายถือมาอีกนะ” เซเรน่ามองชายหนุ่มที่กำลังกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“ฉันไม่ได้อยากมาหาเธอแบบนี้ แต่พ่อฉัน...” เขากล่าวขึ้น

“อ๋อ...” เธอแสร้งพยักหน้าแม้จะรู้อยู่แล้ว “ที่แท้ถูกสั่งมานี่เอง”

“อย่าประชดเซเรน่า! ฉันแค่ต้องการให้ทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิม” เขาเริ่มขึ้นเสียง

“เหมือนเดิมงั้นเหรอ เหมือนตอนที่ฉันอยู่ในคฤหาสน์บ้า ๆ นั่น แล้วปล่อยให้นายทำเหมือนฉันเป็นคนแปลกหน้า? เหมือนตอนที่นายเอาแต่หันไปมองผู้หญิงอื่นทั้งที่ฉันอยู่ตรงนั้น? หรือเหมือนตอนที่ฉันเกือบตายเพราะคนของนาย?” เซเรน่าแค่นหัวเราะอย่างสมเพช

ภาคินกำมือแน่น เขาไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร ทุกคำพูดของเธอมันเหมือนมีดที่ตอกลึกลงกลางใจ เพราะทุกอย่างที่ว่ามันคือความจริงทั้งหมด

“ฉันผิดไปแล้วเซเรน่า...” เสียงเขาเบาลง “ฉันอยากให้เธอกลับมา ให้โอกาสฉันอีกครั้ง”

“โอกาสเหรอ? นายหมายถึงให้ฉันกลับไปโง่เหมือนเดิมอีกครั้ง?” เธอวางกรรไกรลงบนโต๊ะ ก่อนจะหันมาสบตาเขาตรง ๆ

“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้นอีกแล้วภาคิน คนที่ยอมทน ถูกสวมเขา แล้วก็ยังยิ้มให้อย่างไม่รู้สึกอะไร ฉันปล่อยผู้ชายคนนั้นออกไปจากชีวิตของฉันแล้ว เพราะฉันไม่คิดจะเอาเศษซากความรักที่นายเหลือให้กลับมาอีก” เซเรน่าหัวเราะเบา ๆ อีกครั้ง

เมื่อได้ยินความในใจที่อัดอั้นของเซเรน่า ภาคินเขาเงียบไปชั่วขณะ สายตาเริ่มสั่นไหว ภาพของเซเรน่าในตอนนี้สวยเกินกว่าที่เขาจะเอื้อมถึง ไม่มีอีกแล้วผู้หญิงคนเดิมที่เคยวิ่งตามเขาอย่างโง่งม หรือหญิงร้ายที่ขึ้นชื่อว่าร้ายกาจ

“เซเรน่า...”

“มีอะไร?”

“ถ้าเธอจะกลับมา ฉันจะ--”

“ฉันจะกลับไป” เธอพูดแทรก “ก็ต่อเมื่อนายพาผู้หญิงคนนั้นออกไปจากชีวิตนายก่อน”

ด้วยความรำคาญ เซเรน่าเลือกในสิ่งที่ภาคินทำไม่ได้ เพราะเธออยากให้เขากลับไปเสียที ก่อนที่เธอจะหงุดหงิดจนเผลอเอากรรไกรในบนโต๊ะแทงเขา เพื่อแก้แค้นในเซเรน่าคนเก่า

“กอหญ้า?” ภาคินชะงัก

“ใช่ ถ้านายกล้าทิ้งเธอ ฉันอาจจะพิจารณาอีกที”

“ไม่มีวัน!” ชายหนุ่มกลับตอบทันควัน ทำให้เซเรน่าที่คำนวนทุกอย่างไว้แล้วยกยิ้ม

“งั้นก็ตามนั้น กลับไปได้แล้ว นายกำลังทำให้ฉันเสียเวลา”

“เธอไล่ฉัน?”

“ใช่ หรือนายอยากให้ฉันเรียกรปภ.ขึ้นมาไล่แทนดี?”

น้ำเสียงเรียบนิ่งหากแต่แฝงความเยือกเย็นจนชายหนุ่มต้องสะอึก เขามองเธออย่างไม่อยากเชื่อว่า ผู้หญิงคนนี้ คือคนเดียวกับที่เคยยืนร้องไห้และอาละวาด ราวกับคนบ้าในคืนนั้นก่อนที่เธอจะเริ่มเปลี่ยนไป

“เซเรน่า เธอไปแล้วจริง ๆ ”

“ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้เปลี่ยน ฉันแค่หยุดโง่เท่านั้นเอง”

คำตอบนั้นเงียบงันแต่กึกก้องในใจเขา ภาคินยืนอยู่อย่างนั้นครู่ใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจล่าถ้อย พลางวางช่อดอกไม้ลงบนโต๊ะ โดยที่เซเรน่าไม่แม้แต่จะมองมันด้วยซ้ำ

“ฉันจะกลับมาอีก”

“ไม่จำเป็น ที่นี่ไม่ต้อนรับคนแปลกหน้าอย่างนาย”

ภาคินมองใบหน้าสวยของเซเรน่าเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินออกจากเพนท์เฮ้าส์ไปอย่างช้า ๆ จวบจนกระทั่งเสียงประตูปิดเบา ๆ ในความเงียบ

เซเรน่ายืนมองดอกกุหลาบที่เขาทิ้งไว้ กลีบดอกสีแดงสดช่างขัดกับลาเวนเดอร์สีอ่อนที่เธอจัดไว้ก่อนหน้านี้เหลือเกิน เธอถอนหายใจเบา ๆ แล้วเอื้อมมือหยิบมันขึ้นมาโยนลงถังขยะอย่างไม่ใยดี

“หมอนั่นน่ารำคาญชะมัด” ใบหน้าสวยถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย